Sygn. akt II W 2/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lutego 2013 roku Sąd Rejonowy II Wydział Karny w Strzelcach Opolskichw składzie: Przewodniczący SSR Anna Iwan Protokolant Justyna Wloka W obecności oskarżyciela publicznego------------- Po rozpoznaniu dnia 19 lutego 2013 roku na rozprawie sprawy K. D. / D. / syna S. i I. z d. H. urodz. (...) w T. obwinionego o to, że : w dniu 20 grudnia 2012r. o godz. 15.
- w m. S. na ul. (...) kierując samochodem osobowym marki J. (...) o nr rej. (...) przekroczył dozwoloną prędkość w obszarze zabudowanym o 51 km/h tj. o wykroczenie z art. 92a kw I. uznaje K. D. za winnego popełnienia zarzucanego czynu tj. wykroczenia z art. 92a kw i za to na podstawie art. 92a kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 400 (czterystu) złotych II. na podstawie art. 118 § 1 kpw w związku z §1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia oraz na podstawie art. 119 kpw w zw. z art. 3 ust 1 i art. 21 ustawy o opłatach w sprawach karnych zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (stu) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wymierza opłatę w wysokości 40 (czterdziestu) złotych. Sygn. akt IIW 2/13 UZASADNIENIE. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 20 grudnia 2012r. o godz. 15.02 sierż. sztab. J. G. pełniąc służbę wraz z post. M. B. na terenie miejscowości S. na ul. (...) zatrzymał do kontroli kierowcę samochodu osobowego marki J. (...) o nr. rej. (...) , którego kierowcą był K. D. s. S. i I. , pesel (...) , zam. T. ul. (...) , który przekroczył dozwoloną prędkość w obszarze zabudowanym o 51 km/h. Pomiaru prędkości dokonano urządzeniem Ultra Lyte LTI 20-
- Radiowóz policyjny stał na ul. (...) , a funkcjonariusz Policji J. G. stał na skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) . Od tego miejsca w kierunku G. teren zabudowany kończy się za 100m, natomiast pomiaru prędkości dokonano na 300m. przed stojącymi funkcjonariuszami. Zatrzymania dokonano w terenie zabudowanym, w obrębie miasta S. . Funkcjonariusz policji dokonujący zatrzymania był ubrany w mundur, m.in. w kurtkę, odblaskowa kamizelkę i czapkę zimową z wyposażenia służby. Na miejscu zatrzymania obwiniony został poinformowany o popełnionym wykroczeniu. Zachowanie jego było poprawne, nie przejawiał zdenerwowania czy agresji. Zaproponowany został przez funkcjonariusza policji (sierż. sztab. J. G. ) mandat karny w kwocie 400 zł i 10 pkt. karnych, na co obwiniony skorzystał z prawa do odmowy przyjęcia mandatu. W związku z odmową mandatu, ukarany został pouczony o prawach i obowiązkach osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia, a także został poinformowany, iż zostanie skierowany wniosek do Sądu o ukaranie. Dowód: - wniosek o ukaranie w postępowaniu zwyczajnym; k. nr 3; - notatka urzędowa z dnia 20.12.2013r.; k. nr 4; - notatka urzędowa z dnia 01.01.2013r; k. nr 11; - szkic miejsca zdarzenia; k. nr
- Obwinionemu już wcześniej zdarzyło się naruszyć przepisy ruchu drogowego, w szczególności przekroczenia dozwolonej prędkości, za co został skazany wyrokiem Sądu Rejowego w Radomskuw sprawie sygn. akt II W 346/12 z dnia 12.09.2012 r. . Dowód: - informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym; k. nr
- K. D. został na miejscu zdarzenia przesłuchany przez funkcjonariusza policji sierż. sztab. J. G. . W trakcie przesłuchania nie przyznał się do przedstawionego zarzutu popełnionego wykroczenia. Przed Sądem przyznał się do przekroczenia prędkości, ale wyjaśnił, że nie jechał tyle ile wskazano w zarzucie, a ponadto ma zastrzeżenia do miejsca kontroli. Dowód: - protokół przesłuchania osoby, co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie; k. nr 8-
- - wyjaśnienia obwinionego K. D. k. 19 Sąd dokonując ustaleń oparł się przede wszystkim na zeznaniach świadka J. G. , wyjaśnieniach obwinionego K. D. oraz na podstawie dołączonych dowodów do wniosku o ukaranie. W trakcie rozprawy w sprawie o popełnione wykroczenie obwiniony przyznał przed Sądem, iż przekroczył ww. miejscu w terenie zabudowanym dozwoloną prędkość, jednocześnie kwestionował zasadność miejsca w którym doszło do zatrzymania, a także ubiór funkcjonariuszy policji. Sąd zważył co następuje: Dokonując ustaleń w przedmiocie stanu faktycznego Sąd oparł się w głównej mierze na zeznaniach świadka J. G. , a także po części na wyjaśnieniach obwinionego. J. G. zeznając przed Sądem nie pamiętał okoliczności przedmiotowego wykroczenie, jednak mając na uwadze, że jest on funkcjonariuszem policji z Wydziału Ruchu Drogowego i dokonywanie kontroli prędkości pojazdów to jego niemal codzienna czynność jest rzeczą naturalną, że nie pamiętał okoliczności związanych z przedmiotem niniejszego postępowania. Tym bardziej, że po odczytaniu mu złożonych uprzednio zeznań stwierdził, że kierujący był podczas kontroli grzeczny i kulturalny. Zeznania, jakie świadek złożył w toku czynności wyjaśniających były spójne logiczne i w ocenie Sądu zasługują na wiarę. Obwiniony w toku postępowania sądowego nie kwestionował tego, że przekroczył dozwoloną prędkość, jednak twierdził, że nie w takim wymiarze, jak wskazano we wniosku o ukaranie, pozostałe jego zastrzeżenia dotyczyły miejsc, gdzie stał radiowóz, tego, jak był ubrany funkcjonariusz itp. Analizując te wyjaśnienia warto wskazać, że obwiniony wskazał tylko, że nie poruszał się z prędkością 91 km/h, ale jechał szybciej niż 50 km/h, nie wskazał jednak z jaką prędkością miał rzeczywiście się poruszać i na czym opiera swoje twierdzenie, że nie jechał z prędkością wskazaną w zarzucie, poza własnymi przekonaniami oczywiście. Mając na uwadze powyższe Sąd nie znalazł podstaw do podważenia wiarygodności zeznań świadka w tym zakresie i odmówił wiary wyjaśnieniom obwinionego. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, że obwiniony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 92a kw. Zgodnie z przepisem art. 92a k.w. „Kto, prowadząc pojazd, nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym, podlega karze grzywny”. Przedmiotem ochrony w rozumieniu art. 92a k.w. jest porządek i bezpieczeństwo ruchu drogowego, a zachowanie sprawcze polega na niestosowaniu się do ograniczenia prędkości. Niestosowanie się polega na niepodporządkowaniu się ograniczeniom prędkości, w którego rezultacie dochodzi do przekroczenia jej dopuszczalnych granic. Ograniczenie oznacza „ujęcie w granice, zawarcie, zamknięcie w pewnych granicach” ( Praktyczny słownik współczesnej polszczyzny, red. H. Zgółkowa, t. 26, Poznań 2000, s. 129 ). Zgodnie z art. 20 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym dopuszczalna górna granica prędkości w terenie zabudowanym w godzinach 5 00 -23 00 wynosi 50 km/h. Okoliczności, jakie obwiniony podnosił w swoich wyjaśnieniach nie stanowią w ocenie Sądu podstawy do zakwestionowania pomiaru prędkości, jakiej dokonał J. G. , jego legalności, czy prawidłowości sposobu przeprowadzenia tego pomiaru. Bez znaczenie dla bytu wykroczenia z art. 92a kw jest okoliczność, czy kierujący przekraczając prędkość stwarzał zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, gdyż gdyby takie zagrożenie stworzył należałoby rozważyć jego zachowanie pod kątem wykroczenia z art. 86 kw. W ocenie Sądu w toku przedmiotowej kontroli nie zostały naruszone reguły określające sposób przeprowadzania kontroli wynikające z Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18.07.2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego . Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż wymierzona kara grzywny w wysokości 400 zł jest adekwatna do stopnia winy oraz spełnia kryteria wymiaru kary i że będzie ona stanowiła środek oddziaływania na postawę obwinionego.