Sad powszechny, VIII Ka 679/12

Sygn. akt VIII Ka 679/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lutego 2013 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Marzanna Chojnowska Protokolant: Barbara Sielawa Bez udziału oskarżyciela publicznego po rozpoznaniu w dniu 19.11.2012 roku, 10.01.2013 roku, 16.01.2013 roku ,18 .02. 2013 roku sprawy J. K. obwinionego o czyny z art. 92 § 1 kw na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego J. K. od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 5 czerwca 2012 roku, sygnatura akt XIII W 4137/11 I. Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok. II. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata E. S. kwotę 516.60 zł ( pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) w tym kwotę 96.60 zł ( dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy) podatku VAT tytułem zwrotu kosztów obrony obwinionego w postępowaniu odwoławczym. III. Zwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE J. K. stanął pod zarzutem tego, że: I. w dniu 19 lipca 2011 roku około godziny 16.00 w B. na ulicy (...) kierując samochodem osobowym marki S. o nr rej. (...) wykonując manewr skrętu w lewo nie zastosował się do znaku drogowego pionowego B – 21 „zakaz skręcania w lewo” obowiązujący w godzinach 14.00 – 17.00, tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. II. w dniu 19 lipca 2011 roku około godziny 16.05 w B. na ulicy (...) kierując samochodem osobowym marki S. o nr rej. (...) nie zastosował się do polecenia osoby uprawnionej do kontroli drogowej nakazującego okazanie wyposażenia pojazdu w postaci gaśnicy i trójkąta ostrzegawczego nie okazując ich, tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 05 czerwca 2012 roku w sprawie sygn. akt XIII W 4137/11 obwinionego J. K. uznał za winnego popełnienia zarzuconych mu wykroczeń i za to na podstawie art. 92 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. skazał go i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 600 (sześciuset) złotych. Zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 (sześćdziesięciu) złotych tytułem opłaty i kwotę 100 (stu) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania. Powyższy wyrok zaskarżył J. K. w całości. Z treści osobistej apelacji obwinionego wynika, iż rozstrzygnięciu Sądu I instancji zarzucił błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego sprawie, w tym przede wszystkim oparcie wyroku na „ sfałszowanych ” dowodach w postaci zeznań Ł. K. i zdjęć policyjnych, co skutkowało niesłusznym przypisaniem mu popełnienia wykroczeń z art. 92 § 1 k.w. Bezpośrednio na rozprawie apelacyjnej w dniu 18 lutego 2013 roku obrońca obwinionego wniósł o uniewinnienie J. K. od popełnienia zarzucanych mu wykroczeń. Obwiniony z kolei wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji (k. 336v – 337). Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obwinionego jako bezzasadna nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Okręgowego rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego nie budzi żadnych wątpliwości. Sąd ten na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i wyprowadził właściwe wnioski co do sprawstwa i winy J. K. w zakresie przypisanych mu wykroczeń. Lektura pisemnych motywów apelacji pozwala na stwierdzenie, że są one w dużej mierze odzwierciedleniem zdecydowanie negatywnego stosunku J. K. do przewodniczącego składu orzekającego wydającego wyrok w przedmiotowej sprawie, którego przejawem jest cały szereg użytych przez niego sformułowań o wydźwięku zdecydowanie pejoratywnym. Abstrahując od zaprezentowanej przez obwinionego wybitnie osobistej oceny osoby sędziego i przechodząc do kwestii natury merytorycznej wskazać należy, iż obwiniony kwestionując zapadłe rozstrzygnięcie koncentruje swoją uwagę przede wszystkim na próbie wykazania, że jechał ulicą (...) od strony ulicy (...) , toteż nie mógł skręcać w lewo jak to jego zdaniem „ fałszywie ” podawał główny świadek oskarżenia w osobie Ł. K. . W tym też celu powołuje się na zeznania świadków B. S. i W. M. podnosząc, że skręcał w prawo, bo przy skręcie w lewo nie dojechałby do sklepu z częściami zamiennymi do S. . Sąd Okręgowy powyższego wywodu apelacji nie podzielił. Wbrew zarzutom i argumentom środka odwoławczego stwierdzić należy, iż dokonana przez Sąd Rejonowy analiza i ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne w zakresie okoliczności istotnych z punktu widzenia odpowiedzialności obwinionego, są prawidłowe i nie dotknięte żadnymi uchybieniami. Bezspornie z nich wynika, że J. K. dopuścił się przypisanych mu wykroczeń z art. 92 § 1 k.w. Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, iż na sprawstwo obwinionego jednoznacznie wskazują przede wszystkim zeznania świadka Ł. K. , który stanowczo i jednoznacznie opisał przebieg zdarzenia z dnia 19 lipca 2011 roku. W trakcie dwukrotnego przesłuchania świadek dokładnie podał gdzie i kiedy stwierdził fakt niestosowania się przez obwinionego do znaku drogowego B – 21 „zakaz skręcania w lewo” oraz wskazał atmosferę w jakiej przebiegała przeprowadzana przez niego kontrola drogowa pojazdu S. (...) , w tym również sposób zachowania się J. K. w trakcie jej trwania. Dotyczy to w szczególności odmowy okazania obowiązkowego wyposażenia samochodu w postaci gaśnicy i trójkąta (k. 9v, 103 – 104), któremu to faktowi sam obwiniony nie przeczył (k. 102v). Stwierdzić należy, iż zeznania Ł. K. są wewnętrznie spójne, a nade wszystko konsekwentne w toku całego postępowania w opisie zachowania obwinionego, przy czym korespondują również z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania. Znamiennym jest bowiem, że Ł. K. po stwierdzeniu popełnienia przez J. K. wykroczenia dołożył należytej staranności w zakresie jego udokumentowania poprzez sporządzenie notatki urzędowej (k. 1), szkicu miejsca wykroczenia drogowego (k. 2) i wykonanie zdjęć (k. 3), które bezsprzecznie potwierdzają przedstawioną przez niego wersję zdarzenia. Dokonując kompleksowej oceny zeznań Ł. K. podkreślić należy, iż cechują się one konsekwencją, stanowczością i szczegółowością, a nadto są zgodne z doświadczeniem życiowym oraz logiką wypadków w zakresie ujawnienia samego wykroczenia i czynności podjętych po jego wystąpieniu. Zdaniem Sądu odwoławczego zwrócić należy uwagę na dodatkową okoliczność wskazującą na prawdomówność Ł. K. . Otóż w/wymieniony funkcjonariusz policji nie miał żadnego powodu, aby bezpodstawnie obciążać J. K. . Wprost przeciwnie, z racji wykonywanego przez niego zawodu i dostrzeżonego naruszenia przepisów drogowych podjął interwencję, realizując tym samym swoje obowiązki służbowe. Dokonanej przez Sąd I instancji oceny zeznań Ł. K. nie mogła zmienić podjęta przez skarżącego próba ich podważenia poprzez odwołanie się do zeznań B. S. i W. M. , czy też powoływanie argumentów pozamerytorycznych, nie mających nic wspólnego z niniejszą sprawą. Znamiennym jest, iż Sąd Rejonowy miał na uwadze treść złożonych przez w/wymienionych świadków zeznań i dokonał ich szczegółowej analizy, w tym m.in. przez pryzmat ich znajomości z obwinionym oraz zachodzących w nich rozbieżności. Sąd odwoławczy w całości akceptuje i podziela powyższą część pisemnych motywów orzeczenia. W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd Okręgowy w toku postępowania odwoławczego miał na uwadze wnioski dowodowe zgłaszane przez obwinionego. Niemniej jednak z racji tego, że co do zasady były one rozpatrywane i uwzględniane w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, w przeważającej większości podlegały one oddaleniu. Dotyczy to w szczególności wniosków dowodowych o zażądanie zapisu z monitoringu ze skrzyżowania ulic (...) (k. 76, 83) oraz ponowne przesłuchanie w charakterze świadków W. M. (k. 142v – 143), B. S. (k. 178v), K. G. (k. 187v – 188) i B. P. (k. 104). Przypomnieć wypada, że Sąd Rejonowy przychylając się do wniosku obwinionego o zażądanie kasety z monitoringu zwrócił się do KMP WRDz zapytaniem czy istnieje zapis monitoringu z dnia 19 lipca 2011 roku skrzyżowania ulic (...) . Otrzymał informację k. 83, iż na skrzyżowaniu ulic (...) nie ma zamontowanej kamery monitoringu i nie było jej w dniu 19 lipca 2011 roku. Dlatego też trudno jest zgodzić się z zarzutem i ponownymi wnioskami obwinionego w tej samej kwestii, w sytuacji gdy dowodu nie da się przeprowadzić, czemu Sąd odwoławczy dał wyraz w postanowieniach dotyczących przeprowadzenia tego dowodu. Podobnie w ocenie Sądu Okręgowego niezasadny był wniosek o ponowne przeprowadzenie dowodu z zeznań B. P. . Analiza akt wskazuje jednoznacznie, iż Sąd Rejonowy wezwał zgodnie z żądaniem obwinionego świadka na rozprawę (k. 104). Protokół przesłuchania B. P. nie wskazuje, aby cokolwiek wiadome mu było na okoliczności związane ze zdarzeniami z dnia 19 lipca 2011 roku, zaś pytania obwinionego zmierzały do wyjaśniania okoliczności sporządzania przez niego opinii grafologicznej w 1998 roku, którą – co wynika z szeregu pism – J. K. kwestionuje. Trudno zatem zarzucić Sądowi I instancji, że w sposób niezgodny z prawem uchylał pytania obwinionego jako nie mające związku z przedmiotową sprawą. Zgodnie z art. 171 § 6 k.p.k. stosowanym odpowiednio w postępowaniu w sprawach o wykroczenia organ przesłuchujący uchyla pytania nieistotne. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy nie uwzględnił wniosku obwinionego o ponowne wezwanie B. P. uznając, że taki wniosek zmierza w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania, zaś okoliczności na które miałby świadek zeznawać nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Fakt, że obwiniony nie zgadza się z częścią zeznań świadków W. M. , B. S. i K. G. twierdząc, że protokół rozprawy nie odzwierciedla tego, co świadkowie rzeczywiście mówili bądź nie zgadzając się z oceną zeznań świadków zaprezentowaną w pisemnym uzasadnieniu – nie rodzi automatycznie obowiązku po stronie Sądu Odwoławczego ponownego wezwania świadków i bezpośredniego ich przesłuchania przed Sądem Okręgowym. Sąd II instancji nie podziela argumentacji J. K. w tym zakresie, aprobuje natomiast stanowisko Sądu Rejonowego. Dlatego też wnioski obwinionego o ponowne wezwanie świadków nie zostały uwzględnione. Niemniej jednak Sąd odwoławczy na terminie rozprawy apelacyjnej w dniu 18 lutego 2013 roku postanowił uzupełnić przewód sądowy poprzez bezpośrednie przesłuchanie świadka J. C. na okoliczność przebiegu interwencji w dniu 19 lipca 2011 roku. Z zeznań w/wymienionej jednoznacznie wynika, że J. K. nie zastosował się do znaku zakazu skrętu w lewo znajdującego się na skrzyżowaniu ulicy (...) z ulicą (...) , które to wykroczenie świadek widziała osobiście (k. 334v – 336). Tym samym potwierdziła ona w pełni wersję zdarzenia wynikająca z zeznań Ł. K. i sporządzonej przez niego dokumentacji. Na marginesie podnieść należy akcentowany przez obwinionego w pytaniach do świadka fakt, z jakiego powodu nie został on zatrzymany do kontroli bezpośrednio na skrzyżowaniu, skoro tam doszło do naruszenia przepisów. Zgodnie z § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 roku w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 24.07.2008r., 132.841) wydanego na podstawie art. 131 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym , pojazd powinien być zatrzymany w miejscu, w którym nie zagraża to bezpieczeństwu ruchu. Trudno zatem przyjąć, że funkcjonariusze widząc pojazd J. K. skręcającego w lewo na skrzyżowaniu (nota bene o bardzo dużym natężeniu ruchu pojazdów w tych godzinach) mieli możliwość i sposobność zatrzymania pojazdu podczas wykonywania tego manewru. Analiza akt sprawy wskazuje jednoznacznie, iż J. K. zaparkował swój pojazd na parkingu, w bardzo bliskiej odległości od skrzyżowania i w tym miejscu została przeprowadzona kontrola drogowa. Uwzględniając powyższe należy dojść do przekonania, że Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że J. K. dopuścił się popełnienia czynów z art. 92 § 1 k.w. Nie stwierdzając zatem uchybień, które mogły mieć wpływ na treść ocenianego wyroku, zwłaszcza, że wymierzona obwinionemu kara nie nosi cech niewspółmierności, a w szczególności w stopniu rażącym ( art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. ), orzeczono jak w sentencji niniejszego wyroku. Na marginesie wskazać należy, iż Sąd Okręgowy dążył do zapewnienia pełnej przejrzystości prowadzonego postępowania odwoławczego i zagwarantowania obwinionemu prawa do obrony w możliwie najszerszym zakresie. Mając zatem na uwadze podnoszone przez J. K. zarzuty pod adresem poszczególnych sędziów mających styczność z przedmiotową sprawą, jak i fakt kwestionowania podejmowanych przez nich czynności procesowych, Sąd Okręgowy uznał, iż dobro wymiaru sprawiedliwości wymagało wyznaczenia mu obrońcy z urzędu, którego udział w postępowaniu stanowił dodatkową gwarancję (...) jako strony. Dlatego też Sąd odwoławczy uwzględnił wniosek obwinionego w tym przedmiocie, uznając iż zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 22 k.p.w. (k. 276). O kosztach obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięto na podstawie § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z dnia 28.09.2002 r. (Dz. U. Nr 163, poz. 1348). O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. , zwalniając obwinionego od ich ponoszenia. Powyższe jest skutkiem uznania Sądu Okręgowego, iż uiszczenie kosztów sądowych przez J. K. – przy uwzględnieniu tego, iż nie ma żadnego majątku i utrzymuje się z emerytury – byłoby dla niego zbyt uciążliwe.