Sygn. akt III AUa 1783/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lutego 2013 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSA Irena Goik (spr.) Sędziowie SSA Marek Żurecki SSA Jolanta Pietrzak Protokolant Ewa Bury po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2013r. w Katowicach sprawy z odwołania H. S. ( H. S. ) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o emeryturę na skutek apelacji ubezpieczonego H. S. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 10 lipca 2012r. sygn. akt XI U 1689/11 oddala apelację. /-/SSA J.Pietrzak/-/SSA I.Goik/-/ SSA M.Żurecki Sędzia Przewodniczący Sędzia Sygn. akt III AUa 1783/12 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 10 maja 2011 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił ubezpieczonemu H. S. prawa do emerytury powołując się na przepis art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2009 roku Nr 153 poz. 1227 ze zm.) w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 roku Nr 8 poz. 43 ze zm.). Organ rentowy zaliczył ubezpieczonemu H. S. 11 miesięcy i 9 dni okresów nieskładkowych, 27 lat 11 miesięcy i 25 dni okresów składkowych, ogólny staż sumaryczny 28 lat, 11 miesięcy i 4 dni a jako pracę w warunkach szczególnych 6 miesięcy i 21 dni. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. nie zaliczył ubezpieczonemu H. S. okresu zatrudnienia od dnia 15 maja 1975 roku do dnia 30 listopada 1984 roku oraz od dnia 6 grudnia 1984 roku do dnia 29 lutego 1992 roku udokumentowanego oświadczeniem ubezpieczonego, ponieważ dokumentem potwierdzającym pracę w warunkach szczególnych jest świadectwo pracy wystawione przez pracodawcę. Odwołanie od przedstawionej decyzji wniósł ubezpieczony H. S. domagając się przyznania prawa do spornego świadczenia. Ubezpieczony argumentował, iż w świadectwie pracy z Uniwersytetu (...) w K. z dnia 30 listopada 1984 roku ma zapisane, że korzystał z dodatku za pracę w szczególnych warunkach dla zdrowia, co w jego ocenie jest jednoznaczne z faktem pracy w warunkach szczególnych. Natomiast jeżeli chodzi o pracę w latach 1984-1992 w (...) Klubie Sportowym (...) Zakład (...) w D. , to ubezpieczony H. S. podniósł, iż wszyscy pracujący tam zajmowali stanowiska pracy zakwalifikowane do II kategorii warunków szczególnych, załączając na ten fakt swoje oświadczenie. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 10 lipca 2012 roku sygn. akt XI U 1689/11 Sąd Okręgowy w Katowicach Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych XI Wydział Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie ubezpieczonego H. S. . Sąd pierwszej instancji ustalił, że ubezpieczony ( urodzony w dniu (...) ) ukończył wiek 60 lat życia w dniu (...) roku. Z dokonanych przez Sąd Okręgowy ustaleń wynika, że ubezpieczony w okresie od dnia 15 maja 1975 roku do dnia 30 listopada 1984 roku zatrudniony był na Uniwersytecie (...) w K. na podstawie umowy o pracę. Ubezpieczony H. S. kolejno zajmował stanowiska: ślusarza od dnia 15 maja do dnia 31 sierpnia 1975 roku, starszego technika od dnia 1 września 1975 roku do dnia 31 grudnia 1981 roku, specjalisty od dnia 1 stycznia 1982 roku do dnia 30 listopada 1984 roku. Następnie Sąd Okręgowy ustalił, że ubezpieczony był zatrudniony w Klubie Sportowym (...) Zakładzie (...) w D. gdzie wykonywał pracę spawacza. W toku postępowania Sąd pierwszej instancji dopuścił również dowód z zeznań świadków: J. Ć. , J. D. , J. P. oraz przesłuchał samego ubezpieczonego ustalając również w oparciu o jego akta osobowe z okresu zatrudnienia w Uniwersytecie (...) , że ubezpieczony w okresie zatrudnienia w charakterze ślusarza-spawacza wykonywał pokazowe spawanie dla studentów zarówno elektryczne jak i gazowe, następnie wykonywał prace polegające na obróbce i skrawaniu na tokarkach. Uczestniczył również w pracach badawczych. Zajęcia dla studentów trwały około 40 minut i nie odbywały się każdego dnia, a prace związane z obróbką i skrawaniem ubezpieczony wykonywał codziennie. Ubezpieczony H. S. w ramach prac naukowych wykonywał obróbkę i skrawanie cylindrów a jak były zajęcia pokazowe spawanie zajmowało około 5 godzin. W tym czasie pracował również przy polerowaniu aluminium oraz uczestniczył w procesie anodowania. W dalszej kolejności Sąd ustalił, że po awansie na stanowisko starszego technika ubezpieczony otrzymał wyższe wynagrodzenie i nowy zakres czynności. Wykonywał przeglądy maszyn typu sprężarki, tokarki, dolewał oleju, czyścił szlifierki do płaszczy. Jeżeli chodzi o użyte w zakresie czynności wykonywanie robót warsztatowych, to ubezpieczony podejmował takie same czynności jak ślusarz i spawacz. Zatrudnienie na stanowisku specjalisty spowodowało ponowne zwiększenie wynagrodzenia a obowiązki nie uległy zmianie. Ubezpieczony sprawował opiekę nad pracownią techniczną i obróbki skrawaniem oraz przygotowywał próbki zgodnie z zamówieniem prowadzącego zajęcia. Ustalono przy tym, iż do obowiązków ubezpieczonego należało również zabezpieczenie zajęć laboratoryjnych, pomoc w tych zajęciach, naprawa oraz konserwacja aparatury laboratoryjnej, obróbka mechaniczna na tokarkach, frezarkach, udział w pracach naukowo-badawczych oraz wykonywanie podstawowych prac projektowych. Na stanowisku specjalisty do obowiązków ubezpieczonego należało przede wszystkim prowadzenie prac mechanicznych na rzecz laboratoriów i ich przygotowanie do ćwiczeń, zabezpieczenie zajęć w laboratorium obróbki skrawaniem i pomoc w ich realizacji, opieka nad pracowniami do ćwiczeń, wykonywanie drobnych napraw aparatury naukowej, wykonanie pomocy naukowych potrzebnych do prowadzenia badań oraz udział w pracach naukowo-badawczych. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał, iż odwołanie ubezpieczonego H. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że ubezpieczony w trakcie zatrudnienia w (...) Klubie Sportowym (...) w B. wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy codziennie prace w charakterze spawacza, a więc prace wymienione w wykazie A dziale XIV poz. 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 roku Nr 8 poz. 43). W ocenie Sądu Okręgowego brak jest natomiast podstaw do zaliczenia ubezpieczonemu H. S. do rodzaju wskazanej wyżej pracy okresu zatrudnienia na Uniwersytecie (...) w K. . Sąd I instancji argumentował, iż w tym okresie pracy ubezpieczony H. S. wykonywał różnego rodzaju prace w tym prace spawalnicze związane z anodowaniem. Podniesiono, iż w przypadku prac spawalniczych sam ubezpieczony przyznał fakt ich wykonywania w ramach ćwiczeń ze studentami w wymiarze 40 minut oraz okoliczność, że zajęcia nie odbywały się codziennie. Zaakcentowano, iż w celu uszczegółowienia czasookresu wykonywania poszczególnych prac, Sąd zwrócił się do pracodawcy ubezpieczonego o podanie zakresu i czasookresów wykonywania poszczególnych czynności. Sąd zaznaczył, że Uniwersytet (...) podtrzymał stanowisko znajdujące się w aktach osobowych ubezpieczonego wskazujące na wykonywanie różnorodnych czynności w tym nie zaliczanych do prac w warunkach szczególnych. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie został zatem spełniony warunek zawarty w § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 roku Nr 8 poz. 43), zgodnie z którym okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Uzasadniając zajęte stanowisko z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa, Sąd I instancji powołał się również na przepis art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2009 roku Nr 153 poz. 1227 ze zm.). Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji. Apelację od wskazanego rozstrzygnięcia wniósł pełnomocnik ubezpieczonego H. S. . Wnoszący środek odwoławczy zaskarżył opisany wyrok w całości zarzucając sprzeczność istotnych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym poprzez niezaliczenie okresu zatrudnienia skarżącego w szczególnych warunkach w terminie pomiędzy 15 maja 1975 roku a 30 listopada 1984 roku. Zdaniem apelującego w niniejszej sprawie doszło również do naruszenia przepisów prawa materialnego w szczególności art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2009 roku Nr 153 poz. 1227 ze zm.) i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43) poprzez ich niezastosowanie. W oparciu o przedstawione zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku zgodnie z wnioskiem tj. przyznanie prawa do wcześniejszej emerytury dla skarżącego ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu. Uzasadniając zajęte w niniejszej sprawie stanowisko apelujący podniósł, że do obowiązków skarżącego jako pracownika technicznego Wydziału (...) Uniwersytetu (...) należały prace przy procesach technologicznych związanych z wytwarzaniem aluminium, które są ujęte w wykazie B Dział IV Prace różne § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43). Zaakcentowano, że wykonywane były próbki AI-O oraz stopów PA-2 i PA-
- Argumentowano, iż praca polegała na toczeniu cylindrów, frezowaniu oraz wycinaniu z blach aluminiowych próbek do maszyn tribologicznych (ścieranie) i cylindrów do sprężarek. Dodano, że gotowe próbki skarżący szlifował i polerował mechanicznie. Obróbce towarzyszył duży hałas, mgła olejowa przy toczeniu, szlifowaniu oraz polerowaniu. Zdaniem skarżącego wyżej wymienione prace są zaś ujęte w Wykazie A Prace różne w hutnictwie i przemyśle metalowym poz. 78 szlifowanie lub ostrzenie wyrobów i narzędzi metalowych oraz polerowanie mechaniczne - rozporządzenia. Wskazano, że po obróbce wszelkiego rodzaju próbek poddawano je trawieniu w żrącym roztworze KOH a praca ta jest ujęta w punkcie A przeróbka plastyczna metali poz. 46 obsługa urządzeń do trawienia - rozporządzenia. W dalszej kolejności apelujący argumentował, że próbki były anodowane w kwasie szczawiowym lub siarkowym a opary kwasu siarkowego działały drażniąco na skórę, oczy i drogi oddechowe. Po anodowaniu próbki poddawano szlifowaniu i polerowaniu w słabym oświetleniu warsztatu a praca ta szczególnie obciążała wzrok ze względu na konieczność szlifowania i polerowania z dużą dokładnością pomiaru. W tym celu często używane były przyrządy optyczne takie jak lupy czy mikroskop. Zdaniem skarżącego prace te są ujęte w Dziale XIV Prace różne. Prace szczególnie obciążające narząd wzroku, wymagające precyzyjnego widzenia mikroelementów, wymagającego posługiwania się przyrządami optycznymi - rozporządzenia. Następnie stwierdzono, że gotowe po obróbce cylindry były montowane w sprężarkach, które pracowały całą dobę w pomieszczeniu stacji sprężarek. Według wnoszącego apelację praca ta jest ujęta w Dziale XIV Prac różnych poz.
- Bezpośrednia obsługa stacji sprężarek - rozporządzenia. Apelujący wskazywał również, iż skarżący wykonywał prace spawalnicze związane z naprawą sprzętu oraz demonstracją ćwiczeń dla studentów. Podczas spawania emitowane jest promieniowanie ultrafioletowe, które ma niekorzystny wpływ na wzrok, a w ocenie wnoszącego środek odwoławczy praca ta jest ujęta w Dziale XIV Prac różnych poz. 12 Prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym i gazowym- rozporządzenia. Skarżący uzasadniał, że ubezpieczony obsługiwał również piece elektryczne w „piecowni”, które służyły do obróbki cieplnej próbek w wysokich temperaturach a według wnoszącego apelację praca ta jest ujęta w wykazie A Przeróbka plastyczna metali, poz. 44 Obsługa pieców do podgrzewania i obróbki cieplnej - rozporządzenia. Zdaniem apelującego powyższe prace były wykonywane przez ubezpieczonego H. S. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Skarżący argumentował, iż stanowisko zawarte w piśmie Dyrektora ds. Personalnych Uniwersytetu (...) z dnia 21 lutego 2011 roku, zostało oparte wyłącznie na zapisach w aktach osobowych ubezpieczonego, a żaden z pracowników Działu Spraw Osobowych i Socjalnych Uniwersytetu (...) nie ma doświadczenia ani odpowiedniej wiedzy, która byłaby podstawą do negowania faktu pracy ubezpieczonego w szczególnych warunkach w pełnym wymiarze czasu pracy i stale. Wskazano, że Sąd I instancji rozpatrując przedmiotową sprawę powinien przede wszystkim dokonać oceny faktycznie wykonywanych czynności pracowniczych przez ubezpieczonego w okresie spornym oraz warunków wykonywanej pracy, w kontekście bezpośredniej szkodliwości dla zdrowia uzasadniających przyznanie wcześniejszej emerytury. Powołano się przy tym na stanowisko zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 30 września 2010 roku sygn. akt III AUa 350/10 opublikowane OSA Sz z 2011/3/96 -
- Według skarżącego ubezpieczony przebywał pracując w pełnym wymiarze czasu pracy w szkodliwym dla zdrowia otoczeniu przez osiem godzin codziennie, przez 9 lat na Uniwersytecie (...) . Podkreślono, iż zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego zawartym w wyroku z dnia 1 czerwca 2010 roku sygn. akt II UK 21/10 dla oceny czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Podsumowując, w ocenie apelującego zostało wykazane, że okres zatrudnienia pomiędzy 15 maja 1975 roku a 30 listopada 1984 roku na Uniwersytecie (...) to praca w szczególnych warunkach wykonywana przez ubezpieczonego H. S. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, a zatem według wnoszącego środek odwoławczy zostały spełnione przesłanki do przyznania mu prawa do emerytury w trybie i na zasadach art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2009 roku Nr 153 poz. 1227 ze zm.). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Sąd I instancji zastosował właściwe przepisy prawne, które przytoczył i przeanalizował w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Sąd Apelacyjny w pełni przychyla się do ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Okręgowy oraz do dokonanej przez Sąd I instancji wykładni przepisów. Przyjęcie, iż ubezpieczony H. S. podczas zatrudnienia w (...) Klubie Sportowym (...) w B. wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy prace wymienione w wykazie A dziale XIV poz. 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43), nie pozwala na uznanie, że ubezpieczony, który ukończył 60 lat życia w dniu (...) roku, na dzień wejścia w życie ustawy emerytalnej, tj. na dzień 1 stycznia 1999 roku, legitymuje się co najmniej 15-letnim okresem pracy w szczególnych warunkach, co skutkuje brakiem podstaw prawnych do przyznania emerytury w rozumieniu art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2009 roku Nr 153 poz. 1227 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2009 roku Nr 153 poz. 1227 ze zm.) w zw. z § 2, 3 i 4 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43 ze zm.) ubezpieczonemu- mężczyźnie urodzonemu po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura, jeżeli osiągnął wiek emerytalny (60 lat) oraz w dniu wejścia w życie ustawy emerytalnej (1 stycznia 1999 roku) osiągnął 25-letni okres zatrudnienia a w tym co najmniej 15 lat stażu pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze. Emerytura, o której mowa w cytowanych przepisach przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego, albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na dochody budżetu państwa. Z wskazanego przepisu wynika, że wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie prawa do wcześniejszej emerytury ze względu na pracę w warunkach szczególnych muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie którejś z nich wyłącza możliwość przyznania prawa do tego świadczenia. Należy w tym miejscu przypomnieć wraz z orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 27 września 2012 roku sygn. akt III AUa 720/12 LEX Nr 122346, iż dla oceny czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy - rzeczywiście wykonywanych zadań pracowniczych. W ślad za wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2011 roku sygn. akt II UK 2/11 LEX Nr 989128 należy zwrócić z kolei uwagę na okoliczność, iż przepisy prawa ubezpieczeń społecznych mają charakter norm bezwzględnie obowiązujących, co oznacza, że instytucja tzw. wcześniejszej emerytury podlega ścisłej wykładni (M.P.Pr. 2011/12/663 -664). Wskazać przy tym należy, iż zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2012 roku III UK 92/11 LEX Nr 1215158 praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43 ze zm.). W niniejszej sprawie trudno uznać, aby skarżący posiadający tak szeroki zakres obowiązków jaki ustalono podczas zatrudnienia na Uniwersytecie (...) od dnia 15 maja 1975 roku do dnia 30 listopada 1984 roku wykonywał pracę w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w rozumieniu art. 184 ustawy emerytalnej w związku z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43 ). Zdaniem Sądu Apelacyjnego, wbrew stanowisku skarżącego, za miarodajny należy uznać pogląd wyrażony w piśmie z dnia 21 lutego 2011 roku sporządzonym przez Dyrektora ds. Personalnych mgr T. P. Uniwersytetu (...) gdzie wskazując na zakres obowiązków ubezpieczonego z okresu zatrudnienia na stanowisku ślusarza i starszego technika oraz specjalisty wskazano, że w przeważającej części czynności ubezpieczonego należały do zadań inżynieryjno- technicznych oraz laboratoryjnych a nie związanych ze spawaniem. Ta okoliczność przesądziła wówczas o tym, iż nie wystawiono ubezpieczonemu świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych powołując się na przepis § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43), zgodnie z którym podstawowym warunkiem zaliczenia wykonywanej pracy jako pracy w warunkach szczególnych jest stwierdzenie, że ta praca była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku. Niewątpliwie brak świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych ze spornego okresu nie przesądza jeszcze o niemożliwości uznania takiej pracy jako wykonywanej w warunkach szczególnych trudno jednak twierdzić, aby w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy ubezpieczony wykazał taką okoliczność za pomocą innych dowodów. Świadkowie J. P. i J. Ć. (k. 58-59 akt sądowych) zeznawali wyłącznie na okoliczność zatrudnienia ubezpieczonego w Klubie Sportowym (...) w B. , zaś J. D. (k. 59 akt sądowych) odnosił się wyłącznie do prac przy aluminium pomijając inne obowiązki ubezpieczonego, o których wspominał sam ubezpieczony. J. Ć. nie pamiętał okresu zatrudnienia na Uniwersytecie (...) odnosząc się wyłącznie do swoich obowiązków z tego okresu. Trudno zatem w ocenie Sądu Apelacyjnego przyjąć, że powyższe zeznania miały pozwolić na ustalenie, że ubezpieczony w spornym okresie pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w szczególnych warunkach. Takiego ustalenia nie można również wyprowadzić ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów a dodatkowo należy stwierdzić, iż brak jest świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Reasumując, w ocenie Sądu Apelacyjnego, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził wymaganego stażu pracy wnioskodawcy w warunkach szczególnych, uprawniającego do nabycia prawa do emerytury w rozumieniu art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2009 roku Nr 153 poz. 1227 ze zm.) w związku z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze . Sąd I instancji oceniając zebrany materiał dowodowy nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów z art. 233 § 1 k.p.c. , zaś zarzucana w apelacji sprzeczność istotnych ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym w niniejszej sprawie nie zachodzi. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na mocy art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji. /-/SSA J.Pietrzak/-/SSA I.Goik/-/ SSA M.Żurecki Sędzia Przewodniczący Sędzia ek