Sad powszechny, V Pa 7/13

Sygn. akt VPa 7/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2013 roku Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy w składzie następującym: Przewodniczący – SSO Jacek Wilga (spr.) Sędziowie: SSO Krzysztof Główczyński SSO Andrzej Marek Protokolant: Ewa Sawiak po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2013 roku w Legnicy na rozprawie sprawy z powództwa W. R. przeciwko Fundacji (...) w L. o odszkodowanie na skutek apelacji strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy w Lubinie z dnia 6 listopada 2012 roku sygn. akt IV P 223/12 I. oddala apelację, II. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 6 listopada 2012 roku Sąd Rejonowy w Lubinie zasądził od strony pozwanej Fundacji (...) w L. na rzecz powoda W. R. kwotę 2 185, 00 zł tytułem odszkodowania. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, iż podane przez stronę pozwaną przyczyny wypowiedzenia wskazane zostały nazbyt ogólnie. Zbyt ogólne wskazanie przyczyn nie może być uznane z wypełnienie wymogu art. 30 §4 kp . Już z tego względu uznał Sąd Rejonowy, iż przy wypowiadaniu powodowi umowy o pracę naruszono przepisy kp . Przeprowadził Sąd jednak również postępowanie dowodowe, które nie wykazało, aby powodowi można było zarzucić nieprawidłowości wskazane w piśmie wypowiadającym umowę o pracę. W szczególności zaś podniósł Sąd Rejonowy, iż wobec ogólności postawionych zarzutów nie wiadomo było jakie konkretne zachowania, i w stosunku do jakich podopiecznych spowodowały podjęcie przez pracodawcę decyzji o wypowiedzeniu umowy o pracę. Nadto nie podano, kiedy takie rzekome zachowania powoda miały miejsce, zatem nie sposób obiektywnie ocenić, czy takie przyczyny istotnie miały miejsce, a jeżeli tak, czy nie uległy dezaktualizacji. Jednakże w ocenie Sądu Rejonowego nie można powodowi zarzucić niewłaściwego zachowania wobec podopiecznych, a w szczególności używania agresywnego tonu, czy też brutalne potraktowanie któregoś z nich. W tym względzie Sąd w całości dał wiarę powodowi, który zdaniem Sądu zeznawał szczerze i logicznie. Przyznał, że w jego zachowaniu drobne nieprawidłowości miały miejsce. Nie sposób jednak uznać, aby zachowanie powoda było agresywne i brutalne. Było ono odpowiednie do sytuacji w której się znalazł. Z zeznań świadków S. H. , I. J. i S. W. wynikało, że powód był dobrym pracownikiem, nikogo nie obrażał i nie przejawiał agresji. Okoliczności te przyznała również świadek K. K. (pracownik strony pozwanej) oraz R. Z. (również pracownik). Zeznali oni, że powód był osobą lubianą, śpiewał i bawił się z podopiecznymi. W odniesieniu do sytuacji dotyczących D. M. , A. N. i I. K. uznał Sąd Rejonowy za wiarygodne tłumaczenia powoda. Bezpośrednich świadków tych zdarzeń nie było. Świadkowie słuchani na tę okoliczność relacjonowali o zdarzeniach zasłyszanych od osób trzecich. Nie sposób było uznać, zdaniem Sądu Rejonowego, podniesionych oskarżeń za prawdziwe. Strona pozwana nie przedstawiła również dowodów na niewłaściwe zachowanie powoda wobec współpracowników i opiekunów, wprowadzanie nerwowej atmosfery w pracy uniemożliwiającej dobrą współpracę. Nie udowodniła również, aby powód nie dbał o samochód którym jeździł. Stan samochodu wynikał z wielu lat ciągłej eksploatacji, również w terenie miejskim, przewożenia osób niepełnosprawnych, często o niezachowanej higienie osobistej, oraz przewożenia nim mebli, gruzu, słomy, krzewów oraz obornika. Niezasadnym był zarzut niewłaściwego rozliczania godzin pracy. Jego roszczenia o właściwe wynagrodzenia czasu pracy w którym nie prowadził samochodu było uzasadnione. W rezultacie przyjął Sąd Rejonowy, iż przyczyny wskazane w piśmie wypowiadającym umowę były nazbyt ogólne, a nadto nie uzasadniały podjęcia decyzji o wypowiedzeniu umowy o pracę, co uzasadniało zasądzenie na jego rzecz odszkodowania w wysokości wynagrodzenia za czas wypowiedzenia, czyli za jeden miesiąc. Wyrok powyższy zaskarżyła apelacją strona pozwana zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 233 §1 kpc w zw. z art. 328 §2 kpc poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, a także nieodniesienie się w uzasadnieniu do zeznań tych świadków, którzy wskazywali na nieprawidłowe zachowania powoda, będące powodem wypowiedzenia mu umowy o pracę,
2. obrazę przepisów prawa materialnego tj. przepisu art. 45 §1 kpc poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż przyczyny wskazane w wypowiedzeniu nie były konkretne i prawdziwe, a tym samym nie były zasadne. W uzasadnieniu apelacji strona pozwana podnosiła, iż wskazane w oświadczeniu strony pozwanej przyczyny rozwiązania umowy o pracę są prawdziwe i konkretne. Powód nie kwestionował zdarzeń, które były podstawą wypowiedzenia. Interpretował je jednak inaczej, nie widząc niczego nagannego w swoim zachowaniu. Powód różnie odnosił się do różnych podopiecznych. Był grzeczny jedynie w stosunku do podopiecznych, o których wiedział, że rodzice ich nie pozwolą na tolerowanie niewłaściwych zachowań. Zachowanie powoda wobec D. M. i A. N. było obiektywnie nieprawidłowe. W sytuacji kiedy miał trudności w poradzeniu sobie z podopiecznymi winien poprosić o pomoc wychowawców. Jego postępowanie wobec I. K. nie powinno być tolerowane. Nadto skarżąca podniosła, iż pominięte zostały przez Sąd Rejonowy zeznania świadków H. Ł. , A. Ł. , M. Ł. , R. Z. , J. T. , K. K. , z których wynika, iż powód źle odnosił się także do innych pracowników strony pozwanej. Wbrew ustaleniu Sądu Rejonowego powód nie dbał o samochód oraz wadliwie wypełniał karty drogowe. Stawiając powyższe zarzuty strona pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa. W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy zważył: Apelacja nie jest zasadna. Sąd I instancji ustalił stan faktyczny sprawy korzystając z prerogatyw płynących z art. 233 §1 kpc . Zgodnie z tym przepisem ocena wiarygodności i mocy dowodów należy do sądu orzekającego w sprawie i o ile sąd dokonując tej oceny wszechstronnie rozważy całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego z zachowaniem zasad logicznego rozumowania, ocena taka musi się ostać chociażby dopuszczalna i możliwa była również odmienna ocena zebranych w sprawie dowodów. Apelacja strony pozwanej oparta została na zarzucie wadliwej oceny materiału dowodowego sprawy, dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych i w konsekwencji na wadliwym zastosowaniu art. 45 kp . Ocena dowodów w sytuacji kiedy pozostają one ze sobą w sprzeczności polega na doborze tych dowodów którym sąd daje wiarę i pominięciu przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy dowodów którym wiary odmawia ze wskazaniem jednak przyczyn tej odmowy. Analizując zebrany materiał dowodowy w odniesieniu do zarzutu nagannego zachowania w stosunku do podopiecznych, używania agresywnego tonu i brutalnego traktowania podopiecznych Sąd Rejonowy wskazał szczegółowo dowody w oparciu o które poczynił ustalenia wskazujące na niezasadność tego zarzutu. Wskazał też dlaczego innym dowodom odmówił wiary. Stanowisko Sądu zostało uzasadnione czytelnie i w sposób wystarczający. W apelacji brak jest konkretnych zarzutów wskazujących na wadliwość rozumowania Sądu I instancji. Apelacja jest jedynie polemiką z ustaleniami dokonanymi przez Sąd Rejonowy. Przedstawiono w niej wyłącznie własną, odmienną od sądowej, ocenę dowodów. Nie jest to wystarczające do uznania, iż ocena sądowa dokonana została z naruszeniem zasad swobodnej oceny dowodów. Dodatkowo wskazać jeszcze należy, na co zwrócił uwagę Sąd Rejonowy, iż powód który nie był merytorycznie przygotowany do pracy z osobami niepełnosprawnymi pozostawiany bywał często sam z podopiecznymi. Praktyka ta była niewłaściwa. Ewentualne nieprofesjonalne zachowanie powoda nie może go w takiej sytuacji obciążać. Natomiast norm właściwego zachowania, w sposób uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy, powód nie przekroczył. W zakresie drugiego i trzeciego z zarzutów również wskazał Sąd Rejonowy - oceniając go za niezasadny - na jakich dowodach oparł ustalenia, iż powód właściwie odnosił się do współpracowników, podopiecznych i opiekunów. Zarzut braku odniesienia się do wskazanych w apelacji zeznań świadków dokonanej przez Sąd oceny nie czyni nietrafną. Zeznania te nie potwierdzają bowiem w pełni twierdzeń apelacji o wadliwości tej oceny. I tak A. Ł. wskazywała, iż stosunki powoda ze współpracownikami były poprawne. Podobnie zeznała świadek J. T. , wskazując równocześnie, iż powód do podopiecznych odnosił się dość życzliwie. Świadek K. K. wskazywała natomiast, iż nie miała większych problemów ze współpracą z powodem. A nadto to w oparciu właśnie o zeznania tych świadków Sąd poczynił swoje ustalenia. Samochód którym jeździł powód eksploatowany był bardzo intensywnie w trudnych warunkach z koniecznością sprostania również wymaganiom czasowym. Przewożono nim również rzeczy do których nie był przeznaczony. Przewożone osoby nie zawsze zachowywały standardy w zakresie dbania o higienę osobistą. Okoliczności te uzasadniały ocenę, iż powód utrzymywał samochód w stanie w jakim było to możliwe ze względu na warunki jego eksploatacji. Sąd Okręgowy w pełni podzielił również ocenę ostatniego ze wskazanych powodów rozwiązania umowy o pracę związanego ze sposobem wypełniania kart drogowych przez powoda. Z zeznań świadków M. C. wynika, iż strona pozwana, mimo, iż wiedziała że powód pracuje w wymiarze przekraczającym 8 godzin dziennie zainteresowana była jego wynagradzaniem tylko za nominalny czas pracy. Wynagrodzenie za godziny nadliczbowe powód otrzymał dopiero za czerwiec i lipiec 2012 roku, kiedy wskazał w kartach, iż pracował również po godz.
3. Wykonywanie przez niego pracy od godziny około 6 do godziny około 16 było uzasadnione wypełnianymi obowiązkami. Nie mogło stanowić uzasadnionej przyczyny wypowiedzenia. Mając powyższe na uwadze apelację jako niezasadną oddalono na podstawie art. 385 kpc . Uznanie bowiem dokonanej oceny materiału dowodowego przez Sąd Rejonowy za dokonanej w granicach art. 233 §1 kpc czyniło również niezasadnym naruszenie przez ten Sąd art. 45 §1 kp . Przy ustalonym stanie faktycznym sprawy wypowiedzenie nie było zasadne. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 kpc i §11 ust. 1 pkt 1, §12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.