Dziennik Ustaw Nr 230 — 14595 — Poz. 1923 i 1924 1923 USTAWA z dnia 5 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rzàdowej i jednostek im podporzàdkowanych oraz o zmianie niektórych ustaw oraz o zmianie ustawy o pomocy paƒstwa w sp∏acie niektórych kredytów mieszkaniowych, refundacji bankom wyp∏aconych premii gwarancyjnych oraz o zmianie niektórych ustaw. Art. 1. W ustawie z dnia 1 marca 2002 r. o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rzàdowej i jednostkach im podporzàdkowanych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 25, poz. 253, Nr 93, poz. 820 i Nr 200, poz. 1689) wprowadza si´ nast´pujàce zmiany:
- a)pkt 6 otrzymuje brzmienie: „6) art. 27 i art. 52 pkt 13 w zakresie dotyczàcym art. 33a ust. 1 pkt 9, które wchodzà w ˝ycie z dniem 1 stycznia 2003 r.,”,
- b)dodaje si´ pkt 7 w brzmieniu: „7) art. 2 ust. 1, art. 14, art. 33, art. 35, art. 46 pkt 1 i 4, art. 52 pkt 2, art. 54 oraz art. 63 pkt 3, które wchodzà w ˝ycie z dniem 1 stycznia 2004 r.”. 1) w art. 1 w ust. 1:
- a)uchyla si´ pkt 3,
- b)dodaje si´ pkt 4 w brzmieniu: „4) z dniem 31 grudnia 2003 r. Prezesa Urz´du Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.”; 2) w art. 10:
- a)uchyla si´ pkt 3,
- b)dodaje si´ pkt 4 w brzmieniu: „4) z dniem 31 grudnia 2003 r. — urzàd obs∏ugujàcy Prezesa Urz´du Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast.”; Art. 2. W ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o pomocy paƒstwa w sp∏acie niektórych kredytów mieszkaniowych, refundacji bankom wyp∏aconych premii gwarancyjnych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 127, poz. 1090) w art. 5 wyrazy „31 grudnia 2002 r.” zast´puje si´ wyrazami „31 grudnia 2003 r.”. Art. 3. Ustawa wchodzi w ˝ycie z dniem 31 grudnia 2002 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: A. KwaÊniewski 3) w art. 81: 1924 ROZPORZÑDZENIE RADY MINISTRÓW z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegó∏owych zasad wyceny nieruchomoÊci oraz zasad i trybu sporzàdzania operatu szacunkowego. Na podstawie art. 159 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomoÊciami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, z 2001 r. Nr 129, poz. 1447 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 126, poz. 1070, Nr 130, poz. 1112, Nr 153, poz. 1271 i Nr 200, poz. 1682) zarzàdza si´, co nast´puje: Rozdzia∏ 1 Przepisy ogólne § 1. Ilekroç w rozporzàdzeniu jest mowa o: 1) „ustawie” — rozumie si´ przez to ustaw´ z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomoÊciami; Dziennik Ustaw Nr 230 — 14596 — 2) „stanie nieruchomoÊci” — rozumie si´ przez to stan zagospodarowania, stan prawny i stan techniczno-u˝ytkowy nieruchomoÊci. Rozdzia∏ 2 OkreÊlanie wartoÊci nieruchomoÊci § 2. OkreÊlanie wartoÊci nieruchomoÊci polega na okreÊlaniu wartoÊci prawa w∏asnoÊci lub innych praw do nieruchomoÊci. § 3. OkreÊlanie wartoÊci rynkowej nieruchomoÊci poprzedza si´ analizà rynku nieruchomoÊci, w szczególnoÊci w zakresie uzyskiwanych cen, stawek czynszów oraz warunków zawarcia transakcji. § 4. 1. Do okreÊlania wartoÊci rynkowej nieruchomoÊci stosuje si´ podejÊcie porównawcze albo podejÊcie dochodowe. 2. Je˝eli istniejàce uwarunkowania nie pozwalajà na zastosowanie podejÊcia porównawczego albo dochodowego, do okreÊlenia wartoÊci rynkowej nieruchomoÊci stosuje si´ podejÊcie mieszane. § 5. 1. Przy stosowaniu podejÊcia porównawczego konieczna jest znajomoÊç cen transakcyjnych nieruchomoÊci podobnych do nieruchomoÊci b´dàcej przedmiotem wyceny, a tak˝e cech tych nieruchomoÊci wp∏ywajàcych na poziom ich cen. 2. W podejÊciu porównawczym stosuje si´ metod´ porównywania parami, metod´ korygowania ceny Êredniej albo metod´ analizy statystycznej rynku. 3. Przy metodzie porównywania parami porównuje si´ nieruchomoÊç b´dàcà przedmiotem wyceny, której cechy sà znane, kolejno z nieruchomoÊciami podobnymi, które by∏y przedmiotem obrotu rynkowego i dla których sà znane ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomoÊci. 4. Przy metodzie korygowania ceny Êredniej do porównaƒ przyjmuje si´ z rynku w∏aÊciwego ze wzgl´du na po∏o˝enie wycenianej nieruchomoÊci co najmniej kilkanaÊcie nieruchomoÊci podobnych, które by∏y przedmiotem obrotu rynkowego i dla których sà znane ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomoÊci. WartoÊç nieruchomoÊci b´dàcej przedmiotem wyceny okreÊla si´ w drodze korekty Êredniej ceny nieruchomoÊci podobnych wspó∏czynnikami korygujàcymi wartoÊci przypisane poszczególnym cechom tych nieruchomoÊci. 5. Przy metodzie analizy statystycznej rynku do porównaƒ przyjmuje si´ prób´ nieruchomoÊci reprezentatywnych. WartoÊç nieruchomoÊci okreÊla si´ przy u˝yciu metod stosowanych do analiz statystycznych. § 6. 1. èród∏em informacji o cenach transakcyjnych nie mogà byç informacje o transakcjach, w których wystàpi∏y szczególne warunki zawarcia transakcji powodujàce ustalenie zap∏aty w sposób ra˝àco odbiegajàcy od Êrednich cen uzyskiwanych na rynku nieruchomo- Poz. 1924 Êci lub sprzeda˝ w drodze przetargu, z zastrze˝eniem ust. 2. 2. Ceny uzyskane przy sprzeda˝y w drodze przetargu mogà byç êród∏em informacji o cenach transakcyjnych, je˝eli nie odbiegajà o wi´cej ni˝ 20% od Êrednich cen uzyskiwanych na rynku za nieruchomoÊci podobne. § 7. Przy stosowaniu podejÊcia dochodowego konieczna jest znajomoÊç dochodu uzyskiwanego lub mo˝liwego do uzyskania z czynszów lub z innych dochodów z nieruchomoÊci stanowiàcej przedmiot wyceny oraz z nieruchomoÊci podobnych. § 8. 1. W podejÊciu dochodowym stosuje si´ metod´ inwestycyjnà albo metod´ zysków. 2. Metod´ inwestycyjnà stosuje si´ przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci przynoszàcych lub mogàcych przynosiç dochód z czynszów najmu lub dzier˝awy, którego wysokoÊç mo˝na ustaliç na podstawie analizy kszta∏towania si´ stawek rynkowych tych czynszów. 3. Metod´ zysków stosuje si´ przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci przynoszàcych lub mogàcych przynosiç dochód, którego wysokoÊci nie mo˝na ustaliç w sposób, o którym mowa w ust. 2. Dochód ten ustala si´ w wysokoÊci odpowiadajàcej udzia∏owi w∏aÊciciela nieruchomoÊci w zyskach osiàganych z dzia∏alnoÊci prowadzonej na nieruchomoÊci stanowiàcej przedmiot wyceny i na nieruchomoÊciach podobnych. § 9. Metod´ inwestycyjnà i metod´ zysków stosuje si´ przy u˝yciu techniki kapitalizacji prostej albo techniki dyskontowania strumieni pieni´˝nych. § 10. 1. Przy u˝yciu techniki kapitalizacji prostej wartoÊç nieruchomoÊci okreÊla si´ jako iloczyn dochodu rocznego z wycenianej nieruchomoÊci i wspó∏czynnika kapitalizacji. 2. Wspó∏czynnik kapitalizacji odzwierciedla okres, w którym powinien nastàpiç zwrot Êrodków, poniesionych na nabycie nieruchomoÊci podobnych do nieruchomoÊci wycenianej, z dochodów uzyskiwanych z nieruchomoÊci podobnych. 3. WysokoÊç wspó∏czynnika kapitalizacji ustala si´ na podstawie badania rynku nieruchomoÊci podobnych do nieruchomoÊci wycenianej jako wzajemnà relacj´ mi´dzy cenami transakcyjnymi uzyskanymi za nieruchomoÊci podobne a dochodami uzyskiwanymi z nieruchomoÊci podobnych. § 11. 1. Przy u˝yciu techniki dyskontowania strumieni pieni´˝nych, wartoÊç nieruchomoÊci okreÊla si´ jako sum´ zdyskontowanych strumieni pieni´˝nych pochodzàcych z dochodów przewidywanych do uzyskiwania z nieruchomoÊci wycenianej w poszczególnych latach przyj´tego okresu prognozy, powi´kszonà o zdyskontowanà wartoÊç rezydualnà nieruchomoÊci. WartoÊç rezydualna przedstawia wartoÊç nieruchomoÊci po up∏ywie ostatniego roku przyj´tego do dyskontowania strumieni pieni´˝nych. Dziennik Ustaw Nr 230 — 14597 — 2. Liczba lat, o których mowa w ust. 1, jest zale˝na od przewidywanego okresu, w którym dochody z wycenianej nieruchomoÊci b´dà ulega∏y zmianie. 3. Dyskontowania dokonuje si´ na dzieƒ okreÊlenia wartoÊci nieruchomoÊci, przy u˝yciu stopy dyskontowej. Stopa dyskontowa powinna odzwierciedlaç wymaganà przez nabywców nieruchomoÊci podobnych do nieruchomoÊci wycenianej relacj´ mi´dzy rocznym dochodem uzyskiwanym z tych nieruchomoÊci a nak∏adami, jakie nale˝y ponieÊç na ich nabycie, oraz uwzgl´dniaç stopieƒ ryzyka przy inwestowaniu na rynku takich nieruchomoÊci. § 12. Przy obliczaniu dochodów, o których mowa w § 10 ust. 1 i 2, oraz strumieni pieni´˝nych, o których mowa w § 11 ust. 1, nie uwzgl´dnia si´ amortyzacji, kredytu i jego kosztów, podatku dochodowego, innych podatków oraz op∏at zwiàzanych ze sprzeda˝à nieruchomoÊci. § 13. 1. W przypadku braku danych z rynku nieruchomoÊci, wspó∏czynnik kapitalizacji i stop´ dyskontowà okreÊla si´ odpowiednio na podstawie rentownoÊci bezpiecznych, d∏ugoterminowych lokat na rynku kapita∏owym, z uwzgl´dnieniem stopnia ryzyka przy inwestowaniu w nieruchomoÊci podobne do nieruchomoÊci wycenianej. 2. Wspó∏czynnik kapitalizacji i stop´ dyskontowà okreÊla si´ z zachowaniem zasady wspó∏miernoÊci do sposobu obliczania dochodów lub strumieni pieni´˝nych z nieruchomoÊci. § 14. Przy dokonywaniu wyceny nieruchomoÊci na indywidualne potrzeby inwestora uwzgl´dnia si´ jego wymagania lub zamierzenia co do rozwoju tej nieruchomoÊci, w tym sposobu zarzàdzania, stawek czynszu, poziomu pustostanów, warunków finansowych oraz stopy zwrotu zainwestowanego kapita∏u. WartoÊç ta mo˝e s∏u˝yç wy∏àcznie do oceny mo˝liwoÊci sposobu wykorzystania lub inwestowania w nieruchomoÊç, co stwierdza si´ przez zamieszczenie odpowiedniej klauzuli w operacie szacunkowym. § 15. W podejÊciu mieszanym stosuje si´ metod´ pozosta∏oÊciowà albo metod´ wskaêników szacunkowych gruntów. § 16. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci rynkowej nieruchomoÊci stosuje si´ metod´ pozosta∏oÊciowà, je˝eli nieruchomoÊç ma byç przedmiotem robót polegajàcych na zabudowie, odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie lub remoncie. WartoÊç nieruchomoÊci mo˝na okreÊliç dla gruntu, dla gruntu wraz z jego cz´Êciami sk∏adowymi lub oddzielnie dla cz´Êci sk∏adowych gruntu. Zastosowanie metody pozosta∏oÊciowej do okreÊlenia wartoÊci rynkowej wymaga szczegó∏owego uzasadnienia w operacie szacunkowym. 2. WartoÊç, o której mowa w ust. 1, okreÊla si´ przez obliczenie, jakà wartoÊç b´dzie mia∏a nieruchomoÊç po wykonaniu robót wymienionych w ust. 1 i po odj´ciu od tej wartoÊci przeci´tnych kosztów tych robót, z uwzgl´dnieniem przeci´tnych zysków inwestora. Poz. 1924 § 17. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne lub leÊne, w przypadku braku transakcji rynkowych, stosuje si´ metod´ wskaêników szacunkowych gruntów. 2. Przy stosowaniu metody, o której mowa w ust. 1, wartoÊç gruntu okreÊla si´ jako iloczyn wskaênika szacunkowego 1 ha gruntu i ceny 1 decytony ziarna ˝yta albo ceny 1 m3 drewna. 3. Cen´ ziarna ˝yta przyjmuje si´ z rynku lokalnego. Cen´ drewna, skorygowanà o koszty jego pozyskania i przemieszczenia do miejsca odbioru transportem mechanicznym, przyjmuje si´ z rynku lokalnego albo nadleÊnictwa w∏aÊciwego dla miejsca po∏o˝enia nieruchomoÊci oraz nadleÊnictw sàsiednich. Cen´ drewna przyjmuje si´ jako Êrednià wa˝onà z ostatnich 3 lat, z uwzgl´dnieniem rodzaju sortymentów sprzedawanego drewna. 4. Klasy gruntów przyjmuje si´ wed∏ug danych z katastru nieruchomoÊci, a przy okreÊlaniu typów siedliskowych lasów wykorzystuje si´ dane z planów urzàdzenia lasów. Okr´g podatkowy przyjmuje si´ wed∏ug przepisów o podatku rolnym. 5. Wskaêniki szacunkowe gruntów, w zale˝noÊci od klasy gruntu lub grupy typu siedliskowego lasu i okr´gu podatkowego, sà okreÊlone w za∏àczniku do rozporzàdzenia. § 18. Przy stosowaniu metody wskaêników szacunkowych gruntów uwzgl´dnia si´: 1) w odniesieniu do nieruchomoÊci przeznaczonych na cele rolne — po∏o˝enie w stosunku do g∏ównych dróg, jakoÊç dróg dojazdowych, zagro˝enie erozjà, trudnoÊç uprawy, kultur´ rolnà, wielkoÊç zanieczyszczeƒ Êrodowiska, struktur´ u˝ytków gruntowych, wyst´powanie urzàdzeƒ melioracyjnych, wyst´powanie infrastruktury utrudniajàcej agrotechnik´; 2) w odniesieniu do nieruchomoÊci przeznaczonych na cele leÊne — stopieƒ degradacji siedliska leÊnego, szkodliwe oddzia∏ywanie przemys∏u na drzewostan, masowe wyst´powanie szkodników, po∏o˝enie w stosunku do siedlisk i g∏ównych dróg, mo˝liwoÊç przemieszczenia drewna do miejsca odbioru transportem mechanicznym, jakoÊç dróg dojazdowych, rodzaje gruntów przyleg∏ych, walory rekreacyjne. § 19. Przy okreÊlaniu wartoÊci odtworzeniowej nieruchomoÊci stosuje si´ podejÊcie kosztowe. § 20. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci odtworzeniowej nieruchomoÊci okreÊla si´ oddzielnie wartoÊç gruntu i oddzielnie wartoÊç jego cz´Êci sk∏adowych. 2. Za wartoÊç gruntu przyjmuje si´ koszty, jakie nale˝a∏oby ponieÊç na zakup gruntu o takich samych cechach. 3. Za wartoÊç cz´Êci sk∏adowych gruntu przyjmuje si´ kwot´ równà kosztom ich odtworzenia lub kosztom Dziennik Ustaw Nr 230 — 14598 — ich zastàpienia, pomniejszonà o wartoÊç zu˝ycia tych cz´Êci sk∏adowych albo o kwot´ równà kosztom ich likwidacji. § 21. W podejÊciu kosztowym stosuje si´ metod´ kosztów odtworzenia, metod´ kosztów zastàpienia albo metod´ kosztów likwidacji. § 22. 1. Przy metodzie kosztów odtworzenia okreÊla si´, ile wynios∏yby koszty odtworzenia cz´Êci sk∏adowych gruntu przy zastosowaniu tej samej technologii i materia∏ów, których u˝yto do wzniesienia lub powstania tych cz´Êci sk∏adowych. 2. Przy metodzie kosztów zastàpienia okreÊla si´, ile wynios∏yby koszty zastàpienia cz´Êci sk∏adowych gruntu obiektami budowlanymi o takiej samej funkcji, jakà spe∏niajà obiekty, których wartoÊç okreÊla si´, lecz wykonanymi przy u˝yciu aktualnie stosowanych technologii i materia∏ów. 3. Przy metodzie kosztów likwidacji okreÊla si´, z zastrze˝eniem § 24 ust. 2, koszty likwidacji cz´Êci sk∏adowych gruntu. § 23. 1. Metod´ kosztów odtworzenia lub kosztów zastàpienia stosuje si´ przy u˝yciu techniki szczegó∏owej, techniki elementów scalonych albo techniki wskaênikowej. 2. Przy u˝yciu techniki szczegó∏owej koszty odtworzenia albo koszty zastàpienia okreÊla si´ na podstawie iloÊci niezb´dnych do wykonania robót budowlanych oraz cen jednostkowych tych robót. 3. Przy u˝yciu techniki elementów scalonych koszty odtworzenia albo koszty zastàpienia okreÊla si´ na podstawie iloÊci scalonych elementów robót budowlanych oraz cen scalonych elementów tych robót. 4. Przy u˝yciu techniki wskaênikowej koszty okreÊla si´ przez przemno˝enie ceny wskaênikowej przez liczb´ jednostek odniesienia, dla których ta cena zosta∏a ustalona. Technik´ wskaênikowà mo˝na stosowaç tylko wtedy, gdy obiekty, których wartoÊç okreÊla si´, sà porównywalne z obiektami, dla których znane sà ceny wskaênikowe. 5. Przy u˝yciu technik, o których mowa w ust. 2—4, uwzgl´dnia si´ koszty dokumentacji i nadzoru. § 24. 1. Metod´ kosztów likwidacji stosuje si´ przy u˝yciu technik okreÊlonych w § 23. WartoÊç nieruchomoÊci okreÊlona tà metodà równa si´ wartoÊci gruntu pomniejszonej o koszty likwidacji cz´Êci sk∏adowych gruntu. 2. W przypadku mo˝liwoÊci odzyskania materia∏ów pozosta∏ych po rozbiórce, wartoÊç, o której mowa w ust. 1, powi´ksza si´ o wartoÊç tych materia∏ów. § 25. W przypadku koniecznoÊci poniesienia nak∏adów na przywrócenie nieruchomoÊci do stanu przydatnego do korzystania zgodnie z ustaleniami planu miejscowego, przekraczajàcych wartoÊç, jakà nierucho- Poz. 1924 moÊç mia∏aby, gdyby te nak∏ady nie by∏y konieczne, wartoÊç tej nieruchomoÊci mo˝e byç wyra˝ona liczbà ujemnà. Wyra˝enie wartoÊci nieruchomoÊci liczbà ujemnà wymaga uzasadnienia w operacie szacunkowym. Rozdzia∏ 3 OkreÊlanie wartoÊci nieruchomoÊci w przypadkach szczególnych § 26. Przepisy niniejszego rozdzia∏u stosuje si´ przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci, je˝eli cel wyceny lub wyst´pujàce uwarunkowania wymagajà szczególnego sposobu ich wyceny. § 27. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci, które ze wzgl´du na ich szczególne cechy i rodzaj nie sà przedmiotem obrotu na lokalnym rynku nieruchomoÊci, mo˝na przyjmowaç ceny transakcyjne uzyskiwane za nieruchomoÊci podobne na regionalnym albo krajowym rynku nieruchomoÊci. 2. W przypadku braku cen transakcyjnych za nieruchomoÊci podobne uzyskiwanych na krajowym rynku nieruchomoÊci, przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci, o których mowa w ust. 1, mo˝na przyjmowaç ceny transakcyjne uzyskiwane za nieruchomoÊci podobne na mi´dzynarodowych rynkach nieruchomoÊci. § 28. 1. Je˝eli na rynku nieruchomoÊci w∏aÊciwym ze wzgl´du na po∏o˝enie wycenianej nieruchomoÊci brak jest transakcji sprzeda˝y nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa w∏asnoÊci, ale dokonano transakcji sprzeda˝y nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego, wartoÊç rynkowà wycenianej nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa w∏asnoÊci okreÊla si´ na podstawie wzajemnych relacji mi´dzy cenami nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa w∏asnoÊci a cenami nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego, uzyskiwanymi przy transakcjach dokonywanych na innych porównywalnych rynkach nieruchomoÊci. 2. W przypadku braku mo˝liwoÊci ustalenia wzajemnych relacji, o których mowa w ust. 1, wartoÊç prawa w∏asnoÊci okreÊla si´ jako iloraz wartoÊci nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego i wspó∏czynnika korygujàcego okreÊlonego w § 30 ust. 3. § 29. 1. Przy ustalaniu ceny nieruchomoÊci gruntowej niezabudowanej oddawanej w u˝ytkowanie wieczyste okreÊla si´ jej wartoÊç jako przedmiotu prawa w∏asnoÊci. Przy stosowaniu podejÊcia porównawczego przyjmuje si´ ceny transakcyjne sprzeda˝y nieruchomoÊci niezabudowanych jako przedmiotu prawa w∏asnoÊci. 2. Je˝eli nieruchomoÊç gruntowa oddawana w u˝ytkowanie wieczyste jest zabudowana, po okreÊleniu jej wartoÊci jako przedmiotu prawa w∏asnoÊci, z wartoÊci tej wyodr´bnia si´ wartoÊç gruntu, budynków i ich cz´Êci oraz innych urzàdzeƒ. Dziennik Ustaw Nr 230 — 14599 — 3. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci dla aktualizacji op∏at z tytu∏u u˝ytkowania wieczystego stosuje si´ przepis ust. 1. 4. WartoÊci nieruchomoÊci, o których mowa w ust. 1—3, okreÊla si´ wed∏ug stanu nieruchomoÊci i cen odpowiednio na dzieƒ oddania nieruchomoÊci w u˝ytkowanie wieczyste lub aktualizacji op∏at z tytu∏u u˝ytkowania wieczystego. § 30. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci rynkowej nieruchomoÊci gruntowej jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego stosuje si´ podejÊcie porównawcze, przyjmujàc ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzeda˝y nieruchomoÊci gruntowych niezabudowanych jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego, z uwzgl´dnieniem wysokoÊci stawek procentowych op∏at rocznych i niewykorzystanego okresu trwania prawa u˝ytkowania wieczystego. 2. Je˝eli na rynku nieruchomoÊci, w∏aÊciwym ze wzgl´du na po∏o˝enie wycenianej nieruchomoÊci, brak jest transakcji sprzeda˝y nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego, ale dokonano transakcji sprzeda˝y nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa w∏asnoÊci, wartoÊç rynkowà wycenianej nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego okreÊla si´ na podstawie wzajemnych relacji mi´dzy cenami nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego a cenami nieruchomoÊci jako przedmiotu prawa w∏asnoÊci uzyskiwanymi przy transakcjach dokonywanych na innych porównywalnych rynkach nieruchomoÊci. 3. Je˝eli przy okreÊlaniu wartoÊci rynkowej nieruchomoÊci gruntowej jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego nie ma mo˝liwoÊci zastosowania sposobów wyceny, o których mowa w ust. 1 i 2, wartoÊç t´ okreÊla si´ jako iloczyn wartoÊci nieruchomoÊci gruntowej niezabudowanej jako przedmiotu prawa w∏asnoÊci i wspó∏czynnika korygujàcego policzonego wed∏ug wzoru: ( Sr Wk = 1 – — R gdzie: ) t T–t ⋅ — + 0,25 ⋅ —— , T T Wk — wspó∏czynnik korygujàcy, Sr — stawka procentowa op∏aty rocznej nie wi´ksza ni˝ 3%, R — stopa, o której mowa w art. 70 ust. 3 ustawy, t — liczba lat niewykorzystanego okresu u˝ytkowania wieczystego, T — liczba lat, na które ustanowiono u˝ytkowanie wieczyste. Zastosowanie tego sposobu wyceny wymaga szczegó∏owego uzasadnienia w operacie szacunkowym. § 31. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci gruntowej jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego do celów, o których mowa w art. 33 ust. 3 i art. 69 ustawy, wartoÊç t´ okreÊla si´ jako iloczyn wartoÊci nieruchomoÊci gruntowej niezabudowanej jako przedmiotu prawa w∏asnoÊci i wspó∏czynnika korygujàcego wed∏ug wzoru okreÊlonego w § 30 ust. 3. Poz. 1924 § 32. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci gruntowej jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego, wnoszonej do spó∏ki w formie wk∏adu niepieni´˝nego (aportu), stosuje si´ przepisy § 30. § 33. 1. Je˝eli przy ustanawianiu odr´bnej w∏asnoÊci lokalu istnieje potrzeba okreÊlenia jego wartoÊci, wartoÊç tego lokalu okreÊla si´ ∏àcznie z pomieszczeniami przynale˝nymi i udzia∏em w nieruchomoÊci wspólnej. 2. Warunkiem przystàpienia do okreÊlenia wartoÊci lokalu, o którym mowa w ust. 1, jest posiadanie zaÊwiadczenia wymienionego w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o w∏asnoÊci lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903). 3. Z wartoÊci, o której mowa w ust. 1, wyodr´bnia si´ wartoÊç gruntu wchodzàcego w sk∏ad nieruchomoÊci wspólnej, odpowiadajàcà udzia∏owi w∏aÊciciela lokalu w tej nieruchomoÊci. 4. Przepisy ust. 1—3 stosuje si´ odpowiednio przy okreÊlaniu wartoÊci lokalu stanowiàcego odr´bnà w∏asnoÊç w chwili wyceny. § 34. Przy okreÊlaniu wartoÊci budynków i innych urzàdzeƒ w celu ustalenia wynagrodzenia, o którym mowa w art. 33 ust. 2 ustawy, okreÊla si´ wartoÊç rynkowà, a je˝eli ze wzgl´du na rodzaj nieruchomoÊci nie mo˝na okreÊliç wartoÊci rynkowej, okreÊla si´ wartoÊç odtworzeniowà. § 35. 1. Przy ustalaniu ceny nieruchomoÊci oddawanej w trwa∏y zarzàd lub przy aktualizacji op∏at z tego tytu∏u okreÊla si´ jej wartoÊç jako przedmiotu prawa w∏asnoÊci. 2. WartoÊç, o której mowa w ust. 1, okreÊla si´ ∏àcznie dla gruntu i dla cz´Êci sk∏adowych tego gruntu. 3. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci oddanej w trwa∏y zarzàd nie uwzgl´dnia si´ wartoÊci budynków i innych urzàdzeƒ, o których mowa w art. 88 ust. 1 ustawy. 4. Przy ustalaniu ceny nieruchomoÊci, w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 2 ustawy, okreÊla si´ jej wartoÊç ∏àcznie dla gruntu oraz dla jego cz´Êci sk∏adowych. Przepisy § 36 stosuje si´ odpowiednio. § 36. 1. Przy ustalaniu ceny nieruchomoÊci, na której dokonano nak∏adów majàcych wp∏yw na wartoÊç nieruchomoÊci, okreÊla si´ jej wartoÊç ∏àcznie z tymi nak∏adami. 2. Z wartoÊci nieruchomoÊci wyodr´bnia si´ wartoÊç nak∏adów po ustaleniu zakresu rzeczowego tych nak∏adów. 3. WartoÊç dokonanych nak∏adów odpowiada ró˝nicy wartoÊci uwzgl´dniajàcej stan nieruchomoÊci po dokonaniu nak∏adów i wartoÊci uwzgl´dniajàcej stan nieruchomoÊci przed dokonaniem tych nak∏adów. Dziennik Ustaw Nr 230 — 14600 — 4. W przypadku braku danych umo˝liwiajàcych okreÊlenie wartoÊci uwzgl´dniajàcej stan nieruchomoÊci przed dokonaniem nak∏adów, wartoÊç nak∏adów mo˝na okreÊlaç jako równà wartoÊci uwzgl´dniajàcej stan nieruchomoÊci po dokonaniu nak∏adów, pomniejszonej o wartoÊç gruntu jako przedmiotu prawa w∏asnoÊci albo prawa u˝ytkowania wieczystego i pomno˝onej przez wskaênik przeliczeniowy dokonanych nak∏adów. Wskaênik dokonanych nak∏adów ustala si´ jako: 1) stosunek kosztów nak∏adów obliczonych z uwzgl´dnieniem zakresu rzeczowego dokonanych nak∏adów oraz cen robót uzyskanych na rynku lokalnym, wykonanych w ramach tych nak∏adów, do kosztów odtworzenia cz´Êci sk∏adowych gruntu, których te nak∏ady dotyczà, z uwzgl´dnieniem ich stanu po dokonaniu nak∏adów, albo 2) udzia∏ nak∏adów w kosztach odtworzenia tych cz´Êci sk∏adowych, o ile istniejà dane pozwalajàce na jego ustalenie na podstawie analizy obiektów podobnych — z uwzgl´dnieniem stopnia zu˝ycia technicznego. § 37. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci gruntów przeznaczonych lub zaj´tych pod drogi publiczne stosuje si´ podejÊcie porównawcze, przyjmujàc ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzeda˝y gruntów na te cele. 2. W przypadku braku cen, o których mowa w ust. 1, wartoÊç gruntów okreÊla si´ w sposób nast´pujàcy: 1) wartoÊç gruntów zaj´tych pod drogi publiczne okreÊla si´ jako iloczyn wartoÊci 1 m2 gruntów o funkcji wyznaczonej dla tych gruntów w planie miejscowym przewa˝ajàcej wÊród gruntów przyleg∏ych i ich powierzchni; 2) wartoÊç dzia∏ek gruntu wydzielonych pod nowe drogi publiczne albo pod poszerzenie dróg istniejàcych okreÊla si´ jako iloczyn wartoÊci 1 m2 gruntów, z których wydzielono te dzia∏ki gruntu, i ich powierzchni; je˝eli wartoÊç 1 m2 gruntów, z których wydzielono dzia∏ki pod nowe drogi publiczne albo pod poszerzenie dróg istniejàcych, jest ni˝sza ni˝ wartoÊç 1 m2 tych dzia∏ek, tak okreÊlonà wartoÊç powi´ksza si´ o 50%. 3. Przepisy ust. 1 i 2 pkt 2 stosuje si´ odpowiednio do ustalenia odszkodowania za dzia∏ki gruntu, o których mowa w art. 98 ust. 1 i w art. 105 ust. 4 ustawy, z tym ˝e stan nieruchomoÊci, z których wydzielono te dzia∏ki, przyjmuje si´ na dzieƒ wydania decyzji zatwierdzajàcej projekt podzia∏u nieruchomoÊci albo na dzieƒ wejÊcia w ˝ycie uchwa∏y rady gminy o przystàpieniu do scalenia i podzia∏u nieruchomoÊci, a ceny przyjmuje si´ na dzieƒ wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania. 4. Przepisy ust. 1 i 2 pkt 2 stosuje si´ odpowiednio do okreÊlenia wartoÊci nieruchomoÊci lub ich cz´Êci nabywanych na cele budowy autostrad, z tym ˝e stan tych nieruchomoÊci przyjmuje si´ na dzieƒ wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady, a ceny na Poz. 1924 dzieƒ zawarcia umowy, je˝eli nabycie nast´puje w drodze umowy, albo na dzieƒ wydania decyzji o odszkodowaniu, je˝eli nabycie nast´puje w drodze wyw∏aszczenia. 5. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje si´ odpowiednio do okreÊlenia wartoÊci nieruchomoÊci lub ich cz´Êci w celu ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 paêdziernika 1998 r. — Przepisy wprowadzajàce ustawy reformujàce administracj´ publicznà (Dz. U. Nr 133, poz. 872, z póên. zm.1)), z tym ˝e stan tych nieruchomoÊci przyjmuje si´ na dzieƒ 29 paêdziernika 1998 r., a ceny na dzieƒ wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania. Nie uwzgl´dnia si´ nak∏adów dokonanych po utracie przez osob´ uprawnionà prawa do w∏adania gruntem. § 38. Przy okreÊlaniu wartoÊci gruntów przeznaczonych lub zaj´tych pod linie kolejowe stosuje si´ odpowiednio przepisy § 37 ust. 1 i 2. § 39. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci rynkowej nieruchomoÊci uwzgl´dnia si´ obcià˝enia nieruchomoÊci ograniczonymi prawami rzeczowymi. 2. Przy okreÊlaniu wartoÊci rynkowej nieruchomoÊci obcià˝onej ograniczonym prawem rzeczowym jej wartoÊç pomniejsza si´ o kwot´ odpowiadajàcà wartoÊci tego prawa, równej zmianie wartoÊci nieruchomoÊci, spowodowanej nast´pstwami ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego. 3. W przypadku braku mo˝liwoÊci okreÊlenia wartoÊci w sposób, o którym mowa w ust. 2, wartoÊç ograniczonego prawa rzeczowego okreÊla si´ przez obliczenie kosztów uzyskania tego prawa. 4. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje si´ odpowiednio, je˝eli nieruchomoÊç jest przedmiotem umowy najmu, dzier˝awy, u˝yczenia albo innej umowy, której przedmiotem jest korzystanie z nieruchomoÊci, je˝eli wp∏ywa to na zmian´ wartoÊci nieruchomoÊci. § 40. Przy ustalaniu stopnia zmniejszenia albo zwi´kszenia wartoÊci nieruchomoÊci, o którym mowa w art. 140 ust. 3 ustawy, uwzgl´dnia si´ wy∏àcznie zmian´ stanu nieruchomoÊci, spowodowanà dzia∏aniami dokonanymi bezpoÊrednio na tej nieruchomoÊci. Nie uwzgl´dnia si´ skutków wynikajàcych ze zmiany przeznaczenia w planie miejscowym i zmian w otoczeniu nieruchomoÊci. § 41. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci przed wybudowaniem urzàdzeƒ infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu, w celu ustalenia op∏at adiacenckich, o których mowa w art. 107 ust. 1 i art. 146 ust. 3 ustawy, nie uwzgl´dnia si´ wartoÊci cz´Êci sk∏adowych tej nieruchomoÊci. ———————— 1) Zmiany wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1126, z 2000 r. Nr 6, poz. 70, Nr 12, poz. 136, Nr 17, poz. 228, Nr 19, poz. 239, Nr 52, poz. 632, Nr 95, poz. 1041 i Nr 122, poz. 1312 oraz z 2001 r. Nr 45, poz. 497, Nr 100, poz. 1084, Nr 111, poz. 1194 i Nr 145, poz. 1623. Dziennik Ustaw Nr 230 — 14601 — Poz. 1924 2. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci po wybudowaniu urzàdzeƒ infrastruktury technicznej uwzgl´dnia si´ odleg∏oÊç nieruchomoÊci od urzàdzeƒ infrastruktury technicznej oraz warunki pod∏àczenia nieruchomoÊci do tych urzàdzeƒ. 4) skutki spowodowane obowiàzkiem udost´pnienia nieruchomoÊci w celu wykonania czynnoÊci zwiàzanych z konserwacjà oraz usuwaniem awarii ciàgów, przewodów i urzàdzeƒ, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy. § 42. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci w celu ustalenia op∏aty adiacenckiej, o której mowa w art. 98 ust. 4 ustawy, okreÊla si´ wartoÊç wed∏ug stanu nieruchomoÊci przed podzia∏em i po jej podziale. § 45. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci wpisanych do rejestru zabytków stosuje si´ podejÊcie porównawcze albo dochodowe. 2. Stan nieruchomoÊci przed podzia∏em przyjmuje si´ na dzieƒ wydania decyzji zatwierdzajàcej projekt podzia∏u nieruchomoÊci, z tym ˝e jej powierzchni´ pomniejsza si´ o powierzchni´ gruntów wydzielonych pod drogi publiczne lub ich poszerzenie. 3. Stan nieruchomoÊci po podziale przyjmuje si´ na dzieƒ, w którym decyzja zatwierdzajàca projekt podzia∏u nieruchomoÊci sta∏a si´ ostateczna, z pomini´ciem wartoÊci dzia∏ek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne lub ich poszerzenie, które to dzia∏ki z mocy prawa przesz∏y na w∏asnoÊç Skarbu Paƒstwa lub jednostek samorzàdu terytorialnego. 4. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, wartoÊç nieruchomoÊci okreÊla si´ na dzieƒ wydania decyzji o ustaleniu op∏aty adiacenckiej. § 43. Przepisy § 42 stosuje si´ przy podziale nieruchomoÊci gruntowej jako przedmiotu prawa u˝ytkowania wieczystego, je˝eli u˝ytkownik wieczysty na podstawie odr´bnych przepisów nie ma obowiàzku wnoszenia op∏at rocznych za u˝ytkowanie wieczyste albo wniós∏, za zgodà w∏aÊciwego organu, jednorazowo op∏aty roczne za ca∏y okres u˝ytkowania wieczystego. § 44. 1. WartoÊç poniesionych szkód na nieruchomoÊci oraz zmniejszenie wartoÊci nieruchomoÊci na potrzeby, o których mowa w art. 128 ust. 4 ustawy, okreÊla si´ w sposób wymieniony w ust. 2 i 3. 2. Przy okreÊlaniu wartoÊci poniesionych szkód na nieruchomoÊci uwzgl´dnia si´ w szczególnoÊci: 1) stan zagospodarowania nieruchomoÊci na dzieƒ wydania decyzji odpowiednio o wyw∏aszczeniu, ograniczeniu sposobu korzystania albo zezwoleniu na czasowe zaj´cie nieruchomoÊci oraz stan zagospodarowania nieruchomoÊci na dzieƒ zakoƒczenia dzia∏aƒ uzasadniajàcych wydanie tej decyzji; 2) utrat´ po˝ytków w okresie od dnia wydania decyzji do dnia zakoƒczenia dzia∏aƒ uzasadniajàcych jej wydanie. 3. Przy okreÊlaniu zmniejszenia wartoÊci nieruchomoÊci uwzgl´dnia si´: 1) zmian´ warunków korzystania z nieruchomoÊci; 2) zmian´ przydatnoÊci u˝ytkowej nieruchomoÊci; 3) trwa∏e ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomoÊci; 2. Przy stosowaniu podejÊcia porównawczego uwzgl´dnia si´: 1) cechy materialne oraz mo˝liwoÊci rozwojowe nieruchomoÊci, wynikajàce z ustaleƒ s∏u˝by ochrony zabytków; 2) cechy niematerialne, w tym wartoÊç artystycznà i historycznà, estetyk´ formy architektonicznej i unikalny charakter nieruchomoÊci; 3) ceny transakcyjne nieruchomoÊci podobnych, uzyskiwane na krajowym lub mi´dzynarodowym rynku nieruchomoÊci; 4) inne okolicznoÊci zwiàzane z zabytkowym charakterem nieruchomoÊci. 3. Przy stosowaniu podejÊcia dochodowego uwzgl´dnia si´ dochody, jakie mo˝na osiàgnàç z nieruchomoÊci, oraz ograniczenia i koszty, jakie nale˝y ponosiç ze wzgl´du na obj´cie nieruchomoÊci ochronà konserwatorskà. § 46. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci zadrzewionych, zakrzewionych lub leÊnych po∏o˝onych w strefie zainwestowania miejskiego, udost´pnionych publicznie, stanowiàcych parki, ogrody ozdobne, zieleƒce lub lasy ochronne przyjmuje si´, ˝e wartoÊç tych nieruchomoÊci stanowi suma wartoÊci gruntu oraz wartoÊci drzew, krzewów i innych roÊlin znajdujàcych si´ na tym gruncie, przy czym: 1) w celu okreÊlenia wartoÊci gruntu przyjmuje si´, ˝e wartoÊç 1 m2 tych gruntów jest równa 50% wartoÊci 1 m2 gruntów o funkcji wyznaczonej w planie miejscowym, przewa˝ajàcej wÊród gruntów przyleg∏ych; 2) w celu okreÊlenia wartoÊci drzew, krzewów i innych roÊlin ustala si´ koszt ich nasadzenia oraz piel´gnacji do dnia okreÊlenia ich wartoÊci. 2. Przy okreÊlaniu wartoÊci gruntów wchodzàcych w sk∏ad nieruchomoÊci, o których mowa w ust. 1, po∏o˝onych poza strefami zainwestowania miejskiego, w razie braku transakcji rynkowych dokonywanych na gruntach przyleg∏ych, stosuje si´ metod´ wskaêników szacunkowych gruntów. 3. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci zadrzewionych, zakrzewionych lub leÊnych, spe∏niajàcych funkcje ochronne, rekreacyjne albo krajobrazowe, uwzgl´dnia si´ szczególne funkcje tych nieruchomoÊci. Dziennik Ustaw Nr 230 — 14602 — § 47. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci po∏o˝onych na z∏o˝ach kopalin niestanowiàcych cz´Êci sk∏adowych nieruchomoÊci, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. — Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96, z póên. zm.2)), nie uwzgl´dnia si´ wartoÊci z∏o˝a. § 48. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci po∏o˝onych na z∏o˝ach kopalin stanowiàcych cz´Êci sk∏adowe nieruchomoÊci, jej wartoÊç okreÊla si´ z uwzgl´dnieniem wartoÊci z∏o˝a. Poz. 1924 Nr 15, poz. 139, z póên. zm.3)), okreÊla si´ wartoÊç nieruchomoÊci, uwzgl´dniajàc jej przeznaczenie przed uchwaleniem planu miejscowego lub przed jego zmianà, oraz jej przeznaczenie po uchwaleniu planu miejscowego lub po jego zmianie. 2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przyjmuje si´ stan nieruchomoÊci z dnia uchwalenia lub zmiany planu miejscowego, a ceny — z dnia zbycia nieruchomoÊci. Rozdzia∏ 4 2. Przy stosowaniu podejÊcia porównawczego uwzgl´dnia si´ ceny transakcyjne nieruchomoÊci podobnych do wycenianej nieruchomoÊci po∏o˝onych na z∏o˝ach kopalin, w szczególnoÊci tego samego rodzaju, o zbli˝onej zasobnoÊci z∏ó˝ i podobnej budowie geologicznej. 3. Przy stosowaniu w podejÊciu dochodowym metody zysków dochód z nieruchomoÊci przyjmuje si´ w wysokoÊci równej udzia∏owi w∏aÊciciela nieruchomoÊci w zyskach osiàganych przez przedsi´biorc´ z eksploatacji z∏o˝a na nieruchomoÊciach tego rodzaju. 4. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci w celu ustalenia wynagrodzenia za uzyskanie prawa do w∏adania nieruchomoÊcià, niezb´dnego do eksploatacji z∏o˝a kopalin, okreÊla si´ wartoÊç nieruchomoÊci wed∏ug stanu nieruchomoÊci przed eksploatacjà z∏o˝a oraz wed∏ug przewidywanego stanu nieruchomoÊci po zakoƒczeniu eksploatacji z∏o˝a, przyjmujàc ceny na dzieƒ sporzàdzenia operatu szacunkowego. 5. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci po zakoƒczeniu eksploatacji z∏o˝a stosuje si´ podejÊcie porównawcze albo dochodowe, uwzgl´dniajàc zasobnoÊç z∏o˝a pozosta∏ego po zakoƒczeniu eksploatacji. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci nie uwzgl´dnia si´ poniesionych kosztów rekultywacji wyrobiska. 6. Przy okreÊlaniu wartoÊci, o którym mowa w ust. 1—5, uwzgl´dnia si´ dokumentacj´ geologicznà z∏o˝a kopaliny, dokumentacj´ mierniczo-geologicznà z∏o˝a oraz ustalenia miejscowego planu zagospodarowania terenu górniczego. § 49. Przy okreÊlaniu wartoÊci rynkowej nieruchomoÊci na potrzeby zobowiàzaƒ podatkowych stosuje si´ podejÊcie porównawcze. Zasady i tryb sporzàdzania operatu szacunkowego § 51. 1. Operat szacunkowy jest sporzàdzany w formie pisemnej, ze szczególnà starannoÊcià i zgodnie ze stanem nieruchomoÊci. 2. Operat zawiera informacje niezb´dne przy dokonywaniu wyceny nieruchomoÊci przez rzeczoznawc´ majàtkowego, w tym wskazanie podstaw prawnych i uwarunkowaƒ dokonanych czynnoÊci, rozwiàzaƒ merytorycznych, przedstawienia toku obliczeƒ, wyniku koƒcowego. § 52. 1. W operacie szacunkowym przedstawia si´ sposób dokonania wyceny nieruchomoÊci, w tym: 1) okreÊlenie nieruchomoÊci i zakresu wyceny; 2) okreÊlenie celu wyceny; 3) podstaw´ formalnà wyceny nieruchomoÊci oraz êród∏a danych o nieruchomoÊci; 4) ustalenie daty okreÊlenia wartoÊci nieruchomoÊci; 5) opis stanu nieruchomoÊci; 6) wskazanie przeznaczenia wycenianej nieruchomoÊci wynikajàcego z planu miejscowego lub z innych dokumentów; 7) wskazanie rodzaju okreÊlanej wartoÊci, wyboru podejÊcia, metody i techniki szacowania; 8) analiz´ i charakterystyk´ rynku nieruchomoÊci w zakresie dotyczàcym celu i sposobu wyceny; 9) wynik wyceny nieruchomoÊci z przedstawieniem obliczeƒ wartoÊci nieruchomoÊci. 2. Kwot´ wartoÊci nieruchomoÊci zaokràgla si´ do pe∏nych z∏otych. § 50. 1. Przy okreÊlaniu wartoÊci nieruchomoÊci w celu ustalenia odszkodowania oraz op∏aty, o których mowa w art. 36 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. 3. W operacie szacunkowym zamieszcza si´ tak˝e stosowne klauzule wskazujàce na szczególne okolicznoÊci dotyczàce wyceny nieruchomoÊci. ———————— 2) Zmiany wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U. ———————— 3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zosta∏y z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 111, poz. 726 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 110, poz. 1190, Nr 115, poz. 1229 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984, Nr 117, poz. 1007, Nr 153, poz. 1271 i Nr 166, poz. 1360. og∏oszone w Dz. U. z 1999 r. Nr 41, poz. 412 i Nr 111, poz. 1279, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 42, Nr 14, poz. 124, Nr 100, poz. 1085, Nr 115, poz. 1229 i Nr 154, poz. 1804 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 113, poz. 984 i Nr 130, poz. 1112. Dziennik Ustaw Nr 230 — 14603 — Poz. 1924 4. Operat szacunkowy powinien zawieraç uzasadnienie dokonanej wyceny nieruchomoÊci. pisujà i podajà numery uprawnieƒ wszyscy sporzàdzajàcy go rzeczoznawcy majàtkowi. 5. Do operatu szacunkowego do∏àcza si´ dokumenty wykorzystane przy jego sporzàdzaniu. Rozdzia∏ 5 Przepisy przejÊciowe i koƒcowe 6. Wyciàg, o którym mowa w art. 158 ustawy, zamieszcza si´ na poczàtku operatu szacunkowego. § 53. 1. Rzeczoznawca majàtkowy sporzàdzajàcy wycen´ nieruchomoÊci podpisuje operat szacunkowy oraz podaje numer posiadanych uprawnieƒ do szacowania nieruchomoÊci. § 54. Traci moc rozporzàdzenie Rady Ministrów z dnia 7 lipca 1998 r. w sprawie szczegó∏owych zasad wyceny nieruchomoÊci oraz zasad i trybu sporzàdzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 98, poz. 612). § 55. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie 14 dni od dnia og∏oszenia. 2. Je˝eli operat szacunkowy zosta∏ sporzàdzony przez kilku rzeczoznawców majàtkowych, operat pod- Prezes Rady Ministrów: L. Miller Za∏àcznik do rozporzàdzenia Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. (poz. 1924) WSKAèNIKI SZACUNKOWE GRUNTÓW 1. Wskaêniki szacunkowe gruntów ornych oraz ∏àk i pastwisk trwa∏ych: 1) dla gruntu ornego: Wskaêniki szacunkowe w decytonach ziarna ˝yta z 1 ha gruntów ornych Okr´g podatkowy klasy gruntów: I II IIIa IIIb IVa IVb V VI VIz I 145 132 118 100 80 60 35 15 8 II 126 115 103 86 70 52 30 12 5 III 110 100 90 75 60 45 25 10 1 IV 94 85 76 64 50 38 20 6 1 2) dla ∏àk trwa∏ych i pastwisk trwa∏ych: Wskaêniki szacunkowe w decytonach ziarna ˝yta z 1 ha ∏àk i pastwisk Okr´g podatkowy I II III IV klasy gruntów: I II III IV V VI VIz 145 126 110 94 118 103 90 76 93 80 70 60 67 58 50 43 35 30 25 20 13 10 8 5 5 3 1 1 2. Dla gruntów stanowiàcych sady wskaênik szacunkowy ustala si´ jak dla klasy gruntu, na którym zosta∏ za∏o˝ony sad. 3. Dla gruntów rolnych zabudowanych wskaênik szacunkowy ustala si´ jak dla klasy I gruntu ornego. 4. Dla gruntów pod wodami stanowiàcymi jeziora i inne zbiorniki ni˝ stawy rybackie wskaênik szacunkowy ustala si´: 1) je˝eli grunty sà klasyfikowane — jak dla danej klasy gruntu, 2) je˝eli grunty nie sà klasyfikowane — jak dla klasy IV ∏àk i pastwisk trwa∏ych. 5. Dla gruntów pod stawami rybackimi wskaênik szacunkowy ustala si´: 1) je˝eli grunty sà klasyfikowane — jak dla danej klasy gruntu, Dziennik Ustaw Nr 230 — 14604 — Poz. 1924 i 1925 2) je˝eli grunty nie sà klasyfikowane — jak dla klasy I ∏àk i pastwisk trwa∏ych. i IV przyjmuje si´ wskaêniki gruntu ornego klasy IIIb i IVb; 6. Dla gruntów stanowiàcych zadrzewienia Êródpolne wskaênik szacunkowy ustala si´: 2) je˝eli grunty nie sà klasyfikowane — jak dla klasy VI gruntu ornego. 1) je˝eli grunty sà klasyfikowane — w wysokoÊci 50% wskaênika szacunkowego ustalonego dla odpowiedniej klasy gruntu ornego, z tym ˝e dla klasy III 7. Wskaêniki szacunkowe gruntów stanowiàcych lasy: Wskaêniki szacunkowe w m3 drewna z 1 ha gruntów stanowiàcych lasy Okr´g podatkowy I II III IV grupy typów siedliskowych lasów 1 2 3 4 5 31 29 26 23 26 24 22 19 23 21 19 17 14 13 12 11 9 8 7 6 Grupy typów siedliskowych lasów tworzà: Grup´ 1: lasy: Êwie˝y, wilgotny, ∏´gowy i górski oraz ols jesionowy i ols górski, Grup´ 2: lasy mieszane: Êwie˝y, wilgotny i bagienny, wy˝ynny, górski i ols, Grup´ 3: bory mieszane: Êwie˝y, wilgotny, bagienny, wy˝ynny i górski, Grup´ 4: bory: Êwie˝y, wilgotny, górski, Grup´ 5: bory: suchy i bagienny. 1925 ROZPORZÑDZENIE RADY MINISTRÓW z dnia 3 grudnia 2002 r. w sprawie odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jàdrowego. Na podstawie art. 51 oraz art. 55 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. — Prawo atomowe (Dz. U. z 2001 r. Nr 3, poz. 18, Nr 100, poz. 1085 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 135, poz. 1145) zarzàdza si´, co nast´puje: Rozdzia∏ 1 Przepisy ogóle § 1. Rozporzàdzenie okreÊla: niotwórczych, oraz wymogi, jakim muszà odpowiadaç przechowalniki wypalonego paliwa jàdrowego; 4) kategorie i podkategorie odpadów promieniotwórczych, które mogà byç sk∏adowane w poszczególnych rodzajach sk∏adowisk; 5) szczegó∏owe wymagania, jakim powinny odpowiadaç poszczególne rodzaje sk∏adowisk, dotyczàce lokalizacji, eksploatacji, budowy i zamkni´cia; 1) sposób kwalifikowania odpadów promieniotwórczych do kategorii i podkategorii; 6) warunki, jakie powinno spe∏niaç sk∏adowisko, aby mog∏o byç uznane za Krajowe Sk∏adowisko Odpadów Promieniotwórczych; 2) sposób prowadzenia ewidencji i kontroli odpadów promieniotwórczych oraz wzór karty ewidencyjnej; 7) szczegó∏owe wymagania w zakresie przygotowania odpadów promieniotwórczych do sk∏adowania. 3) warunki przechowywania odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jàdrowego i wymogi, jakim muszà odpowiadaç obiekty, pomieszczenia i opakowania przeznaczone do przechowywania poszczególnych kategorii odpadów promie- § 2. Ilekroç w rozporzàdzeniu jest mowa o: 1) „zezwoleniu” — nale˝y przez to rozumieç zezwolenie na wykonywanie dzia∏alnoÊci zwiàzanej z nara˝eniem na promieniowanie jonizujàce;