Sad powszechny, I C 1003/14

Sygn. akt I C 1003/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 listopada 2014r. Sąd Rejonowy w Świdnicy I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący SSR Maja Snopczyńska Protokolant Martyna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 r. w Świdnicy sprawy z powództwa Gminy D. przeciwko R. K. , Z. K. , D. K. , E. K. , K. K. o eksmisję powództwo oddala. Sygn. akt I C 1003/14 UZASADNIENIE Strona powodowa Gmina D. wniosła o nakazanie pozwanym R. K. , Z. K. , D. K. , E. K. , K. K. opróżnienia opuszczenia i wydania lokalu mieszkalnego położonego w D. nr (...) i zasądzenie od pozwanej kosztów procesu wg. norm. W uzasadnieniu podniosła, że pozwani zamieszkiwali w lokalu należącym do strony powodowej na podstawie umowy najmu, pozwani zalegali z czynszem co skutkowało rozwiązaniem umowy najmu, obecnie pozwani zajmują lokal bez tytułu prawnego. Pozwani nie odebrali kierowanych do nich pism co świadczyć może o opuszczeniu przez nich nieruchomości, pisma uznano za doręczone na podstawie art. 44 §4 kpa . Na wniosek strony powodowej ustanowiono dla pozwanych kuratora dla strony nieznanej z miejsca pobytu, gdyż z informacji uzyskanych przez stronę powodową wynikało, że pozwani wyjechali za granicę. W (...) SĄD USTALIŁ NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY: Pozwany R. K. i (...) Ś. zawarli w dniu 6 grudnia 1990 roku umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego w D. nr (...) . DOWÓD: umowa najmu z dnia 6 XII 1990 k. 4 W dniu 28 lutego 1991 roku nastąpiło przekazanie stronie powodowej przez Wojewodę (...) nieruchomości – działek nr (...) . DOWÓD: decyzja k. 3 Strona powodowa sporządziła w dniu 22 czerwca 2010 roku i 9 kwietnia 2013 roku pisma, w treści których wezwała pozwanego, aby w terminie 1-go miesiąca od otrzymania pisma uregulował należności z tytułu najmu wskazując, że po tym terminie może nastąpić rozwiązanie umowy najmu. DOWÓD: wezwanie do zapłaty z dnia 22 VI 2010r k. 5 z dnia 9 IV 2013r k. 6 Strona powodowa sporządziła w dniu 24 stycznia 2014 roku pismo, w treści którego wypowiedziała pozwanemu umowę najmu. DOWÓD: pismo z 24 I 2014r k. 9 Powyższe pisma zostały awizowane pod adresem D. (...) . DOWÓD: awiza k. 8, 10, W TAK USTALONYM STANIE FAKTYCZNYM SĄD ZWAŻYŁ: Powództwo jest bezzasadne. Strona powodowa wniosła o nakazanie pozwanym opuszczenia, opróżnienia i wydania lokalu mieszkalnego położonego w D. nr (...) . Kurator dla pozwanych nieznanych z miejsca pobytu wniósł o oddalenie powództwa, wskazując w uzasadnieniu, że skoro pozwani nie mieszkają pod wskazanym adresem roszczenie powoda zostało zaspokojone. Pozwani zajmowali sporny lokal na podstawie umowy najmu zawartej w dniu 6 XII 1990 roku. W związku z powyższym prawa i obowiązki stron uregulowane są przez przepisy ustawy z 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ( Dz. U nr 71, poz. 733 z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą. Ustawa ta bardzo szczegółowo reguluje okoliczności, w których może nastąpić rozwiązanie umowy i nakazanie opuszczenia lokalu. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że podstawowym uprawnieniem właściciela lokalu jest uprawnienie do korzystania z niego. Dla realizacji tego uprawnienia właścicielowi - przysługuje roszczenie o wydanie rzeczy od osoby, która nią włada ( art. 222 §1 kc ). Wskazać jednak należy, że już z treści pozwu i wniosku o ustanowienie kuratora dla pozwanych nieznanych z miejsca pobytu wynika, że pozwani wyprowadzili się ze spornego lokalu. Strona powodowa nie wykazała, a zgodnie z treścią art. 6 kc miała taki obowiązek, że pozwani mają zamiar powrócić do lokalu, że – pomimo że tam nie mieszkają traktują ten lokal jako swoje centrum życiowe, że mają tam swoje rzeczy. Tym samym brak jest podstaw, aby nakazać pozwanym opuszczenie i opróżnienie lokalu, którego nie zajmują. Ponadto dokonując analizy materiału dowodowego Sąd uznał, że strona powodowa nie wykazała, iż stosunek najmu lokalu mieszkalnego położonego w D. nr (...) został skutecznie wypowiedziany. Art. 11 ust. 2 pkt. 2 powołanej ustawy stanowi, iż właściciel lokalu może wypowiedzieć lokatorowi umowę najmu nie później niż na miesiąc naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego, jeżeli lokator „pomimo pisemnego upomnienia nadal używa lokalu w sposób sprzeczny z umową lub niezgodnie z jego przeznaczeniem(…) albo wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali” lub „jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub innych opłat za używanie lokalu co najmniej za trzy pełne okresy płatności pomimo uprzedzenia go na piśmie o zamiarze wypowiedzenia stosunku prawnego i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności (…)”. Tym samym ustawa przewiduje – dla skuteczności wypowiedzenia umowy najmu trzy przesłanki: najemca musi zakłócać porządek domowy lub zalegać z płatnością czynszu za co najmniej trzy miesiące, najemca musi zostać uprzedzony o zamiarze wypowiedzenia stosunku najmu i musi zostać wyznaczony najemcy dodatkowy miesięczny termin do uregulowania zaległości pod rygorem wypowiedzenia umowy najmu. Przesłanki te muszą zostać spełnione łącznie. Zgodnie z treścią art. 6 kc to na stronie powodowej spoczywa ciężar wykazania skutecznego wypowiedzenia umowy najmu, a więc spełnienia powołanych przesłanek. W niniejszej sprawie strona powodowa działająca przez profesjonalnego pełnomocnika w żaden sposób nie udokumentowała skutecznego uprzedzenia o zamiarze wypowiedzenia umowy ani wypowiedzenia umowy najmu. Za realizację powyższego z pewnością nie można uznać załączników do pozwu w postaci pism z 9 IV 2013r i 24 I 2014r roku, albowiem – wobec informacji, że pozwani nie mieszkają w spornym lokalu – nie można uznać, że przesyłki awizowane pod tym adresem zostały skutecznie doręczone. W pozwie strona powodowa wskazała, że przesyłki te uznano za doręczone na podstawie art. 44 §4 kpa . Wskazać jednak należy, że doręczane pisma nie są decyzjami administracyjnymi, lecz pismami sporządzanymi przez jedną ze stron stosunku najmu, czyli umowy i nie znajdą tu zastosowania przepisy kpa , które mają zastosowanie w postępowaniu administracyjnym. Mając powyższe na uwadze na podstawie powołanych przepisów powództwo oddalono.