Sad powszechny, V U 6049/14

Sygn. akt VU 6049/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 listopada 2014 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSR del. Urszula Sipińska-Sęk Protokolant st. sekr. sądowy Zofia Aleksandrowicz po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z wniosku J. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o rentę socjalną na skutek odwołania J. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 30 czerwca 2014 r. sygn. (...) oddala odwołanie. Sygn. akt VU 6049/14 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 30 czerwca 2014 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. odmówił J. S. prawa do renty socjalnej, podnosząc w uzasadnieniu, że nie jest on całkowicie niezdolny do pracy. J. S. złożył w dniu 23 lipca 2014 roku odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej zmiany poprzez przyznanie mu prawa do renty socjalnej. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: J. S. , urodził się (...) lipca `1993 roku. Od 1 września 2009 roku jest uczniem Technikum (...) w Ł. . W roku szkolnym 2013/2014 był uczniem 3 klasy technikum. Planowany termin ukończenia szkoły przypada na dzień 30 kwietnia 2015 roku. (dowód: wniosek o rentę k. 1-2 akt rentowych, zaświadczenie k. 3 akt rentowych) W dniu 28 kwietnia 2014 roku wnioskodawca wystąpił o ustalenie prawa do renty socjalnej. (dowód: wniosek o rentę k. 1-2 akt rentowych ) Orzeczeniem z dnia 19 maja 2014 roku Lekarz Orzecznik ZUS po zapoznaniu się z opinią konsultanta specjalisty chorób oczu z dnia 13 maja 2014 roku i po rozpoznaniu u wnioskodawcy wysokiej zwyrodnieniowej krótkowzroczności oka prawego, astygmatyzmu krótkowzrocznego złożonego oka lewego, zeza zbieżnego naprzemiennego uznał, iż j. S. nie jest całkowicie niezdolny do pracy. (dowód: orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 19.05.2014r. k. 7 akt rentowych, opinia lekarska k. 22 i opinia konsultanta k. 20 w dokumentacji medycznej) W związku z wniesionym sprzeciwem od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS, sprawa przekazana została do rozpoznania przez Komisję Lekarską ZUS, która w oparciu o przeprowadzony wywiad, badanie przedmiotowe oraz analizę dokumentacji medycznej wnioskodawcy i po rozpoznaniu tożsamych schorzeń, wydał orzeczenie zgodne z orzeczeniem lekarza orzecznika. ( dowód: orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 25.062014 roku k. 12 w aktach ZUS oraz opinia k. 26 w dokumentacji medycznej) Aktualnie u wnioskodawcy występują następujące schorzenia: - krótkowzroczność wysoka oka prawego, - stygmatyzm krótkowzroczny oka lewego, - niedowidzenie obu oczu przy czym oka prawego w stopniu dużym, oka lewego w stopniu średnim, - zez zbieżny oka prawego. Powyższe schorzenia nie czynią wnioskodawcy całkowicie niezdolnym do pracy zarobkowej. (dowód: opinia biegłej okulisty D. P. k. 10-13) Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz. U. z 2003 r., nr 135, poz. 1268) renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało: - przed ukończeniem 18 roku życia; - w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej – przed ukończeniem 25 roku życia; - w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej. Osobie, która spełnia warunki określone w art. 4 ust. 1 cytowanej ustawy, przysługuje renta socjalna stała – jeżeli całkowita niezdolność do pracy jest trwała lub renta socjalna okresowa – jeżeli całkowita niezdolność do pracy jest okresowa. Przepis art. 5 powołanej ustawy nakazuje przy tym, aby ustalenie całkowitej niezdolności do pracy następowało na zasadach i w trybie określonym w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227). Stosownie do treści art. 12 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS za niezdolną do pracy uważa się osobę, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się po pierwsze stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji oraz po drugie możliwości wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne (art. 13 ust. 1). Całkowita niezdolność do pracy występuje, gdy osoba utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy (art. 12 ust. 1 i 2), z tym iż zachowanie zdolności do pracy w warunkach określonych w przepisach o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych nie stanowi przeszkody w orzeczeniu całkowitej niezdolności do pracy (art. 13 ust. 4). W świetle wskazanych przepisów całkowicie niezdolną do pracy jest zatem osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy na normalnym rynku pracy, przyczyną tej utraty jest naruszenie sprawności organizmu i nie rokuje, że po przekwalifikowaniu odzyska zdolność do pracy. W przedmiotowej sprawie w celu ustalenia, czy pełnoletni wnioskodawca jest całkowicie niezdolny do pracy, a jeśli tak, to kiedy powstało naruszenie sprawności organizmu powodujące tą niezdolność, Sąd dopuścił dowód z pisemnej opinii biegłej okulisty D. P. - a więc biegłej w zakresie której specjalności mieszczą się rozpoznane u wnioskodawcy schorzenia. Wskazać należy, iż schorzenia wnioskodawcy są schorzeniami o podłożu okulistycznym i to one determinują stan jego zdrowia. Opinię opracowaną przez biegłą okulistę Sąd ocenia jako jasną, pełną, logiczną i należycie uzasadnioną. Biegła sporządziła opinię po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną wnioskodawcy, jak również po przeprowadzeniu jego osobistego badania. W swoich wnioskach była stanowcza. Opinia ta nie nasuwa żadnych wątpliwości i wynika z niej jednoznacznie, że wnioskodawca obecnie z powodu schorzeń narządu wzroku nie jest całkowicie niezdolny do pracy. Biegła D. P. –. wskazała, że przyczyną niesprawności narządu wzroku jest wada korekcji, istniejąca od dzieciństwa w postaci krótkowzroczności wysokiej z niedowidzeniem dużego stopnia oka prawego oraz astygmatyzmu krótkowzrocznego z niedowidzeniem średniego stopnia oka lewego oraz zez zbieżny oka prawego. W swojej opinii biegła zwróciła uwagę, że od roku 2011 stan narządu wzroku wnioskodawcy uległ pogorszeniu ale nie w stopniu powodującym całkowitą niezdolność do pracy. W ocenie Sądu biegła D. P. rzeczowo uzasadniła swoje stanowisko odnośnie zdiagnozowanych u wnioskodawcy schorzeń natury okulistycznej i ich wpływu na jego zdolność do pracy. W ocenie biegłej stopień zaawansowania rozpoznanych przez nią schorzeń nie czyni wnioskodawcy całkowicie niezdolnym do pracy zarobkowej. Wnioskodawca na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 roku nie zgłosił do tej opinii żadnych zarzutów. To na nim zgodnie z art. 6 k.c. spoczywał ciężar dowodu a nie wykazał się jakąkolwiek inicjatywą dowodową. To strony - zgodnie z zasadą kontradyktoryjności procesu cywilnego - są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne ( art. 232 k.p.c. ) Wnioskodawca domagając się prawa do renty, winien zatem przed Sądem wykazać spełnienie przesłanki niezdolności do pracy, czego nie uczynił. Wskazał jedynie, że leczy się u okulisty i dlatego wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa do renty socjalnej. Reasumując występujące u wnioskodawcy schorzenia, są aktualnie na takim etapie zaawansowania, że nie prowadzą do naruszenia sprawności jego organizmu w stopniu uzasadniającym orzeczenie całkowitej niezdolności do pracy. W tym stanie sprawy Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych stwierdził, iż wnioskodawca nie spełnił przesłanek warunkujących przyznanie prawa do renty socjalnej, określonych w przepisach powołanych na wstępie rozważań i na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie.