Sad powszechny, II K 1411/13

(1)w dniu 09 listopada 2013 r. spożył alkohol w postaci 10 piw. Około godziny 16.35 prowadził samochód osobowy marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) . Jadąc ulicą (...) uderzył w zaparkowane przy lewej stronie jezdni samochody R. (...) o nr rej. (...) i O. (...) o nr rej. (...) należące do M. K.

(1), po czym zatrzymał się obok tych pojazdów. (dowód: wyjaśnienia J. O. k. 120) Przebywający w tym czasie w domu przy ul. (...) usłyszał uderzenie dochodzące z ulicy przed domem. Wymieniony wybiegł wtedy przed dom i zauważył samochód oskarżonego stojący w pobliżu jego samochodów. M. K.

(1)podszedł do oskarżonego, otworzył drzwi od strony kierowcy. J. O.

(1)uruchomił silnik samochodu i próbował odjechać z miejsca zdarzenia. M. K.

(1)chwycił kluczyki ze stacyjki i unieruchomił silnik pojazdu. Po chwili przyjechali funkcjonariusze policji. (dowody: zeznania M. K.

(2)k. 7v-8, k. 40v, k. 120v-121) J. O.

(1)został przebadany na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z następującymi wynikami: I badanie godz. 17:09 wynik 1,27 mg/dm 3 , II badanie godz. 17:27 wynik 1,19 mg/dm 3 , III badanie 17:53 wynik 1,31 mg/dm 3 , IV badanie 19:13 wynik 1,14 mg/dm 3 , V badanie 19:15 wynik 1,13 mg/dm 3 , VI badanie 19:56 wynik 1,11 mg/ dm 3 (dowody: protokół użycia urządzenia alkometr i alkosensor k. 3-4, świadectwo wzorcowania k. 5-6 ) J. O.

(1)był karany. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie został skazany za czyn z art. 233 § 6 kk w zw. z art. 233 § 1 kk na karę 4 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 32 godzin miesięcznie. (dowód: karta karna k. 114 - 115) J. O.

(1)nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo, rozpoznano zespół uzależnienia spowodowany używaniem alkoholu. W czasie popełnienia przestępstwa rozpoznano upojenie alkoholowe zwykłe, zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem nie była ograniczona w rozumieniu art. 31 § 1 lub § 2 kk . (dowód: opinia sądowo- psychiatryczna k. 85-87) Oskarżony J. O.

(1)przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że inkryminowanego dnia spożywał alkohol w postaci piwa. Określił, że wypił 10 piw. Wyraził żal z powodu swojego zachowania. Wyjaśnił, że w wyniku popełnienia przestępstwa utracił pracę. Wskazał, że obecnie uczęszcza na terapię alkoholową. (k. 120v) Sąd zważył co następuje: Wyjaśnienia oskarżonego przyznającego się do winy należy uznać za wiarygodne. Znajdują one bowiem potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a w szczególności w zeznaniach świadka M. K. . Nie zostały one również podważone innymi dowodami. Oskarżony podał ilość i rodzaj spożywanego alkoholu, co znalazło potwierdzenie w wynikach badań na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Podkreślić należy, iż oskarżony nie zakwestionował okoliczności przebiegu kolizji w dniu 09 listopada 2013 r. Składając wyjaśnienia, przyznając się do winy, wyraźnie wskazywał, że ma na celu jedynie osiągnięcie jak najmniejszego wymiaru środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Oskarżony wyraził żal i skruchę, wskazując, że nigdy nie był karany, zaś prawo jazdy posiada od 1979 roku. Podkreślił, że nie miał żadnych kolizji. Określił swoje postępowanie jako „głupotę”. Wyjaśnił, że znajduje się on w trudnej sytuacji materialnej, gdyż nie posiada pracy. Sąd nie kwestionuje wyjaśnień oskarżonego, w których wskazywał, że znajduje się on w trudnej sytuacji materialnej. Okoliczność ta nie ma znaczenia dla wiarygodności oskarżonego. Powszechnie wiadomym jest, że alkohol powoduje obniżenie krytycyzmu w zakresie podejmowanych działań, oddziałuje także na zdolność obiektywnej oceny sytuacji. Niemniej jednak, podawana przez oskarżonego ilość spożytego alkoholu w postaci 10 piw wskazuje, że oskarżony na podstawie jedynie prostego porównania ilości wypitego alkoholu z upływem czasu, jaki minął do czasu prowadzenia samochodu, winien zdawać sobie sprawę, że nie powinien prowadzić żadnego pojazdu mechanicznego. Nadto podkreślić należy, iż z zeznań świadka M. K.

(2)wynika, że oskarżony wyglądał na osobę nietrzeźwą i było czuć od niego alkohol. W ocenie Sądu jako w pełni wiarygodne ocenić należy zeznania świadka M. K.

(2). Opisał on moment, w którym usłyszał odgłos dochodzący z ulicy. Wybiegł przed dom, gdzie zastał oskarżonego siedzącego na miejscu kierowcy w samochodzie osobowym marki F. (...) . Świadek w sposób spójny i konsekwentny przedstawił zachowanie oskarżonego już po spowodowaniu kolizji, kiedy oskarżony próbował oddalić się z miejsca zdarzenia i w tym celu uruchomił silnik, czemu zapobiegł M. K.

(2), odbierając mu kluczyki od samochodu. Zeznania świadka są spójne, konsekwentne i wiarygodne. Nadto nie były w toku postępowania kwestionowane przez oskarżonego. Nie budzi wątpliwości czas przeprowadzonych badań i tym samym stężenie alkoholu w wydanym powietrzu. W konsekwencji, stan nietrzeźwości kierującego uznać należy za udowodniony. Analiza protokołu użycia urządzenia kontrolno- pomiarowego prowadzi do wniosku, że czynność ta została przeprowadzona w sposób prawidłowy, sprawnym urządzeniem i z tych też względów Sąd uznał powyższy dowód za w pełni wiarygodny. W tym stanie rzeczy należało uznać, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, kierując w dniu 9 listopada 2013 r. w O. na ulicy (...) w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym- F. (...) o nr rej. (...) w stanie nietrzeźwości. Nie nasuwa wątpliwości kwalifikacja prawna czynu jako występku z art. 178a § 1 kk . Oskarżony kierował bowiem pojazdem mechanicznym – samochodem osobowym po drodze publicznej, znajdując się w stanie nietrzeźwości opisanym w art. 115 § 16 ust. 1 kk (powyżej 0,25 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), przez co wypełnił znamiona przestępstwa opisanego w §1 art.178a k.k. Wymierzając karę oskarżonemu Sąd miał na uwadze całokształt okoliczności łagodzących i obciążających, a w szczególności stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu i stopień jego winy. Określając wysokość kary Sąd uwzględnił również cele zapobiegawcze i wychowawcze kary w stosunku do sprawcy, a ponadto potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Jako okoliczność obciążającą Sąd uwzględnił przede wszystkim stosunkowo znaczny stopień nietrzeźwości sprawcy oraz bardzo poważny stopień zagrożenia dla bezpieczeństwa w komunikacji jaki stworzył. Podkreślić należy, że oskarżony, podejmując decyzję o kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwym, naraził na niebezpieczeństwo nie tylko siebie, ale i innych uczestników ruchu. W tym miejscu podnieść należy, że ów stan nietrzeźwości miał bezpośrednie przełożenia na zagrożenie dla bezpieczeństwa w komunikacji, jakie stworzył oskarżony. Oskarżony kierował samochodem w godzinach natężonego ruchu w okolicy gdzie znajduje się dużo budynków mieszkalnych, w konsekwencji było duże prawdopodobieństwo napotkania pieszego na drodze. Podkreślić należy, że oskarżony prowadząc pojazd stracił panowanie nad samochodem i uderzył w dwa zaparkowane na ulicy samochody. Powyższe już samo w sobie wskazuje na wysoki stopień niebezpieczeństwa w komunikacji jakie stworzył swoim zachowaniem. Skutki zachowania oskarżonego mogły być o wiele poważniejsze, gdyby sytuacja nie dotyczyła dużego pojazdu mechanicznego takiego jak samochód ale np. rowerzysty lub też pieszego. Niewątpliwie na zachowanie oskarżonego wpływ miał stan nietrzeźwości, w jakim się znajdował. Spożywanie alkoholu uniemożliwia bezpieczną jazdę samochodem, pogarsza koordynację ruchów, zmniejsza szybkość reakcji, ogranicza pole widzenia, powoduje błędną ocenę odległości i szybkości, pogorszenie wzroku. Nie bez znaczenia jest w sprawie zachowanie oskarżonego już po popełnieniu przestępstwa, nawet kolizja z dwoma zaparkowanymi samochodami nie spowodowała u niego refleksji nad swoim postępowaniem. Oskarżony chciał oddalić się z miejsca zdarzenia i tym samym stworzyć kolejną sytuację niebezpieczną na drodze. Podkreślić należy, że powyższe zostało uniemożliwione jedynie poprzez interwencję M. K. , który odebrał oskarżonemu kluczyki do samochodu. Tego rodzaju postępowanie jako wyjątkowo nieodpowiedzialne i niebezpieczne zasługuje na stanowczą reakcję prawno-karną. Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, adekwatną reakcją prawno- karną na popełnione przestępstwo będzie kara 6 miesięcy pozbawienia wolności. Z uwagi na dotychczasowy stabilny tryb życia, w ocenie Sądu zasadne będzie warunkowe zawieszenie wymienionej kary na okres próby w wymiarze 4 lat. Orzekając obligatoryjny środek karny zakazu prowadzenia pojazdów Sąd zważył , co następuje : Przy uwzględnieniu stopnia nietrzeźwości sprawcy, pory dnia oraz miejsca, w którym dopuścił się przypisanego mu czynu oraz wspomnianych wyżej okoliczności obciążających uznać należy, że nie zasługuje on na dalsze uczestniczenie w ruchu jako kierowca. Z opisanych wyżej okoliczności popełnionego przestępstwa, w szczególności rodzaju i wagi naruszonych zasad bezpieczeństwa, okoliczności wskazujących na stosunek sprawcy do obowiązujących zasad bezpieczeństwa i jego stopień poczucia odpowiedzialności wynika, że prowadzenie pojazdu przez oskarżonego zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. (vide: wyrok SN z dnia 24 kwietnia 1982 r., V KRN 106/82, OSNPG 1982, nr 8, poz. 108) W kontekście powyższego uznać należy, że zakaz prowadzenia pojazdów orzeczony na okres 2 lat spełni swe cele prewencyjne. Wskazany okres wyeliminowania oskarżonego jako uczestnika ruchu drogowego pozwoli na eliminację lekceważenia podstawowej zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W ocenie Sądu, orzeczony w takiej wysokości zakaz, działając jako przestroga, skłoni sprawcę, po odzyskaniu uprawnień, do powstrzymania się od naruszania zasad bezpieczeństwa w komunikacji. Niewątpliwie takie rozstrzygnięcie komplikuje sytuację życiową oskarżonego, który znajduje się obecnie w trudnej sytuacji materialnej, jednak okazana lekkomyślność w ocenie swojej sytuacji powoduje, że interes społeczny (bezpieczeństwo innych uczestników ruchu) musi w tym przypadku przeważyć nad indywidualnym oskarżonego. Podnoszone przez oskarżonego trudności materialne w kontekście podniesionych okoliczności związanych z popełnieniem czynu zabronionego nie mogą w żaden sposób stanowić okoliczności uzasadniającej odstąpienie od orzeczenia obligatoryjnego środka karnego ani wpływać na zmniejszenie okresu orzeczonego zakazu. Co więcej, jeżeli oskarżony jest tak bardzo, jak deklaruje, uzależniony w codziennym funkcjonowaniu od korzystania z samochodu jako środka komunikacji, powinien tym bardziej uważać, aby nie utracić uprawnień do kierowania i bezwzględnie nie wsiadać do samochodu w sytuacji, gdy wcześniej spożywał alkohol. Na poczet orzeczonego środka karnego zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 09 listopada 2013 r. W celu zwiększenia wychowawczego oddziaływania skazania orzeczono karę grzywny w stawkach dziennych odpowiadających stopniowi winy i społecznej szkodliwości zarzucanego mu czynu, zaś wysokość jednej stawki dziennej w minimalnej kwocie 10 złotych została ustalona zgodnie z możliwościami majątkowymi oskarżonego. Sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku zapłaty kosztów sądowych, uznając, że jego sytuacja materialna i możliwości zarobkowe uzasadniają zwolnienie od ich poniesienia. O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie powołanych przepisów ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze .