Dziennik Ustaw Nr 155 — 10051 — i sprz´t, które mia∏y kontakt z tym mi´sem, oczyszcza si´, myje i dezynfekuje po ka˝dorazowym ich u˝yciu, a materia∏y u˝yte do opakowania tego mi´sa niszczy si´. Poz. 1

§ 2ust.

1 pkt 2, polega na sprawdzeniu, czy zwierz´ta: 1) wykazujà objawy chorobowe charakterystyczne dla chorób zakaênych zwierzàt lub podejrzewa si´ je o zaka˝enie tymi chorobami; 1) tuszy (tuszce) — rozumie si´ przez to ubite lub odstrzelone zwierz´, przedstawione do badania po wykonaniu okreÊlonych zabiegów technologicznych; 2) wykazujà inne objawy chorobowe, zaburzenia ogólne lub objawy wskazujàce, ˝e sà pod wp∏ywem dzia∏ania Êrodków farmaceutycznych bàdê innych substancji majàcych wp∏yw na ocen´ mi´sa; 2) mi´sie zdatnym do spo˝ycia — rozumie si´ przez to mi´so po zbadaniu i oznakowaniu dopuszczone do spo˝ycia; 3) sà zm´czone, zranione lub nadmiernie pobudzone, w szczególnoÊci dotyczy to byd∏a, Êwiƒ, owiec, kóz, koni i ich mieszaƒców; Dziennik Ustaw Nr 155 — 10052 — 4) nie wykazujà Êladów podania Êrodków farmaceutycznych. 2. Ocena stanu zdrowia zwierzàt,

ust. 1, obejmuje ponadto sprawdzenie: 1) powierzchni cia∏a, a w szczególnoÊci obra˝eƒ, obrz´ków, opuchlizn; 2) uk∏adu oddechowego; 3) uk∏adu pokarmowego, prze˝uwania, konsystencji i barwy wydalin; 4) uk∏adu moczowo-p∏ciowego; 5) gruczo∏u mlekowego; 6) stanu od˝ywienia; Poz. 1296 stawienia diagnozy konieczne jest przeprowadzenie badania poubojowego, zwierz´ takie poddaje si´ ubojowi oddzielnie po zakoƒczeniu cyklu ubojowego, a w szczególnych przypadkach przed cyklem ubojowym. 2. Badanie,

ust. 1, w razie potrzeby mo˝e byç uzupe∏nione o badania laboratoryjne, w tym na obecnoÊç pozosta∏oÊci Êrodków farmaceutycznych. Rozdzia∏ 3 Badanie poubojowe §

1. Badanie poubojowe polega na okreÊleniu przydatnoÊci mi´sa do spo˝ycia, poprzez wykluczenie: 7) wyp∏ywów z naturalnych otworów cia∏a; 1) zmian chorobowych stanowiàcych zagro˝enie dla zdrowia ludzi; 8) sposobu reagowania zwierz´cia na bodêce zewn´trzne; 2) obecnoÊci w mi´sie czynników chorobotwórczych, wp∏ywajàcych na ocen´ mi´sa; 9) sposobu zachowania si´ zwierzàt w spoczynku i ruchu; 3) zmian, takich jak niedostateczne wykrwawienie, niedojrza∏oÊç, wodnistoÊç, konsystencja, zapach, smak; 10) ciep∏oty cia∏a w przypadkach podejrzenia o chorob´.
2. Zm´czone, zranione lub nadmiernie pobudzone zwierz´ta, o których mowa w ust. 1 pkt 3, przed ubojem powinny odpoczywaç przez 24 godziny. §
3. Zwierz´ta rzeêne poddaje si´ badaniu przedubojowemu w ciàgu 24 godzin po przybyciu do rzeêni, nie póêniej jednak ni˝ na 24 godziny przed ubojem, z tym ˝e drób, króliki i nutrie poddaje si´ badaniu ponownie przed ubojem, je˝eli up∏yn´∏y wi´cej ni˝ 24 godziny od poprzedniego badania. §
4. Króliki, nutrie oraz drób pochodzàcy z ferm, w których produkcja roczna przekracza 20 tysi´cy brojlerów, 15 tysi´cy kaczek, 10 tysi´cy indyków, 10 tysi´cy g´si, poddaje si´ badaniu przed ubojem w miejscu ich pochodzenia. 4) zmian wskazujàcych, ˝e zwierz´ otrzymywa∏o Êrodki farmaceutyczne lub inne substancje pozostajàce w mi´sie i wp∏ywajàce na jego ocen´. §
6. Badanie poubojowe ogranicza si´ do niezb´dnej iloÊci naci´ç tuszy i narzàdów.
7. Narzàdy wewn´trzne, w których w czasie ogl´dzin lub omacywania stwierdzono zmiany anatomopatologiczne, nacina si´ w taki sposób, aby nie dopuszczaç do zanieczyszczenia tusz, wyposa˝enia lub pomieszczeƒ. §
9. Badanie poubojowe obejmuje: 1) ogl´dziny poddanego ubojowi zwierz´cia oraz jego narzàdów; 2) omacywanie narzàdów wewn´trznych; §
11. Drób dopuszcza si´ do uboju, je˝eli do przesy∏ki drobiu jest za∏àczone Êwiadectwo zdrowia dla drobiu, którego wzór stanowi za∏àcznik nr 2 do rozporzàdzenia.
12. Badanie przedubojowe partii drobiu mo˝na ograniczyç do zbadania urazów mechanicznych powsta∏ych w czasie transportu do rzeêni, je˝eli od badania drobiu w celu wystawienia Êwiadectwa zdrowia up∏yn´∏y nie wi´cej ni˝ 24 godziny.
13. Je˝eli w ciàgu 72 godzin od dnia wystawienia Êwiadectwa zdrowia dla drobiu przeznaczonego do uboju ubój nie b´dzie przeprowadzony, nale˝y powtórzyç badanie przedubojowe w celu wydania nowego Êwiadectwa. §
15. Je˝eli badanie przedubojowe nie daje pewnoÊci, czy zwierz´ mo˝na skierowaç do uboju, a dla po- 3) nacinanie niektórych narzàdów wewn´trznych i w´z∏ów ch∏onnych; 4) badanie konsystencji, zabarwienia i zapachu tuszy oraz smaku w uzasadnionych przypadkach; 5) badanie na obecnoÊç wàgrów u Êwiƒ i prze˝uwaczy poprzez ogl´dziny mi´Êni mi´dzy˝ebrowych, serca, j´zyka, mi´Êni oko∏ogard∏owych i uwolnionych z t∏uszczu mi´Êni l´dêwiowych; u byd∏a w wieku powy˝ej 6 tygodni oraz u danieli i jeleni utrzymywanych w warunkach fermowych ogl´dziny powierzchniowych warstw mi´Êni odnóg przepony i naci´tych mi´Êni ˝waczy i mi´Êni skrzyd∏owych; 6) badanie w kierunku nosacizny zwierzàt jednokopytnych poprzez ogl´dziny b∏ony Êluzowej tchawicy, krtani, jam nosowych i przegrody nosowej po pod∏u˝nym przepo∏owieniu g∏owy; Dziennik Ustaw Nr 155 — 10053 — jowego, czas uboju oraz nazw´ zastosowanych Êrodków farmaceutycznych; 7) badanie na w∏oÊnie mi´sa Êwiƒ, nutrii i koni; 8) w razie koniecznoÊci badania laboratoryjne.
16. Badanie na w∏oÊnie cz´Êci tuszy, elementu mi´snego lub wyrobów z mi´sa przeprowadza si´, je˝eli istnieje podejrzenie, ˝e mi´so to nie by∏o poddane badaniu na w∏oÊnie.
17. Szczegó∏owy sposób badania poubojowego byd∏a, Êwiƒ, owiec, kóz, zwierzàt jednokopytnych oraz jeleni i danieli utrzymywanych w warunkach fermowych okreÊla za∏àcznik nr 3 do rozporzàdzenia. §
18. Badanie na w∏oÊnie,

§ 10ust. 1 pkt 7 i ust. 2, przeprowadza si´ jednà z metod okre

Êlonych w za∏àczniku nr 4 do rozporzàdzenia. § 12. 1. Badanie na w∏oÊnie,

§ 10ust.

1 pkt 7, wykonuje si´ niezw∏ocznie po uboju w rzeêni lub po uboju w gospodarstwie. 2. Wynik badania,

§ 10ust.

2, dotyczy badanej tuszy, cz´Êci tuszy, elementu mi´snego lub partii wyrobu mi´snego, z której pobrano próby. §

2. Je˝eli badanie na w∏oÊnie nie wykaza∏o ich obecnoÊci, mi´so, w tym tusze — po wewn´trznej stronie ud, g∏owy, ∏opatki, przed oznakowaniem jako zdatne do spo˝ycia, znakuje si´ okràg∏ym znakiem o Êrednicy 2,5 cm, zawierajàcym czytelnie umieszczonà w Êrodku du˝à liter´ T, o ramionach o d∏ugoÊci 1 cm i o szerokoÊci 0,2 cm, pod którà znajdujà si´ litery IW o wysokoÊci 0,4 cm; znakowania dokonuje si´ poprzez ich ostemplowanie lub wypalenie znaku. Poz. 1296 6) do czasu przeprowadzenia badania poubojowego, tusz´ przetrzymuje si´ w oddzielnym pomieszczeniu lub miejscu wyznaczonym dla tusz tymczasowo zaj´tych.
3. Wzór Êwiadectwa zdrowia,

ust. 1 pkt 5, zawiera za∏àcznik nr 5 do rozporzàdzenia. §

2. Badanie poubojowe drobiu oraz zwierzyny drobnej obejmuje: 1) ogl´dziny tuszki i narzàdów wewn´trznych; 2) omacywanie i nacinanie tuszki i narzàdów wewn´trznych w razie koniecznoÊci; 3) okreÊlenie konsystencji, zabarwienia, zapachu, ewentualnie smaku tuszki; 4) badania laboratoryjne w razie koniecznoÊci.
3. W przypadku patroszenia cz´Êciowego (kuropatwy, przepiórki) bada si´ 5% ptaków z ka˝dej partii po ca∏kowitym wypatroszeniu, w sposób okreÊlony w ust.
5. Je˝eli w wyniku badania,

ust. 2, stwierdzi si´ zmiany chorobowe, przeprowadza si´ badanie ca∏ej partii ptaków, w sposób okreÊlony w ust.

2. W badaniu poubojowym strusi przepis ust. 1 stosuje si´ odpowiednio.
3. Znakowania,

ust. 1, mo˝na równie˝ dokonaç za pomocà okràg∏ego znaku umieszczonego na etykiecie wykonanej z trwa∏ego materia∏u, przymocowanej do ka˝dej tuszy lub ka˝dej jej cz´Êci, w sposób uniemo˝liwiajàcy powtórne jej u˝ycie. je: §

2. Mi´so ze zwierzàt poddanych ubojowi z koniecznoÊci mo˝e byç wprowadzane na rynek, je˝eli: 2) omacywanie lub w razie koniecznoÊci nacinanie p∏uc, wàtroby, Êledziony, nerek oraz cz´Êci tuszki, w których wyst´pujà zmiany; 1) zwierz´ pochodzi z gospodarstwa, w którym nie wyst´pujà choroby zakaêne zwierzàt; 2) zwierz´ przed ubojem zosta∏o zbadane przez lekarza weterynarii; 3) zwierz´ po uboju zosta∏o wykrwawione, a je˝eli to mo˝liwe wytrzewione i jak najszybciej przewiezione do rzeêni; 4) w przypadku gdy zwierz´,

pkt 3, nie mo˝e byç przewiezione do rzeêni w ciàgu godziny, powinno byç przewo˝one w kontenerze lub innym Êrodkiem transportu w temperaturze od 0° do 4°C; 5) zwierz´ciu,

pkt 4, towarzyszy wystawione przez lekarza weterynarii, kierujàcego zwierz´ do uboju z koniecznoÊci, Êwiadectwo zdrowia dla zwierzàt poddanych ubojowi z koniecznoÊci, potwierdzajàce wykonanie badania przedubo- §

1. Badanie poubojowe królików i nutrii obejmu1) ogl´dziny tuszki i narzàdów wewn´trznych; 3) okreÊlenie zmian w konsystencji, zabarwieniu, zapachu tuszki; 4) badania laboratoryjne w razie koniecznoÊci. §
3. Po odstrzeleniu zwierzàt ∏ownych wszystkie cz´Êci cia∏a tych zwierzàt poddaje si´ badaniom w ciàgu 18 godzin od chwili przyj´cia do zak∏adu rozbioru i przetwórstwa mi´sa w celu ustalenia, czy mi´so jest zdatne do spo˝ycia.
4. Badanie po odstrzeleniu obejmuje: 1) ogl´dziny nieskórowanej zwierzyny grubej i jej narzàdów wewn´trznych; 2) ogl´dziny oskórowanej zwierzyny grubej i jej narzàdów wewn´trznych, przy czym je˝eli wyniki ogl´dzin nie pozwalajà na dokonanie oceny, przeprowadza si´ badania laboratoryjne; Dziennik Ustaw Nr 155 — 10054 — Poz. 1296 3) ogl´dziny oskórowanej lub pozbawionej piór tuszy i narzàdów wewn´trznych drobnych zwierzàt ∏ownych; — w Êrodku — weterynaryjny numer identyfikacyjny, 4) okreÊlenie zmian w konsystencji, zabarwieniu i ewentualnie zapachu tuszy; b) pozyskanego w rzeêni nieposiadajàcej uprawnieƒ, o których mowa w lit. a — znak weterynaryjny okràg∏y o Êrednicy 6 cm, zawierajàcy: 5) badanie na w∏oÊnie mi´sa dzików lub innych gatunków zwierzàt ∏ownych podatnych na w∏oÊnie (niedêwiedzie); 6) badanie na w∏oÊnie,

pkt 5, przeprowadza si´ w zak∏adzie rozbioru mi´sa lub innym miejscu badania tuszy i narzàdów wewn´trznych jednà z metod okreÊlonych w za∏àczniku nr 4 do rozporzàdzenia.

1. Lekarz weterynarii mo˝e wykonaç tak˝e inne badania konieczne do dokonania oceny mi´sa. §
2. Szczegó∏owy sposób oceny mi´sa okreÊla za∏àcznik nr 6 do rozporzàdzenia. — w dolnej cz´Êci — litery IW, — w górnej cz´Êci — litery PL, — w Êrodku — weterynaryjny numer identyfikacyjny, — w dolnej cz´Êci — litery IW, c) znak weterynaryjny,

lit. b, stosuje si´ do mi´sa pochodzàcego ze zwierzàt poddanych ubojowi z koniecznoÊci, d) pozyskanego ze zwierz´cia poddanego ubojowi w gospodarstwie na w∏asne potrzeby — znak weterynaryjny okràg∏y o Êrednicy 6 cm, zawierajàcy: — w górnej cz´Êci — napis „UBÓJ DOMOWY”, Rozdzia∏ 4 — w Êrodku — numer statystyczny lekarza weterynarii przeprowadzajàcego badanie, Znakowanie mi´sa — w dolnej cz´Êci — litery IW; ponadto znak weterynaryjny w kszta∏cie prostokàta o wymiarach 3 cm x 5 cm z napisem „MI¢SO DO W¸ASNEGO U˚YTKU”; §

2. Znakowanie mi´sa polega na umieszczeniu znaku weterynaryjnego bezpoÊrednio na mi´sie lub na opakowaniu jednostkowym, zbiorczym i transportowym.
3. Znak weterynaryjny jest umieszczany: 2) dla mi´sa warunkowo zdatnego do spo˝ycia — znak weterynaryjny o kszta∏cie prostokàta o wymiarach 4 cm x 6 cm, zawierajàcy: 1) przy u˝yciu stempla; — w górnej cz´Êci — litery PL, 2) poprzez wypalenie; — w Êrodku — weterynaryjny numer identyfikacyjny, 3) w formie etykiet lub wykonanych z trwa∏ego materia∏u zawieszek. — w dolnej cz´Êci — litery IW;
4. Znak,

ust. 2 pkt 1, powinien byç umieszczony w taki sposób, aby by∏ czytelny i trwa∏y.

1. Tusz u˝ywany do znakowania mi´sa powinien spe∏niaç wymagania okreÊlone w przepisach o warunkach zdrowotnych ˝ywnoÊci i ˝ywienia.
2. Narz´dzia i przyrzàdy do znakowania mi´sa wydane przez powiatowego lekarza weterynarii przechowuje urz´dowy lekarz weterynarii uprawniony do badania mi´sa. 3) dla mi´sa niezdatnego do spo˝ycia — znak weterynaryjny o kszta∏cie trójkàta równobocznego skierowanego wierzcho∏kiem do góry o d∏ugoÊci boku 5 cm, zawierajàcy: — w górnej cz´Êci — litery PL, — w dolnej cz´Êci — litery IW.
3. Do znakowania mi´sa zwierzàt ∏ownych stosuje si´ nast´pujàcy znak weterynaryjny: 1) dla mi´sa zdatnego do spo˝ycia — znak weterynaryjny o kszta∏cie pi´ciokàta o wymiarach: podstawa o d∏ugoÊci 6,5 cm, bok o wysokoÊci 2,5 cm, wysokoÊç pi´ciokàta od podstawy 4,5 cm, zawierajàcy: §
5. Do znakowania mi´sa zwierzàt rzeênych, z wyjàtkiem drobiu, królików, nutrii i zwierzàt ∏ownych, stosuje si´ nast´pujàce znaki weterynaryjne: — w górnej cz´Êci — litery PL, 1) dla mi´sa zdatnego do spo˝ycia: — w dolnej cz´Êci — litery IW; a) pozyskanego w rzeêni posiadajàcej uprawnienia do produkcji na rynek paƒstw Unii Europejskiej — znak weterynaryjny owalny o wymiarach 4,5 cm x 6,5 cm, zawierajàcy: — w górnej cz´Êci — litery PL, — w Êrodku — weterynaryjny numer identyfikacyjny, 2) dla mi´sa niezdatnego do spo˝ycia — znak,

ust. 1 pkt 3. 3. Do znakowania mi´sa drobiu, królików i nutrii stosuje si´ nast´pujàce znaki weterynaryjne: Dziennik Ustaw Nr 155 — 10055 — 1) dla mi´sa zdatnego do spo˝ycia:

1. a)pozyskanego w rzeêni posiadajàcej uprawnienia do produkcji na rynek paƒstw Unii Europejskiej — znak weterynaryjny owalny o wymiarach 4,5 cm x 6,5 cm, zawierajàcy: — w górnej cz´Êci — litery PL, — w Êrodku — weterynaryjny numer identyfikacyjny, — w dolnej cz´Êci — litery IW,
2. b)pozyskanego w rzeêni nieposiadajàcej uprawnieƒ, o których mowa w lit. a — znak weterynaryjny okràg∏y o Êrednicy 3 cm, zawierajàcy: — w górnej cz´Êci — litery PL, — w Êrodku — weterynaryjny numer identyfikacyjny, Poz. 1296 tusz mo˝e byç równie˝ dokonane poprzez umieszczenie znaku weterynaryjnego na etykiecie jednorazowego u˝ycia lub zawieszce do∏àczonej do tuszy. 8. Znak weterynaryjny nanosi si´ na tusz´ przy u˝yciu stempla lub poprzez wypalenie, przy czym: 1) tusze o ci´˝arze powy˝ej 65 kg oznacza si´ na ka˝dej pó∏tuszy, co najmniej na zewn´trznych powierzchniach mi´Êni uda, mi´Êni l´dêwiowych, w okolicy mostka i grzbietu; 2) tusze jagniàt, koêlàt i prosiàt oznacza si´ na ka˝dej stronie tuszy na ∏opatce lub zewn´trznej powierzchni ud; 3) tusze niewymienione w pkt 1 i 2 oznacza si´ co najmniej w czterech miejscach — na ∏opatce lub zewn´trznej powierzchni ud. — w dolnej cz´Êci — litery IW; 2) dla mi´sa warunkowo zdatnego do spo˝ycia — znak weterynaryjny o kszta∏cie prostokàta o wymiarach 4 cm x 6 cm, zawierajàcy: — w górnej cz´Êci — litery PL, — w Êrodku — weterynaryjny numer identyfikacyjny, — w dolnej cz´Êci — litery IW; 3) dla mi´sa niezdatnego do spo˝ycia — znak weterynaryjny o kszta∏cie trójkàta równobocznego skierowanego wierzcho∏kiem do góry o boku o d∏ugoÊci 2,5 cm, zawierajàcy: — w górnej cz´Êci — litery PL, — w dolnej cz´Êci — litery IW. 9. Na narzàdach wewn´trznych nieopakowanych jednostkowo znak weterynaryjny nanosi si´ poprzez wypalenie. § 21. Na opakowanym mi´sie znak weterynaryjny umieszcza si´ w taki sposób, aby zosta∏ zniszczony podczas otwierania opakowania. § 22. Mi´so zbadane i ocenione jako niezdatne do spo˝ycia podlega zniszczeniu lub przeznaczeniu na Êrodki ˝ywienia zwierzàt albo dla celów naukowo-badawczych. § 23. Mi´so warunkowo zdatne do spo˝ycia mo˝e byç wykorzystane wy∏àcznie w zak∏adach przetwórstwa mi´sa. 4. W znakach weterynaryjnych, o których mowa w ust. 1—3, wysokoÊç liter wynosi 0,8 cm, a cyfr — 1 cm. § 24. 1. Lekarze weterynarii wyznaczeni przez powiatowego lekarza weterynarii do badania zwierzàt rzeênych i mi´sa prowadzà: 5. WysokoÊç liter i cyfr w znakach weterynaryjnych, o których mowa w ust. 3 pkt 1, umieszczanych na opakowaniach jednostkowych zawierajàcych mi´so drobiu, królików i nutrii mo˝e byç zmniejszona, z tym ˝e nie powinna byç mniejsza ni˝ 0,2 cm. 1) dziennik badania przedubojowego zwierzàt rzeênych; 6. Znakowanie mi´sa drobiu, królików i nutrii polega na: 2. Dzienniki, o których mowa w ust. 1, wydawane sà lekarzom weterynarii przez powiatowego lekarza weterynarii. 1) umocowaniu zawieszki ze znakiem weterynaryjnym,

ust. 3 pkt 1, w cz´Êci grzbietowej ka˝dej nieopakowanej tuszki; 2) umieszczeniu znaku weterynaryjnego,

ust. 3 pkt 1, na opakowaniu zbiorczym lub transportowym w przypadku nieopakowanych jednostkowo tuszek lub ich elementów; 3) umieszczeniu na opakowaniu jednostkowym znaku weterynaryjnego,

ust. 3 pkt

2. Wymiary znaków weterynaryjnych, w tym liter i cyfr, mogà byç zmniejszone w przypadku znakowania tusz jagniàt, cielàt, koêlàt i prosiàt; znakowanie tych 2) dziennik badania poubojowego mi´sa zwierzàt rzeênych i ∏ownych.
3. Dziennik,

ust. 1 pkt 1, zawiera w szczególnoÊci dane dotyczàce: 1) identyfikacji zwierzàt dopuszczonych w danym dniu do uboju; 2) pochodzenia zwierzàt; 3) zdrowotnoÊci zwierzàt. 4. Dziennik,

ust. 1 pkt 2, zawiera w szczególnoÊci dane dotyczàce: 1) identyfikacji zwierzàt dopuszczonych w danym dniu do uboju; Dziennik Ustaw Nr 155 — 10056 — 2) pochodzenia zwierzàt; 3) oceny mi´sa; 4) przyczyny uznania mi´sa za niezdatne do spo˝ycia lub warunkowo zdatne do spo˝ycia i sposobu wykorzystania takiego mi´sa. 5. Wzór dziennika badania przedubojowego zwierzàt rzeênych i dziennika badania poubojowego mi´sa zwierzàt rzeênych i ∏ownych zawiera za∏àcznik nr 7 do rozporzàdzenia. Rozdzia∏ 5 Poz. 1296 w sprawie sposobu badania zwierzàt rzeênych, badania, oceny i znakowania mi´sa, wykorzystania mi´sa o ograniczonej przydatnoÊci do spo˝ycia, mi´sa niezdatnego do spo˝ycia oraz prowadzenia dokumentacji z tym zwiàzanej (Dz. U. Nr 154, poz. 1011 oraz z 2001 r. Nr 22, poz. 256 i Nr 128, poz. 1434). § 26. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie 14 dni od dnia og∏oszenia. Przepisy koƒcowe § 25. Traci moc rozporzàdzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki ˚ywnoÊciowej z dnia 11 grudnia 1998 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi: J. Kalinowski ———————————— 1) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi kieruje dzia∏em administracji rzàdowej — rolnictwo na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz. U. Nr 32, poz. 305). Dziennik Ustaw Nr 155 — 10057 — Poz. 1296 Za∏àczniki do rozporzàdzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 wrzeÊnia 2002 r. (poz. 1296) Za∏àcznik nr 1 WZÓR Dziennik Ustaw Nr 155 — 10058 — Poz. 1296 Dziennik Ustaw Nr 155 — 10059 — Poz. 1296 Za∏àcznik nr 2 WZÓR Dziennik Ustaw Nr 155 — 10060 — Poz. 1296 Dziennik Ustaw Nr 155 — 10061 — Poz. 1296 Za∏àcznik nr 3 SZCZEGÓ¸OWY SPOSÓB BADANIA POUBOJOWEGO BYD¸A, ÂWI¡, OWIEC, KÓZ, ZWIERZÑT JEDNOKOPYTNYCH ORAZ JELENI I DANIELI UTRZYMYWANYCH W WARUNKACH FERMOWYCH 1. Badanie byd∏a oraz jeleni i danieli utrzymywanych w warunkach fermowych powy˝ej szeÊciu tygodni ˝ycia obejmuje: 1) ogl´dziny tuszy ze szczególnym uwzgl´dnieniem wykrwawienia, ˝ó∏taczki, wodnicy, inwazji paso˝ytniczych, zmian wyst´pujàcych przy syndromie mi´sa bladego, mi´kkiego, wodnistego (PSE) i mi´sa czerwonego, twardego, suchego (DFD); w uzasadnionych przypadkach naci´cie dost´pnych w´z∏ów ch∏onnych; 2) ogl´dziny g∏owy oraz jamy gard∏owej, naci´cie w´z∏ów ch∏onnych zagard∏owych, mi´Êni ˝waczy, mi´Êni skrzyd∏owych, wykonanie dwóch naci´ç mi´Êni zewn´trznych ˝uchwy równolegle do skrzyd∏a ˝uchwy oraz jednego naci´cia mi´Êni wewn´trznych ˝uchwy wzd∏u˝ ich p∏aszczyzny, ogl´dziny i omacywanie j´zyka po wczeÊniejszym jego uwolnieniu, pozwalajàcym na szczegó∏owe ogl´dziny jamy ustnej i gard∏a, usuni´cie migda∏ków; 3) badanie tchawicy; ogl´dziny i omacywanie p∏uc i prze∏yku, naci´cie w´z∏ów ch∏onnych tchawiczno-oskrzelowych i Êródpiersiowych, przeci´cie tchawicy i g∏ównych pni oskrzelowych wzd∏u˝ ich przebiegu, naci´cie ka˝dego p∏uca od strony grzbietowej poprzecznie do osi d∏ugiej w po∏owie d∏ugoÊci p∏uca, a w razie potrzeby w jednej trzeciej dolnej p∏uca; 4) ogl´dziny worka osierdziowego i serca, przeci´cie jednym pod∏u˝nym ci´ciem obydwu komór serca i przegrody mi´dzykomorowej; 5) ogl´dziny przepony; 6) ogl´dziny i omacywanie wàtroby oraz w´z∏ów ch∏onnych wàtrobowych, naci´cie dwukrotne powierzchni trzewnej p∏ata lewego wàtroby prostopadle do przewodów ˝ó∏ciowych oraz naci´cie prowadzone przez p∏at prawy obok p∏ata ogoniastego wzd∏u˝ przewodów ˝ó∏ciowych; w uzasadnionych przypadkach naci´cie w´z∏ów ch∏onnych wàtrobowych; 7) ogl´dziny przewodu pokarmowego, trzustki, krezki i w´z∏ów ch∏onnych znajdujàcych si´ w krezce oraz je˝eli to konieczne ich omacywanie i naci´cie; 8) ogl´dziny oraz, je˝eli to konieczne, omacywanie i przeci´cie Êledziony; 9) ogl´dziny nerek po wy∏uszczeniu z torebki t∏uszczowej i otoczki, a w razie potrzeby naci´cie nerek i w´z∏ów ch∏onnych nerkowych; nych; u krów obie po∏owy wymienia przecina si´ d∏ugim ci´ciem poprowadzonym w taki sposób, aby zatoki mleczne oraz w´z∏y ch∏onne wymienia zosta∏y naci´te, przy czym nie jest to konieczne, jeÊli wymi´ nie jest przeznaczone do spo˝ycia przez ludzi; 13) badanie laboratoryjne byd∏a powy˝ej 30 miesiàca ˝ycia w kierunku gàbczastej encefalopatii byd∏a (BSE); 14) ogl´dziny kana∏u kr´gowego byd∏a w wieku powy˝ej 12 miesiàca ˝ycia w celu stwierdzenia, czy usuni´to z niego rdzeƒ kr´gowy, opon´ twardà oraz tkank´ t∏uszczowà. 2. Badanie byd∏a oraz jeleni i danieli utrzymywanych w warunkach fermowych poni˝ej szeÊciu tygodni ˝ycia obejmuje: 1) ogl´dziny tuszy ze szczególnym uwzgl´dnieniem wykrwawienia, ˝ó∏taczki, wodnicy, inwazji paso˝ytniczych i innych; 2) ogl´dziny g∏owy i jamy gard∏owej, naci´cie w´z∏ów ch∏onnych pozagard∏owych, omacywanie j´zyka, usuni´cie migda∏ków; 3) ogl´dziny p∏uc, tchawicy i prze∏yku, omacywanie p∏uc, zbadanie i naci´cie w´z∏ów ch∏onnych tchawiczno-oskrzelowych i Êródpiersiowych; 4) ogl´dziny worka osierdziowego i serca, przeci´cie serca pod∏u˝nym ci´ciem dla otwarcia komór oraz przeci´cie pod∏u˝nie przegrody mi´dzykomorowej; 5) ogl´dziny przepony; 6) ogl´dziny i omacywanie wàtroby oraz w´z∏ów ch∏onnych wàtrobowych i trzustkowych oraz je˝eli to konieczne, naci´cie wàtroby oraz przynale˝nych w´z∏ów ch∏onnych; 7) ogl´dziny przewodu pokarmowego, krezki, w´z∏ów ch∏onnych ˝o∏àdkowych i krezkowych oraz je˝eli to konieczne, ich naci´cie; 8) ogl´dziny oraz, je˝eli to konieczne, omacywanie Êledziony; 9) ogl´dziny nerek oraz, je˝eli to konieczne, naci´cie nerek i w´z∏ów ch∏onnych nerkowych; 10) ogl´dziny op∏ucnej i otrzewnej; 11) ogl´dziny narzàdów p∏ciowych; 11) ogl´dziny i omacywanie okolic p´powiny oraz stawów, a w przypadku wàtpliwoÊci naci´cie okolic p´powiny i otwarcie stawów; 12) ogl´dziny oraz, je˝eli to konieczne, omacywanie i naci´cie wymienia i przynale˝nych w´z∏ów ch∏on- 12) w przypadku wàtpliwoÊci mo˝na dokonaç dalszych naci´ç i badaƒ odpowiednich cz´Êci cia∏a zwierz´- 10) ogl´dziny op∏ucnej i otrzewnej; Dziennik Ustaw Nr 155 — 10062 — cia, jeÊli sà one niezb´dne do podj´cia ostatecznej oceny; 13) je˝eli wykonanie naci´ç w´z∏ów ch∏onnych (plasterkowanie) jest obowiàzkowe, to liczba naci´ç nie powinna byç mniejsza ni˝ 3. 3. Badanie Êwiƒ obejmuje: 1) ogl´dziny tuszy; Poz. 1296 i w´z∏ów ch∏onnych pozagard∏owych oraz przyuszniczych; badanie to nie jest konieczne, je˝eli g∏owa wraz z j´zykiem i mózgiem nie b´dzie przeznaczona do spo˝ycia przez ludzi; 3) ogl´dziny p∏uc, tchawicy i prze∏yku, omacywanie p∏uc oraz w´z∏ów ch∏onnych tchawiczno-oskrzelowych i Êródpiersiowych oraz, je˝eli to konieczne, naci´cie tych narzàdów oraz przynale˝nych do nich w´z∏ów ch∏onnych; 2) ogl´dziny g∏owy i jamy gard∏owej, badanie i naci´cie w´z∏ów ch∏onnych ˝uchwowych; ogl´dziny jamy ustnej, gard∏a oraz j´zyka, usuni´cie migda∏ków; 4) ogl´dziny worka osierdziowego i serca oraz, je˝eli to konieczne, jego przeci´cie i zbadanie; 3) ogl´dziny p∏uc, tchawicy i prze∏yku, omacywanie p∏uc oraz nacinanie w´z∏ów ch∏onnych tchawiczno-oskrzelowych i Êródpiersiowych, przeci´cie tchawicy i g∏ównych pni oskrzelowych wzd∏u˝ ich przebiegu, naci´cie p∏uc poprzecznie do ich osi w 1/3 dolnej; naci´cia te nie sà konieczne, je˝eli p∏uca nie sà przeznaczone do spo˝ycia przez ludzi; 6) ogl´dziny wàtroby oraz w´z∏ów ch∏onnych wàtrobowych i trzustkowo-dwunastniczych, ogl´dziny i omacywanie wàtroby oraz jej w´z∏ów ch∏onnych trzustkowo-dwunastniczych, naci´cie ˝o∏àdkowej cz´Êci wàtroby w celu zbadania przewodów wàtrobowych; 4) ogl´dziny worka osierdziowego i serca, przeci´cie serca pod∏u˝nym ci´ciem w celu otworzenia komór oraz przeci´cie pod∏u˝nie przegrody mi´dzykomorowej; 5) ogl´dziny przepony; 6) ogl´dziny wàtroby oraz w´z∏ów ch∏onnych wàtrobowych i trzustkowo-dwunastniczych, omacywanie wàtroby oraz jej w´z∏ów ch∏onnych; 7) ogl´dziny przewodu pokarmowego, krezki, w´z∏ów ch∏onnych ˝o∏àdkowych i krezkowych, omacywanie w´z∏ów ch∏onnych ˝o∏àdkowych i krezkowych oraz, je˝eli to konieczne, ich naci´cie; 8) ogl´dziny oraz, je˝eli to konieczne, omacywanie Êledziony; 9) ogl´dziny nerek oraz, je˝eli to konieczne, naci´cie nerek i w´z∏ów ch∏onnych nerkowych; 10) ogl´dziny op∏ucnej i otrzewnej; 11) ogl´dziny narzàdów p∏ciowych; 12) ogl´dziny i omacywanie wymienia i przynale˝nych w´z∏ów ch∏onnych, naci´cie w´z∏ów ch∏onnych wymieniowych u macior; 13) w przypadku wàtpliwoÊci mo˝na dokonaç dalszych naci´ç i badaƒ odpowiednich cz´Êci cia∏a zwierz´cia, je˝eli sà one niezb´dne do podj´cia ostatecznej oceny; 14) je˝eli wykonanie naci´ç w´z∏ów ch∏onnych (plasterkowanie) jest obowiàzkowe, to liczba naci´ç (plasterkowanie) nie powinna byç mniejsza ni˝ 3. 4. Badanie owiec i kóz obejmuje: 1) ogl´dziny tuszy; 2) ogl´dziny g∏owy po zdj´ciu skóry oraz w przypadku wàtpliwoÊci badanie jamy ustnej, gard∏a, j´zyka 5) ogl´dziny przepony; 7) ogl´dziny przewodu pokarmowego, krezki, w´z∏ów ch∏onnych ˝o∏àdkowych i krezkowych; 8) ogl´dziny oraz, je˝eli to konieczne, omacywanie Êledziony; 9) ogl´dziny nerek oraz, je˝eli to konieczne, naci´cie nerek i w´z∏ów ch∏onnych nerkowych; 10) ogl´dziny op∏ucnej i otrzewnej; 11) ogl´dziny narzàdów p∏ciowych; 12) ogl´dziny wymienia wraz z w´z∏ami ch∏onnymi; 13) ogl´dziny i omacywanie okolic p´powiny oraz stawów u m∏odych zwierzàt oraz, je˝eli to konieczne, naci´cie okolicy p´powiny i otwarcie stawów; 14) ogl´dziny kana∏u kr´gowego owiec i kóz w wieku powy˝ej 12 miesiàca ˝ycia w celu stwierdzenia, czy usuni´to z niego rdzeƒ kr´gowy, opon´ twardà oraz tkank´ t∏uszczowà, je˝eli w trakcie obróbki poubojowej dokonano przepo∏owienia tuszy; 15) w przypadku wàtpliwoÊci mo˝na dokonaç dalszych naci´ç i badaƒ odpowiednich cz´Êci cia∏a zwierz´cia, je˝eli sà one niezb´dne do podj´cia ostatecznej oceny; 16) je˝eli wykonanie naci´cia w´z∏ów ch∏onnych (plasterkowanie) jest obowiàzkowe, to liczba naci´ç nie powinna byç mniejsza ni˝ 3. 5. Badanie koni, os∏ów i ich mieszaƒców obejmuje: 1) ogl´dziny tuszy; 2) ogl´dziny g∏owy po uwolnieniu j´zyka i ods∏oni´ciu jamy gard∏owej oraz, je˝eli to konieczne, naci´cie w´z∏ów ch∏onnych zagard∏owych bocznych i przyÊrodkowych, ˝uchwowych oraz ogl´dziny b∏ony Êluzowej przegrody nosowej, usuni´cie migda∏ków; Dziennik Ustaw Nr 155 — 10063 — 3) ogl´dziny p∏uc, tchawicy i prze∏yku, omacywanie p∏uc, naci´cie i zbadanie w´z∏ów tchawiczno-oskrzelowych i Êródpiersiowych, przeci´cie tchawicy i g∏ównych pni oskrzelowych wzd∏u˝ ich przebiegu, przeci´cie p∏uc poprzecznie do ich osi w dolnej 1/3 d∏ugoÊci, przy czym naci´cia te nie sà konieczne, je˝eli p∏uca nie sà przeznaczone do spo˝ycia przez ludzi; 4) ogl´dziny worka osierdziowego i serca, przeci´cie pod∏u˝nie mi´Ênia sercowego oraz przegrody mi´dzykomorowej; 5) ogl´dziny przepony; 6) ogl´dziny i omacywanie wàtroby oraz w´z∏ów ch∏onnych wàtrobowych i trzustkowo-dwunastniczych oraz, je˝eli to konieczne, naci´cie wàtroby i przynale˝nych w´z∏ów ch∏onnych; 7) ogl´dziny przewodu pokarmowego, krezki, w´z∏ów ch∏onnych ˝o∏àdkowych i krezkowych oraz, je˝eli to konieczne, naci´cie tych w´z∏ów; 8) ogl´dziny oraz je˝eli to konieczne omacywanie Êledziony; 9) ogl´dziny nerek oraz, je˝eli to konieczne, ich naci´cie wraz z w´z∏ami ch∏onnymi; Poz. 1296 10) ogl´dziny op∏ucnej i otrzewnej; 11) ogl´dziny narzàdów p∏ciowych ogierów i klaczy; 12) ogl´dziny i omacywanie wymienia i przynale˝nych w´z∏ów ch∏onnych oraz, je˝eli to konieczne, naci´cie w´z∏ów ch∏onnych pachwinowych powierzchownych; 13) ogl´dziny i omacywanie okolic p´powiny oraz stawów m∏odych zwierzàt oraz, je˝eli to konieczne, naci´cie okolicy p´powiny, otwarcie stawów; 14) zbadanie wszystkich siwych i bia∏ych koni w kierunku wyst´powania czerniako-mi´saków w mi´Êniach i w´z∏ach ch∏onnych, poprzez wykonanie g∏´bokich ci´ç pod ∏opatkami poni˝ej chrzàstki ∏opatkowej, zbadanie wy∏uszczonych z torebki nerek poprzez wykonanie naci´cia przez ca∏y mià˝sz organu; 15) w przypadku wàtpliwoÊci, mo˝na dokonaç dalszych naci´ç i badaƒ odpowiednich cz´Êci cia∏a zwierz´cia, je˝eli sà one niezb´dne do podj´cia ostatecznej oceny; 16) je˝eli wykonanie naci´ç w´z∏ów ch∏onnych (plasterkowanie) jest obowiàzkowe, to liczba naci´ç nie powinna byç mniejsza ni˝ 3. Za∏àcznik nr 4 METODY BADANIA NA W¸OÂNIE I. Badanie kompresorowe 1. Sprz´t i odczynniki: 1) trychinoskop o powi´kszeniu 50 x i 80—100 x; 2) kompresor sk∏adajàcy si´ z dwóch p∏ytek szklanych, z których jedna jest podzielona na równe obszary; 3) ma∏e zakrzywione no˝yczki; 4) pinceta, nó˝ do wycinania próbek; 5) ma∏e ponumerowane pojemniki do oddzielnego przechowywania próbek; 6) zakraplacz; 7) kwas octowy i roztwór wodorotlenku potasu do rozjaÊniania zwapnieƒ lub zmi´kczania suszonego mi´sa. 2. Pobieranie próbek: 1) w przypadku ca∏ych tusz pobiera si´ przynajmniej jednà próbk´ o wielkoÊci orzecha laskowego z obu odnóg przepony na odcinku przejÊcia cz´Êci mi´Êniowej w Êci´gnistà; 2) je˝eli jest tylko jedna odnoga przepony, pobiera si´ jednà próbk´ o wielkoÊci orzecha laskowego; 3) w przypadku braku obu odnóg przepony, pobiera si´ dwie próbki o przybli˝onej wielkoÊci orzecha la- skowego z cz´Êci ˝ebrowej lub mostkowej przepony lub te˝ z mi´Êni oko∏oj´zykowych, ˝uchwowych lub brzusznych; 4) w przypadku cz´Êci tuszy pobiera si´ z ka˝dej cz´Êci z ró˝nych miejsc, w miar´ mo˝liwoÊci po∏o˝onych w okolicy koÊci i Êci´gien, trzy próbki mi´Êni szkieletowych, o wielkoÊci orzecha laskowego. 3. Metoda: 1) je˝eli sà obie odnogi przepony, z ka˝dej odnogi wycina si´ po 7 skrawków o wielkoÊci ziarna owsa — ∏àcznie 14 skrawków, a je˝eli jest jedna odnoga przepony, wycina si´ z niej 14 skrawków z ró˝nych miejsc; 2) w przypadku ca∏ych tusz próbki pobiera si´ z cz´Êci ˝ebrowej lub mostkowej przepony, mi´Êni oko∏oj´zykowych, ˝uchwowych lub mi´Êni brzusznych; wycina si´ 14 skrawków o wielkoÊci ziarna owsa z ka˝dej próbki, ∏àcznie 28; 3) skrawki Êciska si´ mi´dzy p∏ytkami szklanymi w taki sposób, aby mo˝na by∏o przez przygotowany diapozytyw odczytaç normalny druk; 4) je˝eli mi´so próbek do badania jest suche i stare, preparaty zmi´kcza si´ w mieszance o sk∏adzie jedna cz´Êç roztworu wodorotlenku potasu i dwie cz´Êci wody przez 10 do 20 minut przed rozpocz´ciem badania; Dziennik Ustaw Nr 155 — 10064 — 5) z ka˝dej próbki pobranej z cz´Êci tuszy (elementu mi´snego) wycina si´ po 8 skrawków o wielkoÊci ziarna owsa, ∏àcznie 24 skrawki; 6) je˝eli uzyskane wyniki badania nie sà jednoznaczne, badanie kontynuuje si´ na wi´kszej liczbie próbek za pomocà wi´kszych powi´kszeƒ lub pod mikroskopem lub metodà wytrawiania; 7) badanie przeprowadza si´ przy powi´kszeniu 30—40x, w czasie nie krótszym ni˝ 5 minut, przy czym w przypadku próbek zast´pczych, pobranych z cz´Êci ˝ebrowej lub mostkowej przepony, mi´Êni oko∏oj´zykowych, ˝uchwowych lub mi´Êni brzusznych przeprowadza si´ je przez przynajmniej 10 minut; minimalny czas ustalony na badania nie zawiera czasu koniecznego do pobierania próbek i przygotowywania preparatów; 8) badajàcy nie powinien sprawdziç wi´cej ni˝ 840 skrawków dziennie; w wyjàtkowych przypadkach dopuszcza si´ zbadanie do 1050 skrawków dziennie. II. Metoda wytrawiania 1. Sprz´t i materia∏: 1) nó˝ do pobierania próbek; 2) ma∏e ponumerowane pojemniki z zamkni´ciem, do przechowywania próbek, w razie koniecznoÊci do powtórzenia badania; 3) cieplarka; 4) 2—3-litrowy rozdzielacz szklany ze statywem, gumowy przewód ∏àczàcy, klamry do mocowania przewodu ∏àczàcego; 5) sito plastikowe (o Êrednicy ok. 18 cm i o Êrednicy otworów ok. 1 mm); 6) gaza; Poz. 1296 wych, mi´Êni ˝uchwowych lub z mi´Êni brzusznych; 3) w przypadku cz´Êci tuszy pobiera si´ próbk´ o wadze co najmniej 20 g z mi´Êni szkieletowych, je˝eli to mo˝liwe bez t∏uszczu, z miejsc po∏o˝onych blisko koÊci lub Êci´gien. 3. Metoda: 1) dla badania ∏àcznej próbki mi´sa z 10 Êwiƒ przygotowuje si´ po 10 g z ka˝dej pojedynczej próbki 20-gramowej, a pozosta∏e 10 g zatrzymuje si´ na wypadek, gdyby dodatkowe badanie pojedynczej próbki okaza∏o si´ konieczne; 2) 10 próbek, ka˝da o wadze 10 g, ∏àczy si´ w jednà próbk´, którà si´ rozdrabnia w rozdrabniaczu mi´sa (z otworami Êrednicy 2

1. mm)i rozmieszcza si´ luêno na sicie wyÊcielonym warstwà gazy, które nast´pnie umieszcza si´ na lejku na∏o˝onym na rozdzielacz po∏àczony przewodem gumowym z ma∏à sto˝kowà kolbà, rozdzielacz nape∏nia si´ do kraw´dzi p∏ynem wytrawiajàcym do momentu, w którym materia∏ badany nie zostanie przykryty; proporcje materia∏u poddanego badaniu do p∏ynu wytrawiajàcego wynoszà w przybli˝eniu 1:20 do 1:30; 3) po 18—20 godzinach inkubacji w temperaturze 37—39°C od∏àcza si´ sto˝kowà kolb´, po czym, po ostro˝nym odciàgni´ciu cieczy sklarowanej nad osadem, osad znajdujàcy si´ w koƒcówce kolby ostro˝nie przenosi si´ na p∏ytk´, a nast´pnie bada na obecnoÊç w∏oÊni za pomocà stereomikroskopu o powi´kszeniu 20—40-krotnym; 4) w przypadku pozytywnego lub niepewnego wyniku próbki ∏àcznej bada si´ pozosta∏e pojedyncze próbki, ka˝dà z osobna po dodaniu do nich dalszych 20 g próbek z mi´sa ka˝dej Êwini, lub w wypadku cz´Êci tusz, po dodaniu 20 g próbki z mi´sa ka˝dej cz´Êci, zgodnie z ust. 2. 7) ma∏a sto˝kowa kolba ze szczelnym zamkni´ciem; 8) zlewka szklana; 9) rozdrabniacz mi´sa; 10) stereomikroskop (powi´kszenie 15—40
2. x)z odpowiednim êród∏em Êwiat∏a; 11) p∏yn wytrawiajàcy sporzàdzony w nast´pujàcy sposób: 10 g pepsyny (1 200 u/g; 80 u/g FIP), 5 ml HCI (przynajmniej 37%), dope∏niony do obj´toÊci 1 l wodà. 2. Pobieranie próbek: 1) w przypadku ca∏ych tusz, pobiera si´ próbk´ o wadze co najmniej 20 g z odnogi przepony w miejscu jej przejÊcia w cz´Êç Êci´gnistà; 2) w przypadku braku odnóg przepony, pobiera si´ próbki o wadze co najmniej 20 g z cz´Êci ˝ebrowej lub mostkowej przepony, z mi´Êni oko∏oj´zyko- III. Metoda wytrawiania prób zbiorczych 1. Sprz´t i odczynniki: 1) nó˝ i pinceta do pobierania próbek; 2) rozdrabniacz mi´sa z otworami o Êrednicy od 2 do 3 mm; 3) kolba Erlenmeyera o pojemnoÊci 3 ml z korkiem gumowym lub bawe∏nianowe∏nianym; 4) rozdzielacz sto˝kowy oddzielajàcy o pojemnoÊci 2000 ml; 5) statyw o d∏ugoÊci ok. 28 cm z 80 cm korpusem; 6) pierÊcieƒ o Êrednicy 10 lub 11 cm przymocowany do statywu; 7) uchwyt z p∏askimi zaciskami (23 x 40 mm), przymocowany do statywu z podwójnà z∏àczkà; Dziennik Ustaw Nr 155 — 10065 — 8) sito (o oczkach 177 mikronów) o zewn´trznej Êrednicy 11 cm z siatkà mosi´˝nà lub ze stali nierdzewnej; 9) plastikowy lejek z wewn´trznà Êrednicà nie mniejszà ni˝ 12 cm; 10) stereomikroskop (powi´kszenie 15—40x) z odpowiednim êród∏em Êwiat∏a lub trychinoskop ze sto∏em poziomym; 11) w przypadku stosowania trychinoskopu: rynienka do liczenia larw o pojemnoÊci ok. 60—65 cm3, wykonana z akrylowych p∏ytek o gruboÊci 3 mm w ten sposób, ˝e podzielone na pola dno rynienki ma wymiary 180 x 40 mm; boki majà wymiary 230 x 20 mm, a szczyty — 40 x 20 mm; dno i szczyty rynienki umieszcza si´ pomi´dzy jej bokami, co tworzy dwa uchwyty na koƒcach; dno rynienki powinno byç podwy˝szone 7—9 mm od podstawy ramy utworzonej przez boki i szczyty; Poz. 1296 st´˝onego kwasu solnego, a nast´pnie wstrzàsa si´ tà mieszankà w celu rozpuszczenia pepsyny; zasadowoÊç roztworu powinna wynosiç 1,5—2,0 pH,
3. c)dla u∏atwienia wytrawiania kolb´ Erlenmeyera umieszcza si´ w cieplarce o temperaturze 40—41°C na oko∏o 4 godziny; w tym czasie kolb´ regularnie wstrzàsa si´ co najmniej 2 razy na godzin´,
4. d)roztwór po wytrawieniu przefiltrowuje si´ przez sito do rozdzielacza o pojemnoÊci 2 l i pozostawia na stojaku przynajmniej przez 1 godzin´,
5. e)uzyskany p∏yn o obj´toÊci oko∏o 45 ml przelewa si´ do kalibrowanego cylindra, a nast´pnie rozdziela si´ na trzy p∏ytki Petriego, po 15 ml na ka˝dà p∏ytk´, której dno jest podzielone na kwadraciki 10 x 10 mm,
6. f)ka˝dà p∏ytk´ Petriego bada si´ przez 1 minut´ na obecnoÊç larw pod stereomikroskopem, 12) p∏ytki Petriego o Êrednicy 9 cm, w przypadku u˝ywania stereomikroskopu, podzielone od spodu na pola 10 x 10 mm;
7. g)przy stosowaniu rynienek do liczenia larw uzyskany p∏yn równo rozdziela si´ na dwie rynienki i bada si´ pod trychinoskopem; p∏yn bada si´ niezw∏ocznie, 13) kalibrowane 100 ml szklane cylindry;
8. h)je˝eli p∏yn jest m´tny lub nie zosta∏ zbadany w czasie 30 minut od jego uzyskania, oczyszcza si´ go w nast´pujàcy sposób: 14) kwas solny o st´˝eniu 37%; 15) pepsyna o mocy 1:10000 NF (Narodowy Receptariusz USA) odpowiadajàcej 1:12.500 BP (Farmakopea Brytyjska) lub 2000 FIP (Mi´dzynarodowa Federacja Farmacji); 16) tace odpowiednie do zgromadzenia 50 lub 100 prób; 17) waga o dok∏adnoÊci do 0,1 g. 2. Pobieranie próbek: — 45 ml pozyskanego p∏ynu przelewa si´ do kalibrowanego cylindra i pozostawia na 10 minut, — po up∏ywie tego czasu poprzez zassanie odejmuje si´ 30 ml supernatantu, a pozosta∏e 15 ml uzupe∏nia si´ do 45 ml wodà, — po up∏ywie kolejnych 10 minut ponownie 30 ml supernatantu usuwa si´, a pozosta∏e 15 ml przelewa si´ na p∏ytk´ Petriego lub na rynienk´ do liczenia larw, 1) w przypadku ca∏ych tusz pobiera si´ próbk´ o wadze oko∏o 2 g z odnóg przepony w przejÊciu w cz´Êç Êci´gnistà;
9. i)kalibrowany cylinder op∏ukuje si´ 10 ml wody, a nast´pnie przelewa si´ jà na p∏ytk´ Petriego lub na rynienk´ do liczenia larw; 2) w przypadku braku odnóg przepony pobiera si´ próbk´ o wadze oko∏o 2 g z cz´Êci ˝ebrowej lub mostkowej przepony, z mi´Êni oko∏oj´zykowych lub ˝uchwowych lub z mi´Êni brzusznych; 2) tworzenie próby zbiorczej z mniej ni˝ 100 próbek: 3) w przypadku kawa∏ków mi´sa pobiera si´ próbk´ o wadze oko∏o 2 g z mi´Êni szkieletowych, o mo˝liwie najmniejszej zawartoÊci t∏uszczu, w miar´ mo˝liwoÊci z miejsca w pobli˝u koÊci lub Êci´gien.
10. b)je˝eli bada si´ wi´cej ni˝ 15, a mniej ni˝ 100 próbek, obj´toÊç p∏ynu wytrawiajàcego zmniejsza si´ proporcjonalnie; 3. Metoda: 1) tworzenie próby zbiorczej ze 100 próbek:
11. a)je˝eli jest 15 lub mniej ni˝ 15 pojedynczych próbek, mogà byç one dodane do próby zbiorczej i bada si´ je razem, 3) w przypadku pozytywnego lub wàtpliwego wyniku badania próby zbiorczej:
12. a)dalsze 20 g próbki pobiera si´ od ka˝dej Êwini, zgodnie z ust. 2,
13. a)próbk´ o wadze oko∏o 1 g pobiera si´, z ka˝dej z pojedynczych próbek pobranych z mi´sa 100 Êwiƒ, a nast´pnie umieszcza si´ je w rozdrabniaczu mi´sa,
14. b)20 g próbki od ka˝dej Êwini ∏àczy si´ i bada metodà okreÊlonà w pkt 1 i 2,
15. b)rozdrobnione mi´so umieszcza si´ w trzylitrowej kolbie Erlenmeyera razem z 7 g pepsyny, 2 l wody podgrzanej do temperatury 40—41°C i 25 ml
16. d)je˝eli w próbie zbiorczej od 5 Êwiƒ wykryto w∏oÊnie, pobiera si´ próbki o wadze 20 g, zgodnie z ust. 2.
17. c)próbki z 20 Êwiƒ po 5 Êwiƒ ka˝da bada si´ w sposób okreÊlony w lit. a i b, Dziennik Ustaw Nr 155 — 10066 — IV. Metoda mechanicznie wspomaganego wytrawiania próby zbiorczej (technika sedymentacji) 1. Sprz´t i odczynniki: 1) nó˝ i no˝yczki; 2) tace z ponumerowanymi polami na 50 prób mi´sa, po 2 g ka˝da; 3) stomacher 3 500 thermomodel; 4) plastikowe torebki do stomachera; 5) sto˝kowe rozdzielacze o pojemnoÊci 2 l zaopatrzone w teflonowe zatyczki; 6) statywy, pierÊcienie, zaciski; 7) sito o otworach 177 mikronów, Êrednicy zewn´trznej 11 cm i siatka ze stali nierdzewnej; Poz. 1296 3. Metoda: 1) sposób wytrawiania:
18. a)próba zbiorcza ze 100 próbek: — stomacher powinien byç zaopatrzony w podwójnà plastikowà torebk´ i urzàdzenie do utrzymania temperatury 40—41°C, — 1,5 l wody podgrzanej do temperatury 32—35°C przelewa si´ do wewn´trznej torebki plastikowej i nast´pnie wod´ podgrzewa si´ do temperatury 40—41°C, — 25 ml 17,5% kwasu solnego dodaje si´ do wody w stomacherze, — nast´pnie dodaje si´ 100 próbek o wadze 1 g ka˝da (o temperaturze 25—30°C), pobranych z ka˝dej indywidualnej próby zgodnie z ust. 2, — na koƒcu dodaje si´ 6 g pepsyny, 8) lejki o wewn´trznej Êrednicy nie mniejszej ni˝ 12 cm do stabilizacji sit; — zawartoÊç stomachera odstawia si´ na 25 minut, 9) 100 ml szklane, kalibrowane cylindry; — nast´pnie torebk´ wyjmuje si´ ze stomachera, a p∏yn wytrawiajàcy filtruje si´ przez sito do 3 l zlewki, 10) 25 ml rozdzielacz; 11) zlewki o pojemnoÊci 3 l; 12) ∏y˝ka lub szklany pr´t do mieszania roztworu w zlewce; 13) plastikowe: strzykawka i w´˝yk do odsysania; 14) miarka o pojemnoÊci 6 g; 15) termometr o dok∏adnoÊci ± 0,5°C i o zakresie od 1 do 100°C; 16) elektryczny potrzàsacz z odejmowanà g∏owicà (wibrator); 17) minutnik pracujàcy w przedzia∏ach 1 minuty; 18) trychinoskop z poziomym pulpitem lub stereomikroskop z odpowiednim êród∏em Êwiat∏a; 19) rynienka do liczenia larw wykonana w sposób okreÊlony w cz´Êci III ust. 1 pkt 11, je˝eli stosowany jest trychinoskop; 20) p∏ytki Petriego o Êrednicy 9 cm podzielone od spodu na pola badaƒ o wymiarach 10 x 10 mm; 21) 17,5% roztwór kwasu solnego; 22) pepsyna odpowiadajàca wymaganiom okreÊlonym w cz´Êci III ust. 1 pkt 15; 23) 10 l pojemniki do dekontaminacji formalinà sprz´tu i pozosta∏ego p∏ynu wytrawiajàcego; 24) waga o dok∏adnoÊci do 0,1 g. 2. Próbki pobiera si´ w sposób okreÊlony w cz´Êci III ust. 2. — plastikowà torebk´ przep∏ukuje si´ 100 ml wody, a nast´pnie przez sito przelewa si´ jà do filtratu w zlewce,
19. b)próba zbiorcza z∏o˝ona z mniej ni˝ 100 próbek: — stomacher powinien byç zaopatrzony w podwójnà plastikowà torebk´ i urzàdzenie do utrzymania temperatury 40—41°C, — p∏yn wytrawiajàcy sporzàdza si´ przez wymieszanie ok. 1,5 l wody, 25 ml 17,5% kwasu solnego i 6 g pepsyny przy zachowaniu temperatury 40—41°C, — z p∏ynu wytrawiajàcego odmierza si´ 15 ml na 1 g próbki i t´ iloÊç p∏ynu z próbkami 1 g o temperaturze 25—30°C przenosi si´ do wewn´trznej torebki, — wod´ o temperaturze 41°C przelewa si´ do zewn´trznej torebki, tak aby ca∏kowita obj´toÊç w obu torebkach wynosi∏a 1,5 l, — zawartoÊç stomachera odstawia si´ na 25 minut, — nast´pnie torebk´ wyjmuje si´ ze stomachera, a p∏yn wytrawiajàcy filtruje si´ przez sito do 3 l zlewki, — plastikowà torebk´ przep∏ukuje si´ w 100 ml wody, którà nast´pnie przelewa si´ przez sito do filtratu w zlewce; 2) oddzielanie larw metodà sedymentacji:
20. a)lód o wadze 300—400 g w p∏atkach, ∏uskach lub pokruszony dodaje si´ do p∏ynu wytrawiajàcego, doprowadzajàc jego obj´toÊç do 2 l, a nast´pnie p∏yn ten miesza si´ do rozpuszczenia lodu, przy czym w przypadku mniejszej próby zbiorczej, okreÊlonej w pkt 1 w lit. b, iloÊç lodu odpowiednio zmniejsza si´, Dziennik Ustaw Nr 155 — 10067 —
21. b)wych∏odzony p∏yn wytrawiajàcy przenosi si´ do 2 l rozdzielacza, wyposa˝onego w wibrator,
22. c)sedymentacja trwa 30 minut, przy czym wirowanie odbywa si´ w sposób przerywany, tj. 1 minuta wirowania i 1 minuta przerwy,
23. d)po 30 minutach wirowania, 60 ml sedymentu przenosi si´ niezw∏ocznie do 100 ml kalibrowanego cylindra,
24. e)60 ml sedymentu odstawia si´ na co najmniej 10 minut, a nast´pnie supernatant odsysa si´, pozostawiajàc 15 ml do badania na obecnoÊç larw,
25. f)do odsysania stosuje si´ plastikowà strzykawk´ po∏àczonà z plastikowym przewodem,
26. g)pozosta∏e 15 ml przelewa si´ do rynienki do liczenia larw lub dwu p∏ytek Petriego i bada si´ pod trychinoskopem lub stereomikroskopem,
27. h)p∏yn wytrawiajàcy bada si´ niezw∏ocznie,
28. i)je˝eli p∏yn wytrawiajàcy jest m´tny lub nie zosta∏ zbadany w czasie 30 minut, po jego sporzàdzeniu: — 60 ml próbk´ koƒcowà przelewa si´ do kalibrowanego cylindra i pozostawia na 10 minut, — po up∏ywie 10 minut odsysa si´ 45 ml supernatantu, a pozosta∏e 15 ml uzupe∏nia si´ wodà do obj´toÊci 45 ml, — po up∏ywie nast´pnych 10 minut odsysa si´ 30 ml supernatantu, a pozosta∏e 15 ml przelewa si´ na p∏ytk´ Petriego lub rynienk´ do przeprowadzania badania,
29. j)kalibrowany cylinder przep∏ukuje si´ 10 ml wody, którà nast´pnie dodaje si´ do rynienki lub p∏ytki Petriego; 3) w przypadkach pozytywnych lub wàtpliwych wyników post´puje si´ w sposób okreÊlony w cz´Êci III ust. 3 pkt 3. V. Metoda mechanicznie wspomaganego wytrawiania próbki zbiorczej (technika izolacji filtrowej) 1. Oprócz sprz´tu i odczynników wymienionych w cz´Êci IV w ust. 1 u˝ywa si´: 1) litrowego rozdzielacza (Gelmana) wyposa˝onego w uchwyt filtru (Êrednica 45 mm); 2) p∏ytek filtrów o Êrednicy 45 mm ka˝da sk∏adajàcych si´ z okràg∏ej siatki ze stali nierdzewnej z oczkami o Êrednicy 35 mikronów; 3) dwóch gumowych pierÊcieni gruboÊci 1 mm, o Êrednicy zewn´trznej 45 mm i wewn´trznej 38 mm, z umieszczonà pomi´dzy nimi okràg∏à siatkà, umocowanà do nich dwusk∏adnikowym klejem odpowiednim dla tych materia∏ów; 4) zlewki Erlenmeyera o pojemnoÊci 3 l zaopatrzonej w boczny w´˝yk do odsysania; 5) pompy filtrujàcej; 6) plastikowych torebek o pojemnoÊci co najmniej 80 ml ka˝da; Poz. 1296 7) sprz´tu do zgrzewania torebek; 8) renniny o mocy 1:1 500 000 jednostek Soxleta na 1 g. 2. Próbki pobiera si´ w sposób okreÊlony w cz´Êci III ust. 2. 3. Metoda: 1) do wytrawiania stosuje si´ metod´ okreÊlonà w cz´Êci IV ust. 3 pkt 1; 2) odddzielanie larw przez filtrowanie:
30. a)lód o wadze 300—400 g w p∏atkach, ∏uskach lub pokruszony dodaje si´ do p∏ynu wytrawiajàcego, doprowadzajàc jego obj´toÊç do 2 l, przy czym w przypadku mniejszej próby zbiorczej iloÊç lodu odpowiednio zmniejsza si´,
31. b)p∏yn wytrawiajàcy miesza si´ do czasu rozpuszczenia lodu,
32. c)nast´pnie p∏yn ten pozostawia si´ co najmniej na 3 minuty,
33. d)rozdzielacz (Gelmana) zaopatrzony w uchwyt i p∏ytk´ filtrujàcà umieszcza si´ w zlewce Erlenmeyera po∏àczonej z pompà filtrujàcà,
34. e)p∏yn wytrawiajàcy przelewa si´ do rozdzielacza (Gelmana), a nast´pnie filtruje; pod koniec filtrowania przechodzenie p∏ynu wytrawiajàcego przez filtr mo˝e byç wspomagane zasysaniem z pompy filtrujàcej, przy czym zasysanie przerywa si´, zanim filtr stanie si´ suchy, tj. kiedy 2 do 5 ml p∏ynu pozostaje w rozdzielaczu,
35. f)po zakoƒczeniu filtrowania p∏ynu wytrawiajàcego dysk filtru wyjmuje si´ i umieszcza si´ w torebce o pojemnoÊci 80 ml razem z 15—20 ml roztworu renniny, który sporzàdza si´ przez dodanie 2 g renniny do 100 ml wody; filtry nie mogà byç u˝ywane, jeÊli nie sà zupe∏nie czyste, filtrów nieoczyszczonych nie suszy si´, oczyszcza si´ je przez pozostawienie w roztworze renniny na noc; przed u˝yciem filtry myje si´ w Êwie˝ym roztworze renniny z u˝yciem stomachera,
36. g)torebk´ plastikowà zgrzewa si´ dwukrotnie i umieszcza w stomacherze pomi´dzy wewn´trznà i zewn´trznà torebkà,
37. h)stomacher pozostawia si´ na 3 minuty niezale˝nie od tego, czy pracuje na pe∏nej, czy niepe∏nej próbie zbiorczej,
38. i)po 3 minutach torebk´ plastikowà z dyskiem filtru i roztworem renniny wyjmuje si´ ze stomachera i otwiera no˝yczkami, p∏yn przelewa si´ do rynienki do liczenia larw lub na p∏ytki Petriego, a torebk´ przep∏ukuje si´ 5—10 ml wody, którà przelewa si´ do rynienki do badania pod trychinoskopem lub na py∏ki Petriego do badania pod stereomikroskopem,
39. j)p∏yn bada si´ niezw∏ocznie; 3) w przypadku pozytywnych lub wàtpliwych wyników post´puje si´ w sposób okreÊlony w cz´Êci III ust. 3 pkt 3. Dziennik Ustaw Nr 155 — 10068 — VI. Metoda wytrawiania próby zbiorczej z zastosowaniem metody magnetycznego mieszania 1. Sprz´t i odczynniki: Poz. 1296
40. c)w celu oddzielenia przyczepionych skrawków mi´Êni wk∏adk´ mieszajàcà rozdrabniacza niezw∏ocznie wk∏ada si´ do zlewki z p∏ynem wytrawiajàcym, 1) nó˝ i no˝yczki do sporzàdzania próbek;
41. d)pr´cik mieszajàcy umieszcza si´ w zlewce, którà przykrywa si´ folià aluminiowà, 2) tace z oznaczonymi 50 polami do przetrzymywania próbek o wadze 2 g ka˝da;
42. e)po umieszczeniu zlewki na podgrzanej p∏ytce grzewczej mieszad∏a magnetycznego rozpoczyna si´ proces mieszania, przed jego rozpocz´ciem sprawdza si´, czy mieszad∏o utrzymuje sta∏à temperatur´ 44—46°C oraz uzyskuje maksymalne wirowanie p∏ynu, 3) rozdrabniacz mi´Êni; 4) mieszad∏a magnetyczne, z p∏ytkà o temperaturze regulowanej termostatem i pokrytymi teflonem pr´tami mieszajàcymi, o d∏ugoÊci ok. 5 cm; 5) rozdzielacze sto˝kowe o pojemnoÊci 2 l;
43. f)p∏yn wytrawiajàcy miesza si´ 30 minut, po czym wy∏àcza si´ mieszad∏o, a p∏yn przelewa si´ przez sito do rozdzielacza sedymentacyjnego, 6) statywy, pierÊcienie, uchwyty;
44. g)p∏yn w rozdzielaczu odstawia si´ na 30 minut, 7) sito o siatce ze stali nierdzewnej z oczkami 177 mikronów o Êrednicy zewn´trznej 11 cm;
45. h)po 30 minutach p∏yn z osadem w iloÊci 40 ml szybko przelewa si´ do kalibrowanego cylindra lub cylindra wirówki, 8) lejki o Êrednicy wewn´trznej nie mniejszej ni˝ 12 cm, do umieszczenia sit;
46. i)próbk´ 40 ml pozostawia si´ na 10 minut, a nast´pnie odsysa si´ 30 ml supernatantu, pozostawiajàc 10 ml, 9) zlewka o pojemnoÊci 3 l; 10) kalibrowane cylindry o pojemnoÊci ok. 50 ml lub cylindry wirówkowe;
47. j)pozosta∏e 10 ml osadu przelewa si´ do rynienki lub p∏ytki Petriego, 11) trychinoskop z poziomym pulpitem lub stereomikroskop z odpowiednim êród∏em Êwiat∏a,
48. k)nast´pnie cylinder przep∏ukuje si´ 10 ml wody, którà dodaje si´ do rynienki lub p∏ytki Petriego i niezw∏ocznie bada si´ pod trychinoskopem lub stereomikroskopem, 12) rynienka do liczenia larw, wykonana w sposób okreÊlony w cz´Êci III ust. 1 pkt 11, je˝eli stosowany jest trychinoskop;
49. l)je˝eli badanie nie zosta∏o przeprowadzone w czasie 30 minut, supernatant oczyszcza si´ w sposób nast´pujàcy: 13) p∏ytki Petriego o Êrednicy 9 cm, podzielone od spodu na pola 10 x 10 mm, je˝eli stosowany jest stereomikroskop; — koƒcowà prób´ 40 ml przelewa si´ do kalibrowanego cylindra i pozostawia na 10 minut, 14) folia aluminiowa; 15) kwas solny 25%; 16) pepsyna odpowiadajàca wymaganiom okreÊlonym w cz´Êci III ust. 1 pkt 15; 17) woda podgrzana do temperatury 46—48°C; 18) 10 l pojemniki do dekontaminacji formalinà sprz´tu i pozosta∏ego p∏ynu wytrawiajàcego; 19) waga z dok∏adnoÊcià do 0,1 g. 2. Próbki pobiera si´ w sposób okreÊlony w cz´Êci III ust. 2. 3. Metoda: 1) tworzenie próby zbiorczej ze 100 próbek:
50. a)z pojedynczych 100 próbek pobiera si´ próbki o wielkoÊci 1 g, rozdrabnia si´ je w rozdrabniaczu,
51. b)rozdrobnione mi´so przenosi si´ do 3-litrowej zlewki, dodaje si´ 10 g pepsyny, 2 l wody podgrzanej do temperatury 46—48°C oraz 16 ml kwasu solnego, — 30 ml supernatantu usuwa si´ pozostawiajàc 10 ml, który uzupe∏nia si´ wodà do 40 ml, — po up∏ywie kolejnych 10 minut 30 ml supernatantu odsysa si´ pozostawiajàc 10 ml do badania na p∏ytce Petriego lub rynience, — cylinder przep∏ukuje si´ 10 ml wody, którà dodaje si´ do p∏ytki Petriego lub rynienki i poddaje badaniu,
52. m)je˝eli osad w czasie badania jest m´tny, prób´ przelewa si´ do kalibrowanego cylindra, uzupe∏nia si´ do 40 ml wodà; nast´pnie post´puje si´ w sposób okreÊlony w lit. k; 2) próba zbiorcza sk∏adajàca si´ z mniej ni˝ 100 próbek:
53. a)w razie potrzeby nie wi´cej ni˝ 15 próbek 1-gramowych dodaje si´ do próby zbiorczej z∏o˝onej ze 100 próbek i bada si´ razem, zgodnie z pkt 1,
54. b)wi´cej ni˝ 15 próbek bada si´ jako oddzielnà prób´ zbiorczà,
55. c)dla prób z∏o˝onych z nie wi´cej ni˝ 50 próbek, obj´toÊç p∏ynu wytrawiajàcego redukuje si´ do 1 l; 3) w przypadku pozytywnych lub wàtpliwych wyników post´puje si´ w sposób okreÊlony w cz´Êci III ust. 3 pkt 3. Dziennik Ustaw Nr 155 — 10069 — Poz. 1296 Za∏àcznik nr 5 WZÓR Dziennik Ustaw Nr 155 — 10070 — Poz. 1296 Za∏àcznik nr 6 SZCZEGÓ¸OWY SPOSÓB OCENY MI¢SA I. Ocena mi´sa byd∏a, Êwiƒ, owiec, kóz, zwierzàt jednokopytnych oraz jeleni, danieli utrzymywanych w warunkach fermowych 1. Za niezdatne do spo˝ycia uznaje si´: 1) mi´so, pochodzàce od zwierz´cia, u którego stwierdzono jednà z nast´pujàcych chorób:
56. a)pryszczyc´,
57. b)p´cherzykowe zapalenie jamy ustnej,
58. c)chorob´ p´cherzykowà Êwiƒ,
59. d)ksi´gosusz,
60. e)pomór ma∏ych prze˝uwaczy,
61. f)zaraz´ p∏ucnà byd∏a,
62. g)guzowatà chorob´ skóry byd∏a albo klinicznà postaç bia∏aczki byd∏a,
63. h)goràczk´ doliny Rift albo goràczk´ Q,
64. i)chorob´ niebieskiego j´zyka,
65. j)osp´ owiec i kóz,
66. k)afrykaƒski pomór koni,
67. l)afrykaƒski pomór Êwiƒ,
68. m)klasyczny pomór Êwiƒ,
69. n)wàglik,
70. o)gàbczastà encefalopati´ byd∏a,
71. p)ogólnà actinobaciloz´, promienic´, gruêlic´ albo uogólnione zapalenie w´z∏ów ch∏onnych,
72. r)szelestnic´,
73. s)nosacizn´,
74. t)wÊcieklizn´,
75. u)t´˝ec albo botulizm,
76. w)klinicznà postaç salmonellozy,
77. z)klinicznà postaç brucelozy,
78. za)ró˝yc´ Êwiƒ,
79. zb)klinicznà postaç leptospirozy Êwiƒ, byd∏a, owiec i kóz,
80. zc)posocznic´, ropnic´, toksemi´ albo wiremi´,
81. zd)w∏oÊnic´, sarkocystoz´, wàgrzyc´ wywo∏anà przez C. cellulosae lub C. bovis (powy˝ej 10 wàgrów w tuszy i jej narzàdach); 2) mi´so ze zwierzàt wykazujàcych ostre zmiany chorobowe przy zapaleniu oskrzeli i p∏uc, zapaleniu op∏ucnej, zapaleniu otrzewnej, zapaleniu macicy, zapaleniu wymienia, zapaleniu stawów, zapaleniu osierdzia, zapaleniu jelit oraz zapaleniu mózgu i opon mózgowych, potwierdzone szczegó∏owym badaniem, a je˝eli to mo˝liwe — uzupe∏nione badaniem mikrobiologicznym oraz badaniem pozo- sta∏oÊci Êrodków farmaceutycznych, przy czym, je˝eli wyniki tych badaƒ b´dà ujemne, tusza mo˝e byç uznana za zdatnà do spo˝ycia po wczeÊniejszym usuni´ciu cz´Êci niezdatnych do spo˝ycia; 3) mi´so ze zwierzàt:
82. a)nienarodzonych,
83. b)m∏odych, je˝eli jest zbyt wodniste,
84. c)wykazujàcych objawy wychudzenia lub zaawansowanej anemii,
85. d)wykazujàcych liczne guzy, ropnie lub rany w ró˝nych miejscach tuszy lub narzàdów wewn´trznych,
86. e)które reagowa∏y dodatnio lub wàtpliwie w teÊcie na bruceloz´, tak˝e w przypadku, gdy nie zosta∏y stwierdzone zmiany w wymieniu, uk∏adzie rozrodczym oraz we krwi; 4) cz´Êci tuszy z wylewami krwotocznymi, ograniczonymi ropniami lub zlokalizowanymi zanieczyszczeniami; 5) narzàdy wewn´trzne ze zmianami chorobowymi pochodzenia zakaênego, paso˝ytniczego lub urazowego; 6) mi´so wykazujàce cechy zaparzenia (kwaÊna przenikliwa fermentacja); 7) cz´Êci tuszy i poszczególne narzàdy wewn´trzne z przynale˝nymi do nich w´z∏ami ch∏onnymi, je˝eli zawierajà ogniska zapalne serowaciejàce lub ropne, przy czym zmiany te nie sà uogólnione albo zwiàzane z wychudzeniem i znajdujà si´ na powierzchni tuszy, narzàdu wewn´trznego lub w w´êle ch∏onnym; 8) mi´so pochodzàce z wyci´cia okolicy k∏ucia powsta∏ego w celu wykrwawienia zwierz´cia; po wyci´ciu okolicy rany; 9) tusze, których narzàdy wewn´trzne nie zosta∏y poddane badaniu poubojowemu; 10) mi´so ze zwierzàt, którym podawano substancje niedozwolone, produkty, które mogà spowodowaç, ˝e mi´so b´dzie szkodliwe dla zdrowia ludzi, substancje przyspieszajàce dojrzewanie mi´sa; 11) mi´so zawierajàce pozosta∏oÊci substancji dodatkowych dozwolonych, pozosta∏oÊci Êrodków farmaceutycznych, w tym antybiotyków, pestycydów lub innych substancji szkodliwych dla zdrowia ludzi, w przypadku gdy przekraczajà one dozwolony poziom okreÊlony odr´bnymi przepisami; 12) p∏uca Êwiƒ zanieczyszczone treÊcià pokarmowà lub zalane wodà do oparzania; 13) mi´so, które wydziela zapach p∏ciowy, moczowy, rybny, tranowy lub inny spowodowany Êrodkami Dziennik Ustaw Nr 155 — 10071 — leczniczymi lub odka˝ajàcymi, je˝eli smak lub zapach wyst´puje przy próbie gotowania lub pieczenia wykonanej po up∏ywie 24 godzin od chwili uboju zwierz´cia; Poz. 1296 32) dolne odcinki koƒczyn, jeÊli nie zdj´to z nich skóry i racic; 14) mi´so wykazujàce cechy rozk∏adu gnilnego; 33) zbliznowacone cz´Êci tuszy i narzàdów wewn´trznych po wyleczonych procesach zapalnych lub okaleczeniach; 15) mi´so w przypadku stwierdzenia Êmierci naturalnej zwierz´cia lub w przypadku uboju upozorowanego albo na skutek dobicia w agonii; 34) ca∏à sztuk´ w przypadku dodatniego wyniku badania laboratoryjnego w kierunku gàbczastej encefalopatii byd∏a (BSE); 16) mi´so w przypadku wodnicy ogólnej widocznej po up∏ywie 24 godzin od chwili dokonania uboju; 35) ocen´ okreÊlonà w pkt 34 stosuje si´ odpowiednio do zwierz´cia poddanego ubojowi bezpoÊrednio przed zwierz´ciem, u którego badaniem laboratoryjnym stwierdzono dodatni wynik, oraz do dwóch zwierzàt ubitych po zwierz´ciu z dodatnim wynikiem badania laboratoryjnego; 17) mi´so w przypadku ogólnej ˝ó∏taczki widocznej po up∏ywie 24 godzin od chwili dokonania uboju lub je˝eli próba gotowania lub pieczenia mi´sa wykonana po up∏ywie tego czasu wyka˝e odchylenia smaku lub zapachu; 18) narzàdy wewn´trzne lub cz´Êci tuszy ze zmianami gruêliczymi, pochodzàce od zwierzàt, które wykazywa∏y wynik dodatni lub wàtpliwy w przeprowadzonej przed ubojem Êródskórnej próbie tuberkulinowej, z tym ˝e je˝eli zmiany gruêlicze sà stwierdzone wy∏àcznie w w´z∏ach ch∏onnych, za niezdatne do spo˝ycia nale˝y uznaç narzàd lub cz´Êç tuszy, do których przynale˝à t´ w´z∏y ch∏onne; 19) poszczególne narzàdy wewn´trzne z przynale˝nymi do nich w´z∏ami ch∏onnymi, je˝eli tusza lub narzàdy wewn´trzne zawierajà ogniska zapalne serowaciejàce lub ropne, przy czym zmiany te nie sà uogólnione albo zwiàzane z wychudzeniem i znajdujà si´ na powierzchni tuszy, narzàdu wewn´trznego lub w w´êle ch∏onnym; 20) wàtrob´ i nerki zwierzàt starszych ni˝ dwa lata, pochodzàcych z obszarów, na których, w wyniku badaƒ kontrolnych, stwierdzono ponadnormatywnà zawartoÊç metali ci´˝kich w Êrodowisku; 21) p´cherzyk ˝ó∏ciowy; 22) krew zwierz´cia, którego mi´so uznane zosta∏o za niezdatne do spo˝ycia, oraz krew zanieczyszczona, krew techniczna; 23) mózg, rdzeƒ przed∏u˝ony i rdzeƒ kr´gowy byd∏a, owiec, kóz; 24) Êledzion´ byd∏a, owiec i kóz; 25) mi´so mechanicznie oddzielone z kr´gos∏upa byd∏a, owiec, kóz; 26) narzàdy p∏ciowe samic i samców; 27) oczy, chrzàstkowe cz´Êci przewodu usznego zewn´trznego, migda∏ki, tchawic´; 28) wymi´ u macior i krów, jeÊli nie zdj´to z nich skóry; 36) ca∏à sztuk´ w przypadku, gdy wykonanie badaƒ laboratoryjnych w kierunku gàbczastej encefalopatii byd∏a (BSE) jest niemo˝liwe, a zwierz´ wykazywa∏o objawy wskazujàce na t´ chorob´; 37) ca∏à sztuk´ w przypadku, gdy wykonanie badaƒ laboratoryjnych w kierunku gàbczastej encefalopatii byd∏a (BSE) jest niemo˝liwe, a zwierz´ nie wykazywa∏o objawów chorobowych wskazujàcych na t´ chorob´, lecz podlega∏o obowiàzkowi badania laboratoryjnego (byd∏o powy˝ej 30 miesiàca ˝ycia); 38) próbki mi´sa pobrane do badania na w∏oÊnie. 2. Za warunkowo zdatne do spo˝ycia uznaje si´ mi´so pochodzàce: 1) z byd∏a i Êwiƒ w przypadku stwierdzenia inwazji wàgrów Cysticercus cellulosae i Cysticercus bovis w nieznacznym stopniu, tj. do 10 wàgrów w tuszy, g∏owie i narzàdach; 2) z niekastrowanych knurów, obojnaków, wn´trów i póênych kastratów Êwiƒ; 3) ze zwierzàt poddanych ubojowi na podstawie nakazu wydanego przez powiatowego lekarza weterynarii, pochodzàcych z obszaru, na którym stwierdzono pryszczyc´, chorob´ p´cherzykowà lub klasyczny pomór Êwiƒ. 3. Je˝eli mi´sa warunkowo zdatnego do spo˝ycia nie mo˝na poddaç zabiegom uzdatniajàcym, okreÊlonym w przepisach odr´bnych, ocenia si´ je i znakuje jako mi´so niezdatne do spo˝ycia. II. Ocena mi´sa drobiu 1. Za niezdatne do spo˝ycia uznaje si´: 1) mi´so pochodzàce od zwierz´cia, u którego stwierdzono jednà z nast´pujàcych chorób: 29) jelita grube jednokopytnych;
87. a)influenz´ drobiu (pomór drobiu), 30) nieoczyszczone z treÊci ˝o∏àdki, jelita, prze∏yki i p´cherze moczowe z zawartoÊcià moczu;
88. b)rzekomy pomór drobiu, 31) miejsca iniekcji;
89. d)choler´,
90. c)salmonelloz´, Dziennik Ustaw Nr 155 — 10072 —
91. e)ornitoz´, Poz. 1296 2) mi´so wykazujàce:
92. f)char∏actwo,
93. a)ogniska zapalne lub liczne ropnie,
94. g)wodobrzusze,
95. b)paso˝yty podskórne lub mi´Êniowe,
96. h)˝ó∏taczk´,
97. c)zmiany wskazujàce na zatrucie,
98. i)aspergiloz´,
99. d)rozleg∏e uszkodzenia mechaniczne lub krwawe wybroczyny,
100. j)toksoplazmoz´,
101. k)nowotwory z∏oÊliwe; 2) mi´so pochodzàce od zwierzàt, których Êmierç nastàpi∏a z innych przyczyn ni˝ ubój; 3) mi´so ogólnie zanieczyszczone; 4) mi´so wykazujàce:
102. a)rozleg∏e uszkodzenia mechaniczne i krwawe wybroczyny,
103. b)nieprawid∏owoÊci dotyczàce zapachu, barwy, smaku lub konsystencji,
104. c)zmiany gnilne,
105. d)paso˝yty podskórne lub mi´Êniowe,
106. e)objawy zatrucia,
107. f)bia∏aczk´; 5) cz´Êci ubitego zwierz´cia, z miejscowymi uszkodzeniami mechanicznymi, niewp∏ywajàcymi na jakoÊç zdrowotnà pozosta∏ej cz´Êci tuszy; 6) tchawic´, p∏uca, prze∏yk, wole, jelito i p´cherzyk ˝ó∏ciowy; 7) mi´so zawierajàce pozosta∏oÊci substancji biologicznych, chemicznych i leków weterynaryjnych, w przypadku gdy przekraczajà dozwolony poziom okreÊlony innymi przepisami. 2. Za warunkowo zdatne uznaje si´ mi´so pochodzàce ze zwierzàt, u których podczas badania poubojowego stwierdzono zmiany wskazujàce na salmonelloz´, potwierdzone badaniem bakteriologicznym. III. Ocena mi´sa królików i nutrii Za mi´so niezdatne do spo˝ycia uznaje si´: 1) mi´so, je˝eli badanie potwierdzi, ˝e zwierz´, od którego pochodzi, by∏o dotkni´te chorobà zakaênà przenoszàcà si´ na ludzi i zwierz´ta;
108. e)nieprawid∏owoÊci dotyczàce zapachu, barwy, smaku lub konsystencji,
109. f)zmiany gnilne; 3) mi´so zawierajàce pozosta∏oÊci substancji biologicznych, chemicznych i Êrodków farmaceutycznych, w przypadku gdy przekraczajà dozwolony poziom okreÊlony innymi przepisami; 4) cz´Êci zwierz´cia poddanego ubojowi, w których stwierdzono miejscowe urazy mechaniczne niemajàce wp∏ywu na jakoÊç zdrowotnà tuszy. IV. Ocena mi´sa zwierzàt ∏ownych Za niezdatne do spo˝ycia uznaje si´ mi´so: 1) pochodzàce od zwierzàt ∏ownych, których zachowanie odbiega∏o od naturalnego, lub ze zwierzàt pochodzàcych z obszarów obj´tych czasowym zakazem polowaƒ i od∏owów zwierzàt ∏ownych; 2) je˝eli badanie po odstrzeleniu zwierz´cia wykaza∏o:
110. a)obecnoÊç w∏oÊni,
111. b)zapalenie stawów, jàder lub jelit,
112. c)liczne guzy lub ropnie,
113. d)zmiany w wàtrobie lub Êledzionie,
114. e)obecnoÊç cia∏ obcych w jamach cia∏a, zw∏aszcza w ˝o∏àdku i jelitach lub w p´cherzu moczowym,
115. f)znaczne iloÊci gazu w ˝o∏àdku i jelitach, wraz z odbarwieniem narzàdów wewn´trznych,
116. g)zmiany dotyczàce barwy, zapachu, smaku lub konsystencji,
117. h)zmiany gnilne,
118. i)z∏amania otwarte, je˝eli nie sà bezpoÊrednio zwiàzane z polowaniem,
119. j)wychudzenie,
120. k)ogólny lub umiejscowiony obrz´k,
121. l)inne zmiany chorobowe. WZÓR Za∏àcznik nr 7 Dziennik Ustaw Nr 155 — 10073 — Poz. 1296 Dziennik Ustaw Nr 155 — 10074 — Poz. 1296 WZÓR Dziennik Ustaw Nr 155 — 10075 — Poz. 1296 Dziennik Ustaw Nr 155 — 10076 — Poz. 1296 Dziennik Ustaw Nr 155 — 10077 — Poz. 1296