Sad powszechny, VI Ka 655/12

Sygn. akt VI Ka 655/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lutego 2013r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Tekieli (spr.) Sędziowie SO Klara Łukaszewska SO Waldemar Masłowski Protokolant Jolanta Kopeć po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013r. sprawy L. L. oskarżonego z art. 56 § 2 kks z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 14 września 2012r. sygn. akt II K 787/12 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego L. L. uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną, II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 80 złotych. UZASADNIENIE L. L. został oskarżony o to, że: naraził na uszczuplenie podatek dochodowy od osób fizycznych za 2004r. w kwocie 41.809 zł przez to, że nie ujawnił organowi podatkowemu, tj. Urzędowi Skarbowemu w J. do dnia 30 kwietnia 2005r. dochodów nie znadujących pokrycia w ujawnionych źródłach w wysokości 134.543 zł, co stanowi naruszenie art. 9 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1 pkt 9 i art. 20 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. nr 14, poz 176 z późn. zm.), tj. o czyn z art. 56§2 kks w zw. z art. 54§2 kks . Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 14 września 2012r. w sprawie II K 787/12:

1. ustalił, że oskarżony L. L. dopuścił popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, czym wyczerpał znamiona czynu zabronionego opisanego w art. 56§2 kks ustalając jednocześnie, iż wina i społeczna szkodliwość czynu oskarżonego nie są znaczne, na podstawie 41 §1 kks oraz art. 66§1 kk oraz art. 67§1 kk w zw. z art. 20§2 kks postępowanie karne warunkowo umorzył na okres 2 lat próby;
2. na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 113§1 kks w zw. z art. 7 ustawy o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego L. L. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłatę w kwocie 60 złotych. Powyższy wyrok w całości zaskarżył obrońca oskarżonego, zarzucając:
3. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na jego treść ( art. 438 pkt 2 kpk w zw. z art. 113§1 kks ), a mianowicie art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk i w zw. z art. 113§1 kks , wyrażającą się w niepełnej oraz wadliwej ocenie gromadzonych dowodów, prowadzącej do wniosków sprzecznych z zasadami wiedzy i logicznego rozumowania, co wynika z tego, że Sąd Rejonowy, wbrew bezwzględnemu wymogowi oceny całego materiału dowodowego, nie dokonał jakiejkolwiek analizy dowodów poświęconych: - udowodnieniu, a nie tylko uprawdopodobnieniu nieujawnienia przez oskarżonego źródeł przychodu, - stronie podmiotowej zachowania oskarżonego, a w konsekwencji także:
4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, który mógł mieć nań wpływ ( art. 438 pkt 3 kpk w zw. z art. 113§1 kks ), polegający na uznaniu, że L. L. popełnił zarzucone mu przestępstwo skarbowe, gdy tymczasem wnikliwa analiza całości zgromadzonych dowodów prowadzi do wniosku biegunowo odmiennego. Stawiając powyższe zarzuty, autor apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu przestępstwa skarbowego oraz o zasądzenie na jego rzecz od Skarbu Państwa wydatków wiązanych z ustanowieniem obrońcy z wyboru. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy że Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 maja 2012 r. ( VI Ka 230/12 ) uchylającym pierwszy, skazujący wyrok Sądu Rejonowego zawarł wskazania i zapatrywania niezbędne dla wydania w niniejszej sprawie prawidłowego rozstrzygnięcia. Przyczyną uchylenia wyroku było w szczególności naruszenie art. 424 § 1 k.p.k. albowiem Sąd I instancji nie wyjaśnił przesłanek którymi kierował się przypisując oskarżonemu winę w zakresie zarzucanego mu czynu. Sąd Okręgowy natomiast wyraźnie wskazał że ustalenia Sądu Rejonowego oparte na decyzji podatkowej są prawidłowe i mogą stanowić podstawę wyrokowania w niniejszej sprawie. Powtórzyć tutaj należy ówczesną argumentację Sądu Okręgowego z odwołaniem się do orzecznictwa Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych ( orz.SN z 1.10.2009 r. IV KK 455/08, post. SA w Lublinie z 17.06.2009 r. II Akz 334/09 OSA 2010/8/14 – 18 ) że odstępstwo od zasady samodzielności jurysdykcyjnej sądu karnego następuje wówczas gdy stan prawny może być ukształtowany wyłącznie decyzją organu administracyjnego, w tym wypadku organu podatkowego mającą decydujące znaczenie dla istnienia zobowiązania podatkowego. Takie decyzje rodzą po stronie podatnika określone skutki finansowe, zapadają przy tym w drodze odrębnych przepisów przewidujących kontrolę instancyjna w tym nadzwyczajny środek zaskarżenia, należy je zatem traktować jako rozstrzygnięcie „kształtujące stosunek prawny” w rozumieniu art.8 § 2 k.p.k. Powyższa konstatacja powoduje iż niewątpliwe jest ustalenie Sądu I instancji że oskarżony L. L. w złożonych zeznaniach podatkowych o wysokości osiągniętego dochodu w 2004 r. nie ujawnił dochodów w kwocie 134.542,76 zł. I nie uiścił należnego z tego tytułu podatku dochodowego w wysokości 100.907,00 zł., co jest równoznaczne z wypełnieniem znamion strony przedmiotowej oszustwa podatkowego z art.56 § 2 k.k.s. , przy przyjęciu małej wartości kwoty podatku narażonej na uszczuplenie. Oczywistym jest iż ustalenia w zakresie strony podmiotowej nie mogą być czynione w sprawie niniejszej wyłącznie w oparciu o składany na początkowym etapie postępowania sądowego wniosek o zwrot sprawy do uzupełnienia dochodzenia z sugestią skorzystania z dobrodziejstwa dobrowolnego poddania się odpowiedzialności ( k.151 ). Sąd I instancji przedstawił jednakowoż inne argumenty które w sposób dostateczny przemawiają za przyjęciem umyślności w działaniu oskarżonego. Nie ulega wątpliwości tak dla Sądu Rejonowego jak i dla Sądu Okręgowego że oskarżony L. L. posiadał dokładną wiedzę w jakiej wysokości i z jakich źródeł osiągnął dochody w 2004 r. Ustalenie to znajduje oparcie w zasadach doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oceniany w oparciu o te zasady nie daje najmniejszych podstaw do kwestionowania tego ustalenia. Oskarżony w sposób w pełni świadomy złożył deklaracje podatkową za 2004 r. nie wykazując w niej wszystkich uzyskanych dochodów, działał więc umyślnie mając zamiar dokonania oszustwa podatkowego. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazywanych w apelacji jak i błędu w ustaleniach faktycznych są wiec niezasadne i to w stopniu oczywistym. Prawidłowa jest dokonana przez Sąd I instancji ocena społecznej szkodliwości czynu oskarżonego w wyniku której wydany został wyrok warunkowo umarzający postępowanie wobec oskarżonego L. L. . W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego L. L. uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną. Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art.113 § 1 k.k.s. Sąd Okręgowy zasadził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 80 zł. ( 60 zł. Opłata za II instancję + 20 zł. Ryczałt za doręczenia ). M.D.