Sygn. akt IV Ka 682/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 stycznia 2015 roku. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący SA w SO S

§1

kk z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 16 października 2014 roku sygn. akt VI K 374/14 na podstawie art. 437 § 1 kpk , art. 438 pkt 2 i 4 kpk , art. 624 § 1 kpk , art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami) zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że podwyższa orzeczoną w punkcie 3 wyroku wysokość jednej stawki dziennej do kwoty 20,00 (dwudziestu) złotych; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego D. S. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 280,00 (dwieście osiemdziesiąt) złotych opłaty za obie instancje oraz zwalnia go od zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym. Sygn. akt IV Ka 682/14 UZASADNIENIE D. S. został oskarżony o to, że w dniu 03 lipca 2014 r. o godzinie 05:00 w miejscowości R. , ulica (...) , będąc w stanie nietrzeźwości w stężeniu 0,51 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, jechał jako kierujący samochodem marki M. (...) , tj. o przestępstwo określone w art.

§ 1

kk Sąd Rejonowy w Radomsku wyrokiem z dnia 16 października 2014 roku w sprawie sygn. akt VI K 374/14 1. oskarżonego D. S. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie art.

§ 1kk wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; 2.

na podstawie art. 69 § 1 kk w zw. z art. 70 § 1 pkt. 1 kk warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat;

1. na podstawie art. 71 § 1 kk wymierzył oskarżonemu karę 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu ) złotych;
2. na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego, co do wszystkich kategorii pojazdów na okres 1 (jednego) roku;
3. na podstawie art. 49 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 100 (stu) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;
4. na podstawie art. 63 § 2 kk zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 03 lipca 2014 r.;
5. wymierzył oskarżonemu 200 złotych tytułem opłaty i zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 90 tytułem obowiązku zwrotu wydatków postępowania. Apelację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Prokuratury Rejonowej w Radomsku w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego . Apelacja Prokuratora został wywiedziona z podstawy art. 438 pkt 2 k.p.k. i zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia poprzez naruszenie art. 335§ 1 kpk w zw. z art. 343§7 kpk . polegającą na tym, że Sąd orzekając na posiedzeniu w przedmiocie skazania w trybie 335§lkpk nie uwzględnił w całości całego wniosku złożonego w tym trybie, poprzez orzeczenie grzywny w wysokości 80 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł podczas gdy wysokość tej stawki została uzgodniona na kwotę 20 zł. W konkluzji skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzezorzeczenie , że wysokość jednej stawki dziennej wynosi 20 zł , a w pozostałym zakresie o utrzymanie wyroku w mocy. Na rozprawie apelacyjnej w dniu 9 stycznia 2015 roku Prokurator Okręgowy popierał skargę apelacyjną Prokuratora Rejonowego w Radomsku i wnioski w niej zawarte Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Skarga apelacyjna Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Radomsku okazała się zasadna w takim stopniu, że na skutek jej wniesienia powstały podstawy do zmiany zaskarżonego wyroku w ten sposób, że podwyższono orzeczoną w punkcie 3 wyroku wysokość jednej stawki dziennej do kwoty 20 złotych. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz przebiegu dotychczasowego postępowania rozpoznawczego prowadzi bowiem do wniosku, iż Sąd I instancji w trakcie rozpoznania sprawy dopuścił się tego rodzaju obrazy przepisów prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia merytorycznego. Bowiem podnieść należy, iż na kanwie niniejszej sprawy Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów prawa procesowego wskutek naruszenia normy wyrażonej w art. 335§1 k.p.k. Chodzi tu oczywiście o uwzględnienie przez Sąd Rejonowy wniosku złożonego w trybie art. 335§1 k.p.k. przez prokuratora i jednocześnie określenie jednej stawki dziennej grzywny na 10 zł zamiast na 20 zł. W tym miejscu zważyć trzeba, iż przed wydaniem orzeczenia o skazaniu sąd nie przeprowadza w zasadzie postępowania dowodowego ( art. 343§4 k.p.k. ), poza ujawnianiem albo uznaniem za ujawnione dokumentów wymienionych w art. 394 k.p.k. , w trybie określonym w tych przepisach, co poprzedzone jest jednak ustaleniem na podstawie akt sprawy, że spełnione zostały wymogi określone w art. 335§1 k.p.k. , w tym przede wszystkim ten, że oskarżony opuścił się zarzucanego mu przestępstwa (por. wyrok SN z dnia 22.08.2001 r., III KKN 372/99, Prok. i Pr. 2002, nr 2, poz. 6) i wyraził zgodę na umieszczenie przez prokuratora w akcie oskarżenia wniosku o skazanie. Sąd orzekający w tym trybie jest związany wnioskiem umieszczonym przez prokuratora w akcie oskarżenia , gdyż jego treść jest wynikiem porozumienia oskarżyciela i oskarżonego, którzy zgadzają się jedynie na takie jak we wniosku rozstrzygnięcie w sprawie, w szczególności co do kar i środków karnych. Nie ma jednak przeszkód, by wniosek taki został skorygowany przez prokuratora na posiedzeniu, za zgodą oskarżonego . Nie ma też przeszkód, by sąd w toku posiedzenia przedstawił sugestię co do tego, jakie warunki porozumienia (wniosku prokuratora) gotów jest zaakceptować (por. wyrok SN z dnia 26.08.2003 r., V KK 78/03, LEX nr 80703). Zarówno w takiej sytuacji, jak i wówczas, gdy sąd rozważa zasadność takiego wniosku w niezmienionej postaci po wniesieniu aktu oskarżenia - w wypadku uznania, że nie ma podstaw do jego uwzględnienia sprawa winna zostać skierowana na rozprawę ( art. 343§7 k.p.k. ). Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy zauważyć należy, iż wniosek prokuratora został sformułowany w sposób prawidłowy i dokładnie określał warunki dobrowolnego poddania się odpowiedzialności karnej przez oskarżonego. Jednakże Sąd I instancji na posiedzeniu w dniu 16 października 2014 roku uwzględnił wniosek o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 335§1 k.p.k. w sposób nieprawidłowy. Bowiem określił wysokość stawki dziennej grzywny na 10 zł. Sąd nie może samodzielnie dokonywać zmian w treści wniosku złożonego na podstawie art. 335 § 1 k.p.k. Zmiana treści wniosku dokonana samodzielnie przez sąd stanowi wszak zmianę warunków porozumienia zawartego pomiędzy prokuratorem a oskarżonym. Każda modyfikacja treści wniosku wymaga zatem zgody stron, a bez uzyskania ich akceptacji odnośnie do dokonanych zmian, wniosek nie może stanowić podstawy wydania wyroku na podstawie art. 343 § 1 i 6 k.p.k. Jeżeli zaś sąd samodzielnie, bez zgody uprawnionych stron, dokonuje zmiany warunków zawartego porozumienia, to w konsekwencji wymierza oskarżonemu karę , na którą prokurator i oskarżony nie wyrazili zgody. Słusznie więc zauważył skarżący, iż doszło do naruszenia porozumienia zawartego pomiędzy prokuratorem i oskarżonym. W związku z tym przedstawione uchybienia stworzyły potrzebę zmiany zaskarżonego wyroku poprzez podwyższenie orzeczonej w punkcie 3 wyroku wysokości jednej stawki dziennej do kwoty 20 złotych. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie przepisów powołanych w sentencji Sąd Odwoławczy zasądził od D. S. kwotę 280 zł tytułem opłaty za obie instancje oraz zwolnił go od zwrotu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym.