Dziennik Ustaw Nr 222 — 13879 — Poz. 1867 1867 ROZPORZÑDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY1) z dnia 13 grudnia 2002 r. w sprawie szczegó∏owych warunków bezpiecznego uprawiania ˝eglugi przez statki morskie.

ust. 1, okreÊlajà dyrektorzy w∏aÊciwych terytorialnie urz´dów morskich, z zastrze˝eniem ust.

1. Dyrektorzy urz´dów morskich okreÊlajà ponadto rodzaj przedmiotów stanowiàcych wyposa˝enie Êrodków ratunkowych dla poszczególnych kategorii statków oraz minimalny zestaw urzàdzeƒ nawigacyjnych, radiowych i Êrodków sygna∏owych dla tych statków.
2. Rodzaje i iloÊci urzàdzeƒ i Êrodków dla statków pasa˝erskich (w tym dla pasa˝erskich jednostek szybkich) oraz dla statków rybackich o d∏ugoÊci 24 m i wi´kszej, dyrektorzy urz´dów morskich okreÊlajà zgodnie z wymaganiami Konwencji SOLAS i kodeksów IMO.
3. Ilekroç wyposa˝enie w Êrodki ratunkowe uzale˝nione jest od d∏ugoÊci statku, przyjmuje si´ jego d∏ugoÊç pomiarowà okreÊlonà przepisami Mi´dzynarodowej konwencji o pomierzaniu pojemnoÊci statków z 1969 r., sporzàdzonej w Londynie dnia 23 czerwca 1969 r. (Dz. U. z 1983 r. Nr 56, poz. 247 i 248). 6) kombinezony ratunkowe i ochronne; 7) Êrodki indywidualnej ochrony cieplnej; 8) inne Êrodki i urzàdzenia ratunkowe.
4. IloÊç i rodzaj Êrodków oraz urzàdzeƒ ratunkowych, ich rozmieszczenie, sposób instalowania i wyposa˝enie okreÊla kodeks IMO. §
6. Dla statków innych ni˝ wymienione w § 6 ust. 1 ustala si´ nast´pujàce kategorie pod wzgl´dem wyposa˝enia w Êrodki i urzàdzenia ratunkowe: 1) kategoria A1 — statki pasa˝erskie odbywajàce podró˝e w ˝egludze krajowej; 2) kategoria A2 — statki pasa˝erskie odbywajàce podró˝e w ˝egludze os∏oni´tej; 3) kategoria A3 — statki pasa˝erskie uprawiajàce ˝eglug´ portowà; §
7. Znajdujàce si´ na statku Êrodki i urzàdzenia ratunkowe oraz przedmioty stanowiàce ich wyposa˝enie powinny byç utrzymywane w nale˝ytym stanie technicznym i w sta∏ej gotowoÊci do u˝ycia w razie nag∏ej potrzeby, zarówno przed rozpocz´ciem ˝eglugi, jak i przez ca∏y czas trwania podró˝y morskiej. §
8. W sk∏adzie za∏ogi ka˝dego statku powinna znajdowaç si´ okreÊlona liczba osób posiadajàcych kwalifikacje do kierowania oraz obs∏ugi ∏odzi i tratw ratunkowych, potwierdzone Êwiadectwem ratownika wydanym przez dyrektora urz´du morskiego na podstawie odr´bnych przepisów, z zastrze˝eniem § 11 ust.
9. §
11. Wymagana minimalna liczba osób posiadajàcych kwalifikacje,

§ 9, dla ka˝dej znajdujàcej si´ na statku ∏odzi ratunkowej wynosi dla no

ÊnoÊci ∏odzi: 4) kategoria B — statki towarowe o pojemnoÊci brutto poni˝ej 500; 1) do 40 osób — 2; 5) kategoria C1 — statki rybackie o d∏ugoÊci powy˝ej 75 m, wliczajàc w to statki, które przetwarzajà swoje po∏owy; 3) od 62 do 85 osób — 4; 2) od 41 do 61 osób — 3; 4) powy˝ej 85 osób —

1. Dziennik Ustaw Nr 222 — 13881 —
2. Dla ka˝dej ∏odzi ratunkowej powinien byç wyznaczony kierownik ∏odzi i jego zast´pca. Kierownictwo ∏odzi ratunkowej powinno byç powierzone osobie posiadajàcej kwalifikacje,

§ 9. 3.

Do obs∏ugi ka˝dej ∏odzi motorowej powinien byç przydzielony cz∏onek za∏ogi znajàcy obs∏ug´ silnika. §

2. Do obs∏ugi ka˝dej tratwy ratunkowej kapitan statku wyznacza co najmniej jednego cz∏onka za∏ogi posiadajàcego umiej´tnoÊci,

§ 10

. W razie wyznaczenia do obs∏ugi tratwy ratunkowej wi´cej ni˝ jednego cz∏onka za∏ogi, kapitan wyznacza kierownika tratwy. 2. Dyrektor urz´du morskiego, majàc na wzgl´dzie charakter podró˝y, liczb´ osób na statku oraz rodzaj statku, mo˝e zezwoliç na wyznaczenie na kierowników tratw ratunkowych zamiast osób o kwalifikacjach,

§ 9, osoby posiadajàce przeszkolenie w zakresie indywidualnych technik ratunkowych.

§

1. Âwiadectwa ratownika posiadane przez cz∏onków za∏ogi statku pasa˝erskiego powinny znajdowaç si´ u kapitana statku i na ˝àdanie organu inspekcyjnego powinny byç okazywane wraz z imiennymi wykazami: Poz. 1867
2. Statek, o którym mowa w ust. 1, powinien zgodnie z postanowieniami rozdzia∏u V Konwencji SOLAS: 1) przestrzegaç obowiàzujàcych tras ˝eglugowych; 2) stosowaç si´ do informacji przekazywanych przez s∏u˝b´ patrolu lodowego, prowadzonego w rejonie Wielkiej ¸awicy Nowofunlandzkiej; 3) przekazywaç informacje wymagane przez uznane systemy zg∏aszania statków oraz uczestniczyç w obowiàzujàcych systemach kontroli ruchu statków (VTS); 4) posiadaç niezb´dny dla bezpieczeƒstwa morskiego sk∏ad za∏ogi oraz ustalony j´zyk roboczy odnotowany w dzienniku okr´towym; 5) zapewniaç szybkie przejÊcie na r´czne sterowanie; urzàdzenia sterowe powinny byç sprawdzone przez za∏og´ przed wyjÊciem statku w morze; minimum raz na trzy miesiàce powinny byç przeprowadzone çwiczenia w zakresie awaryjnego sterowania; 6) przekazywaç odpowiedni zakres informacji o zagro˝eniach nawigacyjnych statkom znajdujàcym si´ w pobli˝u i kompetentnym w∏adzom oraz udzielaç niezb´dnej pomocy w sytuacjach zagro˝enia ˝ycia na morzu; 2) osób posiadajàcych Êwiadectwo ratownika. 7) posiadaç odpowiedni plan podró˝y uwzgl´dniajàcy stosowanie si´ do obowiàzujàcych tras ˝eglugowych oraz analiz´ zagro˝eƒ nawigacyjnych i warunków pogodowych; §
4. Statek morski uprawiajàcy ˝eglug´ mi´dzynarodowà powinien byç wyposa˝ony w: 8) prowadziç radiowà s∏u˝b´ nas∏uchu zgodnie z umowami mi´dzynarodowymi; 1) kompas magnetyczny i ˝yroskopowy; 9) spe∏niaç przepisy bezpiecznej ˝eglugi zawarte w Konwencji w sprawie mi´dzynarodowych przepisów o zapobieganiu zderzeniom na morzu z 1972 roku sporzàdzonej w Londynie dnia 20 paêdziernika 1972r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 15, poz. 61 i 62 oraz z 1984 r. Nr 23, poz. 106). 1) oficerów pok∏adowych; 2) echosond´ i sond´ r´cznà; 3) chronometr i sekundomierz; 4) radar; 5) radiop∏aw´ awaryjnà; 6) radiotelefon VKF; 7) stacj´ radiotelefonicznà;
5. Znajdujàce si´ na statku Êrodki sygna∏owe, urzàdzenia nawigacyjne i radiowe, sposób ich zainstalowania i rozmieszczenia powinny odpowiadaç wymaganiom okreÊlonym w przepisach technicznych uznanej instytucji klasyfikacyjnej. 8) latarnie sygna∏owo-pozycyjne; 9) dzwon, gong i przyrzàd do nadawania sygna∏ów dêwi´kowych; 10) komplet sygna∏ów optycznych; 11) inne urzàdzenia nawigacyjne, radiowe i Êrodki sygna∏owe zgodnie z postanowieniami Konwencji SOLAS i innych umów mi´dzynarodowych.
6. Ârodki do radiowej ∏àcznoÊci dwukierunkowej oraz transpondery radarowe stanowiàce wyposa˝enie jednostek ratunkowych powinny byç przechowywane na statku w dobrym stanie technicznym i w gotowoÊci do umieszczenia w Êrodkach ratunkowych. §
8. Statki o pojemnoÊci brutto mniejszej ni˝ 200 powinny byç wyposa˝one w reflektory radarowe. Wy- Dziennik Ustaw Nr 222 — 13882 — magania w zakresie budowy i instalowania reflektorów radarowych na statkach okreÊlajà przepisy techniczne uznanej instytucji klasyfikacyjnej. Poz. 1867 mi dêwi´kami, a nast´pnie znów dwa krótkie dêwi´ki: (..— —..) (..— —..) (..— —..).
9. Dyrektor urz´du morskiego mo˝e poleciç zainstalowanie reflektorów radarowych na statkach o pojemnoÊci brutto powy˝ej 200, je˝eli uzna to za konieczne ze wzgl´du na bezpieczeƒstwo ˝eglugi.
10. Polecenie opuszczenia statku jest ostatnià fazà alarmu ogólnego i mo˝e byç poprzedzone jednym d∏ugim sygna∏em dêwi´kowym (—). Kapitan przez rozg∏oÊni´ statkowà lub inny Êrodek ∏àcznoÊci wewn´trznej kilkakrotnie poleca opuÊciç statek. §
12. Statki powinny byç wyposa˝one w niezb´dne do prowadzenia nawigacji aktualne zestawy map morskich, wydawnictw i podr´czników oraz w przybory nawigacyjne, a tak˝e teksty umów mi´dzynarodowych i kodeksów z zakresu bezpieczeƒstwa ˝eglugi i ˝ycia na morzu.
13. Na ka˝dym statku powinien znajdowaç si´ aktualny rozk∏ad alarmowy, opracowany zgodnie z wytycznymi wydanymi przez dyrektorów urz´dów morskich, okreÊlajàcy sygna∏y alarmowe, ich charakterystyk´ oraz sposób post´powania i obowiàzki cz∏onków za∏ogi na wypadek alarmu.
14. Minimalny zestaw wydawnictw i podr´czników oraz przyborów nawigacyjnych okreÊlajà dyrektorzy urz´dów morskich.
15. Na statku, na którym znajdujà si´ pomieszczenia dla pasa˝erów, powinny znajdowaç si´ równie˝, sporzàdzone w odpowiednich j´zykach, tablice informacyjne dla pasa˝erów, okreÊlajàce:
16. Instrukcja mocowania ∏adunku powinna byç zatwierdzona przez uznanà instytucj´ klasyfikacyjnà. §
18. Statki odbywajàce podró˝e morskie, w czasie których zachodzi prawdopodobieƒstwo korzystania z us∏ug pilota morskiego, powinny byç wyposa˝one w urzàdzenia do podejmowania pilota zgodnie z Konwencjà SOLAS.
19. ZgodnoÊç budowy urzàdzeƒ do podejmowania pilota z wymaganiami Konwencji SOLAS potwierdza uznana instytucja klasyfikacyjna. 1) sygna∏y alarmów i ich charakterystyk´; 2) sposób zachowania si´ pasa˝erów na wypadek og∏oszenia alarmu; 3) sposób zak∏adania pasa ratunkowego lub ubrania ratunkowego. §
21. W celach szkoleniowych przeprowadza si´ na statkach alarmy çwiczebne dla za∏ogi oraz próbne dla pasa˝erów.
22. Urzàdzenie do podejmowania pilota powinno byç utrzymywane w sta∏ej gotowoÊci do u˝ycia.
23. Alarmy çwiczebne i próbne og∏asza si´ po uprzednim zawiadomieniu pasa˝erów lub za∏ogi o terminie ich przeprowadzenia.
24. Umocowanie urzàdzenia do podejmowania pilota, wejÊcie pilota na statek i jego zejÊcie ze statku powinien nadzorowaç oficer pok∏adowy.
25. åwiczebne alarmy po˝arowe i ogólne powinny byç przeprowadzane zgodnie z wytycznymi wydanymi przez dyrektorów urz´dów morskich, z tym ˝e: §
27. Na statkach obowiàzujà nast´pujàce alarmy: 1) na statkach pasa˝erskich i towarowych odbywajàcych podró˝e mi´dzynarodowe — w terminach i na zasadach zgodnych z postanowieniami Konwencji SOLAS; 1) alarm ogólny; 2) alarm po˝arowy; 3) alarm innych zagro˝eƒ.
28. Ustala si´ nast´pujàce sygna∏y alarmów: 2) na statkach w ˝egludze portowej, os∏oni´tej i przybrze˝nej — zgodnie z instrukcjà w sprawie alarmów, opracowanà przez armatora na podstawie wytycznych dyrektora urz´du morskiego; 1) sygna∏ alarmu ogólnego stanowi siedem lub wi´cej krótkich dêwi´ków z nast´pujàcym po nich jednym dêwi´kiem d∏ugim: (.......—) (.......—) (.......—); 3) na pozosta∏ych statkach — w odst´pach nieprzekraczajàcych jednego miesiàca oraz ka˝dorazowo, je˝eli sk∏ad za∏ogi uleg∏ zmianie w ponad 25%; 2) sygna∏ alarmu po˝arowego stanowià dwa krótkie dêwi´ki z nast´pujàcym po nich jednym dêwi´kiem d∏ugim: (..—) (..—) (..—); 4) na wszystkich statkach — w porze nocnej, w odst´pach nieprzekraczajàcych 3 miesi´cy. 3) sygna∏ alarmu innych zagro˝eƒ stanowià dwa krótkie dêwi´ki z nast´pujàcymi po nich dwoma d∏ugi-
29. åwiczebny alarm innych zagro˝eƒ nale˝y przeprowadzaç co najmniej raz na 3 miesiàce. Tematem çwiczeƒ powinny byç przemiennie pozosta∏e zagro˝e- Dziennik Ustaw Nr 222 — 13883 — nia statku, zgodnie z obowiàzujàcymi w tym zakresie wytycznymi. §
31. Szczegó∏owe instrukcje alarmowe dla poszczególnych statków oraz rozk∏ady alarmowe dla statków pasa˝erskich opracowujà armatorzy na podstawie wytycznych wydanych przez dyrektorów urz´dów morskich.
32. IloÊç i rodzaj sprz´tu awaryjnego do likwidowania przecieków i ratowania statku przed zatoni´ciem okreÊlajà dyrektorzy urz´dów morskich. §
34. Sprz´t gaÊniczy stanowiàcy wyposa˝enie statków powinien odpowiadaç przepisom technicznym uznanej instytucji klasyfikacyjnej.
35. Konstrukcje zabezpieczenia przeciwpo˝arowego statków oraz ich wyposa˝enie w sta∏e urzàdzenia i instalacje gaÊnicze okreÊlajà przepisy techniczne uznanej instytucji klasyfikacyjnej. §
37. Rodzaj, iloÊç i rozmieszczenie sprz´tu gaÊniczego na statku ustala dyrektor urz´du morskiego przy zatwierdzaniu planu ochrony przeciwpo˝arowej.
38. Plan ochrony przeciwpo˝arowej powinien byç: 1) wywieszony w miejscu widocznym i ogólnie dost´pnym, a jego kopia przechowywana przez kapitana statku wraz z innymi dokumentami; dodatkowy egzemplarz planu powinien byç przechowywany w pojemniku umieszczonym i oznakowanym zgodnie z Konwencjà SOLAS jako plan dla jednostek ochrony przeciwpo˝arowej; 2) sporzàdzony w j´zyku polskim, a pojemnik oznakowany równie˝ w j´zyku polskim — na statkach w ˝egludze krajowej.
39. Plan ochrony przeciwpo˝arowej opracowuje armator wed∏ug wytycznych dyrektora urz´du morskiego. §
41. Sprz´t gaÊniczy powinien byç: 1) u˝ywany wy∏àcznie do celów ratowniczo-gaÊniczych i ratowniczych oraz szkoleniowych; 2) utrzymywany w nale˝ytym stanie technicznym i w gotowoÊci do natychmiastowego u˝ycia podczas podró˝y i postoju statku w porcie.
42. Utrzymywanie sprz´tu gaÊniczego w nale˝ytym stanie technicznym i gotowoÊci do u˝ycia podlega kontroli organu inspekcyjnego.
43. Sprz´t gaÊniczy na statku podlega okresowej kontroli przez upowa˝niony serwis, co najmniej raz w roku. Poz. 1867 §
44. Cz∏onkowie za∏ogi powinni byç przeszkoleni w zakresie ochrony przeciwpo˝arowej, a ewidencja dotyczàca odbycia przeszkolenia powinna znajdowaç si´ u kapitana statku i byç okazywana na ˝àdanie organu inspekcyjnego. §
46. Statki pasa˝erskie oraz inne statki o pojemnoÊci brutto 500 i powy˝ej, uprawiajàce ˝eglug´ mi´dzynarodowà, z wyjàtkiem statków rybackich, oraz armatorzy tych statków powinni spe∏niaç wymagania w zakresie zarzàdzania bezpiecznà eksploatacjà, które wynikajà z postanowieƒ Konwencji SOLAS, w tym Mi´dzynarodowego kodeksu zarzàdzania bezpieczeƒstwem.
47. Przeglàdy w zakresie spe∏nienia przez statek i armatora wymagaƒ,

ust. 1, dokonuje uznana instytucja klasyfikacyjna na zlecenie armatora, zgodnie z regulaminami akceptowanymi przez dyrektora w∏aÊciwego terytorialnie urz´du morskiego.

1. Raport zawierajàcy wyniki przeglàdu wraz z wnioskiem o wydanie certyfikatu zgodnoÊci i certyfikatu zarzàdzania bezpieczeƒstwem uznana instytucja klasyfikacyjna przekazuje dyrektorowi urz´du morskiego w∏aÊciwego dla siedziby armatora.
2. Dyrektor urz´du morskiego mo˝e wyznaczyç swojego przedstawiciela do udzia∏u w przeglàdach,

ust.

1. §
2. Wymagania w zakresie zarzàdzania bezpiecznà eksploatacjà,

§ 24ust.

1, obowiàzujà: 1) w odniesieniu do statków pasa˝erskich oraz zbiornikowców do przewozu cieczy palnych, chemikaliowców, gazowców, masowców i innych statków towarowych uznanych przez Konwencj´ SOLAS za szybkie statki towarowe, o pojemnoÊci brutto 500 i powy˝ej; 2) w odniesieniu do pozosta∏ych statków towarowych i ruchomych jednostek wiertniczych o pojemnoÊci brutto 500 i powy˝ej. Rozdzia∏ 3 Przepis koƒcowy § 26. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie w terminie 14 dni od dnia og∏oszenia. Minister Infrastruktury: M. Pol