Dziennik Ustaw Nr 120 — 9390 — 9) w § 10 w pkt 13 kropk´ zast´puje si´ przecinkiem i dodaje si´ pkt 14—16 w brzmieniu: „14) pasy çwiczeƒ taktycznych, c) skreÊla si´ ust. 3; 13) w § 20 ust. 1 otrzymuje

§ 8pkt 3, 5 i 16, powinny posiadaç konstrukcj´ ognioodpornà oraz odporno

Êç na przebicie pociskiem lekkim naboju karabinowego kalibru 7,62 mm wystrzelonym z odleg∏oÊci 100 m z pr´dkoÊcià poczàtkowà oko∏o 820 m/s, ze wspó∏czynnikiem bezpieczeƒstwa «2» i zapewniaç obs∏udze bezpieczne warunki pracy.”; 15) oÊrodki szkolenia pododdzia∏ów rozpoznawczych i specjalnych, 16) oÊrodki szkolenia w rejonie zurbanizowanym.”; 10) w § 17 pkt 2 otrzymuje brzmienie: „2) typowy szczelny ust´p przestawny,”; 11) skreÊla sà § 18; 12) w § 19: Poz. 1291 i 1292 14) § 22 otrzymuje brzmienie: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „§ 22. 1. Powierzchnia czo∏owa kulochwytu g∏ównego wykonanego w formie nasypu ziemnego, zlokalizowanego na terenie obiektów,

§ 8pkt 3, 5, 16 i 17, powinna byç zabezpieczona w sposób trwa∏y przez darniowanie.

„1. Zabezpieczenia boczne zlokalizowane na terenie obiektów,

§ 8

pkt 3, 5, 16 i 17, powinny byç wykonane w postaci nasypu ziemnego lub budowli z materia∏ów trwa∏ych os∏oni´tych materia∏ami niepowodujàcymi powstawania odbitek (rykoszetów), równolegle do osi strzelaƒ, jako pe∏ne na odcinku od linii wyjÊciowej do kulochwytu g∏ównego.”, 2. Pozosta∏e p∏aszczyzny kulochwytów,

ust. 1, oraz inne powierzchnie budowli mogà byç poroÊni´te trawà.”

1. b)w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) zapewniç odpornoÊç na przebicie pociskiem kalibru 7,62 mm (nabój Kb z pociskiem «L») wystrzelonym z odleg∏oÊci 100 m z pr´dkoÊcià poczàtkowà oko∏o 820 m/s ze wspó∏czynnikiem bezpieczeƒstwa «2»,” § 2. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie 30 dni od dnia og∏oszenia. Minister Obrony Narodowej: B. Komorowski 1292 ROZPORZÑDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SPO¸ECZNEJ z dnia 4 paêdziernika 2001 r. w sprawie specjalizacji w zawodzie pracownik socjalny. Na podstawie art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy spo∏ecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756 i Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 20, poz. 170, Nr 79, poz. 885 i Nr 90, poz. 1001, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 19, poz. 238 oraz z 2001 r. Nr 72, poz. 748, Nr 88, poz. 961, Nr 89, poz. 973 i Nr 111, poz. 1194) zarzàdza si´, co nast´puje: § 1. Rozporzàdzenie okreÊla: 1) minima programowe obowiàzujàce dla specjalizacji w zawodzie pracownik socjalny, zwanej dalej „specjalizacjà”, 2) warunki uzyskiwania przez pracowników socjalnych stopni specjalizacji, 3) tryb post´powania w sprawie nadawania stopni specjalizacji i wydawania dyplomów, 4) warunki, jakie powinny spe∏niaç podmioty prowadzàce szkolenia w zakresie specjalizacji. § 2. Minimum programowe dla I stopnia specjalizacji obejmuje nast´pujàce modu∏y oraz liczb´ godzin przeznaczonych na ich realizacj´: 1) umiej´tnoÊci interpersonalne w pracy socjalnej — 40 godzin, 2) wybrane zagadnienia z zakresu prawa rodzinnego, karnego i penitencjarnego, administracyjnego, pracy, ubezpieczeƒ spo∏ecznych oraz prawnych regulacji pomocy spo∏ecznej — 60 godzin, 3) doskonalenie metod i technik pracy socjalnej:
2. a)z osobà,
3. b)z rodzinà i grupà,
4. c)ze Êrodowiskiem lokalnym — po 40 godzin, 4) etyka pracy socjalnej — 16 godzin, Dziennik Ustaw Nr 120 — 9391 — 5) metody oraz techniki tworzenia i oceny projektów socjalnych — 24 godziny, 6) metody i techniki oceny w pracy socjalnej — 16 godzin, 7) pomoc instytucjonalna — typy i funkcje — 24 godziny, 8) metody samokszta∏cenia, w∏asny warsztat pracy — 8 godzin. § 3. 1. Minimum programowe dla II stopnia specjalizacji obejmuje nast´pujàce modu∏y oraz liczb´ godzin przeznaczonych na ich realizacj´: 1) w zakresie przygotowania ogólnego:
5. a)system prawny pomocy spo∏ecznej w wybranych paƒstwach, w szczególnoÊci w paƒstwach cz∏onkowskich Unii Europejskiej, oraz porównanie z polskim systemem prawnym pomocy spo∏ecznej — 20 godzin,
6. b)praca w zespole — zespo∏owe rozwiàzywanie problemów i konfliktów — 20 godzin,
7. c)projekt socjalny — metodyka projektowania, promocja organizacji i dzia∏aƒ socjalnych — 20 godzin,
8. d)interwencja kryzysowa — podstawy teoretyczne metody i podstawowe umiej´tnoÊci jej stosowania w pracy socjalnej — 20 godzin,
9. e)„wypalenie zawodowe” — psychologiczne skutki i metody przeciwdzia∏ania — 10 godzin,
10. f)superwizja w pomocy spo∏ecznej — podstawy teoretyczne i modele stosowane w praktyce — 20 godzin,
11. g)funkcje i zadania organizacji pozarzàdowych w pomocy spo∏ecznej — 10 godzin,
12. h)pracownik socjalny jako animator dzia∏aƒ w Êrodowisku lokalnym w obszarze pomocy spo∏ecznej — 10 godzin, 2) w zakresie przygotowania specjalistycznego, dostosowanego merytorycznie do kierunków pracy socjalnej,

ust. 2 i 3:

1. a)interdyscyplinarna charakterystyka problemu — podstawowe wiadomoÊci o aspektach socjologicznych, psychologicznych, medycznych i ekonomicznych — 60 godzin,
2. b)metody pracy socjalnej, z uwzgl´dnieniem dzia∏aƒ profilaktycznych — 30 godzin,
3. c)instytucje terapii i wsparcia spo∏ecznego dla osób,

ust. 2 i 3 — 15 godzin.

1. Szkolenie w zakresie przygotowania specjalistycznego prowadzi si´ w nast´pujàcych kierunkach pracy socjalnej: 1) z dzieckiem, 2) z osobami starszymi, Poz. 1292 3) z osobami bezrobotnymi, 4) z osobami z zaburzeniami psychicznymi — chorymi psychicznie, 5) z osobami z zaburzeniami psychicznymi — upoÊledzonymi umys∏owo, 6) z osobami b´dàcymi ofiarami przemocy, 7) z osobami niepe∏nosprawnymi fizycznie, 8) z osobami uzale˝nionymi, w szczególnoÊci od alkoholu i narkotyków, oraz z rodzinami tych osób.
2. Podmiot prowadzàcy szkolenie w zakresie specjalizacji, zwany dalej „podmiotem szkolàcym”, mo˝e okreÊliç inny ni˝ wymienione w ust. 2 kierunek pracy socjalnej, po uzyskaniu pozytywnej opinii regionalnej komisji egzaminacyjnej do spraw stopni specjalizacji pracowników socjalnych, zwanej dalej „regionalnà komisjà”, w∏aÊciwej ze wzgl´du na siedzib´ podmiotu szkolàcego. §
3. Szkolenia w zakresie I i II stopnia specjalizacji prowadzi si´ w formie wyk∏adów, çwiczeƒ i warsztatów, z tym ˝e na wyk∏ady przeznacza si´ od 50 do 60% godzin szkolenia. §
5. O uzyskanie specjalizacji I lub II stopnia mogà ubiegaç si´ pracownicy socjalni zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych pomocy spo∏ecznej, a tak˝e w podmiotach i instytucjach,

art. 47 i 50 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy spo∏ecznej, zwanej dalej „ustawà”, je˝eli wykonujà zadania okreÊlone w ustawie. 2. Do uzyskania I stopnia specjalizacji pracownik socjalny powinien: 1) posiadaç co najmniej trzyletni sta˝ pracy w jednostkach organizacyjnych pomocy spo∏ecznej lub w podmiotach i instytucjach,

art. 47 i 50 ustawy, je˝eli wykonuje zadania okreÊlone w ustawie, 2) odbyç szkolenie w zakresie I stopnia specjalizacji, obejmujàce modu∏, o którym mowa w § 2 pkt 2, jeden spoÊród modu∏ów okreÊlonych w § 2 pkt 3 i — zrealizowane w wymiarze co najmniej 100 godzin — modu∏y wybrane z pozosta∏ych modu∏ów, okreÊlonych w § 2, oraz zdaç egzamin. 3. Do uzyskania II stopnia specjalizacji pracownik socjalny powinien: 1) posiadaç I stopieƒ specjalizacji lub ukoƒczone studia magisterskie na kierunkach: pedagogika, politologia, psychologia lub socjologia, 2) posiadaç co najmniej pi´cioletni sta˝ pracy w jednostkach organizacyjnych pomocy spo∏ecznej lub w podmiotach i instytucjach,

art. 47 i 50 ustawy, je˝eli wykonuje zadania okreÊlone w ustawie, 3) odbyç szkolenie w zakresie II stopnia specjalizacji oraz zdaç egzamin. Dziennik Ustaw Nr 120 — 9392 — Poz. 1292 §

2. Pracownik socjalny ubiegajàcy si´ o II stopieƒ specjalizacji po zakoƒczeniu szkolenia jest obowiàzany do przygotowania pracy dyplomowej. 3) uzyskany stopieƒ specjalizacji,
3. W pracy dyplomowej nale˝y przedstawiç projekt rozwiàzania problemu socjalnego z wybranego kierunku pracy socjalnej. 5) numer w rejestrze, o którym mowa w art. 49 ust. 2c pkt 3 i ust. 2e pkt 3 ustawy,
4. Praca dyplomowa powinna zawieraç: 1) cz´Êç teoretycznà, opracowanà na podstawie aktualnej literatury przedmiotu, 2) opis problemu socjalnego, 3) charakterystyk´ Êrodowiska lokalnego, w którym wystàpi∏ problem socjalny, 4) szczegó∏owy opis rozwiàzania problemu socjalnego.
5. Podmiot szkolàcy wyznacza konsultanta pracy dyplomowej spoÊród konsultantów pozytywnie zaopiniowanych przez Centralnà Komisj´ Egzaminacyjnà do spraw stopni specjalizacji pracowników socjalnych, zwanà dalej „Centralnà Komisjà”. Pracownikowi socjalnemu przys∏ugujà konsultacje w wymiarze 15 godzin.
6. Prac´ dyplomowà przedk∏ada si´ podmiotowi szkolàcemu.
7. Podmiot szkolàcy wyznacza recenzenta pracy dyplomowej spoÊród specjalistów z danego kierunku pracy socjalnej. §
9. Do egzaminu na I stopieƒ specjalizacji regionalna komisja dopuszcza pracownika socjalnego, który przed∏o˝y∏ zaÊwiadczenie podmiotu szkolàcego o ukoƒczeniu szkolenia w zakresie I stopnia specjalizacji.
10. Do egzaminu na II stopieƒ specjalizacji Centralna Komisja dopuszcza pracownika socjalnego, który przed∏o˝y∏: 1) dyplom I stopnia specjalizacji lub dyplom ukoƒczenia studiów magisterskich na kierunkach,

§ 5ust. 3 pkt 1, 2) za

Êwiadczenie podmiotu szkolàcego o ukoƒczeniu szkolenia w zakresie II stopnia specjalizacji, 3) prac´ dyplomowà, o której mowa w § 6, i recenzj´ tej pracy Centralnej Komisji, co najmniej na miesiàc przed terminem egzaminu. §

1. Po zdaniu egzaminu, o którym mowa w § 7 ust. 1 i 2, pracownik socjalny otrzymuje dyplom I lub II stopnia specjalizacji, który zawiera odpowiednio: 1) nazw´ regionalnej komisji lub Centralnej Komisji, która przeprowadzi∏a egzamin, i podstaw´ prawnà jej dzia∏ania, 2) imi´ i nazwisko, dat´ i miejsce urodzenia pracownika socjalnego oraz jego fotografi´, 4) nazw´ miejscowoÊci i dat´ z∏o˝enia egzaminu, 6) podpis pracownika socjalnego, 7) podpisy przewodniczàcego i cz∏onków regionalnej komisji lub Centralnej Komisji, 8) piecz´ç urz´dowà urz´du marsza∏ka, w∏aÊciwego ze wzgl´du na siedzib´ regionalnej komisji, albo ministra w∏aÊciwego do spraw zabezpieczenia spo∏ecznego, 9) wykaz modu∏ów, które by∏y przedmiotem szkolenia, ∏àcznie z liczbà godzin ich realizacji. §
2. Kandydaci na konsultantów prac dyplomowych na II stopieƒ specjalizacji powinni posiadaç: 1) ukoƒczone studia magisterskie na kierunkach,

§ 5ust.

3 pkt 1, 2) stopieƒ naukowy, ukoƒczone studia podyplomowe lub ukoƒczone inne formy szkolenia podnoszàce kwalifikacje, 3) co najmniej siedmioletnià praktyk´ w pracy socjalnej zgodnà z kierunkiem pracy socjalnej stanowiàcym przedmiot szkolenia w zakresie II stopnia specjalizacji lub w kszta∏ceniu w zakresie pracy socjalnej. § 10. Podmiot szkolàcy powinien spe∏niaç nast´pujàce warunki: 1) posiadaç szczegó∏owy program szkolenia, uwzgl´dniajàcy minimum programowe, o którym mowa odpowiednio w § 2 i 3, ∏àcznie z wykazem tematów çwiczeƒ i warsztatów oraz listà literatury dla ka˝dego modu∏u obj´tego minimum programowym; program szkolenia mo˝e dotyczyç szkolenia w zakresie I stopnia specjalizacji, II stopnia specjalizacji w zakresie przygotowania ogólnego lub przygotowania specjalistycznego albo szkolenia w zakresie I i II stopnia specjalizacji, 2) dysponowaç kadrà wyk∏adowców posiadajàcych: a) ukoƒczone studia magisterskie na kierunkach,

§ 5ust.

3 pkt 1, lub na kierunku prawo,

1. b)stopieƒ naukowy, ukoƒczone studia podyplomowe lub ukoƒczone inne formy szkolenia podnoszàce kwalifikacje,
2. c)trzyletnià praktyk´ w zakresie kszta∏cenia lub doskonalenia pracowników socjalnych, 3) w przypadku prowadzenia szkolenia w zakresie II stopnia specjalizacji posiadaç co najmniej czterech konsultantów prac dyplomowych, 4) posiadaç co najmniej sal´ wyk∏adowà i dwie sale do przeprowadzania warsztatów i çwiczeƒ wyposa˝one w techniczne Êrodki nauczania. Dziennik Ustaw Nr 120 — 9393 — Poz. 1292 i 1293 § 11. Szkolenia w zakresie I stopnia specjalizacji, prowadzone w dniu wejÊcia w ˝ycie rozporzàdzenia, prowadzi si´ do czasu ich ukoƒczenia na dotychczasowych warunkach. specjalizacji w zawodzie „pracownik socjalny” (Dz. U. Nr 24, poz. 125 i z 1999 r. Nr 25, poz. 224). § 12. Traci moc rozporzàdzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 5 marca 1997 r. w sprawie stopni Minister Pracy i Polityki Spo∏ecznej: w z. J. Star´ga-Piasek § 13. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie 14 dni od dnia og∏oszenia. 1293 ROZPORZÑDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SPO¸ECZNEJ z dnia 9 paêdziernika 2001 r. w sprawie udzielania pomocy na usamodzielnienie, kontynuowanie nauki oraz zagospodarowanie dla pe∏noletnich osób z rodzin zast´pczych oraz osób opuszczajàcych niektóre typy placówek opiekuƒczo-wychowawczych i domów pomocy spo∏ecznej, zak∏ady poprawcze, schroniska dla nieletnich i specjalne oÊrodki szkolno-wychowawcze. Na podstawie art. 33p ust. 10 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy spo∏ecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756, Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 20, poz. 170, Nr 79, poz. 885 i Nr 90, poz. 1001, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 19, poz. 238 oraz z 2001 r. Nr 72, poz. 748, Nr 88, poz. 961, Nr 89, poz. 973 i Nr 111, poz. 1194) zarzàdza si´, co nast´puje: § 1. Rozporzàdzenie okreÊla: 1) warunki i kryteria dochodowe, jakie powinna spe∏niç osoba, która osiàgn´∏a pe∏noletnoÊç w rodzinie zast´pczej, lub osoba opuszczajàca niektóre typy placówek opiekuƒczo-wychowawczych i domów pomocy spo∏ecznej oraz zak∏ady poprawcze, schroniska dla nieletnich i specjalne oÊrodki szkolno-wychowawcze, zwana dalej „osobà usamodzielnianà”, uprawniajàce do pomocy pieni´˝nej na usamodzielnienie i pomocy pieni´˝nej na kontynuowanie nauki, 2) szczegó∏owe zasady i tryb przyznania, zawieszenia, zaprzestania udzielania lub odmowy przyznania pomocy, o której mowa w pkt 1, wysokoÊç pomocy pieni´˝nej na usamodzielnienie i pomocy pieni´˝nej na kontynuowanie nauki oraz wartoÊç i sk∏adniki pomocy na zagospodarowanie, 3) typy placówek opiekuƒczo-wychowawczych oraz domów pomocy spo∏ecznej, z których osoby je opuszczajàce sà uprawnione do korzystania z pomocy, o której mowa w pkt 1. § 2. 1. Pomoc pieni´˝na na usamodzielnienie i pomoc pieni´˝na na kontynuowanie nauki przys∏uguje osobie usamodzielnianej, w przypadku gdy umieszczenie w rodzinie zast´pczej lub skierowanie na pobyt ca∏odobowy do placówki opiekuƒczo-wychowawczej albo specjalnego oÊrodka szkolno-wychowawczego nastàpi∏o na podstawie orzeczenia sàdu. 2. Pomoc, o której mowa w ust. 1, przys∏uguje osobie usamodzielnianej, która opuszcza dom pomocy spo∏ecznej dla dzieci i m∏odzie˝y niepe∏nosprawnych intelektualnie albo specjalny oÊrodek szkolno-wychowawczy, w przypadku gdy osoba ta jest zdolna do samodzielnej egzystencji. 3. Osobie opuszczajàcej dom pomocy spo∏ecznej dla matek z ma∏oletnimi dzieçmi i kobiet w cià˝y przys∏uguje pomoc, o której mowa w ust. 1, w przypadku gdy do tego domu zosta∏a ona skierowana z rodziny zast´pczej, placówki opiekuƒczo-wychowaczej lub domu pomocy spo∏ecznej,

§ 16, z placówki interwencyjnej, zak∏adu poprawczego lub schroniska dla nieletnich, specjalnego o

Êrodka szkolno-wychowawczego. §

1. Pomoc pieni´˝na na usamodzielnienie i pomoc pieni´˝na na kontynuowanie nauki przys∏uguje osobie usamodzielnianej, która: 1) jest osobà samotnie gospodarujàcà i jej dochód nie przekracza 200% dochodu okreÊlonego w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy spo∏ecznej, zwanej dalej „ustawà”, 2) zamieszkuje z rodzinà i dochód na osob´ w rodzinie nie przekracza 200% dochodu okreÊlonego w art. 4 ust. 1 pkt 2—4 ustawy. §
3. Warunkiem udzielenia pomocy pieni´˝nej na usamodzielnienie i pomocy pieni´˝nej na kontynuowanie nauki jest zobowiàzanie si´ osoby usamodzielnianej do realizacji indywidualnego programu usamodzielnienia, zwanego dalej „programem usamodzielnienia”, opracowanego wspólnie z opiekunem, o którym mowa w §
5. Program usamodzielnienia okreÊla sposób i formy: 1) wspó∏dzia∏ania i wspierania osoby usamodzielnianej w kontaktach z rodzinà i Êrodowiskiem, 2) uzyskania wykszta∏cenia zgodnego z mo˝liwoÊciami i aspiracjami osoby usamodzielnianej,