Sad powszechny, V U 420/11

Sygn. akt V U 420/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 lutego 2013r. Sąd Okręgowy w Słupsku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Barbara Odelska Protokolant: sekr.sądowy Magdalena Dygulska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2013r. w Słupsku na rozprawie sprawy z odwołania D. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 1 kwietnia 2011 r., znak (...) o rentę oddala odwołanie UZASADNIENIE Ubezpieczony D. G. w odwołaniu od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 1 kwietnia 2011 roku, znak (...) domagał się jej zmiany poprzez przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że stan jego zdrowia nie pozwala mu na podjęcie żadnej pracy, a oczekiwanie na operacje stawu biodrowego i kolanowego uzasadnia w jego ocenie prawo do renty. Pozwany organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, podnosząc że po przeprowadzeniu badań lekarskich i analizie dokumentacji medycznej lekarz orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 6 grudnia 2010 roku oraz komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 16 marca 2011 roku orzekli, iż ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy. Sąd Okręgowy ustalił, następujący stan faktyczny: Ubezpieczony D. G. , lat 49, urodzony (...) , zawód wyuczony-mechanik obróbki skrawaniem, technik prawa i administracji zawód wykonywany poborca skarbowy, nie pracuje od 1999 roku, był uprawniony do renty z tytułu niezdolności do pracy od 1 kwietnia 2001 roku do 30 czerwca 2008 roku z powodu naruszenia narządu ruchu. Ubezpieczony legitymuje się orzeczeniem (...) do spraw orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia 24 stycznia 2011 roku , którym zaliczono go do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności . W dniu 4 lipca 2008 roku ubezpieczony złożył wniosek o ustalenie prawa do renty na dalszy okres. Postanowieniem Sądu Okręgowego w Słupsku V Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 kwietnia 2010 roku , sygn. akt VU 1354/08 uchylono decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 21 października 2008 roku, znak (...) , mocą które uznano ubezpieczonego za zdolnego do pracy do ponownego rozpoznania. Lekarz orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 6 grudnia 2010 roku rozpoznał u ubezpieczonego zmiany zwyrodnieniowe pourazowe biodra prawego i orzekł, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy, albowiem istniejąca dysfunkcja nie ogranicza zdolności do pracy. Ubezpieczony wniósł sprzeciw od powyższego orzeczenia do komisji lekarskiej ZUS, która dodatkowo rozpoznała u ubezpieczonego reakcję adaptacyjną i obserwację w kierunku zaburzeń osobowości i orzekła, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy. Zaskarżoną decyzją odmówiono ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Dowód: akta rentowe: wniosek k.154, decyzja k.166-167, postanowienie SO K.200 , zaskarżona decyzja k.211 akta dokumentacji lekarskiej: orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 6 grudnia 2010 roku k.141, orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z dnia 16 marca 2011 roku k. 165-167, orzeczenie (...) k.4 akta sprawy Sąd ustalając, czy stan zdrowia skarżącego świadczy o tym, że jest on niezdolny do pracy częściowo lub całkowicie z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych o specjalnościach: neurolog, ortopeda, reumatolog. Stwierdzone u ubezpieczonego schorzenia ortopedyczne tj. pourazowa choroba zwyrodnieniowa prawego stawu biodrowego, niestabilność prawego stawu kolanowego nie powodują u ubezpieczonego niezdolności do pracy. Ubezpieczony posiada wykształcenie średnie i może pracować zgodnie ze swoimi kwalifikacjami. Oczekiwanie na planowany zabieg ortopedyczny nie ogranicza zdolności do pracy. Stwierdzone u ubezpieczonego schorzenia reumatologiczne pod postacią choroby zwyrodnieniowej stawów biodrowych z przewagą zmian po stronie prawej, stan po urazie prawego stawu biodrowego w 2000 roku, przebyta rekonstrukcja więzadeł stawu kolanowego prawego (po przebytym urazie), również pozostają bez wpływu na zdolność do pracy. Ubezpieczony nie wymaga ze względu na swój stan zdrowia pracy w zakładzie pracy chronionej. Choroba zwyrodnieniowa stawów biodrowych w aktualnym stanie jej zaawansowania nie upośledza jego funkcji w stopniu ograniczającym zdolność do pracy zgodnej z kwalifikacjami(technik administracji) . Przeciwwskazana jest jedynie ciężka praca fizyczna i dźwiganie ciężarów. Stwierdzone u ubezpieczonego schorzenia neurologiczne tj. padaczka typu (...) mal z rzadkimi napadami, przebyte uszkodzenie nerwu kulszowego prawego nie powodują u ubezpieczonego niezdolności do pracy. Ubezpieczony nie leczy się z powodu padaczki, która przebiega z rzadkimi napadami nocnymi, nie przyjmuje leków. Schorzenie ogranicza jedynie pracę na wysokości, przy obsłudze maszyn i nie może prowadzić pojazdów mechanicznych. Aktualnie nie występują u ubezpieczonego cechy uszkodzenia nerwu kulszowego. Dowód: opinia sądowo – lekarska z dnia 14 września 2011 roku k. 16-17 verte as, opinia sądowo – lekarska z dnia 28 sierpnia 2012 roku k. 65-66 verte as, aneks z dnia 13 listopada 2012 roku k.73 as, aneks z dnia 12 grudnia 2012 roku k.74 as, opinia sądowo – lekarska z dnia 25 stycznia 2013 roku k. 84 as Na rozprawie w dniu 22 lutego ubezpieczony zakwestionował opinie biegłych i domagał się powołania nowego zespołu biegłych /bezsporne/ Sąd zważył, co następuje: Odwołanie ubezpieczonego D. G. nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do ustalenia czy ubezpieczony jest niezdolny do pracy częściowo lub całkowicie. Spełnianie przez ubezpieczonego pozostałych określonych w art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz.U. 2009r., Nr 153, poz. 1227) nie było przez organ rentowy kwestionowane. Definicję niezdolności zawiera przepis art. 12 ustawy, który stanowi, że niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (art. 12 ust. 2 i 3 w/w ustawy). Przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania, co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, a także możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne (art. 13 w/w ustawy). Dokonując zaś oceny przewidywanego okresu niezdolności do pracy zarobkowej bierze się pod uwagę przesłanki wynikające z treści §6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy (Dz. U. nr 273, poz. 2711), czyli charakter i stopień naruszenia sprawności organizmu oraz rokowania odzyskania zdolności do pracy. Treść powołanych przepisów obliguje do tego, aby niezdolność do pracy rozpatrywać indywidualnie w odniesieniu do konkretnej osoby, przy uwzględnieniu jej stanów chorobowych, wieku, kwalifikacji. Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe na powyższą okoliczność, dopuszczając dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych z zakresu neurologii , ortopedii i reumatologii , czyli z zakresu który wyczerpuje wszelkie ustalone w postępowaniu dolegliwości i schorzenia ubezpieczonego. Sąd Okręgowy miał na względzie, że ustalenie stopnia i zaawansowania chorób, ocena ich wpływu na stan czynnościowy organizmu wymaga wiadomości specjalnych, a zatem okoliczności tych można dowodzić tylko przez dowód z opinii biegłych ( art. 278 k.p.c ). Dodać należy, iż opinia biegłego ma na celu ułatwienie Sądowi należytej oceny zebranego materiału dowodowego, wtedy gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 07 listopada 2000 r. I CKN 1170/98, OSNC 2001, nr 4, poz. 64). Specyfika tego dowodu wyraża się w tym, że sfera merytoryczna opinii kontrolowana jest przez Sąd, który nie ma wiadomości specjalnych, w istocie tylko w zakresie zgodności z zasadami logicznego myślenia i wiedzy powszechnej. Nadaje pierwszorzędne znaczenie, przy tej ocenie, kryterium poziomu wiedzy biegłego (por, orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 r. II CKN 1354/00, LEX nr 77046). Z punktu widzenia neurologicznego, ortopedycznego i reumatologicznego D. G. nie jest niezdolny do pracy. W opinii z dnia 14 września 2011 roku biegli ortopeda i reumatolog uznali, że stan zdrowia ubezpieczonego czyni go osobą zdolną do pracy zgodnie z kwalifikacjami, jednak z przeciwskazaniem do wykonywania ciężkich prac fizycznych i dźwigania ciężarów . Dwóch biegłych z zakresu neurologii w opinii z dnia 28 sierpnia 2012 roku (k. 65-66 as) i 25 stycznia 2013 roku (k. 84 as) podało, że nie stwierdzają u ubezpieczonego niezdolności do pracy z przyczyn neurologicznych. Padaczka przebiega z rzadkimi , nocnymi napadami , a jej nasilenie jest na tyle mierne , że ubezpieczony nie leczy się z jej powodu, nie przyjmuje leków. Biorąc jednak jej występowanie dyskwalifikuje ubezpieczonego przy pracach przeciwskazaniem pracę na wysokości, przy obsłudze maszyn i prowadzeniem pojazdów mechanicznych. Sąd podzielił pogląd wyrażony w wydanych przez biegłych opiniach , albowiem, w jego ocenie biegli wnikliwie ocenili stan zdrowia ubezpieczonego, po dokonaniu badań przedmiotowych oraz po zapoznaniu się z dokumentacją lekarską z przebiegu leczenia, w sposób jednoznaczny, czytelny i zgodny z wiedzą oraz doświadczeniem medycznym stwierdzili, że występujące u ubezpieczonego schorzenia nie powodują u niego niezdolności do pracy. Sąd Okręgowy dokonał sprawdzenia przesłanek, którymi kierowali się biegli, jak i dokonał kontroli prawidłowości ich rozumowania. Sposób motywowania oraz stopień stanowczości wniosków nie budził zastrzeżeń Sądu i w połączeniu z kryterium zgodności z zasadami logiki, wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłych oraz podstaw teoretycznych opinii, wydane opinie należało uznać za przekonujący dowód w sprawie. Sąd Okręgowy mając na uwadze treść opinii przeanalizował okres zatrudnienia i posiadane przez ubezpieczonego kwalifikacje zawodowe. Ocena niezdolności do pracy przebiega bowiem w płaszczyznach: medycznej, gdzie brany jest pod uwagę charakter i przebieg procesów chorobowych oraz ich wpływ na stan czynnościowy organizmu oraz socjalnej „ na której uwzględnia się posiadane kwalifikacje, wiek, zawód, wykonywane czynności i warunki pracy oraz możliwość dalszego wykonywania pracy zarobkowej, a także możliwość przywrócenia zdolności do pracy przez leczenie i rehabilitację lub przekwalifikowanie zawodowe ( zob. Wyrok SN z 10.06.1999r I UKN 675/98 OSNP 1000/16/624). Sąd ustalił, że ubezpieczony posiada wykształcenie średnie. Zawodem wyuczonym jest mechanik obróbki skrawaniem. Ubezpieczony posiada także tytuł technika prawa i administracji i wykonywał zawód poborcy skarbowego. Częściowa niezdolność do pracy oznacza niezdolność do pracy zgodnej z kwalifikacjami. Wyjaśnienie treści pojęcia pracy zgodnej poziomem posiadanych kwalifikacji wymaga uwzględnienia zarówno kwalifikacji formalnych (czyli zakresu i rodzaju przygotowania zawodowego udokumentowanego świadectwami, dyplomami, zaświadczeniami), jak i kwalifikacji rzeczywistych (wiedzy i umiejętności faktycznych wynikających ze zdobytego doświadczenia zawodowego) wyrok SN z 14.03.2006r I UK 159/05 niepublikowany. Przy ocenie niezdolności do pracy decydujące jest nie tylko utrata możliwości wykonywania pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu, ale brak rokowania odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu wyrok SN z 1 1.01.2007r II UK 156/06 OSNP 2008/3-4/45. Niezdolność do wykonywania dotychczasowego zatrudnienia nie jest wystarczającą przesłanką nabycia prawa do renty, jeżeli wiek, poziom wykształcenia i predyspozycje psychofizyczne usprawiedliwiają rokowania, że mimo upośledzenia sprawności organizmu możliwe jest podjęcie innej pracy w tym samym zawodzie albo po przekwalifikowaniu - wyrok SA w Katowicach III Aua 1300/06 lex nr 339737. W ocenie Sądu, można podzielić w całej rozciągłości opinie biegłych sądowych, co do rozpoznanych u ubezpieczonego schorzeń, jak i co do wniosków końcowych biegłych, którzy wskazując na przeciwwskazania do wykonywania przez ubezpieczonego ciężkiej pracy fizycznej i pracy na wysokości i przy maszynach w ruchu , stwierdzili, iż jest on osobą zdolną do pracy zgodnej z pozostałymi posiadanymi kwalifikacjami. W ocenie Sądu na akceptację zasługuje stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że „o niezdolności do pracy nie decyduje sam fakt występowania schorzeń, lecz ocena, czy i w jakim zakresie wpływają one na utratę zdolności do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami (...)„ - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 01.12.200lr. II UKN 113/00, OSNP 2002/14/343. Sąd Okręgowy podziela także stanowisko Sądu Najwyższego - wyrok z dnia 4.08.1999 r. w sprawie I PKN 20/99, OSNAP 2000/22/807 SN - iż potrzeba powołania innego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego nie zadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii, jak również stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z 19.03.1997r II UKN 45/97 9 OSNAPiUS nr 1 poz.24 z 1 998r, iż Sąd nie jest obowiązany do uwzględniania kolejnych wniosków dowodowych strony tak długo „ aż udowodni ona korzystną dla siebie tezę". Subiektywne odczucia ubezpieczonego nie stanowią dowodu w sprawie. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie zachodziły okoliczności, ani z urzędu, ani na wniosek do dopuszczenia kolejnego dowodu z opinii biegłych. Istnienie dolegliwości i konieczność ich leczenia nie powoduje jeszcze niezdolności do pracy w rozumieniu przepisu art.12 . Musi ona bowiem powodować utratę zdolności do pracy zarobkowej, która w przypadku ubezpieczonego na tym etapie zaawansowania schorzeń nie wystąpiła. Mając powyższe na względzie, Sąd oddalił z mocy art.217 § 2 kpc zgłoszony przez ubezpieczonego na rozprawie w dniu 22 lutego 2013 roku wniosek o powołanie kolejnych biegłych. Podkreślenia wymaga, że o prawie do renty z tytułu niezdolności do pracy decyduje taki stopień nasilenia schorzeń, który obiektywnie - na podstawie opinii biegłych specjalistów, czyni osobę ubezpieczoną co najmniej częściowo niezdolną do pracy. Aktualnie stopień nasilenia rozpoznanych u D. G. schorzeń, takiego twierdzenia nie uzasadnia. Nie mogą być zatem uwzględniane jedynie subiektywne odczucia ubezpieczonego, w którego ocenie zły stan zdrowia czyni go niezdolnym do pracy. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy uznał, że ubezpieczony nie jest osobą niezdolną do pracy w rozumieniu art. 12 ustawy o emeryturach i rentach z FUS i nie nabył prawa do renty z mocy art. 57 tejże ustawy. W tym stanie rzeczy odwołanie ubezpieczonego należało uznać za bezzasadne i na podstawie art. 477 14 §1 kpc orzec jak w sentencji.