Sad powszechny, I C 2023/14

Sygn. akt I C 2023/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 grudnia 2014 roku Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Elżbieta Olechno – Obolewicz Protokolant: Agnieszka Konczerewicz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2014 roku w Bielsku Podlaskim na rozprawie sprawy z powództwa (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w K. przeciwko N. C. o zapłatę I. Zasądza od pozwanej N. C. na rzecz powoda (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w K. kwotę 1.929,93 zł (jeden tysiąc dziewięćset dwadzieścia dziewięć złotych i dziewięćdziesiąt trzy grosze) z ustawowymi odsetkami w wysokości 13% w stosunku rocznym liczonymi od dnia 28 października 2014 roku do dnia zapłaty. II. Zasądza od pozwanej N. C. na rzecz powoda (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedziba w K. kwotę 647 zł (sześćset czterdzieści siedem złotych) z tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 617 zł (sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sędzia Sygn. akt I C 2023/14 UZASADNIENIE Powód (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w K. pozwem (k. 4 – 5) skierowanym przeciwko N. C. wniósł o zasądzenie kwoty 1.929,93 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28 października 2014 roku do dnia zapłaty, nadto wniósł o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, iż pozwana zawarła z pierwotnym wierzyciel (...) Bank Spółką Akcyjną z siedzibą w K. (obecnie (...) Bank Spółką Akcyjną z siedzibą we W. ) w dniu 29 stycznia 2009 roku umowę kredytu o numerze (...) . Dodał, iż pomimo precyzyjnie określonych w umowie zasad zwrotu pożyczonej kwoty pozwana nie wywiązała się z warunków umowy, w związku z czym wierzyciel pierwotny wypowiedział umowę. Następnie w dniu 29 kwietnia 2014 roku wierzyciel pierwotny dokonał przelewu wierzytelności przysługującej mu wobec N. C. na jego rzecz, tym samym strona powodowa uzyskała legitymację procesową czynną w przedmiotowej sprawie. Podał, iż poinformował pozwaną o przelewie wierzytelności i podjął bezskutecznie próbę polubownego odzyskania wierzytelności. Wyjaśnił, iż na kwotę roszczenia 1.929,93 złotych składa się kwota 1.120,32 złotych tytułem zaległej części kapitału i kwota 809,61 złotych tytułem odsetek od kapitału naliczonych do dnia sporządzenia pozwu. Pozwana N. C. nie negując okoliczności wskazanych w pozwie, w tym dotyczących istnienia zobowiązania oraz skuteczności cesji wierzytelności, przyznała, iż zawarła umowę z pierwotnym wierzycielem, przy czym jedynie częściowo spłaciła kwotę zadłużenia. Pozwana nie kwestionowała kwoty dochodzonego roszczenia, lecz z uwagi na trudną sytuację finansową i zdrowotną wnosiła o oddalenie powództwa. Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje: Bezsporna pozostawała okoliczność, iż pozwana N. C. w dniu 29 stycznia 2009 roku zawarła z pierwotnym wierzycielem (...) Bankiem Spółką Akcyjną z siedzibą w K. umowę prostej pożyczki gotówkowej nr (...) na kwotę 1.247,38 złotych na okres od 29 stycznia 2009 roku do 20 stycznia 2011 roku (§ 1 umowy k. 8 – 10). Spłata pożyczki miała następować w równych miesięcznych ratach kapitałowo – odsetkowych, płatnych 20 dnia każdego miesiąca, w wysokości 65,33 złotych, przy czym pierwsza rata wyrównawcza w kwocie nie wyższej niż 58,16 złotych (§ 3 umowy k. 8). W § 4 umowy określono zasady oprocentowania pożyczki, zaś w § 6 zasady naliczania odsetek w przypadku opóźnienia w terminowym regulowaniu rat pożyczki. Zgodnie z § 10 umowy (k. 9) w przypadku braku spłaty w określonych terminach pełnych rat pożyczki za co najmniej dwa okresy płatności i braku uregulowania należności w terminie 7 dni wyznaczonym w wezwaniu, bank mógł wypowiedzieć umowę pożyczki z 30 – dniowym okresem wypowiedzenia. Po upływie okresu wypowiedzenia umowy pożyczki pożyczkobiorca był zobowiązany do niezwłocznego zwrotu wykorzystanej pożyczki wraz z odsetkami za okres korzystania z pożyczki. Na podstawie § 14 ust. 3 umowy pożyczkobiorca wyrażał zgodę na przeniesienie wierzytelności wynikającej z umowy na osoby trzecie w trybie art. 509 k.c. , dokonując zawiadomienia pożyczkobiorcy o przeniesieniu wierzytelności. Nie było również kwestionowanym, iż z uwagi na brak wywiązania się pozwanej z warunków spłaty zadłużenia określonych w powołanej umowie, pierwotny wierzyciel dokonał wypowiedzenia umowy. Następcą prawnym pierwotnego wierzyciela jest (...) Bank Spółka Akcyjna z siedzibą w W. (k. 22 – 27 odpis z Krajowego Rejestru Sądowego). Następnie w dniu 29 kwietnia 2014 roku pomiędzy powodem a (...) Bankiem Spółką Akcyjną z siedzibą w W. doszło do zawarcia umowy sprzedaży wierzytelności, przedmiotem której było między innymi zbycie wierzytelności przysługującej od pozwanej. Pismem z dnia 11 czerwca 2014 roku N. C. została poinformowana przez (...) Bank Spółkę Akcyjną z siedzibą w W. o sprzedaży przysługującej mu wierzytelności z tytułu opisanej powyżej umowy pożyczki z dnia 29 stycznia 2009 roku na rzecz powoda (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w K. (k. 6 zawiadomienie). Kolejnym pismem z dnia 11 czerwca 2014 roku pozwana została zawiadomiona o cesji wierzytelności w imieniu powoda i jednocześnie wezwano ją do zapłaty kwoty 1.879,66 złotych w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia (k. 7). Następnie wobec bezskuteczności wezwania powód wystąpił z pozwem w niniejszej sprawie domagając się zasądzenia od pozwanej wymienionej powyżej kwoty 1.929,93 złotych, w tym kwota 1.120,32 złotych tytułem zaległej części kapitału i kwota 809,61 złotych tytułem odsetek od kapitału naliczonych do dnia sporządzenia pozwu. Powyższe okoliczności pozostawały bezsporne pomiędzy stronami. Pozwana nie kwestionowała zarówno okoliczności zawarcia umowy z pierwotnym wierzycielem, braku spłaty zadłużenia, jak również cesji wierzytelności (k. 35v), stąd fakty te należało uznać za przyznane ( art. 229 k.p.c. ). Zgodnie z przepisem art. 78a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe (Dz.U. z 2012 r., poz. 1376 j.t. ze zm.) przepisy ustawy stosuje się do umów kredytu i pożyczki pieniężnej, zawieranych przez bank zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim , w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie. Na podstawie przepisu art. 2 ust. 1 i ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2001 roku o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1081 ze zm.) (obowiązującej w dacie zawarcia umowy pożyczki.) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę, na mocy której przedsiębiorca w zakresie swojej działalności, zwany dalej „kredytodawcą”, udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi kredytu w jakiejkolwiek postaci. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki. Uregulowany w przepisie art. 509 k.c. przelew wierzytelności należy do czynności prawnych rozporządzających, bowiem przenosi na nabywcę wierzytelność przysługującą zbywcy, tj. prawo podmiotowe wierzyciela do żądania od dłużnika świadczenia ( art. 353 k.c. ). Podkreślić należy, że warunkiem skutecznej cesji wierzytelności jest istnienie tego prawa. W związku z tym, aby wierzytelność mogła być przedmiotem przelewu, musi być w dostateczny sposób zindywidualizowana poprzez dokładne określenie stosunku zobowiązaniowego, z którego wynika. Judykatura przyjęła, że oznaczenie wierzytelności to wskazanie stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Elementy te w momencie zawierania umowy przelewu powinny być oznaczone lub przynajmniej oznaczalne. Natomiast do chwili przejścia wierzytelności z majątku zbywcy do majątku nabywcy winno nastąpić dokładne sprecyzowanie pozostałych elementów stosunku zobowiązaniowego, w ramach którego istnieje zbywana wierzytelność ( por. wyrok Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 7 października 2013 roku, II Ca 770/13, Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Białymstoku i orzecznictwo tam powołane). Zgodnie z powołanym powyżej przepisem wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew) chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania, wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (§ 2). Na podstawie art. 513 § 1 k.c. dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie. W piśmiennictwie zauważono, że przy analizie stosunku dłużnik – cesjonariusz szczególnie uwidaczniają się dwie zasady, charakteryzujące ten stosunek. Pierwsza dotyczy nabycia przez cesjonariusza w drodze przelewu wierzytelności tylu praw, ile miał cedent. Wyraża to paremia nemo plus iuris in alium transferre potest quam ipse habet . Cesjonariusz nie może, więc żądać od dłużnika świadczenia w większym rozmiarze niż cedent. Druga zasada dotyczy sytuacji prawnej dłużnika, która nie może ulec pogorszeniu na skutek przelewu w stosunku do tej, jaką dłużnik miał przed przelewem [por. J. Mojak (w:) Kodeks..., s. 162; H. Ciepła (w:) Komentarz..., s. 595; B. Łubkowski (w:) Kodeks..., s. 1225 ]. Z wierzytelnością po przelewie pozostają zatem związane wszystkie zarzuty dłużnika, które mogły być podnoszone w stosunku do poprzedniego wierzyciela (cedenta). Wskazuje się na trzy rodzaje zarzutów: te, które przysługiwały dłużnikowi w stosunku do cedenta, zarzuty osobiste dłużnika oraz zarzuty dotyczące samej umowy cesji (niebędące zarzutami ani osobistymi, ani służącymi w stosunku do cedenta). W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym stanowisko i wyjaśnienia N. C. (k. 35v) potwierdzał, że powód nabył w stosunku do pozwanej wierzytelność z mocy powoływanej umowy. Strona powodowa podniosła, iż nabyła dochodzoną należność w drodze wymienionej powyżej umowy sprzedaży wierzytelności, zaś zobowiązanie pozwanej wynika z zawartej przez nią z (...) Bankiem Spółką Akcyjną z siedzibą w K. umowy pożyczki. Przedstawiona przez powoda umowa zawarta pomiędzy pierwotnym wierzycielem a pozwaną pozwalała na określenie stosunku zobowiązaniowego, na podstawie którego powstała wierzytelność będąca przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Powód wskazał zarówno na strony umowy pożyczki, datę zawarcia tej umowy oraz pozostałe elementy stosunku zobowiązaniowego. Ponownie należy podkreślić, iż pozwana nie zanegowała żadnych okoliczności przedstawionych w pozwie, przyznając, iż zawarła umowę z pierwotnym wierzycielem, nie kwestionowała również cesji wierzytelności jak i wysokości dochodzonego roszczenia. Na podstawie przepisu art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, a zatem powód powinien udowodnić fakty pozytywne, które stanowią podstawę jego powództwa, to jest okoliczności prawo tworzące, a pozwany, jeżeli faktów tych nie przyznaje, ma obowiązek udowodnienia okoliczności niweczących prawo powoda. W trakcie rozprawy pozwana została pouczona o trybie postępowania w sprawie oraz rozkładzie ciężaru dowodu, w tym możliwości zgłaszania wniosków dowodowych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w zestawieniu ze stanowiskiem pozwanej w ocenie Sądu dawał podstawy do uwzględnienia powództwa. Brak umowy przelewu wierzytelności zawartej pomiędzy powodem a następcą prawnym pierwotnego wierzyciela, wobec nie kwestionowania przez pozwaną skuteczności cesji wierzytelności, także nie dawał podstaw do podważenia okoliczności, iż dochodzone w niniejszej sprawie roszczenie było przedmiotem sprzedaży wierzytelności. Zgodnie z przepisem art. 516 k.c. zbywca wierzytelności ponosi względem nabywcy odpowiedzialność za to, że wierzytelność mu przysługuje. Podsumowując, na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. O odsetkach orzeczono na podstawie art. 481 § 1 k.c. O kosztach procesu orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu na podstawie art. 98 k.p.c. Na koszty procesu złożyła się opłata sądowa od pozwu [art. 28 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1025 j.t. ze zm.)] oraz koszty zastępstwa procesowego strony pozwanej. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego na podstawie § 6 pkt 3 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490 j.t.), a także części IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 roku o opłacie skarbowej (Dz.U. z 2014 r., poz. 1628 j.t.). Sędzia