← Polska

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 grudnia 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji krajowego systemu ratow

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie określenia wykroczeń, za które pracownicy organów nadzoru budowlanego upoważnieni są do nakładania grzywi

ust. 1, może być poprzedzone uzgodnieniem współdziałania na da- nym obszarze ze starostą, wojewodą lub Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej. §

  2. Komendanci: powiatowy (miejski) i wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, zwani dalej "komendantami powiatowym (miejskim) i wojewódzkim", opracowują plany ratownicze, zwane dalej "planami", odpowiednio dla obszarów powiatu i województwa.
  3. Podstawowe elementy składowe planów określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. §
  5. Opracowanie planów, o których mowa w § 4, poprzedza się: 1) analizą zagrożeń występujących na danym obszarze, przy uwzględnieniu gęstości zaludnienia, warunków geograficzno-topograficznych, stanu infrastruktury oraz zagrożeń z obszarów sąsiadujących, w tym terenów objętych prawem górniczym, poligonów, wód przybrzeżnych oraz terenów państw ościennych, 4) wojewódzki zespół do spraw ochrony przeciwpoża­ rowej i ratownictwa, 2) analizą zabezpieczenia operacyjnego podległego obszaru, określającą siły i środki niezbędne do ratowania życia, zdrowia, mienia i środowiska oraz ograniczenia, likwidacji lub usuwania potencjalnych zagrożeń, przy uwzględnieniu sił i środków własnych systemu oraz współdziałających z systemem na poszczególnych poziomach jego funkcjonowania. 5) krajowa baza sprzętu specjalistycznego Państwo­ wej Straży Pożarnej,
  6. Analizy, o których mowa w ust. 1, poddaje się aktualizacji co najmniej raz w roku. 6) podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, włą­ czone do systemu na poziomie wojewódzkim.
  7. Na potrzeby prowadzenia analizy zagrożeń, o której mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się zasady gromadzenia i przekazywania danych z ustaleń dokonanych w toku czynności kontrolno-rozpoznawczych, określo­ ne w załączniku nr 2 do rozporządzenia. 2) wydzielone siły i środki z poziomów powiatowych stanowiące wojewódzki odwód operacyjny, 3) ośrodki szkolenia Państwowej Straży Pożarnej,
  8. Na poziomie krajowym system tworzą następu ­ jące podmioty systemu: 1) Komenda Główna Państwowej Straży Pożarnej, 2) wydzielone siły i środki z wojewódzkich odwodów operacyjnych stanowiące centralny odwód operacyjny, 3) szkoły Państwowej Straży Pożarnej, 4) krajowe bazy sprzętu specjalistycznego Państwo­ wej Straży Pożarnej,
  9. Analizy, o których mowa w ust. 1, są podstawą ewentualnych korekt sieci podmiotów systemu na jego poszczególnych poziomach funkcjonowania oraz planowania i rozmieszczania sprzętu specjalistycznego. § 6.
  10. Plany sprawdza się w drodze ćwiczeń aplikacyjnych i praktycznych z udziałem podmiotów systemu oraz poddaje się aktualizacji co najmniej raz w roku. Dziennik Ustaw Nr 111 - 6857-
  11. Podmioty wchodzące w skład systemu na poszczególnych poziomach są obowiązane do przekazywania odpowiednio komendantowi powiatowemu (miejskiemu) i wojewódzkiemu niezbędnych informacji do sporządzenia oraz aktualizacji analizy i planów.
  12. Komendant powiatowy (miejski) i wojewódzki uzgadnia plan z podmiotami systemu w części dotyczącej zakresu ich zadań.
  13. Plany zatwierdzają, po zasięgnięciu opinii właści­ wych terenowo zespołów do spraw ochrony przeciwpożarowej i ratownictwa: 1) starosta - dla obszaru powiatu, 2) wojewoda - czone do systemu oraz pozostałe podmioty włączone do systemu w zakresie wynikającym z ich możliwości sprzętowo-technicznych, ze szczególnym uwzględnie­ niem środków ochrony osobistej. §
  15. Organizacja ratownictwa technicznego obejmuje zespół działań planistyczno-organizacyjnych i stosowanie środków technicznych niezbędnych do ratowania, poszukiwania lub ewakuacji ludzi i zwierząt oraz ratowania mienia i środowiska.
  16. Organizacja ratownictwa technicznego, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności: 1) analizowanie awarii oraz katastrof technicznych, dla obszaru województwa. 2) ocenę rozmiarów powstałego zdarzenia i prognozowanie jego rozwoju, Rozdział 2 Walka z pożarami i innymi klęskami żywiołowymi. Ratownictwo techniczne, chemiczne, ekologiczne i medyczne §
  18. Organizacja walki z pożarami obejmuje zespół działań planistyczno-organizacyjnych i stosowanie technik gaśniczych niezbędnych do zmniejszenia i likwidacji zagrożenia pożarowego.
  19. Organizacja walki z pożarami, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności: 1) rozpoznawanie i analizowanie zagrożeń wych, Poz. 1311 pożaro­ 2) ocenę rozmiarów powstałego pożaru i prognozowanie jego rozwoju, 3) ratowanie ludzi i zwierząt przed skutkami zagroże­ nia pożarowego, 4) dostosowanie sprzętu oraz technik gaśniczych do rodzaju i miejsca pożaru, 3) dostosowanie sprzętu oraz wdrożenie technik stosowanych do poszukiwania, uwalniania i ewakuacji poszkodowanych i zagrożonych ludzi oraz zwierząt w zależności od rodzaju i miejsca zdarzenia, 4) ratowanie życia ludzi i zwierząt zagrożonych awarią techniczną, 5) oznakowanie i wydzielenie strefy bezpośrednich działań ratowniczych sił systemu oraz stref zagrożenia, 6) przewietrzanie lub wentylowanie stref zagrożenia oraz stref bezpośrednich działań ratowniczych sił systemu, 7) oświetlenie oraz zabezpieczenie miejsca zdarzenia przed osobami postronnymi, 8) wykonywanie przejść i dojść do poszkodowanych lub zagrożonych ludzi i zwierząt, 6) ugaszenie pożaru. 9) usuwanie przeszkód naturalnych i sztucznych utrudniających niesienie pomocy poszkodowanym lub zagrożonym ludziom oraz ratowanie środowi­ ska,
  20. Walka z pożarami w ramach systemu prowadzona jest: 10) wypompowywanie, obwałowywanie lub uszczelnianie miejsc wycieku substancji stwarzającej za- 5) zlokalizowanie pożaru, 1) siłami i środkami jednostek ochrony przeciwpoża­ rowej włączonych do systemu na wszystkich poziomach jego funkcjonowania, 2) wydzielonymi siłami i środkami pozostałych podmiotów włączonych do systemu w zakresie ustalonym w decyzji o włączeniu do systemu lub umowie cywilnoprawnej o współdziałaniu z systemem. §
  22. Organizacja walki z innymi klęskami żywio­ łowymi obejmuje zespół działań pIanistyczno-organizacyjnych i działań ratowniczych niezbędnych do ratowania życia, zdrowia, mienia lub środowiska, a także oceny zagrożenia i jego eliminacji.
  23. Do walki z klęskami żywiołowymi są przeznaczone wszystkie jednostki ochrony przeciwpożarowej włą- grożenie.
  24. Ratownictwo techniczne w ramach systemu prowadzą: 1) specjalistyczne grupy poszukiwawczo-ratownicze Państwowej Straży Pożarnej stosujące techniki poszukiwawcze oraz wykorzystujące do działań ratowniczych zwierzęta i sprzęt do poszukiwania i ewakuacji osób zasypanych lub unieruchomionych w wyniku katastrofy budowlanej, zawału, osunięcia ziemi lub innych awarii technicznych, 2) specjalistyczne grupy wysokościowe Państwowej Straży Pożarnej stosujące techniki alpinistyczne i wykorzystujące do działań ratowniczych specjalistyczny sprzęt ratowniczy, w tym statki powietrzne, Dziennik Ustaw Nr 111 - 6858- Poz. 1311 3) specjalistyczne grupy wodno-nurkowe Państwowej Straży Pożarnej stosujące techniki nurkowe i wykorzystujące do działań ratowniczych specjalistyczny sprzęt, w tym łodzie ratunkowe, 8) obwałowywanie lub uszczelnianie miejsc wycieku 4) specjalistyczne grupy techniczne Państwowej Stra- 10) zatrzymanie emisji toksycznych środków przemy- ży Pożarnej stosujące techniki ratownicze i wyko- rzystujące specjalistyczny sprzęt do działań ratow- niczych podczas katastrof i wypadków budowlanych, komunikacyjnych oraz infrastruktury technicznej, 5) jednostki ochrony przeciwpożarowej włączone do systemu w zakresie wynikającym z ich możliwości sprzętowo-technicznych, ze szczególnym uwzględ­ nieniem środków ochrony osobistej, 6) wydzielone siły i środki pozostałych podmiotów systemu w zakresie ustalonym w decyzji o włącze­ niu do systemu lub umowie cywilnoprawnej o współdziałaniu z systemem. §
  26. Organizacja ratownictwa chemicznego obejmuje zespół działań planistyczno-organizacyjnych i stosowanie technik ratowniczych niezbędnych do ratowania środowiska oraz wszelkich innych czynności podejmowanych w celu ratowania życia i zdrowia ludzi w wyniku likwidacji bezpośrednich zagrożeń stwarzanych przez toksyczne środki przemysłowe lub inne niebezpieczne materiały chemiczne.
  27. Organizacja ratownictwa ekologicznego obejmuje zespół działań planistyczno-organizacyjnych i stosowanie technicznych zabezpieczeń niezbędnych do ratowania środowiska oraz stosowania środków neutralizujących ograniczających lub eliminujących powstałe skażenie.
  28. Organizacja ratownictwa chemicznego i ekologicznego, o której mowa w ust. 1 i 2, obejmuje w szczególności: 1) rozpoznawanie zagrożeń oraz ocenę i prognozowanie ich rozwoju oraz skutków dla ludzi i środowi­ ska, 2) analizowanie powstałych awarii oraz katastrof chemicznych i ekologicznych, 3) ratowanie życia ludzi i zwierząt zagrożonych skaże­ niem substancją niebezpieczną, 4) identyfikację substancji stwarzającej w czasie powstałego zdarzenia, zagrożenie 5) prognozowanie rozwoju skażenia środowiska i ocenę rozmiarów zagrożenia oraz zmian wielkości strefy zagrożenia dla ludności, 6) dostosowanie sprzętu oraz technik ratowniczych do miejsca zdarzenia i rodzaju substancji stwarzającej zagrożenie, 7) przepompowywanie i przemieszczanie substancji niebezpiecznej do nowych lub zastępczych zbiorników, substancji niebezpiecznej, 9) ograniczanie parowania substancji niebezpiecznej, słowych, 11) stawianie kurtyn wodnych, 12) neutralizację substancji niebezpiecznej substancja- mi chemicznymi, 13) związywanie substancji niebezpiecznej sorbentami, 14) stawianie zapór na ciekach lub obszarach wodnych zagrożonych skutkami rozlania substancji toksycznych hydrofobowych, 15) zbieranie substancji niebezpiecznej z powierzchni wody lub gleby.
  29. Ratownictwo chemiczne i ekologiczne w ramach systemu prowadzą: 1) specjalistyczne grupy ratownictwa chemicznego i ekologicznego Państwowej Straży Pożarnej, 2) specjalistyczne grupy wodno-nurkowe Państwowej Straży Pożarnej stosujące techniki nurkowe i wykorzystujące do działań ratowniczych specjalistyczny sprzęt ratowniczy, 3) jednostki ochrony przeciwpożarowej włączone do systemu w zakresie wynikającym z ich możliwości sprzętowo-technicznych, ze szczególnym uwzględ­ nieniem środków ochrony osobistej, 4) wydzielone siły i środki pozostałych podmiotów systemu w zakresie ustalonym w decyzji o włącze­ niu do systemu lub umowie cywilnoprawnej o współdziałaniu z systemem. §
  31. Organizacja ratownictwa medycznego obejmuje zespół działań planistyczno-organizacyjnych i stosowanie technik z zakresu pomocy medycznej w warunkach pozaszpitalnych mających na celu ratowanie życia i zdrowia, podczas zdarzeń prowadzących do nagłej groźby utraty życia ludzkiego lub pogorszenia się stanu zdrowia.
  32. Organizacja ratownictwa medycznego, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności: 1) bieżące analizowanie rodzaju i liczby zagrożeń prowadzących do nagłego pogarszania się stanu zdrowia lub groźby utraty życia ludzkiego, 2) ocenę groźby utraty życia ludzkiego lub pogorszenia się stanu zdrowia w wyniku zdarzenia i prognozowanie rozwoju zagrożenia, 3) dostosowanie sprzętu oraz technik niezbędnych do ratowania życia i zdrowia ludzi w zależności od rodzaju i miejsca zdarzenia oraz liczby poszkodowanych i zagrożonych, Dziennik Ustaw Nr 111 - 6859- 4) zapewnienie ciągłości procesu ratowania poszkodowanych i zagrożonych ludzi na miejscu zdarzenia oraz właściwych procedur przekazywania poszkodowanych kwalifikowanej pomocy medycznej, wynikających z powiatowych i wojewódzkich planów ratowniczych, 5) zapewnienie prowadzenia działań z zakresu ratownictwa medycznego przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, określone w odrębnych przepisach. Poz. 1311 udzielania pomocy przedlekarskiej wyposażone w środek transportu i sprzęt medyczny, środki łącz­ ności i leki, 3) dysponują izbami przyjęć lub oddziałami szpitalnymi wyspecjalizowanymi w zakresie medycyny ratunkowej. §
  34. W działaniach z zakresu ratownictwa medycznego w warunkach pozaszpitalnych uczestniczy koordynator medycznych działań ratowniczych lub inny lekarz, który przybył pierwszy na miejsce zdarzenia.
  35. Ratownictwo medyczne w warunkach pozaszpitalnych w czasie walki z pożarami, klęskami żywioło­ wymi lub organizowania ratownictwa technicznego, chemicznego i ekologicznego prowadzą uprawnieni strażacy z jednostek ochrony przeciwpożarowej oraz uprawnieni ratownicy z innych podmiotów włączo­ nych do systemu w sytuacjach:
  36. Lekarz koordynujący medyczne działania ratownicze, oznakowany w sposób widoczny dla innych uczestników działań ratowniczych, wspomaga kierują­ cego działaniem ratowniczym w zakresie ratownictwa medycznego, a w szczególności: 1) braku kwalifikowanej pomocy medycznej, gdy personel służby zdrowia nie dotarł do miejsca zdarzenia, 1) nadzorowania ratownictwa medycznego w zakresie pomocy lekarskiej i przedlekarskiej prowadzonej przez podmioty i ratowników systemu na miejscu zdarzenia oraz w czasie transportu, 2) braku możliwości wykorzystania personelu służby zdrowia na miejscu zdarzenia, gdy dostęp do poszkodowanych jest możliwy tylko dla straża­ ków-ratowników przy wykorzystaniu sprzętu specjalistycznego, 3) gdy zdarzenie ma cechy nagłego zagrożenia z dużą liczbą poszkodowanych, którego skutki przekraczają możliwości ich opanowania w ramach rutynowej działalności właściwych terytorialnie służb medycznych. § 12.
  37. Organizacja ratownictwa medycznego w ramach systemu obejmować może również działania planistyczno-organizacyjne i stosowanie technik z zakresu pomocy medycznej mających na celu ratowanie życia i zdrowia w czasie transportu poszkodowanych i we wczesnej fazie leczenia szpitalnego, podczas zdarzeń prowadzących do nagłej groźby utraty życia ludzkiego lub pogorszenia się stanu zdrowia.
  38. Organizacja ratownictwa medycznego, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności zapewnienie ciągłości i spójności procesu ratowania poszkodowanych i zagrożonych ludzi na miejscu zdarzenia, w czasie transportu oraz w warunkach szpitalnych.
  39. Ratownictwo medyczne,

ust. l, może być realizowane przez podmioty systemu, jeżeli: 1) dysponują podstawowym zespołem ratownictwa medycznego, w którego skład wchodzą co najmniej dwie osoby uprawnione do udzielania pomocy przedlekarskiej wyposażone w środek transportu i sprzęt medyczny, środki łączności i leki, działające na polecenie i w porozumieniu z lekarzem, lub 2) dysponują specjalistycznym zespołem ratownictwa medycznego, w którego skład wchodzą co najmniej jeden lekarz i dwie osoby uprawnione do 2) prowadzenia i ewentualnego nadzorowania segregacji, jako procesu określania priorytetów terapeutyczno-transportowych, 3) realizowania procedur organizacyjno-medycznych wynikających z rodzaju zdarzenia i liczby poszkodowanych oraz wybór czasu i miejsca hospitalizacji poszkodowanych lub zagrożonych utratą życia i zdrowia ludzi, 4) przedstawiania kierującemu działaniem ratowniczym opinii dotyczących zabezpieczenia uczestników działań ratowniczych pod względem medycznym, możliwości transportowych oraz podmiotów realizujących ratownictwo medyczne oraz innych podmiotów biorących udział w działaniu ratowniczym, 5) wykorzystania sprzętowych 6) współdziałania z punktami informacyjnymi placówek służby zdrowia w zakresie informacji co do liczby i stanu poszkodowanych, rozwoju i potrzeb działań z zakresu ratownictwa medycznego, 7) realizowania innych zadań organizacyjnych wynikających z potrzeb działań ratowniczych lub poleceń kierującego działaniem ratowniczym. § 14. 1. Organizacja walki z pożarami i innymi klę­ skami żywiołowymi oraz ratownictwa technicznego, chemicznego, ekologicznego i medycznego obejmuje również: 1) ujednolicenie zasad powiadamiania i dysponowania podmiotów systemu oraz podmiotów współ­ działających z systemem, 2) ujednolicanie metodyki ostrzegania i informowania ludności o aktualnych i prognozowanych zagroże­ niach oraz kierunkach i zasadach ewakuacji podczas prowadzenia działań ratowniczych, Dziennik Ustaw Nr 111 - 6860- 3) ujednolicanie zasad postępowania w zdarzeniach z dużą liczbą poszkodowanych, 4) ujednolicanie metodyki planowania transportu po- szkodowanej lub zagrożonej ludności do izb przyjęć lub szpitalnych oddziałów wyspecjalizowanych w zakresie medycyny ratunkowej lub innych podmiotów prowadzących ratownictwo medyczne w warunkach szpitalnych, 5) wspomaganie kierującego działaniem ratowniczym w podejmowaniu decyzji dotyczącej organizacji i prowadzenia działań ratowniczych, 6) wspomaganie lekarza koordynującego medyczne działania ratownicze w podejmowaniu decyzji dotyczącej prowadzenia ratownictwa medycznego w warunkach pozaszpitalnych i szpitalnych, 7) wsparcie psychologiczne osób w działaniach ratowniczych, uczestniczących 8) wsparcie logistyczne podmiotów systemu w czasie działań ratowniczych, Poz. 1311 1) powiatowe (miejskie) stanowisko kierowania na poziomie powiatowym, 2) wojewódzkie stanowisko koordynacji ratownictwa na poziomie wojewódzkim, 3) Krajowe Centrum Koordynacji Ratownictwa na po- ziomie krajowym. 3. Powiatowe (miejskie) stanowiska kierowania i wojewódzkie stanowiska koordynacji ratownictwa stanowią również bazę techniczną i informacyjną wła­ ściwych terenowo zespołów do spraw ochrony przeciwpożarowej i ratownictwa. 4. Krajowe Centrum Koordynacji Ratownictwa zapewnia obsługę techniczną i informacyjną sztabowi Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej. 5. Stanowiska kierowania dokonują bieżącej wymiany informacji niezbędnej do prognozowania zagrożeń i prowadzenia działań ratowniczych oraz stanowią centrum powiadamiania ratunkowego sił i środków podmiotów systemu lub wspomagających system. 9) prowadzenie działań w zakresie edukacji ratowni- czej oraz badań naukowych na potrzeby ratownictwa, 10) realizowanie stałej współpracy podmiotów systemu w zakresie:

  1. a)wymiany informacji dotyczących występujących zagrożeń na danym obszarze, § 16. 1. Stanowiska kierowania na poszczególnych poziomach systemu zorganizowane są w sposób zapewniający ich ciągłe funkcjonowanie oraz pozwalają­ cy na: 1) stałe współdziałanie z dyspozytorami lub innymi osobami z poszczególnych podmiotów systemu,
  2. b)unowocześniania łączności dla celów ratowni czych, 2) zapewnienie stosownych informacji kierującemu działaniem ratowniczym,
  3. c)prowadzenia ćwiczeń w celu weryfikacji i modyfikowania planów oraz postępowania poszczególnych podmiotów systemu podczas prognozowanych zagrożeń lub w czasie prowadzonych działań ratowniczych, 3) alarmowanie odwodów operacyjnych,
  4. d)analizowania dokumentacji z prowadzonych działań ratowniczych, 5) korzystanie z telefonów alarmowych, poczty elektronicznej i faksów,
  5. e)analizowania standardów sprzętowych i zasad postępowania podmiotów systemu w czasie działań ratowniczych w zależności od dziedziny ratownictwa i rodzaju zdarzenia, 6) korzystanie z mapy cyfrowej i innych map operacyjnych,
  6. f)analizowania i ujednolicania programów szkolenia, zasad doskonalenia oraz zachowania bezpieczeństwa osób biorących udział w działa­ niach ratowniczych . Rozdział 3 Organizacja stanowisk kierowania oraz dysponowanie sił i środków systemu do działań ratowniczych § 15. 1. Podstawowym elementem systemu przyjmującym informacje o zdarzeniach są stanowiska kierowania w komendach Państwowej Straży Pożarnej, 4) alarmowanie członków sztabu kierującego działa­ niem ratowniczym oraz innych osób ujętych w pIanie ratowniczym, 7) korzystanie z monitoringu pożarowego i monitoringu innych zagrożeń, 8) korzystanie z planów operacyjnych oraz dokumentacji operacyjnej, pomocniczej lub specjalnej, 9) korzystanie z łączności przywoławczej, selektywnego wywoływania i alarmowania podmiotów systemu do działań ratowniczych, 10) korzystanie z łączności satelitarnej, radiowej, komórkowej oraz przewodowej, 11) współdziałanie ze specjalistami w sprawach ratownictwa, zwane dalej "stanowiskami kierowania". 12) wykorzystanie baz danych operacyjnych, 2. Stanowiskami kierowania na poszczególnych poziomach systemu są: 13) współdziałanie z podmiotami zajmującymi się monitorowaniem oraz prognozowaniem zagrożeń, Dziennik Ustaw Nr 111 - 6861 a także z innymi podmiotami działającymi na rzecz systemu, 14) korzystanie ze sprzętu niezbędnego do rejestracji rozmów telefonicznych oraz analizowanie czasu wyjazdu i pobytu zadysponowanych sił i środków do działań ratowniczych, 15) stosowanie innych środków, urządzeń, systemów łączności i metod analizy danych, których wykorzystanie lub użycie może usprawnić działania ratownicze oraz realizację zadań poszczególnych stanowisk kierowania. 2. Organizacja stanowisk kierowania, o której mowa w ust. 1, uwzględnia również: 1) awaryjne zasilanie nych, urządzeń elektroenergetycz- 2) awaryjne plany ewakuacji w miejsca zastępcze, 3) procedury funkcjonowania w sytuacjach nadzwyczajnych zagrożeń życia, zdrowia lub środowiska. § 17. 1. Podmioty systemu z obszaru powiatu są obowiązane regularnie przekazywać szczegółowe da- ne do właściwego terenowo powiatowego (miejskiego) stanowiska kierowania o stanie oraz dyspozycyjności swych sił i środków oraz informować o ich zadysponowaniu do działań ratowniczych, w zakresie określonym przez właściwego komendanta powiatowego (miejskiego). 2. Powiatowe (miejskie) stanowisko kierowania,

ust. 1, ma obowiązek zbierania i przekazywania do właściwego terenowo wojewódzkiego stanowiska koordynacji ratownictwa zbioru informacji o stanie sił i środków systemu na swym obszarze oraz informacji o ich zadysponowaniu do działań ratowniczych, w zakresie określonym przez właści­ wego komendanta wojewódzkiego. 3. Wojewódzkie stanowiska koordynacji ratownictwa przekazują do Krajowego Centrum Koordynacji Ratownictwa informacje w zakresie określonym przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej. § 18. 1. Dysponowanie sił i środków podmiotów systemu do działań ratowniczych na obszarze powiatu, województwa lub kraju następuje poprzez stanowiska kierowania i należy do: 1) komendanta powiatowego (miejskiego) na poziomie powiatowym, 2) komendanta wojewódzkiego na poziomie wojewódzkim, 3) Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożar­ nej na poziomie krajowym. 2. Komendanci Państwowej Straży Pożarnej, o których mowa w ust. 1, mogą upoważnić dyżurnych i dyspozytorów stanowisk kierowania do uruchamiania systemu na jego poszczególnych poziomach. Poz. 1311 3. Dysponowanie sił i środków podmiotów systemu dla obszaru powiatu, województwa i kraju odbywa się z uwzględnieniem rodzaju i wielkości zdarzenia oraz liczby poszkodowanych, a także następujących czynników: 1) możliwości podjęcia działań ratowniczych w najkrótszym czasie, 2) aktualnego potencjału sił i środków będących w dyspozycji odpowiednio na poziomie powiatu, województwa i kraju, 3) możliwości wykorzystania w działaniach ratowniczych sił i środków spoza systemu, 4) możliwości wykorzystania odwodów operacyjnych systemu, 5) możliwości techniczno-logistycznego działań ratowniczych, wsparcia 6) procedury i uzgodnień zawartych w planach działań ratowniczych na poziomie powiatu, województwa i kraju, 7) lokalnych zagrożeń i warunków naturalnych na terenie działania podmiotów systemu, takich jak:

  1. a)gęstość zaludnienia,
  2. b)infrastruktura komunalna i przemysłowa,
  3. c)przeszkody naturalne: rzeki, jeziora, lasy, tereny bagienne, góry i sztuczne: linie kolejowe, kanały, autostrady, instalacje transportujące media niebezpieczne,
  4. d)charakterystyka istniejących szlaków komunikacyjnych,
  5. e)tereny zajmowane przez poligony wojskowe. § 19. Dysponowanie sił i środków podmiotów systemu poza granice kraju określają odrębne umowy i porozumienia międzynarodowe. Rozdział 4 Kierowanie działaniem ratowniczym § 20. 1. Kierujący działaniem ratowniczym, zwany dalej "kierującym", oddziałuje na podległe siły podmiotów systemu na miejscu zdarzenia, zgodnie z przyjętymi procedurami i planami ratowniczymi, w celu wykonania określonych czynności ratowniczych. 2. Kierowanie prowadzone jest jednoosobowo przez uprawnioną osobę odpowiednio oznakowaną, w sposób widoczny dla innych uczestników działań ratowniczych. 3. Kierowanie rozpoczyna się z chwilą przybycia na miejsce zdarzenia pierwszych sił podmiotu systemu. 4. Kierujący oddziałuje na podległe siły poprzez: 1) określanie rodzaju działań ratowniczych, Dziennik Ustaw Nr 111 - 6862- 2) wydawanie rozkazów lub poleceń, 3) ostrzeganie podległych sił o wielkości i rodzajach zagrożenia oraz ewentualnym stopniu ryzyka planowanego działania ratowniczego. 5. Kierujący, organizując działanie ratownicze, musi uwzględnić rodzaj i wielkość zdarzenia, występujące zagrożenia oraz prognozę ich rozwoju, a w szczególności ustalić, czy w wyniku zdarzenia są osoby poszkodowane lub bezpośrednio zagrożone. 6. Kierowanie ustaje po spełnieniu następujących warunków: 1) zakończeniu ewakuacji ludzi, zwierząt i mienia ze strefy zagrożenia, 2) udzieleniu pomocy medycznej poszkodowanym na miejscu zdarzenia oraz ich przekazaniu specjalistycznym zespołom ratownictwa medycznego lub podstawowym zespołom ratownictwa medycznego, 3) ugaszeniu pożaru, 4) zatrzymaniu emisji lub wypływu substancji niebez- piecznej oraz usunięciu spowodowanego przez nią bezpośredniego zagrożenia dla ludzi i środowiska, 5) wykonaniu wszelkich innych czynności mających wpływ na ograniczenie lub likwidację zagrożenia. 7. Kierujący informuje uczestniczące podmioty systemu o zakończeniu działań ratowniczych. § 21. 1. Na potrzeby działania ratowniczego jednostki ochrony przeciwpożarowej włączone do systemu tworzą następującą strukturę: 1) rota - dwuosobowy zespół ratowników, wchodzą­ cy w skład tego samego zastępu lub specjalistycznej grupy ratowniczej, wykonujący zadania ratownicze lub zabezpieczające, wyposażony w sprzęt ochrony osobistej. 2) zastęp - pododdział liczący od trzech do sześciu ratowników, w tym dowódca, wyposażony w pojazd przystosowany do realizacji zadania ratowniczego, 3) sekcja - pododdział w sile dwóch zastępów, liczą­ cy od dziewięciu do 12 ratowników, w tym dowódca, 4) pluton - pododdział w sile od trzech do czterech zastępów lub dwóch sekcji, liczący od 15 do 21 ra- towników, w tym dowódca, 5) kompania - pododdział w sile trzech plutonów lub czterech sekcji oraz dowódca, 6) batalion - oddział w sile od trzech do pięciu kompanii oraz dowódca, związek pododdziałów i oddziałów rew granicach administracyjnych województwa wielkoobszarowe działanie ratownicze, Poz. 1311 8) specjalistyczna grupa ratownicza - pododdział ratowników posiadających specjalistyczne przeszkolenie i uprawnienia, wyposażony w sprzęt dostosowany do wykonania specjalistycznego zadania ratowniczego, w sile uzależnionej od specyfiki danej specjalności. 2. Pododdziały organizowane przez szkoły i ośrod­ ki szkolenia Państwowej Straży Pożarnej mogą być tworzone w innym składzie niż określone w ust.1 pkt 4 i 5. 3. Podmioty systemu nie będące jednostkami ochrony przeciwpożarowej mogą w działaniu ratowniczym zachować własną strukturę sił. 4. Podmioty systemu, bez względu na strukturę sił przewidzianych do działań ratowniczych, posiadają jednolite oznakowanie osób funkcyjnych, pojazdów, kontenerów, przyczep, sprzętu ratowniczego i ewakuacyjno-logistycznego , w sposób widoczny dla innych uczestników działań ratowniczych, w zakresie określo­ nym przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej. 5. Podmioty systemu podczas długotrwałych lub specjalistycznych działań ratowniczych mogą być wspomagane przez pododdziały kwatermistrzowskie i logistyczne. § 22. 1. Wprowadza się trzy typy kierowania w czasie działania ratowniczego: 1) interwencyjny - realizowany w strefie zagrożenia lub bezpośrednich działań ratowniczych, w której istnieje zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi oraz mienia i środowiska lub prawdopodobieństwo jego wystąpienia, w celu likwidacji lub usunięcia skutków zdarzenia oraz zapewnienia bezpieczeń­ stwa ratownikom; kierowaniu interwencyjnemu podlegają siły nie przekraczające wielkością jednej kompanii, 2) taktyczny - realizowany na granicy strefy zagroże­ nia lub poza nią w celu wykonania przyjętej taktyki lub określonej strategii oraz nadzoru nad kierowaniem interwencyjnym; kierowaniu taktycznemu podlegają siły nie przekraczające wielkością jednego batalionu, 3) strategiczny realizowany w celu określenia i przyjęcia niezbędnej strategii w likwidowaniu zagrożenia oraz nadzoru nad kierowaniem taktycznym; kierowaniu strategicznemu podlegają siły wojewódzkich brygad odwodowych albo siły przekraczające wielkością jeden batalion. 2. Kierujący, bez względu na typ kierowania na obszarze swojego działania i w stosunku do podległych mu sił, korzysta z uprawnień określonych w odrębnych przepisach. 7) brygada alizujący § 23.1. Kierującego przy kierowaniu strategicznym wspomaga sztab, jako jego zespół doradczy. Dziennik Ustaw Nr 111 - 6863- Poz. 1311 2. Strukturę, skład i zadania sztabu określa - po kierujący lub działający z jego upoważnienia członek sztabu. 2) podziale terenu działania ratowniczego na odcinki bojowe i wyznaczeniu zadań dla osób prowadzą­ cych kierowanie interwencyjne, 3. Kierującego przy kierowaniu interwencyjnym i taktycznym może doraźnie wspomagać sztab,

ust.

  1. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio. 3) zorganizowaniu ewakuacji zagrożonej ludności poza strefę zagrożenia, przejęciu kierowania - § 24.
  2. Kierowanie interwencyjne,

§ 22

ust.1 pkt 1, polega w szczególności na: 1) ustaleniu rodzaju zagrożenia, 2) przydzielaniu zadań dla rot, pododdziałów lub specjalistycznych grup ratowniczych, 3) ustaleniu sposobów i metod poszukiwania poszkodowanych i zagrożonych oraz niesienia im pomocy medycznej, 4) ustaleniu sposobów i metod ewakuacji poszkodowanych lub zagrożonych, 5) wyznaczeniu i wydzieleniu strefy bezpośrednich działań ratowniczych, 6) planowaniu rozmieszczenia sprzętu ratowniczego na terenie działań ratowniczych, 7) analizowaniu czasu pracy poszczególnych zespołów w strefie bezpośrednich działań ratowniczych, w szczególności czasu pracy w ubraniach ochronnych i sprzęcie izolującym drogi oddechowe ratowników, 8) nadzorowaniu skuteczności działania ratowniczego oraz zachowania bezpiecznych warunków jego prowadzenia, 9) organizowaniu łączności na potrzeby kierowania interwencyjnego i współdziałania podmiotów biorących udział w działaniu ratowniczym, 4) współdziałaniu z lekarzem - koordynatorem medycznych działań ratowniczych, 5) ocenie wielkości sił i środków oraz wzywaniu ich według potrzeb, 6) ewentualnym wprowadzeniu na teren działania ratowniczego innych podmiotów i służb ratowniczych, 7) wyznaczeniu punktu kierowania i jego oznakowania, 8) tworzeniu systemu wspomagania decyzji kierowania taktycznego, 9) tworzeniu, w miarę możliwości, odwodu taktycznego lub wezwaniu odwodów operacyjnych, 10) wydzieleniu strefy zagrożenia, 11) koordynowaniu zmian sił ratowniczych, w tym ich wprowadzania i wyprowadzania z rejonu działania ratowniczego, 12) zorganizowaniu niezbędnego wsparcia logistycznego, 13) nadzorowaniu skuteczności działania ratowniczego oraz zachowaniu bezpiecznych warunków jego prowadzenia, 14) analizowaniu i korygowaniu wydzielonej strefy bezpośrednich działań ratowniczych, 15) organizowaniu punktu przyjęcia sił i środków, 10) analizowaniu zużycia sprzętu i środków gaśniczych, neutralizujących lub sorbentów, 16) współdziałaniu ze sztabem kierowania taktycznego i strategicznego, 11) organizowaniu kierowania sekcjami i plutonami w strefie bezpośrednich działań ratowniczych, 17) współdziałaniu ze środkami masowego przekazu, 12) współdziałaniu z lekarzem - koordynatorem medycznych działań ratowniczych do czasu uruchomienia kierowania taktycznego, 13) wzywaniu niezbędnych sił i środków, 14) zorganizowaniu wsparcia logistycznego do czasu uruchomienia kierowania taktycznego, 15) wydzieleniu strefy zagrożenia do czasu uruchomienia kierowania taktycznego. 2. Kierowanie taktyczne,

§ 22ust.

1 pkt 2, polega w szczególności na: 1) ocenie zagrożenia poprzez ustalenie jego charakteru i prognozowanie rozwoju, 18) zorganizowaniu łączności kierowania strategicznego oraz współdziałania podmiotów uczestniczą­ cych w działaniu ratowniczym, 19) wspÓłdziałaniu z organami administracji samorzą­ dowej oraz z organizacjami pozarządowymi, 20) eliminowaniu lub minimalizowaniu wśród ratowników stresu pourazowego powstałego podczas zdarzenia. 3. Kierowanie strategiczne,

§ 22ust.

1 pkt 3, polega w szczególności na: 1) ocenie zagrożenia poprzez ustalenie jego charakteru i prognozowanie rozwoju, 2) określeniu strategii działania ratowniczego, Dziennik Ustaw Nr 111 - 6864- 3) podziale terenu działania ratowniczego na odcinki bojowe oraz wyznaczeniu zadań dla osób prowadzących kierowanie taktyczne, 4) nadzorowaniu zadań prowadzonych przez podległe siły, 5) wyznaczeniu punktu kierowania i jego oznakowania, 6) informowaniu ewakuowanej ludności o miejscach organizowanej pomocy humanitarnej, 7) wzywaniu sił centralnego lub wojewódzkiego odwodu operacyjnego oraz ich wprowadzaniu na wyznaczone odcinki bojowe, 8) eliminowaniu lub minimalizowaniu wśród ratowników stresu pourazowego powstałego podczas zdarzenia, Poz. 1311 2. Kierowanie interwencyjne może przejąć również: 1) naczelnik ochotniczej straży pożarnej, właściwej dla miejsca zdarzenia, jeżeli w działaniu ratowniczym biorą udział tylko ochotnicze straże pożarne włą­ czone do systemu, 2) komendant, kierownik, szef bądź inny kierujący, jeżeli w działaniu ratowniczym biorą udział tylko siły i środki jednostki ochrony przeciwpożarowej włą­ czonej do systemu, o której mowa wart. 15 pkt 1a-4a ustawy. § 27. 1. Obowiązanymi do przejęcia kierowania taktycznego są w kolejności: 1) dowódca jednostki ratowniczo-gaśniczej Państwo­ wej Straży Pożarnej właściwej dla miejsca zdarzenia, 9) koordynowaniu łączności na potrzeby sztabu, kierowania taktycznego oraz podmiotów uczestniczą­ cych w działaniu ratowniczym, 2) komendant, kierownik lub szef jednostki ochrony przeciwpożarowej włączonej do systemu, o której mowa wart. 15 pkt 1a-4a ustawy, dla zdarzenia mającego miejsce na terenie własnego działania, 10) koordynowaniu działań zaplecza logistycznego, medycznego, technicznego oraz podmiotów wspomagających działanie ratownicze, 3) oficer wyznaczony przez komendanta powiatowego (miejskiego) do kierowania w jego imieniu, 11) współdziałaniu ze środkami masowego przekazu, 12) współdziałaniu z organami administracji rządowej, 13) współdziałaniu z organami administracji samorzą­ dowej oraz z organizacjami pozarządowymi. § 25. 1. Uprawnionymi do kierowania interwencyjnego są w kolejności: 1) dowódca zastępu, 4) komendant powiatowy (miejski). 2. Kierowanie taktyczne realizowane jest ze stałego lub ruchomego stanowiska dowodzenia, usytuowanego w miejscu umożliwiającym ocenę rozwoju sytuacji oraz nadzorowanie i współdziałanie z kierowaniem interwencyjnym. § 28. 1. Obowiązanymi do przejęcia kierowania strategicznego są w kolejności: 2) dowódca sekcji, 1) oficer wyznaczony przez komendanta wojewódzkiego do kierowania w jego imieniu, 3) dowódca zmiany, 2) komendant wojewódzki, 4) strażak wyznaczony przez komendanta, kierownika lub szefa jednostki ochrony przeciwpożarowej włą­ czonej do systemu. 3) oficer wyznaczony przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej do kierowania w jego imieniu, 2. W sytuacji gdy na miejscu zdarzenia są tylko siły systemu nie będące jednostkami ochrony przeciwpożarowej, kierującego działaniem ratowniczym wyznacza dyżurny powiatowego (miejskiego) stanowiska kierowania, jeśli nie określa tego plan ratowniczy danego powiatu. 4) Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej. § 26. 1. Kierowanie interwencyjne są obowiązani przejąć w kolejności: 1) uprawniony dowódca z jednostki ochrony przeciwpożarowej włączonej do systemu, dla której miejsce zdarzenia stanowi teren własnego działania, 2) strażak wyznaczony przez komendanta jednostki ochrony przeciwpożarowej włączonej do systemu, o której mowa wart. 15 pkt 1a-4a ustawy, 3) strażak wyznaczony przez komendanta powiatowego (miejskiego). 2. Kierowanie strategiczne realizowane jest ze stałego stanowiska dowodzenia, w którym występuje możliwość funkcjonowania sztabu oraz współdziałania ze specjalistami określonych dziedzin ratownictwa, usytuowanego poza strefą kierowania taktycznego lub ze stanowisk kierowania Państwowej Straży Pożarnej. 3. Kierowanie strategiczne, z wykorzystaniem batalionów centralnego odwodu operacyjnego, prowadzone jest przez właściwego terytorialnie komendanta wojewódzkiego lub dowódcę wojewódzkiej brygady odwodowej. § 29. 1. Uruchomienie kierowania strategicznego lub taktycznego nie powoduje ograniczenia obowiąz­ ków, jakie spoczywają na osobach prowadzących kierowanie interwencyjne. Dziennik Ustaw Nr 111 - 6865- 2. Przejmowanie kierowania strategicznego, taktycznego i interwencyjnego podlega zgłoszeniu do właściwego terenowo stanowiska kierowania Pań­ stwowej Straży Pożarnej oraz odnotowaniu w dokumentacji operacyjnej. 3. Kierowanie interwencyjne lub taktyczne dla zdao zasięgu ponad powiatowym należy do uprawnionego strażaka właściwego dla miejsca powstania zdarzenia. rzeń Kierowanie interwencyjne prowadzone z udziałem specjalistycznych grup ratowniczych, w części realizowanych przez nich zadań, organizowane jest przez ratowników posiadających stosowne przeszkolenie i uprawnienia określone odrębnymi przepisami. § 30. § 31. Po zakończeniu działania ratowniczego kierujący przekazuje teren, obiekt lub mienie objęte tym działaniem właścicielowi, zarządcy, użytkownikowi obiektu lub mienia albo - w przypadku braku możliwości ich ustalenia - przedstawicielowi Policji, straży gminnej (miejskiej) bądź organom samorządu terytorialnego. § 32. 1. Jeśli rodzaj i wielkość powstałego lub prognozowanego zdarzenia przekracza możliwości sił i środków systemu na poziomie powiatowym, kierują­ cy poprzez dyżurnego powiatowego (miejskiego) stanowiska kierowania zgłasza do wojewódzkiego stanowiska koordynacji ratownictwa Państwowej Straży Pożarnej potrzebę uruchomienia sił i środków systemu na poziomie wojewódzkim. 2. Jeśli rodzaj i wielkość powstałego lub prognozowanego zdarzenia przekracza możliwości sił i środków systemu na poziomie wojewódzkim, kierujący poprzez dyżurnego wojewódzkiego stanowiska koordynacji ratownictwa zgłasza do Krajowego Centrum Koordynacji Ratownictwa potrzebę uruchomienia sił i środków systemu na poziomie krajowym. 3. W przypadku nadzwyczajnych zdarzeń wymagających zaangażowania znacznych sił i środków syste- mu komendant wojewódzki i Komendant Główny Pań­ stwowej Straży Pożarnej może podjąć decyzję o uruchomieniu sił i środków systemu odpowiednio na poziomie wojewódzkim i krajowym bez zachowania procedur, o których mowa w ust. 1 i 2. § 33. 1. Podmioty systemu biorące udział w działa­ niach ratowniczych w transporcie morskim i lotniczym, do których mają zastosowanie umowy i porozumienia międzynarodowe, podlegają kierowaniu na podstawie tych przepisów. 2. Podmioty systemu biorące udział w działaniach ratowniczych w górnictwie podlegają kierowaniu na podstawie przepisów prawa górniczego. Rozdział 5 Prowadzenie dokumentacji zdarzeń oraz funkcjonowania krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego § 34. 1. Komendant powiatowy (miejski), woje- wódzki i Komendant Główny Państwowej Straży Po- Poz. 1311 żarnej prowadzą ewidencję podmiotów tworzących system odpowiednio na poziomie powiatowym, wojewódzkim i krajowym. 2. Dokumentację zdarzeń sporządzają podmioty systemu biorące udział w działaniu ratowniczym. 3. Dokumentację zdarzenia podmioty systemu, o których mowa w ust. 2, przekazują niezwłocznie do właściwej miejscowo komendy powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej. 4. Zasady sporządzania i obiegu dokumentacji zdarzeń określa załącznik nr 3 do rozporządzenia. 5. Na polecenie komendanta powiatowego (miejskiego), wojewódzkiego lub Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej sporządza się analizę zdarzenia z udziałem kierującego i przedstawicieli podmiotów systemu biorących udział w działaniu ratowniczym. 6. Zasady sporządzania analizy zdarzenia, o której mowa w ust. 5, określają wytyczne stanowiące załącz­ nik nr 4 do rozporządzenia. Rozdział 6 Organizacja odwodów operacyjnych § 35. 1. Dla likwidowania skutków zdarzeń przekraczających możliwości operacyjne powiatów lub woje- wództw, z sił i środków podmiotów systemu formuje się odwody operacyjne. 2. Uprawnionymi do formowania odwodów operacyjnych są: 1) Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej w odniesieniu do centralnego odwodu operacyjnego systemu tworzonego z sił i środków Państwo­ wej Straży Pożarnej, 2) komendanci wojewódzcy w odniesieniu do wojewódzkich odwodów operacyjnych systemu tworzonych z sił i środków podmiotów systemu na obszarze województwa, 3) komendanci szkół Państwowej Straży Pożarnej w odniesieniu do kompanii szkolnych centralnego odwodu operacyjnego i specjalistycznych grup ratowniczych, tworzonych z sił i środków tych szkół. 3. Siły i środki, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 3, mogą być formowane i kierowane do działań ratowni- czych na obszarze kraju. 4. Siły i środki, o których mowa w ust. 2 pkt 1, mogą być w ramach współdziałania lub pomocy humanitarnej kierowane do działań ratowniczych prowadzonych poza granicami kraju. 5. Siły i środki, o których mowa w ust. 2 pkt 2, moformowane i kierowane do działań ratowniczych na obszarze województwa. gą być Dziennik Ustaw Nr 111 - Poz. 1311 6866- 6. Podmiotami uprawnionymi do użycia odwodów operacyjnych są osoby uprawnione do ich formowania, określone w ust. 2 pkt 1 i 2. 7. Uprawnieni do formowania odwodów operacyjnych odpowiadają za ich gotowość do działań ratowniczych i wyszkolenie. § 36. 1. Wojewódzkie odwody operacyjne systemu są organizowane jako wojewódzkie brygady odwodowe, zwane dalej "brygadami". 2. Oddziały i pododdziały brygad formują dowódcy brygad w celu: 1) zwalczania pożarów o dużych rozmiarach, 2) usuwania skutków innych miejscowych zagrożeń o dużych rozmiarach, 3) usuwania skutków innych miejscowych zagrożeń wymagających specjalistycznych umiejętności lub wyposażenia. 3. Wyznaczone oddziały i pododdziały brygad sta- 2) specjalne - przeznaczone do zdarzeń o charakterze technicznym, konfigurowane w zależności od potrzeb jako kompanie:

  1. a)techniczne - do likwidowania skutków katastrof budowlanych, komunikacyjnych i infrastruktury technicznej,
  2. b)ekologiczne - do usuwania substancji niebezpiecznych, a w szczególności ropopochodnych, z powierzchni rzek i wód stojących,
  3. c)pompowania - do usuwania skutków powodzi i katastrofalnych opadów deszczu, 3) powodziowe - przeznaczone do ratowania i ewakuowania osób oraz mienia na terenach objętych powodzią, 4) logistyczne - zapewniające wsparcie kwatermistrzowskie sił ratowniczych oraz materiałowo­ -techniczne działań ratowniczych, 5) szkolne - stanowiące pomocnicze formacje centralnego odwodu operacyjnego, konfigurowane w zależności od potrzeb jako kompanie: nowią centralny odwód operacyjny systemu.
  4. a)namiotowe lub sanitarne, 4. Siły i środki, o których mowa w ust. 3, stanowią siły własne brygady do czasu zadysponowania przez
  5. b)specjalnego przeznaczenia brygad lub batalionów. uprawnionego do użycia centralnego odwodu operacyjnego systemu. 5. W skład każdej brygady wchodzą: 1) sztab brygady, 2) batalion centralnego odwodu operacyjnego, 3) kompanie gaśnicze i specjalne, 4) specjalistyczne grupy. 6. Do składu brygad mogą być, w razie potrzeby, włączane siły centralnego odwodu operacyjnego systemu formowane na obszarach innych województw oraz stany osobowe szkół Państwowej Straży Pożarnej. 7. Schemat organizacyjny brygady określa załącz­ nik nr 5 do rozporządzenia . 8. W skład każdego batalionu centralnego odwodu operacyjnego systemu wchodzą: 1) sztab batalionu, 2) kompanie dostosowane rodzajem do specyfiki zdarzenia, 3) kompanie logistyczne i szkolne. 9. W składach brygad mogą występować w szczególności kompanie: 1) gaśnicze - przeznaczone do zdarzeń, w trakcie których zachodzi konieczność użycia znacznych ilości zastępów gaśniczych lub znacznej ilości ratowników, włączane w skład 10. Schematy organizacyjne kompanii określają załączniki nr 6-10 do rozporządzenia. 11. W składach brygad, o których mowa w ust. 9, mogą występować specjalistyczne grupy: 1) wysokościowe - wykorzystujące do działań techniki i sprzęt alpinistyczny oraz statki powietrzne, 2) chemiczne lub ekologiczne - wykorzystujące do działań techniki i sprzęt do usuwania skutków katastrof chemicznych i ekologicznych, 3) techniczne - wykorzystujące do działań techniki i sprzęt specjalistyczny do usuwania skutków katastrof, 4) wodno-nurkowe - wykorzystujące do działań techniki i sprzęt wodno-nurkowy, 5) poszukiwawczo-ratownicze - wykorzystujące do działań techniki, zwierzęta i sprzęt do poszukiwania i ratowania osób zasypanych, 6) ratownictwa medycznego -wspomagające działa­ nia ratownicze poprzez wykorzystanie środków transportu oraz sprzętu medycznego i leków, 7) inne grupy wg lokalnych potrzeb wynikających z analizy zagrożeń i zabezpieczenia operacyjnego. 12. Skład, wyposażenie, organizację i wyszkolenie specjalistycznych grup regulują odrębne przepisy; schemat organizacyjny specjalistycznej grupy określa załącznik nr 11. § 37.1. Brygady oraz oddziały i pododdziały odwodów operacyjnych istnieją od czasu ich sformowania Dziennik Ustaw Nr 111 - 6867 - w rejonach koncentracji lub na miejscu zdarzenia do czasu rozformowania. Poz. 1311 3) wykazów rejonów koncentracji, 4) stosowanego oprogramowania komputerowego. 2. Odwody operacyjne należy tak wyposażyć i zaopatrzyć, aby zapewnić im możliwość prowadzenia działań ratowniczych bez zaprowiantowania przez okres co najmniej: § 38.1. Dowódców i szefów sztabów odwodów operacyjnych wyznaczają uprawnieni do formowania odwodów. 1) 36 godzin dla batalionów centralnego odwodu operacyjnego systemu, 2. Ustala się następujące nieetatowe funkcje dowódcze w odwodach operacyjnych: 2) 12 godzin dla kompanii wojewódzkich odwodów operacyjnych systemu. 1) dowódca centralnego odwodu operacyjnego syste- 3. Na wyposażenie stanów osobowych batalionów centralnego odwodu operacyjnego systemu składają się: mu, 2) szef sztabu centralnego odwodu operacyjnego sys- temu, 3) dowódca wojewódzkiej brygady odwodowej syste- 1) materace, śpiwory i koce, 2) przybory do jedzenia oraz przybory toaletowe, 3) zaprowiantowanie i niezbędne środki finansowe, 4) inny sprzęt i materiały określone przez uprawnionych do ich formowania. 4. Wyposażenie stanów osobowych kompanii wojewódzkich odwodów operacyjnych systemu oraz kompanii szkolnych ustalają uprawnieni do ich formowania. mu, 4) zastępca dowódcy wojewódzkiej brygady odwodowej systemu, 5) szef sztabu wojewódzkiej brygady odwodowej systemu, 6) dowódca batalionu centralnego odwodu operacyjnego systemu, 7) zastępca dowódcy batalionu centralnego odwodu operacyjnego systemu, 8) dowódca kompanii, 5. Rejony koncentracji oddziałów i pododdziałów odwodów operacyjnych oraz czasy osiągania gotowości w miejscach ich koncentracji wyznaczają właściwi terytorialnie komendanci wojewódzcy i komendanci 9) zastępca dowódcy kompanii, 10) oficer sztabowy, szkół Państwowej Straży Pożarnej. 11) dowódca specjalistycznej grupy ratowniczej. 6. Siły i środki wyznaczone do składu centralnego odwodu operacyjnego systemu wraz z czasem osiąga­ nia ich gotowości w miejscach koncentracji podlegają uzgodnieniu z Komendantem Głównym Państwowej 3. Powoływanie na nieetatowe funkcje dowódcze w brygadach oraz odwoływanie z tych funkcji należy do dowódców brygad. Straży Pożarnej. 4. Powołania na nieetatowe funkcje dowódców batalionów centralnego odwodu operacyjnego systemu oraz odwoływanie z nich podlegają uzgodnieniu z Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej. 7. Siły i środki wyznaczone do składu kompanii gaśniczych centralnego odwodu operacyjnego nie mogą przekraczać jednej trzeciej sił Państwowej Straży Pożarnej na obszarze województwa. 8. Siły i środki wyznaczone do składu kompanii wojewódzkich odwodów operacyjnych nie mogą przekraczać jednej trzeciej sił systemu na obszarze powiatu. 9. Siły i środki wyznaczone do składu centralnego odwodu operacyjnego systemu nie powinny pokrywać się z siłami i środkami wyznaczonymi do składu kompanii wojewódzkich odwodów operacyjnych systemu. 10. Zakres dokumentacji odwodów operacyjnych ustalają uprawnieni do ich tworzenia poprzez określe­ 5. Powoływanie na nieetatowe funkcje dowódcze w kompaniach szkolnych centralnego odwodu operacyjnego systemu oraz odwoływanie z nich należy do komendantów szkół Państwowej Straży Pożarnej. 6. Zadania nieetatowych dowódców odwodów operacyjnych w czasie działań ratowniczych obejmują: 1) dowodzenie podległymi siłami i środkami, 2) typowanie sił i środków do składu odwodów, 3) określanie systemów alarmowania sił i środków, nie: 4) ustalanie systemów organizacji łączności, 1) zasad uruchamiania odwodów, 5) zapewnianie bezpiecznych warunków działań, 2) niezbędnego zakresu danych o siłach i środkach oraz planach alarmowania, 6) nadzór nad dyspozycyjnością sił i środków odwodów.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.