Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie użyc

Dziennik Ustaw Nr 157 — 12968 — Poz. 1837 i 1838 2) melduje o zdarzeniu oficerowi dy˝urnemu jednostki organizacyjnej ˚andarmerii Wojskowej. 8) inne wa˝ne okolicznoÊci zdarzenia,

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, oficer dy˝urny jednostki organizacyjnej ˚andarmerii Wojskowej podejmuje niezb´dne dalsze czynnoÊci zabezpieczajàce Êlady i dowody przed ich utratà, zniekszta∏ceniem lub zniszczeniem. 10) podpis ˝o∏nierza sporzàdzajàcego meldunek. §
Zastosowanie Êrodka przymusu bezpoÊredniego ˝o∏nierz ˚andarmerii Wojskowej dokumentuje w ksià˝ce dowódcy patrolu, nakazie konwojowania albo meldunku o doprowadzeniu zatrzymanego oraz w pisemnym meldunku sk∏adanym prze∏o˝onemu.
Pisemny meldunek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawieraç w szczególnoÊci: 1) stopieƒ wojskowy, imi´ i nazwisko ˝o∏nierza oraz nazw´ jednostki organizacyjnej ˚andarmerii Wojskowej, 2) czas i miejsce zastosowania Êrodka przymusu bezpoÊredniego, 3) dane osoby, wobec której zastosowano Êrodek przymusu bezpoÊredniego, 4) szczegó∏owe powody i rodzaj zastosowanego Êrodka przymusu bezpoÊredniego, 5) opis post´powania poprzedzajàcego zastosowanie Êrodka przymusu bezpoÊredniego, 6) skutki zastosowania Êrodka przymusu bezpoÊredniego, 9) dane ustalonych Êwiadków zdarzenia,
Je˝eli nast´pstwem zastosowania Êrodka przymusu bezpoÊredniego jest uszkodzenie cia∏a lub Êmierç cz∏owieka albo szkoda w mieniu znacznej wartoÊci, komendant jednostki organizacyjnej ˚andarmerii Wojskowej niezw∏ocznie zawiadamia w∏aÊciwego miejscowo prokuratora wojskowego.
O ka˝dym przypadku u˝ycia Êrodka przymusu bezpoÊredniego sk∏ada si´ meldunek w systemie s∏u˝b dy˝urnych.
Ka˝dorazowo komendant jednostki organizacyjnej ˚andarmerii Wojskowej wyjaÊnia zasadnoÊç zastosowania Êrodka przymusu bezpoÊredniego, a o wynikach wyjaÊnieƒ pisemnie melduje prze∏o˝onemu. §
W zakresie uregulowanym w rozporzàdzeniu traci moc rozporzàdzenie Rady Ministrów z dnia 12 grudnia 1995 r. w sprawie szczegó∏owych przypadków oraz warunków i sposobów u˝ycia Êrodków przymusu bezpoÊredniego, a tak˝e szczegó∏owych warunków i sposobu post´powania przy u˝yciu broni palnej przez ˝o∏nierzy wojskowych organów porzàdkowych (Dz. U. z 1996 r. Nr 5, poz. 35). §
Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie z dniem 1 stycznia 2002 r. 7) w razie potrzeby okreÊlenie sposobu realizacji przepisów § 4 i 25, Prezes Rady Ministrów: L. Miller 1838 ROZPORZÑDZENIE RADY MINISTRÓW z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie u˝ycia Êrodków przymusu bezpoÊredniego oraz broni palnej przez ˝o∏nierzy wojskowych organów porzàdkowych. Na podstawie art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ˚andarmerii Wojskowej i wojskowych organach porzàdkowych (Dz. U. Nr 123, poz. 1353 i Nr 154, poz. 1800) zarzàdza si´, co nast´puje: Rozdzia∏ 1 Przepisy ogólne §
Rozporzàdzenie okreÊla: 3) sposób dokumentowania u˝ycia Êrodków przymusu bezpoÊredniego i broni palnej. §
Ilekroç w rozporzàdzeniu jest mowa o „ustawie”, rozumie si´ przez to ustaw´ z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ˚andarmerii Wojskowej i wojskowych organach porzàdkowych. 1) warunki i sposoby u˝ycia Êrodków przymusu bezpoÊredniego przez ˝o∏nierzy wojskowych organów porzàdkowych, §
˚o∏nierze wojskowych organów porzàdkowych realizujà uprawnienia, o których mowa w art. 51 ust. 1 ustawy, wobec osób, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3 albo art. 48 ust. 2 i 3 ustawy. 2) warunki i sposoby post´powania przy u˝yciu broni palnej przez ˝o∏nierzy wojskowych organów porzàdkowych, §
˚o∏nierze wojskowych organów porzàdkowych, z zastrze˝eniem § 16 ust. 3, § 17 ust. 3 i § 24 ust. 5, sà uprawnieni do: Dziennik Ustaw Nr 157 — 12969 — 1) samodzielnego decydowania o koniecznoÊci zastosowania odpowiednich Êrodków przymusu bezpoÊredniego lub u˝ycia broni palnej, 2) zastosowania Êrodków przymusu bezpoÊredniego lub u˝ycia broni palnej na rozkaz dowódcy patrolu, konwoju, asysty lub warty.
Rozkaz zastosowania Êrodków przymusu bezpoÊredniego i u˝ycia broni palnej mo˝e wydaç: 1) dowódca garnizonu (w garnizonach, w których sà etatowi komendanci garnizonu — komendant garnizonu), a w czasie jego nieobecnoÊci — oficer inspekcyjny garnizonu ˝o∏nierzom wchodzàcym w sk∏ad wojskowych organów porzàdkowych, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy, 2) dowódca jednostki wojskowej, a w czasie jego nieobecnoÊci — oficer dy˝urny tej jednostki ˝o∏nierzom wchodzàcym w sk∏ad wojskowych organów porzàdkowych, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy. Rozdzia∏ 2 Warunki i sposoby u˝ycia Êrodków przymusu bezpoÊredniego §
Zastosowanie Êrodków przymusu bezpoÊredniego mo˝e nastàpiç po uprzednim wezwaniu do podporzàdkowania si´ rozkazom lub poleceniom wydawanym na podstawie prawa przez wojskowy organ porzàdkowy i bezskutecznym uprzedzeniu o zastosowaniu tych Êrodków, w razie niepodporzàdkowania si´ tym rozkazom lub poleceniom.
Mo˝na odstàpiç od wymogów okreÊlonych w ust. 1, je˝eli: 1) zw∏oka w zastosowaniu Êrodków przymusu bezpoÊredniego grozi∏aby niebezpieczeƒstwem dla ˝ycia lub zdrowia ludzkiego, wolnoÊci obywateli albo uszkodzeniem lub zniszczeniem mienia znacznej wartoÊci, 2) uniemo˝liwi∏aby uj´cie osoby podejrzanej o pope∏nienie przest´pstwa lub poszukiwanej albo umo˝liwi∏aby ucieczk´ takiej osoby. §
Zastosowanie Êrodków przymusu bezpoÊredniego powinno nastàpiç w taki sposób, aby osiàgni´cie podporzàdkowania si´ rozkazom lub poleceniom wydanym na podstawie prawa przez wojskowy organ porzàdkowy powodowa∏o mo˝liwie najmniejszà dolegliwoÊç u osoby, wobec której Êrodki te zosta∏y zastosowane. §
Je˝eli jest to konieczne, do osiàgni´cia podporzàdkowania si´ rozkazom lub poleceniom, wydanym na podstawie prawa przez wojskowy organ porzàdkowy, mo˝na zastosowaç jednoczeÊnie ró˝ne Êrodki przymusu bezpoÊredniego. Poz. 1838 §
Je˝eli osoba, wobec której zosta∏y zastosowane Êrodki przymusu bezpoÊredniego, podporzàdkowa∏a si´ rozkazom lub poleceniom wydanym na podstawie prawa przez wojskowy organ porzàdkowy, odst´puje si´ od stosowania tych Êrodków. §
˚o∏nierze wojskowych organów porzàdkowych sà uprawnieni do stosowania Êrodków przymusu bezpoÊredniego w celu: 1) uj´cia osoby podejrzanej o pope∏nienie przest´pstwa lub wykroczenia albo poszukiwanej, a tak˝e udaremnienia ucieczki takiej osoby, 2) odparcia zamachu na ˝ycie lub zdrowie ludzkie, 3) odparcia zamachu na mienie, 4) zapewnienia przestrzegania dyscypliny wojskowej, 5) ochrony porzàdku publicznego na i w obiektach jednostek wojskowych, terenach 6) umo˝liwienia realizacji czynnoÊci, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 9, 10 i 14 ustawy. §
˚o∏nierze wojskowych organów porzàdkowych mogà stosowaç wy∏àcznie te Êrodki przymusu bezpoÊredniego, które zosta∏y im s∏u˝bowo przydzielone na wyposa˝enie indywidualne lub wyposa˝enie s∏u˝by, w sk∏adzie której wykonujà czynnoÊci s∏u˝bowe. §
Wobec kobiet o widocznej cià˝y, osób, których wyglàd wskazuje, ˝e nie ukoƒczy∏y 13 lat, starców oraz osób o widocznym kalectwie mo˝na stosowaç wy∏àcznie chwyty obezw∏adniajàce. §
Si∏´ fizycznà mo˝na stosowaç w celu obezw∏adnienia osoby, odparcia czynnej napaÊci albo zmuszenia do wykonania rozkazu lub polecenia wydanego na podstawie prawa przez wojskowy organ porzàdkowy.
Stosujàc si∏´ fizycznà, nie wolno zadawaç uderzeƒ, chyba ˝e dzia∏a si´ w: 1) obronie koniecznej, 2) celu odparcia bezpoÊredniego zamachu na ˝ycie lub zdrowie ludzkie albo na mienie, 3) celu uj´cia osoby podejrzanej o pope∏nienie przest´pstwa lub poszukiwanej albo udaremnienia jej ucieczki. §
Kajdanki mo˝na stosowaç wobec osoby skazanej, tymczasowo aresztowanej i zatrzymanej, a tak˝e doprowadzanej, konwojowanej, je˝eli zachodzi uzasadniona obawa jej ucieczki albo dokonania przez nià czynnej napaÊci lub stawiania czynnego oporu, albo te˝ je˝eli zachowuje si´ ona agresywnie.
Kajdanki stosuje si´ równie˝ na polecenie sàdu lub prokuratora wojskowego.
Kajdanek nie stosuje si´ wobec osób, których wyglàd wskazuje na wiek poni˝ej 17 lat, z wyjàtkiem Dziennik Ustaw Nr 157 — 12970 — Poz. 1838 nieletnich w wieku powy˝ej 16 lat podejrzanych o pope∏nienie przest´pstwa przeciwko ˝yciu i zdrowiu. ÊciwoÊci mogàce stanowiç zagro˝enie dla ˝ycia i zdrowia ludzkiego.
Kajdanki zdejmuje si´ niezw∏ocznie po wprowadzeniu osoby, wobec której je zastosowano, do uniemo˝liwiajàcych ucieczk´ pomieszczeƒ s∏u˝bowych wojskowych organów porzàdkowych, ˚andarmerii Wojskowej, Policji, aresztu lub zak∏adu karnego albo na przes∏uchanie przez prokuratora lub na sal´ rozpraw, chyba ˝e prokurator lub sàd zarzàdzi inaczej. §
Wodne Êrodki obezw∏adniajàce mo˝na stosowaç w przypadku:
Kajdanki zak∏ada si´ na r´ce z przodu, a osobie zachowujàcej si´ agresywnie — na r´ce z ty∏u, tak aby nie tamowa∏y obiegu krwi.
Przy stosowaniu wodnych Êrodków obezw∏adniajàcych ma zastosowanie odpowiednio przepis § 15 ust.
§
Pa∏k´ wielofunkcyjnà mo˝na stosowaç w przypadku:
Polecenie zastosowania wodnych Êrodków obezw∏adniajàcych wydajà osoby, o których mowa w § 4 ust.
1) odpierania czynnej napaÊci, 2) pokonywania czynnego lub biernego oporu, 3) przeciwdzia∏ania niszczeniu mienia. 1) odpierania czynnej napaÊci, 2) pokonywania czynnego oporu, §
Chemiczne Êrodki obezw∏adniajàce mogà byç stosowane w przypadku: 3) przeciwdzia∏ania niszczeniu mienia. 1) odpierania czynnej napaÊci,
Zabrania si´: 2) pokonywania czynnego lub biernego oporu, 1) zadawania uderzeƒ i pchni´ç pa∏kà wielofunkcyjnà w g∏ow´, szyj´, brzuch i nieumi´Ênione oraz szczególnie wra˝liwe cz´Êci cia∏a, 3) poÊcigu za osobà uzbrojonà lub u˝ywajàcà innego niebezpiecznego narz´dzia, podejrzanà o pope∏nienie przest´pstwa lub poszukiwanà, 2) stosowania na cz´Êci cia∏a, o których mowa w pkt 1, blokad i zak∏adania dêwigni, 4) udaremniania ucieczki osoby skazanej, tymczasowo aresztowanej, zatrzymanej, doprowadzanej lub konwojowanej, 3) zadawania uderzeƒ r´kojeÊcià pa∏ki wielofunkcyjnej.
Wolno zadawaç uderzenia i pchni´cia pa∏kà wielofunkcyjnà we wszystkie cz´Êci cia∏a w celu odparcia bezpoÊredniego, bezprawnego zamachu na ˝ycie i zdrowie w∏asne lub innej osoby.
Nie wolno stosowaç pa∏ki wielofunkcyjnej wobec osoby: 1) stawiajàcej bierny opór, chyba ˝e uprzednie zastosowanie si∏y fizycznej okaza∏o si´ bezskuteczne, 2) której zastosowano kajdanki, prowadnice, kaftan bezpieczeƒstwa albo pas lub siatk´ obezw∏adniajàcà, 3) przebywajàcej w pomieszczeniach s∏u˝bowych ˚andarmerii Wojskowej, Policji, s∏u˝by garnizonowej lub s∏u˝by wewn´trznej jednostki wojskowej. §
Paralizator elektryczny mo˝na stosowaç w przypadku: 1) odpierania czynnej napaÊci, 2) pokonywania czynnego oporu, 3) przeciwdzia∏ania niszczeniu mienia.
Przy stosowaniu Êrodka, o którym mowa w ust. 1, nale˝y zachowaç ostro˝noÊç, uwzgl´dniajàc jego w∏a- 5) przeciwdzia∏ania niszczeniu mienia.
Przy stosowaniu chemicznych Êrodków obezw∏adniajàcych ma zastosowanie odpowiednio przepis § 15 ust.
Polecenie zastosowania chemicznych Êrodków obezw∏adniajàcych, z wyjàtkiem r´cznych miotaczy gazowych, wydajà osoby, o których mowa w § 4 ust.
§
Technicznymi Êrodkami obezw∏adniajàcymi sà: prowadnice, kaftany bezpieczeƒstwa, pasy i siatki obezw∏adniajàce. §
Prowadnice mo˝na stosowaç wobec osoby, co do której zachodzi uzasadniona obawa jej ucieczki.
Jeden z uchwytów prowadnicy zak∏ada si´ na r´k´ osoby prowadzonej, a drugi uchwyt ˝o∏nierz wojskowego organu porzàdkowego zak∏ada sobie na r´k´ lub trzyma w r´ku.
Prowadnice stosuje si´ na zasadach okreÊlonych w § 13 ust. 2—
§
Kaftan bezpieczeƒstwa oraz pasy i siatka obezw∏adniajàca mogà byç stosowane wobec osoby, która swoim zachowaniem stwarza bezpoÊrednie niebezpieczeƒstwo dla ˝ycia lub zdrowia w∏asnego lub in- Dziennik Ustaw Nr 157 — 12971 — nej osoby, a tak˝e mienia, je˝eli zastosowanie innych Êrodków przymusu bezpoÊredniego jest niemo˝liwe albo okaza∏o si´ bezskuteczne. Poz. 1838
W przypadku blokowania drogi oznakowanym pojazdem ˚andarmerii Wojskowej, mo˝na odstàpiç od wstrzymania ruchu drogowego, o którym mowa w ust. 4 pkt
Siatk´ obezw∏adniajàcà mo˝na stosowaç tak˝e: 1) w poÊcigu za osobà podejrzanà o pope∏nienie przest´pstwa lub poszukiwanà, 2) w celu udaremnienia ucieczki osoby skazanej, tymczasowo aresztowanej, zatrzymanej, doprowadzanej lub konwojowanej.
Zastosowanie kaftana bezpieczeƒstwa oraz pasów i siatki obezw∏adniajàcej nast´puje na rozkaz w∏aÊciwego organu okreÊlonego w § 4 ust. 1 lub
Je˝eli czas stosowania kaftana bezpieczeƒstwa wynosi wi´cej ni˝ dwie godziny, nie rzadziej ni˝ co godzin´ luzuje si´ taÊmy r´kawów kaftana w celu umo˝liwienia prawid∏owego obiegu krwi.
Odst´puje si´ od stosowania kaftana bezpieczeƒstwa, je˝eli lekarz po zbadaniu osoby, wobec której go zastosowano, tego za˝àda. §
Kolczatka drogowa i inne urzàdzenia techniczne umo˝liwiajàce zatrzymanie pojazdu, o których mowa w art. 42 ust. 2 ustawy, mogà byç stosowane do zatrzymania pojazdu prowadzonego przez osob´, o której mowa w art. 46 ust. 2 lub 3 oraz w art. 48 ust. 2 i 3 ustawy, która nie zatrzyma∏a si´ mimo odpowiedniego sygna∏u: 1) gdy istnieje uzasadnione podejrzenie pope∏nienia przez nià przest´pstwa albo przewo˝enia przez nià tym pojazdem osoby podejrzanej o pope∏nienie przest´pstwa lub przedmiotów pochodzàcych z przest´pstwa lub 2) gdy jej zachowanie wskazuje, ˝e jest w stanie po u˝yciu alkoholu lub podobnie dzia∏ajàcego Êrodka.
Kolczatki drogowej nie stosuje si´ do zatrzymania pojazdów jednoÊladowych.
Zastosowanie kolczatki drogowej i innych przeszkód umo˝liwiajàcych zatrzymanie pojazdu nast´puje na rozkaz w∏aÊciwego organu okreÊlonego w § 4 ust. 2 oraz w porozumieniu z ˚andarmerià Wojskowà i Policjà.
Zastosowanie kolczatki drogowej lub innej przeszkody umo˝liwiajàcej zatrzymanie pojazdu nale˝y poprzedziç: 1) sygna∏em zatrzymania podanym przez ˝o∏nierza wojskowego organu porzàdkowego w sposób zrozumia∏y i widoczny dla kierowcy zatrzymywanego pojazdu, 2) wstrzymaniem ruchu drogowego w obu kierunkach w odleg∏oÊci nie mniejszej ni˝ 100 m od kolczatki lub innej przeszkody, w czasie zbli˝ania si´ zatrzymywanego pojazdu. §
Pies s∏u˝bowy mo˝e byç wykorzystany w przypadku: 1) odpierania czynnej napaÊci, 2) pokonywania czynnego oporu, 3) poÊcigu za osobà podejrzanà o pope∏nienie przest´pstwa lub poszukiwanà, 4) udaremniania ucieczki osoby zatrzymanej, doprowadzanej lub konwojowanej.
Pies s∏u˝bowy powinien mieç na∏o˝ony kaganiec. Nie dotyczy to psa s∏u˝bowego specjalnie wytresowanego do dzia∏ania bez kagaƒca.
Pies s∏u˝bowy niewytresowany do dzia∏ania bez kagaƒca mo˝e byç wykorzystany bez kagaƒca tylko do odpierania czynnej napaÊci albo gdy jest u˝ywany do czynnoÊci s∏u˝bowych podejmowanych wobec osób, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 6 lub 7 ustawy. §
Broƒ gazowa i r´czne miotacze gazu mogà byç stosowane w przypadku: 1) odpierania czynnej napaÊci, 2) pokonywania czynnego oporu, 3) poÊcigu za osobà uzbrojonà lub u˝ywajàcà innego niebezpiecznego narz´dzia, podejrzanà o pope∏nienie przest´pstwa lub poszukiwanà, 4) udaremnienia ucieczki osoby skazanej, tymczasowo aresztowanej, zatrzymanej, doprowadzanej lub konwojowanej, 5) przeciwdzia∏ania niszczeniu mienia.
Przy stosowaniu Êrodków, o których mowa w ust. 1, nale˝y zachowaç ostro˝noÊç, uwzgl´dniajàc ich w∏aÊciwoÊci mogàce stanowiç zagro˝enie dla ˝ycia lub zdrowia ludzkiego, w tym osób trzecich. §
Pociski niepenetracyjne mogà byç wy∏àcznie pociskami gumowymi miotanymi z broni palnej g∏adkolufowej albo broni alarmowej lub sygna∏owej.
Pociski niepenetracyjne mo˝na stosowaç, z zastrze˝eniem ust. 3, w przypadkach: 1) odpierania czynnej napaÊci, 2) odpierania gwa∏townego zamachu na mienie, 3) odpierania bezpoÊredniego bezprawnego zamachu przeciwko ˝yciu lub zdrowiu ludzkiemu albo w poÊcigu za sprawcà takiego zamachu, 4) zbiorowego zak∏ócenia porzàdku publicznego. Dziennik Ustaw Nr 157 — 12972 —
Pociski niepenetracyjne mogà byç stosowane w budynkach, w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1—
Pociski niepenetracyjne stosuje si´: Poz. 1838 4) szczegó∏owe powody i rodzaj zastosowanego Êrodka przymusu bezpoÊredniego, 5) opis post´powania poprzedzajàcego zastosowanie Êrodka przymusu bezpoÊredniego, 1) oddajàc strza∏ ostrzegawczy (salw´ ostrzegawczà) w gór´, 6) skutki zastosowania Êrodka przymusu bezpoÊredniego, 2) celujàc w dolnà cz´Êç cia∏a, do wysokoÊci pasa osoby. 7) w razie potrzeby okreÊlenie sposobu realizacji przepisów § 4, 5 i 26,
Polecenie u˝ycia pocisków niepenetracyjnych wydajà osoby, o których mowa w § 4 ust.
8) inne wa˝ne okolicznoÊci zdarzenia, §
Je˝eli wskutek zastosowania Êrodka przymusu bezpoÊredniego nastàpi∏o zranienie osoby, ˝o∏nierz wojskowych organów porzàdkowych jest obowiàzany natychmiast udzieliç tej osobie pierwszej pomocy, a w razie potrzeby zapewniç pomoc lekarskà. 10) podpis ˝o∏nierza sporzàdzajàcego meldunek.
Pomoc lekarskà zapewnia si´ zawsze kobiecie ci´˝arnej, wobec której u˝yto Êrodka przymusu. §
Je˝eli nast´pstwem zastosowania Êrodka przymusu bezpoÊredniego jest uszkodzenie cia∏a lub Êmierç cz∏owieka albo szkoda w mieniu znacznej wartoÊci, ˝o∏nierz wojskowego organu porzàdkowego niezw∏ocznie: 1) zabezpiecza na miejscu zdarzenia Êlady i dowody oraz nie dopuszcza osób postronnych, 2) podejmuje inne czynnoÊci, aby nie dopuÊciç do zatarcia Êladów i dowodów zdarzenia, 3) ustala Êwiadków zdarzenia, 4) zawiadamia o zdarzeniu oficera dy˝urnego w∏aÊciwej miejscowo jednostki organizacyjnej ˚andarmerii Wojskowej.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, oficer dy˝urny w∏aÊciwej miejscowo jednostki organizacyjnej ˚andarmerii Wojskowej niezw∏ocznie powoduje zabezpieczenie wszelkich Êladów i dowodów zwiàzanych z zastosowaniem Êrodka przymusu bezpoÊredniego. §
Zastosowanie Êrodka przymusu bezpoÊredniego ˝o∏nierz wojskowego organu porzàdkowego dokumentuje w ksià˝ce meldunków s∏u˝by dy˝urnej oraz w pisemnym meldunku sk∏adanym prze∏o˝onemu.
Pisemny meldunek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawieraç w szczególnoÊci: 1) stopieƒ wojskowy, imi´ i nazwisko ˝o∏nierza oraz rodzaj wojskowego organu porzàdkowego, 2) czas i miejsce zastosowania Êrodka przymusu bezpoÊredniego, 3) dane osoby, wobec której zastosowano Êrodek przymusu bezpoÊredniego, 9) dane ustalonych Êwiadków zdarzenia,
Je˝eli nast´pstwem zastosowania Êrodków przymusu bezpoÊredniego jest uszkodzenie cia∏a lub Êmierç cz∏owieka albo szkoda w mieniu znacznej wartoÊci, odpowiednio dowódca garnizonu, a w garnizonach, w których sà etatowi komendanci garnizonu — komendant garnizonu oraz dowódca jednostki wojskowej niezw∏ocznie zawiadamia w∏aÊciwego miejscowo prokuratora wojskowego oraz ˚andarmeri´ Wojskowà.
O ka˝dym przypadku zastosowania Êrodka przymusu bezpoÊredniego sk∏ada si´ meldunek w systemie s∏u˝b dy˝urnych.
Prze∏o˝ony ˝o∏nierza bada ka˝dorazowo zasadnoÊç oraz warunki i sposób zastosowania Êrodka przymusu bezpoÊredniego. Rozdzia∏ 3 Warunki i sposoby u˝ycia broni palnej §
˚o∏nierze wojskowych organów porzàdkowych mogà u˝yç wy∏àcznie broni palnej, która zosta∏a im s∏u˝bowo przydzielona. §
Przez u˝ycie broni palnej rozumie si´ oddanie strza∏u w kierunku osoby w celu jej obezw∏adnienia, po wyczerpaniu trybu post´powania okreÊlonego w §
§
Broni palnej nie u˝ywa si´ w przypadkach okreÊlonych w art. 43 ust. 1 pkt 6, 7 i 9 ustawy w stosunku do kobiet o widocznej cià˝y, osób, których wyglàd wskazuje na wiek do 13 lat, starców oraz osób o widocznym kalectwie. §
Osob´ zatrzymanà, tymczasowo aresztowanà lub odbywajàcà kar´ pozbawienia wolnoÊci uprzedza si´ o mo˝liwoÊci u˝ycia wobec niej broni palnej w razie podj´cia przez nià próby ucieczki lub innego zachowania uprawniajàcego do jej u˝ycia. §
U˝ycie broni palnej w strefie nadgranicznej nie powinno powodowaç ostrzelania terytorium paƒstwa sàsiedniego. Dziennik Ustaw Nr 157 — 12973 — Poz. 1838 §
Przed u˝yciem broni palnej ˝o∏nierze wojskowych organów porzàdkowych majà obowiazek: pieczenie wszelkich Êladów i dowodów zwiàzanych z u˝yciem broni palnej. 1) po uprzednim okrzyku „S¸U˚BA WARTOWNICZA (KONWOJOWA, WEWN¢TRZNA, GARNIZONOWA)” wezwaç osob´ do zachowania si´ zgodnego z prawem, a w szczególnoÊci do natychmiastowego porzucenia broni lub niebezpiecznego narz´dzia, zaniechania ucieczki, odstàpienia od bezprawnych dzia∏aƒ lub u˝ycia przemocy, §
U˝ycie broni palnej ˝o∏nierz wojskowego organu porzàdkowego dokumentuje w ksià˝ce meldunków s∏u˝by dy˝urnej oraz w pisemnym meldunku sk∏adanym prze∏o˝onemu. 2) w razie niepodporzàdkowania si´ wezwaniom okreÊlonym w pkt 1, zagroziç u˝yciem broni palnej, wzywajàc „STÓJ — BO STRZELAM”, 1) stopieƒ wojskowy, imi´ i nazwisko ˝o∏nierza oraz rodzaj wojskowego organu porzàdkowego,
Pisemny meldunek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawieraç w szczególnoÊci: 2) czas i miejsce u˝ycia broni palnej, 3) w razie bezskutecznoÊci wezwaƒ okreÊlonych w pkt 1 i 2 — oddajà strza∏ ostrzegawczy w gór´.
Przepisów ust. 1 pkt 1 mo˝na nie stosowaç, je˝eli z okolicznoÊci zdarzenia wynika, ˝e osoba, wobec której broƒ palna ma byç u˝yta, pos∏uguje si´ bronià palnà lub innym niebezpiecznym narz´dziem. 3) dane osoby, wobec której u˝yto broni palnej, 4) szczegó∏owe powody u˝ycia broni palnej, 5) opis post´powania poprzedzajàcego u˝ycie broni palnej, 6) skutki u˝ycia broni palnej,
Przepisów ust. 1 mo˝na nie stosowaç, je˝eli zw∏oka w u˝yciu broni palnej grozi∏aby bezpoÊrednim niebezpieczeƒstwem dla ˝ycia lub zdrowia ludzkiego albo wolnoÊci obywateli.
Przepisów ust. 1 nie stosuje si´ w czasie prowadzenia bezpoÊredniego poÊcigu okreÊlonego w art. 43 ust. 1 pkt 6 lub 7 ustawy, je˝eli osoba, wobec której broƒ palna ma byç u˝yta, u˝y∏a broni palnej lub ucieka pojazdem.
U˝ycie broni palnej w sytuacjach, o których mowa w ust. 2–4, musi byç poprzedzone okrzykiem, o którym mowa w ust. 1 pkt
§
Je˝eli nast´pstwem u˝ycia broni palnej jest uszkodzenie cia∏a cz∏owieka, ˝o∏nierz wojskowych organów porzàdkowych jest obowiàzany, z zachowaniem bezpieczeƒstwa w∏asnego i innych osób oraz bez zb´dnej zw∏oki, udzieliç jej pierwszej pomocy, a nast´pnie spowodowaç udzielenie pomocy lekarskiej. §
Je˝eli nast´pstwem u˝ycia broni palnej jest uszkodzenie cia∏a lub Êmierç cz∏owieka albo szkoda w mieniu znacznej wartoÊci, ˝o∏nierz wojskowego organu porzàdkowego niezw∏ocznie: 7) w razie potrzeby okreÊlenie sposobu realizacji przepisów § 4, 33 i 35, 8) inne wa˝ne okolicznoÊci zdarzenia, 9) dane ustalonych Êwiadków zdarzenia, 10) podpis ˝o∏nierza sporzàdzajàcego meldunek.
Je˝eli nast´pstwem u˝ycia broni palnej jest uszkodzenie cia∏a lub Êmierç cz∏owieka albo szkoda w mieniu znacznej wartoÊci, odpowiednio dowódca garnizonu, a w garnizonach, w których sà etatowi komendanci garnizonu — komendant garnizonu oraz dowódca jednostki wojskowej niezw∏ocznie zawiadamia w∏aÊciwego miejscowo prokuratora wojskowego oraz ˚andarmeri´ Wojskowà.
O ka˝dym przypadku u˝ycia broni palnej sk∏ada si´ meldunek w systemie s∏u˝b dy˝urnych.
Prze∏o˝ony ˝o∏nierza bada ka˝dorazowo zasadnoÊç u˝ycia broni palnej. Rozdzia∏ 4 Przepisy koƒcowe 1) zabezpiecza na miejscu zdarzenia Êlady i dowody oraz nie dopuszcza osób postronnych, 2) podejmuje inne czynnoÊci, aby nie dopuÊciç do zatarcia Êladów i dowodów zdarzenia, 3) ustala Êwiadków zdarzenia, 4) zawiadamia o zdarzeniu oficera dy˝urnego w∏aÊciwej miejscowo jednostki organizacyjnej ˚andarmerii Wojskowej.
W przypadku, o którym mowa w ust. 1, oficer dy˝urny w∏aÊciwej miejscowo jednostki organizacyjnej ˚andarmerii Wojskowej niezw∏ocznie powoduje zabez- §
Traci moc rozporzàdzenie Rady Ministrów z dnia 12 grudnia 1995 r. w sprawie szczegó∏owych przypadków oraz warunków i sposobów u˝ycia Êrodków przymusu bezpoÊredniego, a tak˝e szczegó∏owych warunków i sposobu post´powania przy u˝yciu broni palnej przez ˝o∏nierzy wojskowych organów porzàdkowych (Dz. U. z 1996 r. Nr 5, poz. 35). §
Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie z dniem 1 stycznia 2002 r. Prezes Rady Ministrów: L. Miller

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie użycia środków przymusu bezpośredniego oraz broni palnej przez żołnierzy wojskowych