Sad powszechny, IV Ka 696/14

Sygn. akt IV Ka 696/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 grudnia 2014 roku. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący SSO Tadeusz Węglarek (spr.) Sędziowie SO Ireneusz Grodek SO Agnieszka Szulc-Wroniszewska Protokolant sekr. sądowy Agnieszka Olczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim Roberta Wiznera po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2014 roku sprawy R. L. oskarżonego z art. 178 a § 1 kk , art. 226 § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 14 października 2014 roku sygn. akt II K 289/14 na podstawie art. 437 § 1 kpk , art. 438 pkt 1 i 2 kpk , art. 624 § 1 kpk zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że wymiar kary grzywny orzeczonej w punkcie 1 zaskarżonego wyroku podwyższa do 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt IV Ka 696/14 UZASADNIENIE R. L. został oskarżony o to, że : I. w dniu 16.02.2014 r. ok. godz. 02:40 na drodze nr (...) w m. P. , gm. W. prowadził po drodze publicznej pojazd mechaniczny - samochód osobowy marki P. nr rej. (...) w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości prowadzącym o godz. 05:25 do stężenia na poziomie 1,65 promila, o godz. 05:55 do stężenia na poziomie 1,47 promila, o godz. 06:25 do stężenia na poziomie 1,32 promila alkoholu we krwi czym umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, tj. o czyn z art. 178a § 1 kk II. w dniu 16.02.2014 roku około godz. 03.00 ma parkingu (...) w m. P. , gm. W. , znieważył umundurowanych funkcjonariuszy publicznych - policjantów Komendy Miejskiej Policji w P. T. w osobach sierż. szt. K. Z. oraz sierż. D. K. , podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, w ten sposób, że używał w stosunku do nich słów wulgarnych i powszechnie uznanych za obelżywe, czym działał na szkodę wymienionych funkcjonariuszy, tj. o czyn z art. 226 § 1 kk . Sąd Rejonowy w Piotrkowie Tryb. wyrokiem z dnia 14 października 2014 roku w sprawie sygn. akt II K 289/14:

1. uznał oskarżonego R. L. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za czyn I na podstawie art. 178a § 1 kk wymierzył mu karę grzywny w ilości 100 (sto) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych stawka, a za czyn II na podstawie art. 226 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny w ilości 70 stawek dziennych po 10 złotych stawka
2. na podstawie art. 85 kk , art. 86 § 1 kk za zbiegające się przestępstwa wymierzył oskarżonemu karę łączną grzywny w ilości 180 (sto osiemdziesiąt) stawek dzienny po 10 (dziesięć) złotych stawka;
3. na podstawie art. 42 § 2 kk w związku z czynem I orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych objętych kategorią B i kategorią BE na okres 1 (jednego) roku - środek karny;
4. na podstawie art. 43 § 3 kk nałożył na oskarżonego obowiązek zwrotu prawa jazdy do właściwego wydziału komunikacji;
5. na podstawie art. 49 § 2 kk orzekł od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 100 (sto) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;
6. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 649,29 (sześćset czterdzieści dziewięć 29/100) złotych tytułem zwrotu wydatków i kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego . Apelacja prokuratora został wywiedziona z podstawy art. 438 pkt 1 k.p.k. i zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi obrazę prawa materialnego w postaci art. 86§1 kk , polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonego kar jednostkowych za I czyn 100 stawek dziennych po 10 zł stawka, za II czyn kary 70 stawek po 10 zł stawka, a następnie kary łącznej grzywny w ilości 180 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 10 zł, podczas gdy wyrok ów był wynikiem uwzględnienia przez Sąd prokuratorskiego wniosku złożonego w trybie art. 335§1 kpk , gdzie wnioskowano o grzywnę w ilości 150 stawek dziennych za pierwszy czyn, nie zaś 100 stawek dziennych, a nadto dopuszczenia się swoistej omyłki matematycznej, polegającej na połączeniu orzeczonych kar grzywny 100 stawek za czyn pierwszy i 70 stawek za czyn drugi do ilości 180 stawek w sytuacji gdy ich maksymalna wartość mogła wówczas wynieść ich sumę, a więc „jedynie" 170 stawek. W konkluzji skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego za czyn pierwszy kary grzywny w ilości 150 stawek dziennych przy ustaleniu wartości stawki na kwotę 10 zł, za czyn drugi czyn kary grzywny w ilości 70 stawek dziennych przy ustaleniu wartości stawki na kwotę 10 zł. i orzeczenie kary łącznej grzywny w ilości 180 stawek dziennych po 10 zł. każda, w pozostałym zakresie utrzymanie wyroku w mocy. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Skarga apelacyjna prokuratora okazała się zasadna w takim stopniu, że na skutek jej wniesienia powstały podstawy do zmiany zaskarżonego wyroku w ten sposób, że podwyższono orzeczoną w punkcie 1 wyroku karę grzywny za I czyn do 150 stawek. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz przebiegu dotychczasowego postępowania rozpoznawczego prowadzi bowiem do wniosku, iż Sąd I instancji w trakcie rozpoznania sprawy w istocie dopuścił się tego rodzaju obrazy przepisów prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia merytorycznego, jak również obrazy prawa materialnego. Sąd meriti naruszył normy wyrażone w art. 335§1 k.p.k. oraz 86§1 kk . Chodzi tu o uwzględnienie przez Sąd Rejonowy wniosku złożonego w trybie art. 335§1 k.p.k. przez prokuratora i jednocześnie orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny za I czyn nieuzgodnionej z oskarżonym oraz niewłaściwego ukształtowania kary łącznej grzywny. Przed wydaniem orzeczenia o skazaniu sąd nie przeprowadza w zasadzie postępowania dowodowego ( art. 343§4 k.p.k. ), poza ujawnianiem albo uznaniem za ujawnione dokumentów wymienionych w art. 394 k.p.k. , w trybie określonym w tych przepisach, co poprzedzone jest jednak ustaleniem na podstawie akt sprawy, że spełnione zostały wymogi określone w art. 335§1 k.p.k. , w tym przede wszystkim ten, że oskarżony opuścił się zarzucanego mu przestępstwa (por. wyrok SN z dnia 22.08.2001 r., III KKN 372/99, Prok. i Pr. 2002, nr 2, poz. 6) i wyraził zgodę na umieszczenie przez prokuratora w akcie oskarżenia wniosku o skazanie. Sąd orzekający w tym trybie jest związany wnioskiem umieszczonym przez prokuratora w akcie oskarżenia, gdyż jego treść jest wynikiem porozumienia oskarżyciela i oskarżonego, którzy zgadzają się jedynie na takie jak we wniosku rozstrzygnięcie w sprawie, w szczególności co do kar i środków karnych. Nie ma jednak przeszkód, by wniosek taki został skorygowany przez prokuratora na posiedzeniu, za zgodą oskarżonego. Nie ma też przeszkód, by sąd w toku posiedzenia przedstawił sugestię co do tego, jakie warunki porozumienia (wniosku prokuratora) gotów jest zaakceptować (por. wyrok SN z dnia 26.08.2003 r., V KK 78/03, LEX nr 80703). Zarówno w takiej sytuacji, jak i wówczas, gdy sąd rozważa zasadność takiego wniosku w niezmienionej postaci po wniesieniu aktu oskarżenia - w wypadku uznania, że nie ma podstaw do jego uwzględnienia sprawa winna zostać skierowana na rozprawę ( art. 343§7 k.p.k. ). Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy zauważyć należy, iż wniosek prokuratora został sformułowany w sposób prawidłowy i dokładnie określał warunki dobrowolnego poddania się odpowiedzialności karnej przez oskarżonego. Jednakże Sąd I instancji na posiedzeniu uwzględnił wniosek o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 335§1 k.p.k. w sposób nieprawidłowy, bowiem orzekł wobec oskarżonego karę grzywny za I czyn w ilości 100 stawek, zamiast uzgodnionej kary grzywny za I czyn w ilości 150 stawek. Sąd nie może samodzielnie dokonywać zmian w treści wniosku złożonego na podstawie art. 335 § 1 k.p.k. Zmiana treści wniosku dokonana samodzielnie przez sąd stanowi wszak zmianę warunków porozumienia zawartego pomiędzy prokuratorem a oskarżonym. Każda modyfikacja treści wniosku wymaga zatem zgody stron, a bez uzyskania ich akceptacji odnośnie do dokonanych zmian, wniosek nie może stanowić podstawy wydania wyroku na podstawie art. 343 § 1 i 6 k.p.k. Jeżeli zaś sąd samodzielnie, bez zgody uprawnionych stron, dokonuje zmiany warunków zawartego porozumienia, to w konsekwencji wymierza oskarżonemu karę, na którą prokurator i oskarżony nie wyrazili zgody. Nadto sąd meriti wbrew nakazom płynącym z treści przepisu art. 86 § 1 kk dopuścił się błędnego ukształtowania kary łącznej grzywny na poziomie 180 stawek, w sytuacji gdy z matematycznego równania wynikała suma kar na poziomie 170 stawek. W związku z tym przedstawione uchybienia stworzyły potrzebę zmiany zaskarżonego wyroku i podwyższenie wymierzonej kary grzywny za I czyn do 150 stawek. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie przepisów powołanych w sentencji Sąd Odwoławczy kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciążył Skarb Państwa.