Sad powszechny, VI Ka 30/13

(1)oskarżonego o czyn z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Lęborku z dnia 7 września 2012 roku w sprawie II K 859/11 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę C. G.

(1)przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Lęborku. VI Ka 30/13 UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego w Lęborku z dnia 7 września 2012 r. IIK 859/11 oskarżony C. G.

(1)został uznany za winnego występku z art. 177§1 kk w zw. z art. 178§1 kk popełnionego w ten sposób, że: w dniu 19 sierpnia 2011 r. na drodze krajowej nr (...) w P. umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym przez to, że prowadził samochód osobowy marki H. (...) nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości mając 1,95 ‰ alkoholu etylowego we krwi oraz jechał z nadmierną, niebezpieczną i niedostosowaną do warunków, w których ruch się odbywał prędkością, utracił panowanie nad pojazdem, zjechał na lewy pas ruchu, lewe pobocze i po uderzeniu w barierkę spadł ze skarpy, na skutek czego pasażer samochodu M. B.

(1)doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy i klatki piersiowej, wstrząśnienia mózgu oraz płaszczowej odmy opłucnej prawostronnej powodujących naruszenie czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni. Za tak przypisane przestępstwo Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu, na mocy art. 177§1 kk w zw. z art. 178§1 kk , karę roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat – art. 69§1 i 2 kk oraz art. 70§1 pkt 1 kk . Na podstawie art. 71§1 kk orzeczona została także kara grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka wynosi 30 zł. Sąd Rejonowy orzekł wobec oskarżonego środek karny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, zobowiązując go do zwrotu prawa jazdy – art. 42§2 kk w zw. z art. 43§1 i 3 kk . Wyrok zawiera też rozstrzygnięcie o dowodach rzeczowych – zwrócono je M. B. . C. G. został obciążony kosztami sadowymi w części. Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Postawił on zarzuty: ~błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na jego treść, polegającego na przyjęciu, że oskarżony prowadził pojazd osobowy marki H. (...) w dniu zdarzenia oraz naruszając zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, będąc w stanie nietrzeźwości doprowadził do wypadku komunikacyjnego, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, iż kierowcą przedmiotowego zdarzenia był oskarżony, ~obrazy art. 5§2 kpk w zw. z art. 424§1 pkt 1 kpk poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rzeczowych motywów jakimi kierował się Sąd meriti uznając sprawstwo oskarżonego za bezsporne, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności opinia biegłych Zakładu Medycyny Sądowej, opinia biegłego lek. K. , zeznania świadków takiej wersji przeczą albo uniemożliwiają ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie – z uwagi na istniejące wątpliwości, które powinny być rozstrzygane na korzyść oskarżonego, ~obrazy przepisów postępowania tj. art. 2§1 kpk , art. 2§2 kpk , 4 kpk , 7 kpk poprzez brak obiektywizmu w analizie zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności brak rozważenia dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, a co za tym idzie brak kompleksowego logicznego i wyczerpującego stanowiska w części motywującej wyroku, ~obrazy przepisów postepowania art. 7 kpk poprzez przekroczenie swobodnej oceny dowodów i dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonego co skutkowało odmową wiarygodności jego wyjaśnieniom, podczas gdy z opinii biegłego specjalisty i traumatologii narządu ruchu lek. M. K.

(1)wynika jednoznacznie, że oskarżony wskutek obrażeń może nie pamiętać przebiegu zdarzenia co prezentował w swoich wyjaśnieniach, zwłaszcza przy przyjęciu, że Sąd na tych samych okolicznościach odmiennie ocenił dowód z zeznań M. B.

(1), ~na wypadek nieuwzględnienia powyższego - rażącej niewspółmierności kary polegającej na orzeczeniu wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przestępstwa oraz w relacji do celów jakie kara ta winna spełnić w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania. Sąd Okręgowy zważył: apelacja domagająca się uchylenia wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w L. do ponownego rozpoznania jest zasadna, zwłaszcza gdy wskazuje na wady przeprowadzonego postępowania dowodowego, jak i gdy krytycznie odnosi się do prawidłowości sporządzonego pisemnego uzasadnienia wyroku. W chwili obecnej stan sprawy uniemożliwia wypowiedzenie się w przedmiocie winy oskarżonego, nie przeprowadzono bowiem postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący. Niewątpliwie sprawa niniejsza ma charakter poszlakowy i dlatego właściwie rozumienie treści art. 424§1 kpk nabiera szczególnego znaczenia. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku winno zawierać m.in. wskazanie, jakie fakty Sąd uznał za udowodnione i nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Spełnienie tego obowiązku nie może polegać na streszczeniu – tak jak ma to miejsce na kartach od 2 do 8 – przebiegu postępowania dowodowego. Niezbędne jest logiczne powiązanie poszczególnych dowodów z określonymi okolicznościami faktycznymi, które wymagają udowodnienia. Każdy dowód z osobna i we wzajemnym powiązaniu winien być oceniony swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. W tym kontekście zauważyć trzeba, że Sąd Rejonowy, po kolejnym opisie przeprowadzonego dowodu, bezkrytycznie dał wiarę każdemu z nich, nie dostrzegając sprzeczności w opinii biegłego M. K. , nie dostrzegając tego, że biegły J. P.

(1)przekroczył swoje uprawnienia, wypowiedział się w kwestii, która nie była objęta treścią postanowienia Prokuratora Rejonowego w Lęborku z dnia 21 października 2011 r. k. 67 akt. Zaistniała sytuacja zobowiązywała w toku postępowania pierwszo instancyjnego – przeprowadzonego dwa razy ! - , zgodnie z art. 201 kpk , do zasięgnięcia nowej opinii zespołu biegłych do spraw rekonstrukcji wypadków drogowych i chirurga na okoliczność, czy w ustalonych w sprawie, a niekwestionowanych okoliczności związanych z przebiegiem wypadku drogowego z udziałem samochodu C. G.

(1)w dniu 19 sierpnia 2011 r. na drodze krajowej nr (...) w P. , a także wynikających z dokumentacji lekarskiej rodzaju i umiejscowienia obrażeń odniesionych przez oskarżonego i przez M. B. możliwe jest określenie miejsca zajmowanego w samochodzie, przez te osoby w czasie inkryminowanym. Sąd meriti przeszedł do porządku (a nie powinien) nad sprzecznością zawartą w opinii biegłego M. K. , z której wynika, że ustalenie dotyczące osoby kierującej samochodem w czasie i miejscu wynikającym z zarzutu nie jest jego samodzielnym ustaleniem, a opiera się na „spisaniu z akt sprawy”, po czym biegły ten wypowiedział się, że „pan G. miał cięższe obrażenia i bardziej rozległe, dlatego uznał, że to on był kierowcą.” Wobec tego, że brak jest w tej mierze dowodów o charakterze bezpośrednim, szczególnie wnikliwie i dokładnie należało ocenić dowody o charakterze pośrednim, jakim jest właśnie opinia M K. . Na okoliczność sprzeczności w opinii wyrażonej ustnie na rozprawie głównej biegły nie wypowiedział się i dlatego nie sposób na tej podstawie czynić w chwili obecnej pewne ustalenia co do sprawstwa C. G. . Przeoczył też Sąd Rejonowy, że uwagi biegłego J. P. wyrażone na rozprawie głównej, a dotyczące tego, czy samochodem kierował oskarżony, nie były związane z treścią zlecenia wydania opinii w sprawie, nie są zawarte w opinii pisemnej, a przez to biegły przekroczył swoje uprawnienia, zaś luźne uwagi co do usytuowania ustalonych osób w samochodzie są niewystarczające do uznania, że postępowanie dowodowe nie wymaga uzupełnienia, bo wymaga przez przeprowadzenie kompleksowej opinii przez zespół biegłych. Kierując się powyższym Sąd Okręgowy, na podstawie art. 437§2 kpk , uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Lęborku do ponownego rozpoznania.