Obsah (4)

§ 5§ 42§ 25§ 2

Dziennik Ustaw Nr 163 — 11232 — Poz. 1577 1577 ROZPORZÑDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPO¸ECZNEJ 1) z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie bezpieczeƒstwa i higieny pracy przy produkcji, transp

za∏àczniku A; 14) podklasy — wydzielone w klasie 1 materia∏ów niebezpiecznych grupy materia∏ów i przedmiotów wybuchowych o podobnym zachowaniu si´ podczas spalania, deflagracji lub detonacji,

za∏àczniku A; Poz. 1577 2) oznaczenie i adres producenta materia∏u wybuchowego; 3) oznaczenie i adres wnioskodawcy zg∏aszajàcego materia∏ wybuchowy do oceny; 4) informacje dotyczàce u˝ytkownika materia∏u wybuchowego oraz przewidywanego zakresu ich stosowania; 5) numer normy lub okreÊlenie dokumentu ustalajàcego warunki techniczne materia∏u wybuchowego; 15) grupy zgodnoÊci — oznaczone literowo grupy materia∏ów i przedmiotów wybuchowych, zaklasyfikowanych do klasy 1, okreÊlone w za∏àczniku A; 6) informacje dotyczàce wzoru chemicznego, receptury materia∏u wybuchowego oraz dokumentacj´ konstrukcyjnà materia∏u wybuchowego; 16) kod klasyfikacyjny — symbol cyfrowo-literowy, sk∏adajàcy si´ z oznaczenia podklasy i litery grupy zgodnoÊci materia∏u i przedmiotu wybuchowego, nadany przez jednostk´ upowa˝nionà przez ministra w∏aÊciwego do spraw gospodarki; 7) informacje dotyczàce charakterystyk materia∏u wybuchowego, na przyk∏ad wyniki badaƒ na dopuszczenie tego materia∏u do stosowania w górnictwie; 17) znak zgodnoÊci — zastrze˝ony znak, nadawany lub stosowany zgodnie z zasadami oceny zgodnoÊci, okreÊlony w przepisach wydanych na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodnoÊci (Dz. U. Nr 166, poz.1360 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 718 i Nr 130, poz. 1188), wskazujàcy, ˝e dany wyrób lub proces sà zgodne z wymaganiami lub specyfikacjami technicznymi. §

2. Materia∏ wybuchowy produkowany lub stosowany w produkcji, bàdê wprowadzany do obrotu, podlega ocenie pod wzgl´dem bezpieczeƒstwa, zwanej dalej „ocenà”.
3. Ocenie nie podlegajà wyroby pirotechniczne widowiskowe oznaczone kodem klasyfikacyjnym 1.4 G i 1.4 S. §
5. Oceny, z zastrze˝eniem ust. 6, dokonujà jednostki organizacyjne upowa˝nione przez ministra w∏aÊciwego do spraw gospodarki, na wniosek producenta materia∏u wybuchowego lub pracodawcy stosujàcego w produkcji lub wprowadzajàcego do obrotu materia∏ wybuchowy, zwanych dalej „wnioskodawcà”.
6. Ocenie podlegajà materia∏y wybuchowe w postaci gotowych wyrobów, a tak˝e wyst´pujàcych w procesie technologicznym pó∏produktów, pó∏fabrykatów, mieszanin reakcyjnych, surowców i odpadów. Oceny dokonuje si´ na koszt wnioskodawcy, przy czym na jego wniosek mo˝e byç ona dokonana zgodnie z zasadami okreÊlonymi w ustawie z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 11, poz. 95, z póên. zm.4));
7. Wniosek o dokonanie oceny powinien zawieraç: 8) kod klasyfikacyjny materia∏u wybuchowego w transporcie wraz z kopià certyfikatu klasyfikacyjnego, je˝eli wnioskodawca je posiada; 9) inne istotne informacje dotyczàce ocenianego materia∏u wybuchowego oraz propozycje przedsi´biorcy dotyczàce warunków dopuszczenia tego materia∏u do produkcji, stosowania w produkcji oraz do obrotu.
8. Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, nale˝y do∏àczyç reprezentatywnà próbk´ materia∏u wybuchowego w iloÊci uzgodnionej z jednostkà dokonujàcà oceny, a w przypadku wyrobów pirotechniki widowiskowej, równie˝ instrukcj´ bezpieczeƒstwa obs∏ugi oraz instrukcj´ ich utylizacji.
9. Sposób dokonywania oceny okreÊla za∏àcznik nr 1 do rozporzàdzenia.
10. Podstaw´ do dokonania oceny materia∏u wybuchowego oznaczonego znakiem zgodnoÊci stanowi dokumentacja oceny zgodnoÊci, dostarczona jednostce, o której mowa w ust. 1, przez producenta lub przedsi´biorc´ zainteresowanego wprowadzeniem do obrotu tego materia∏u. §
12. Dla materia∏u wybuchowego podlegajàcego ocenie jednostka, o której mowa w § 5 ust. 1, wystawia kart´ oceny materia∏u wybuchowego pod wzgl´dem bezpieczeƒstwa, zwanà dalej „kartà oceny”, stanowiàcà o dopuszczeniu materia∏u do produkcji, stosowania w produkcji, magazynowania oraz obrotu.
13. Karta oceny, z zastrze˝eniem ust. 3, powinna zawieraç informacje dotyczàce: 1) nazw´ handlowà lub innà nazw´ pozwalajàcà na zidentyfikowanie materia∏u wybuchowego; 1) identyfikacji przedmiotu oceny; ——————— 4) Zmiany wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U. z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 39, poz. 462, z 2001 r. Nr 22, poz. 247, Nr 27, poz. 298, Nr 56, poz. 580, Nr 110, poz. 1189, Nr 123, poz. 1353 i Nr 154, poz.1800, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 89, poz. 804 i Nr 153, poz.1271 oraz z 2003 r. Nr 17, poz.
14. 2) oznaczenia producenta; 3) adresu i oznaczenia wnioskodawcy; 4) przewidywanych u˝ytkowników; 5) oznaczenia materia∏u wed∏ug Polskich Norm; Dziennik Ustaw Nr 163 — 11234 — 6) podstawy prawnej oceny; 7) ogólnej charakterystyki i przeznaczenia materia∏u wybuchowego; 8) receptury, sk∏adu chemicznego lub konstrukcji materia∏u wybuchowego; 9) zdolnoÊci do detonacji materia∏u wybuchowego; 10) zachowania si´ materia∏u wybuchowego podczas spalania; 11) ciep∏a wybuchu, obj´toÊci produktów wybuchu oraz wspó∏czynnika zagro˝enia; 12) wra˝liwoÊci materia∏u wybuchowego na bodêce mechaniczne, termiczne oraz wspó∏czynniki wra˝liwoÊci; 13) innych charakterystyk materia∏u wybuchowego — w miar´ potrzeb; 14) oceny bezpieczeƒstwa materia∏u wybuchowego w produkcji, transporcie wewnàtrzzak∏adowym oraz obrocie handlowym; 15) warunków dopuszczenia materia∏u do produkcji, stosowania w produkcji oraz do obrotu.
15. W przypadku wyst´powania w procesie produkcyjnym pó∏produktów, pó∏fabrykatów, mieszanin reakcyjnych, surowców lub odpadów b´dàcych materia∏ami wybuchowymi, w karcie oceny okreÊla si´ ich umownie przyj´tà klasyfikacj´ do podklas 1.1, 1.2, 1.3, 1.4, 1.5, 1.6, do klasy 4.1 lub do przedmiotów ratowniczych klasy 9, zawierajàcych materia∏y wybuchowe, w celu ustalania lokalizacji obiektów zawierajàcych te materia∏y wybuchowe. Poz. 1577
16. Obiekty lub jego cz´Êci, w których znajdujà si´ materia∏y wybuchowe o wspó∏czynniku wra˝liwoÊci mniejszym od 2 lub materia∏y wybuchowe nieopakowane lub w stanie niezaelaborowanym, zalicza si´ do kategorii MW1, a pozosta∏e obiekty — do kategorii MW
18. Obiekty lub pomieszczenia, w których znajdujà si´ materia∏y wybuchowe opakowane lub w stanie zaelaborowanym, mogà zostaç zaliczone do kategorii MW1, je˝eli jest to uzasadnione wzgl´dami bezpieczeƒstwa.
19. W stosunku do obiektów, w których równoczeÊnie wyst´puje zagro˝enie wybuchem lub spaleniem materia∏u wybuchowego i zagro˝enie wybuchem mieszaniny materia∏u palnego z powietrzem, nale˝y: 1) zaliczyç obiekt do kategorii MW1 lub MW2, stosownie do wyst´pujàcego zagro˝enia; 2) dokonaç oceny zagro˝enia wybuchem pomieszczeƒ i przestrzeni zewn´trznych; 3) okreÊliç i wyznaczyç odpowiednie strefy zagro˝enia wybuchem, zgodnie z obowiàzujàcymi przepisami o ochronie przeciwpo˝arowej. §
21. W zwiàzku z przewidywanym stopniem zniszczeƒ w przypadku wybuchu lub spalenia materia∏u wybuchowego obiekty, w których znajdujà si´ materia∏y wybuchowe, zalicza si´ do klasy UZ lub MDO.
22. Zaliczenia projektowanego obiektu do klasy UZ lub MDO dokonuje projektant obiektu, natomiast w przypadku obiektu istniejàcego — pracodawca. §
24. W przypadku zmiany charakterystyk materia∏u wybuchowego, dla którego zosta∏a wydana karta oceny, wnioskodawca powiadamia jednostk´, która dokonywa∏a oceny tego materia∏u. §
26. Wokó∏ obiektów zaliczonych do kategorii MW1 lub MW2 nale˝y wyznaczyç i oznaczyç stref´ ochrony obiektu.
27. Przepisy § 5 ust. 2—6 i § 6 stosuje si´ odpowiednio.
28. Zasi´g strefy ochrony obiektu ustala pracodawca w zale˝noÊci od kategorii zagro˝enia obiektu wybuchem lub spaleniem materia∏u wybuchowego. §
30. Jednostki organizacyjne,

§ 5

ust.1, sporzàdzajà i aktualizujà wykaz materia∏ów wybuchowych poddanych ocenie i dopuszczonych do produkcji, stosowania w produkcji oraz obrotu w postaci zbiorów kart ocen.

1. Na obszarze strefy ochrony obiektu nale˝y przeciwdzia∏aç powstawaniu warunków dla zaistnienia zjawisk lub sytuacji mogàcych spowodowaç wybuch lub po˝ar materia∏ów wybuchowych znajdujàcych si´ w tym obiekcie.
2. Karty ocen sà jawne, z wyjàtkiem kart zawierajàcych dane stanowiàce tajemnic´ paƒstwowà lub s∏u˝bowà, zastrze˝onà z uwagi na ochron´ tajemnicy producenta. §
4. Dla obiektów zagro˝onych wybuchem lub spaleniem materia∏u wybuchowego powinna zostaç opracowana karta kwalifikacyjna obiektu. §
6. Dla obiektów na terenie zak∏adów pracy zagro˝onych wybuchem lub spaleniem znajdujàcego si´ w nich materia∏u wybuchowego ustala si´ kategorie zagro˝enia MW1 i MW2, zwane dalej odpowiednio „kategorià MW1” lub „MW2”.
7. Kart´ kwalifikacyjnà obiektu opracowuje i na bie˝àco aktualizuje powo∏ywany przez pracodawc´ zespó∏ specjalistów posiadajàcych odpowiednie uprawnienia budowlane, kwalifikacje w dziedzinie bezpieczeƒstwa i higieny pracy oraz ochrony przeciwpo˝arowej.
8. Pracodawca kwalifikuje obiekty do odpowiedniej kategorii zagro˝eƒ MW1 lub kategorii MW2, zgodnie z wymaganiami,

ust. 3—5. 3. Zatwierdzona przez pracodawc´ karta kwalifikacyjna obiektu stanowi za∏àcznik do ksià˝ki obiektu budowlanego. Dziennik Ustaw Nr 163 — 11235 — 4. Karta kwalifikacyjna obiektu zagro˝onego wybuchem lub spalaniem materia∏u wybuchowego, o której mowa w ust.1, powinna zawieraç: 1) informacje identyfikujàce obiekt, w szczególnoÊci numer, nazw´, przynale˝noÊç do jednostki organizacyjnej zak∏adu; 2) schematyczny rysunek obiektu przedstawiajàcy podzia∏ na pomieszczenia, usytuowanie dróg: dojazdowych, po˝arowych, dla pieszych i technologicznych oraz obwa∏owaƒ, powierzchni odcià˝ajàcych, os∏on i sztolni; 3) informacje o przeznaczeniu obiektu oraz poszczególnych pomieszczeƒ w obiekcie; 4) kwalifikacj´ obiektu i jego pomieszczeƒ do kategorii MW1 lub MW2, ze wskazaniem dominujàcych rodzajów zagro˝eƒ; 5) kwalifikacj´ obiektu do klasy UZ lub MDO; Poz. 1577 § 13. 1. Urzàdzenia elektryczne i osprz´t w obiektach i pomieszczeniach zagro˝onych wybuchem lub spalaniem materia∏u wybuchowego kategorii MW1 i MW2 powinny odpowiadaç nast´pujàcym wymaganiom: 1) okreÊlonym w rozporzàdzeniu Ministra Spraw Wewn´trznych z dnia 3 listopada 1992 r. w sprawie ochrony przeciwpo˝arowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 92, poz. 460 oraz z 1995 r. Nr 102, poz. 507); 2) okreÊlonym w Polskich Normach dotyczàcych instalacji elektrycznych w obiektach budowlanych, zapewniajàcych bezpieczeƒstwo; 3) powinny posiadaç stopieƒ ochrony co najmniej IP 54, zgodny z Polskà Normà, dotyczàcà instalacji elektrycznych w obiektach budowlanych, w zakresie wymagaƒ podstawowych — w obiektach lub cz´Êciach obiektów zaliczonych do kategorii MW1. 6) informacje o wyst´powaniu w obiekcie lub jego pomieszczeniach zagro˝enia wybuchem mieszanin substancji palnych z powietrzem oraz zwiàzanych z tym stref zagro˝eƒ wybuchem, zgodnie z obowiàzujàcymi przepisami o ochronie przeciwpo˝arowej; 2. Budowa urzàdzeƒ elektrycznych i osprz´tu powinna zapewniaç ∏atwoÊç czyszczenia oraz jak najmniejsze odk∏adanie si´ na ich powierzchniach py∏u. 7) podstawowe wymagania w stosunku do obiektu: 4. Temperatura powierzchni obudowy urzàdzeƒ elektrycznych powinna byç co najmniej o 50 K ni˝sza od temperatury rozk∏adu materia∏u wybuchowego, nie wy˝sza jednak ni˝ 120°C (393 K), a w przypadku materia∏ów wybuchowych o temperaturze rozk∏adu poni˝ej 200°C (473 K), temperatura powierzchni powinna byç zgodna z dopuszczalnà temperaturà okreÊlonà w karcie oceny materia∏u wybuchowego.

1. a)typ konstrukcji obiektu,
2. b)parametry obwa∏owaƒ, os∏on, sztolni,
3. c)przegrody odcià˝ajàce,
4. d)rodzaj okien, drzwi, dopuszczalne rodzaje szyb okiennych oraz wykoƒczenie Êcian i pod∏óg; 8) informacje dotyczàce:
5. a)dopuszczalnego ob∏adowania pomieszczeƒ materia∏em wybuchowym,
6. b)dopuszczalnej iloÊci osób znajdujàcych si´ w obiekcie, z podzia∏em na pomieszczenia przeznaczone do pracy sta∏ej lub dorywczej,
7. c)zasi´gu strefy ochrony obiektu i sposobu oznaczenia,
8. d)zasi´gu stref zagro˝eƒ; 3. Urzàdzenia elektryczne powinny byç skutecznie zabezpieczone przed niedopuszczalnym przegrzaniem. 5. Kable i przewody elektryczne powinny byç odporne na mechaniczne, chemiczne i termiczne wp∏ywy otoczenia, ich zewn´trzne pow∏oki i otuliny powinny byç wykonane z materia∏ów niepalnych lub trudno zapalnych, chyba ˝e sà chronione w inny sposób przed zapaleniem, a przejÊcia kabli przez Êciany powinny byç szczelne. 6. W pomieszczeniach zaliczonych do kategorii MW1 nie nale˝y instalowaç g∏ównych urzàdzeƒ rozdzielczych i ∏àczników silnopràdowych oraz gniazd wtykowych. 9) wymagania w stosunku do mediów, instalacji energetycznych, urzàdzeƒ elektrycznych, osprz´tu i instalacji elektrycznych w pomieszczeniach oraz rodzaju i temperatury Êrodków ogrzewajàcych, ch∏odzàcych, smarujàcych i konserwujàcych stosowanych w procesie technologicznym, a tak˝e sta∏ych urzàdzeƒ gaÊniczych, lokalizacji punktów sygnalizacji i uruchamiania tych urzàdzeƒ; 7. W obiektach i pomieszczeniach zaliczonych do kategorii MW1 i MW2 mogà byç stosowane urzàdzenia elektryczne i osprz´t niespe∏niajàce wymagaƒ okreÊlonych w ust. 1—5, w przypadku zastosowania uk∏adów automatycznych eliminujàcych sta∏à ich obs∏ug´ przez pracowników, je˝eli nie pogorszy to warunków bezpieczeƒstwa. 10) inne wymagania wynikajàce ze specyfiki obiektu oraz realizowanego procesu technologicznego. § 14. 1. Os∏ony obiektów powinny odpowiadaç nast´pujàcym wymaganiom: 5. Do karty kwalifikacyjnej, o której mowa w ust. 1, nale˝y do∏àczyç karty oceny znajdujàcych si´ w obiekcie materia∏ów wybuchowych. 1) odleg∏oÊç podstawy wa∏u ziemnego niepodpartego murem od zewn´trznej Êciany budynku powinna wynosiç nie wi´cej ni˝ 3 m; Dziennik Ustaw Nr 163 — 11236 — Poz. 1577 2) kàt pomi´dzy podstawà a tworzàcà wa∏ ziemny powinien wynosiç od 35 do 45 stopni; wi´kszym stopniu wykorzystaç podstawowe elementy ich konstrukcji noÊnej. 3) wa∏ nie powinien byç ni˝szy od najwy˝szego punktu sklepienia pomieszczeƒ zagro˝onych wybuchem; 4) szerokoÊç korony wa∏u powinna wynosiç co najmniej 0,5 m; 2. Elementy budynku oddzielajàce pomieszczenia powinny, w miejscach gdzie to jest konieczne, stanowiç ochron´ przed przeniesieniem wybuchu na materia∏ wybuchowy znajdujàcy si´ w sàsiednim pomieszczeniu. 5) powierzchnie wa∏ów ziemnych powinny byç uodpornione na erozj´ powietrznà i wodnà; 3. W pomieszczeniach obiektów zaliczonych do klasy MDO nale˝y stosowaç przegrody odcià˝ajàce. 6) wa∏y ziemne mogà byç podparte murem, jednolub dwustronnie, przy czym Êciana budynku mo˝e pe∏niç funkcj´ muru podpierajàcego, bez wzgl´du na wysokoÊç wa∏u; 4. Materia∏ u˝yty do budowy przegrody odcià˝ajàcej powinien charakteryzowaç si´ masà nie wi´kszà ni˝ 75 kg na jednostk´ powierzchni (m2) przegrody. 7) wa∏y ziemne mo˝na zastàpiç murami lub innymi os∏onami, na przyk∏ad wynikajàcymi z ukszta∏towania terenu, o takiej samej skutecznoÊci. 2. Obiekty klasy MDO posiadajàce os∏on´ od strony przegród odcià˝ajàcych uwa˝a si´ za obwa∏owane, je˝eli elementy konstrukcyjne obiektu gwarantujà os∏on´ przed przeniesieniem wybuchu na materia∏ wybuchowy znajdujàcy si´ w sàsiednich pomieszczeniach obiektu lub w sàsiednim obiekcie. § 15. 1. Wyloty przejÊç w wa∏ach ziemnych wychodzàce na drogi transportowe, drogi dla pieszych lub budynki powinny byç os∏oni´te wa∏ami ziemnymi, murami oporowymi lub innymi os∏onami. 2. Wa∏y,

ust. 1, powinny byç konstruowane i lokalizowane w sposób umo˝liwiajàcy poch∏oni´cie lub rozproszenie energii wybuchu przenoszonej przez przejÊcie.

1. PrzejÊcia w wa∏ach lub pod wa∏ami powinny byç za∏amane pod takim kàtem, który zapewnia niepowstawanie przeÊwitu. §
3. Lokalizacja obiektów, w których znajdujà si´ materia∏y wybuchowe zaklasyfikowane lub zaliczone umownie do klasy 1, podklasy 1.1 i 1.5, lub klasy 4.1 powinna odpowiadaç wymaganiom okreÊlonym w za∏àczniku nr 2 do rozporzàdzenia.
4. Lokalizacja obiektów, w których znajdujà si´ materia∏y wybuchowe zaklasyfikowane lub zaliczone umownie do klasy 1, podklasy 1.2, 1.3, 1.4 i 1.6 lub przedmioty ratownicze klasy 9, zawierajàce materia∏y wybuchowe, powinna odpowiadaç wymaganiom okreÊlonym w za∏àczniku nr 3 do rozporzàdzenia.
5. Przy okreÊlaniu wymagaƒ dotyczàcych lokalizacji obiektów znajdujàce si´ w nich pó∏produkty, pó∏fabrykaty, mieszaniny reakcyjne, surowce i odpady b´dàce materia∏ami wybuchowymi zalicza si´ umownie do podklasy 1.1, o ile w karcie oceny nie dokonano ich innej umownej klasyfikacji. §
7. W obiektach zaliczonych do klasy MDO nale˝y tak organizowaç proces technologiczny, aby w razie wybuchu lub spalenia si´ materia∏u wybuchowego mo˝na by∏o do odtworzenia tych obiektów w jak naj-
8. Przegrody powinny byç tak konstruowane i usytuowane, aby wybuch w jednym pomieszczeniu nie spowodowa∏ zagro˝enia w innych pomieszczeniach i obiektach.
9. Na zewnàtrz obiektu naprzeciwko przegrody odcià˝ajàcej nale˝y umieszczaç skuteczne os∏ony, je˝eli jej elementy mog∏yby w razie wybuchu zagra˝aç innym obiektom.
10. Przegrodà odcià˝ajàcà mo˝e byç Êciana pomieszczenia, okno lub dach. §
12. Powierzchnie elementów budowlanych obiektów, w których znajdujà si´ materia∏y wybuchowe, oraz wyposa˝enia tych obiektów powinny byç trwa∏e, g∏adkie, ∏atwo zmywalne, bez szpar oraz p´kni´ç.
13. Pow∏oki Êcian, sufitów oraz elementów wyposa˝enia powinny zostaç wykonane z materia∏ów trudno palnych.
14. Pow∏oki,

ust. 2, oraz pod∏ogi powinny charakteryzowaç si´ odpornoÊcià na dzia∏anie substancji stosowanych w procesie technologicznym oraz uniemo˝liwiaç reakcje chemiczne z tymi substancjami.

1. Pow∏oki pod∏óg oraz elementów wyposa˝enia powinny spe∏niaç wymagania Polskiej Normy w zakresie ochrony przed elektrycznoÊcià statycznà, je˝eli wynika to z karty kwalifikacyjnej obiektu.
2. Okna usytuowane od strony nas∏onecznionej nale˝y zabezpieczyç przed bezpoÊrednim dzia∏aniem promieni s∏onecznych na materia∏ wybuchowy.
3. Okna w suficie, nawet przy zastosowaniu szk∏a zbrojonego, powinny byç od spodu zabezpieczone siatkà ochronnà o drobnych oczkach.
4. Decyzj´ o rodzaju szk∏a do szklenia okien w pomieszczeniach, w których znajdujà si´ materia∏y wybuchowe, podejmuje projektant, bioràc pod uwag´ rodzaj znajdujàcego si´ w nich materia∏u wybuchowego. Decyzj´ do∏àcza si´ do karty kwalifikacyjnej obiektu.
5. Drzwi ewakuacyjne powinny otwieraç si´ na zewnàtrz pomieszczenia i posiadaç zamki rolkowe, dzia- Dziennik Ustaw Nr 163 — 11237 — ∏ajàce w wyniku pchni´cia, albo rozsuwaç si´ na zewnàtrz.
6. Okna s∏u˝àce jako wyjÊcia awaryjne powinny byç ∏atwo dost´pne oraz otwieraç si´ na zewnàtrz, przy czym otwór okienny powinien posiadaç wymiary nie mniejsze ni˝ 0,75 m x 0,75 m.
7. Obiekty powinny posiadaç odpowiednie zabezpieczenia przed wy∏adowaniami atmosferycznymi, zgodnie z wymaganiami Polskiej Normy dotyczàcej zabezpieczeƒ przed wy∏adowaniami atmosferycznymi. §
8. IloÊç materia∏ów wybuchowych w poszczególnych obiektach, pomieszczeniach oraz na stanowiskach pracy nale˝y ograniczyç do wielkoÊci niezb´dnych dla zapewnienia prawid∏owego przebiegu procesu technologicznego, z zachowaniem stref zagro˝enia wybuchem oraz minimalnych dopuszczalnych odleg∏oÊci pomi´dzy obiektami, okreÊlonych w za∏àcznikach nr 2 i 3 do rozporzàdzenia. §
10. Prace stwarzajàce zagro˝enie wybuchem lub spalaniem materia∏u wybuchowego powinny byç wykonywane za pomocà urzàdzeƒ samosterujàcych lub zdalnie sterowanych.
11. Je˝eli zastosowanie urzàdzeƒ,

ust.1, nie jest mo˝liwe, nale˝y do minimum ograniczyç liczb´ osób nara˝onych oraz zastosowaç rozwiàzania techniczne zmniejszajàce zagro˝enie. §

2. Parametry procesu technologicznego istotne z punktu widzenia bezpieczeƒstwa powinny byç rejestrowane w sposób uniemo˝liwiajàcy utrat´ informacji w razie wybuchu lub spalenia materia∏u wybuchowego.
3. Pracodawca okreÊla parametry technologiczne podlegajàce rejestracji. §
5. Sygna∏y z urzàdzeƒ automatyki, pomiarów oraz kontroli procesu technologicznego, majàce istotne znaczenie dla bezpoÊredniego prowadzenia tego procesu, powinny, w miar´ mo˝liwoÊci, pochodziç z dwóch niezale˝nych êróde∏.
6. Sygna∏y,

ust.1, i ich êród∏a okreÊla pracodawca.

1. W razie przekroczenia dopuszczalnych parametrów technologicznych lub powstania innych przyczyn mogàcych wywo∏aç zagro˝enie, uk∏ad sterowania powinien spowodowaç samoczynne doprowadzenie procesu technologicznego do stanu bezpiecznego lub jego przerwanie. Poz. 1577 mo˝liwe wy∏àcznie przez mieszanie, odbieranie ciep∏a, rozcieƒczanie lub rozpuszczanie, nale˝y zapewniç mo˝liwoÊç wykonania tych czynnoÊci w ka˝dych warunkach.
2. Podczas wykonywania czynnoÊci okreÊlonych w ust. 4 nale˝y zapewniç mo˝liwoÊç opró˝nienia z materia∏u wybuchowego reaktorów i innych urzàdzeƒ technicznych. §
4. W maszynach i innych urzàdzeniach technicznych, w tym w instalacjach technologicznych, nale˝y stosowaç wy∏àcznie czynniki ogrzewajàce, ch∏odzàce, smarne lub konserwujàce, które nie wchodzà w reakcje chemiczne z substancjami stosowanymi w procesie technologicznym. Je˝eli stosowanie takich czynników jest niemo˝liwe, nale˝y stosowaç urzàdzenia, których konstrukcja nie dopuszcza do ich przenikania do przestrzeni zawierajàcych substancje stosowane w procesie technologicznym.
5. Urzàdzenia s∏u˝àce do ogrzewania pomieszczeƒ powinny byç dostosowane do rodzajów materia∏ów wybuchowych i stosowanej technologii. 3.Temperatura powierzchni urzàdzeƒ ogrzewajàcych powinna byç ni˝sza co najmniej o 50 K od temperatury rozk∏adu materia∏u wybuchowego i nie przekraczaç 120°C (393 K). §
7. Niedopuszczalne jest umieszczanie w jednym pomieszczeniu produkcyjnym materia∏ów wybuchowych zaklasyfikowanych do grup zgodnoÊci A i B z materia∏ami wybuchowymi zaklasyfikowanymi do pozosta∏ych grup zgodnoÊci, chyba ˝e wynika to z realizowanego procesu technologicznego.
8. Podczas stosowania i przechowywania materia∏ów wybuchowych nale˝y zapewniç takie warunki, by uniemo˝liwiaç zachodzenie niekorzystnych zmian w∏aÊciwoÊci materia∏ów wybuchowych, zw∏aszcza zwi´kszajàcych prawdopodobieƒstwo zainicjowania wybuchu, a w szczególnoÊci: 1) przemian chemicznych w materiale wybuchowym; 2) zwi´kszania wra˝liwoÊci materia∏u wybuchowego na bodêce; 3) pogarszania stabilnoÊci chemicznej lub fizycznej materia∏u wybuchowego; 4) wytwarzania innych substancji o w∏aÊciwoÊciach wybuchowych.
9. W razie awarii pracownicy obs∏ugujàcy maszyny i inne urzàdzenia techniczne powinni mieç mo˝liwoÊç przerwania procesu technologicznego za pomocà urzàdzeƒ sterowania r´cznego, przy czym co najmniej jedno z tych urzàdzeƒ powinno byç umieszczone na stanowisku obs∏ugi. §
11. Drogi na terenie zak∏adu pracy s∏u˝àce do transportu materia∏ów wybuchowych, surowców, pó∏produktów, pó∏fabrykatów, materia∏ów do ich produkcji, a tak˝e narz´dzi i przedmiotów s∏u˝àcych do zapewnienia ciàg∏oÊci procesów technologicznych, mogà byç lokalizowane w strefach zagro˝enia, bezpoÊrednich oraz bliskich, okreÊlonych w za∏àczniku nr 2 do rozporzàdzenia.
12. Je˝eli podczas prowadzenia procesu technologicznego przerwanie stanów przedawaryjnych jest
13. Na drogach,

ust. 1, nale˝y stosowaç sygnalizacj´ Êwietlnà. Dziennik Ustaw Nr 163 — 11238 — §

1. Podczas przejazdu Êrodka transportu przewo˝àcego materia∏ wybuchowy o wspó∏czynniku wra˝liwoÊci mniejszym ni˝ 2 ze znakiem „M”, na drodze powinien byç zapewniony ruch jednostronny. §
3. Pracownik mo˝e przenosiç materia∏y wybuchowe o masie brutto do 25 kg, chyba ˝e instrukcja zak∏adowa ze wzgl´dów bezpieczeƒstwa nakazuje ograniczenie tej masy.
4. Przy r´cznym przenoszeniu materia∏u wybuchowego o wspó∏czynniku wra˝liwoÊci mniejszym ni˝ 2 ca∏kowita masa ∏adunku nie mo˝e przekraczaç 10 kg, w tym masa materia∏u wybuchowego 5 kg. Przenoszenie pomi´dzy obiektami produkcyjnymi takiego ∏adunku powinna wykonywaç jedna osoba. §
5. W transporcie wewnàtrzzak∏adowym materia∏ów wybuchowych mo˝na u˝ywaç urzàdzeƒ, które sà przystosowane do transportu przewo˝onego materia∏u. §
7. W obr´bie jednego obiektu transport materia∏ów wybuchowych mo˝e si´ odbywaç przewodami rurowymi dostosowanymi do rodzaju materia∏u wybuchowego i stanu, w jakim on wyst´puje w danej operacji technologicznej.
8. Transport materia∏ów wybuchowych pomi´dzy obiektami mo˝e odbywaç si´ przewodami rurowymi, je˝eli te materia∏y sà w postaci ciek∏ych roztworów lub zawiesin.
9. Roztwory i zawiesiny,

ust. 2, w miar´ mo˝liwoÊci, nie powinny posiadaç cech materia∏ów wybuchowych.

1. Dopuszcza si´ transport materia∏u wybuchowego przewodami rurowymi w postaci zawiesiny w gazie, je˝eli karta oceny dopuszcza ten rodzaj transportu. §
3. Maszyny i inne urzàdzenia techniczne znajdujàce si´ w obiekcie zagro˝onym wybuchem lub spaleniem materia∏u wybuchowego nie powinny powodowaç niezamierzonego zap∏onu lub wybuchu materia∏u wybuchowego w wyniku oddzia∏ywania ciep∏a, tarcia, uderzenia lub innych bodêców. Poz. 1577 dobrane w taki sposób, aby nie stanowi∏y êród∏a dodatkowych zagro˝eƒ powsta∏ych w wyniku korozji i niebezpiecznych reakcji chemicznych. §
5. Maszyny i inne urzàdzenia techniczne znajdujàce si´ w obiekcie zagro˝onym wybuchem lub spaleniem materia∏u wybuchowego powinny byç konstruowane w sposób uniemo˝liwiajàcy gromadzenie si´ w miejscach do tego nieprzeznaczonych materia∏ów wybuchowych mogàcych wywo∏aç zagro˝enie.
6. Po∏àczenia pomi´dzy urzàdzeniami powinny byç konstruowane w sposób uniemo˝liwiajàcy przenoszenie ognia w razie zap∏onu materia∏u wybuchowego. §
7. W pomieszczeniach, w których mo˝e wystàpiç zagro˝enie oparzeniem lub ska˝eniem twarzy, ràk i oczu, powinny byç zainstalowane natryski z zimnà wodà. Konstrukcja oraz sposób uruchamiania natrysków powinny byç dostosowane do warunków pracy oraz rodzaju zagro˝enia w pomieszczeniu. §
9. Przy wyjÊciu z pomieszczeƒ, w których mo˝e wystàpiç zagro˝enie zapaleniem odzie˝y na cz∏owieku lub ska˝eniem powierzchni cia∏a i odzie˝y, powinny byç zainstalowane natryski uruchamiane samoczynnie w chwili wejÊcia pod natrysk.
10. Natryski powinny dzia∏aç niezawodnie, niezale˝nie od istniejàcych warunków atmosferycznych, a ich szczegó∏owa lokalizacja i konstrukcja powinny byç dostosowane do warunków pracy i rodzaju zagro˝enia.
11. Liczba natrysków,

ust. 1, powinna byç dostosowana do liczby osób, które mogà byç jednoczeÊnie zagro˝one. §

1. Je˝eli w obiektach znajdujà si´ materia∏y wybuchowe, nale˝y stosowaç Êrodki chroniàce przed elektrycznoÊcià statycznà, zgodnie z wymaganiami Polskiej Normy dotyczàcej ochrony przed elektrycznoÊcià statycznà. §
2. Przewody doprowadzajàce czynniki technologiczne powinny byç: 1) dost´pne do oczyszczania, naprawy i wymiany;
3. Wymagania,

ust. 1, powinny spe∏niaç równie˝ Êrodki transportu wewnàtrzzak∏adowego, pojemniki na materia∏y wybuchowe stosowane w operacjach technologicznych lub w transporcie wewnàtrzzak∏adowym, drzwi, okna, zamki, zawiasy, okucia, wyposa˝enie obiektów oraz inne elementy konstrukcyjne.

1. Narz´dzia u˝ywane w obiektach zagro˝onych wybuchem lub spaleniem materia∏u wybuchowego powinny byç wykonane z odpowiednio dobranych materia∏ów niepowodujàcych iskrzenia oraz u˝ywane w sposób uniemo˝liwiajàcy niezamierzony wybuch lub zapalenie materia∏u wybuchowego.
2. Materia∏y s∏u˝àce do wykonywania urzàdzeƒ i narz´dzi,

ust. 1—3, powinny byç 2) prowadzone poza przejÊciami dla ludzi i drogami ewakuacyjnymi. §

2. Obiekty, w których wykonuje si´ operacje technologiczne gro˝àce zapaleniem znajdujàcych si´ w nich materia∏ów wybuchowych, powinny byç wyposa˝one w sta∏e urzàdzenia gaÊnicze, odpowiednie do wyst´pujàcego zagro˝enia.
3. Urzàdzenia gaÊnicze,

ust.1, powinny byç uruchamiane automatycznie oraz r´cznie z co najmniej dwóch punktów, z których jeden powinien znajdowaç si´ przy wejÊciu do obiektu, a pozosta∏e przy drogach prowadzàcych do obiektu. Punkty r´cznego uruchamiania sta∏ych urzàdzeƒ gaÊniczych powinny byç oznakowane. Dziennik Ustaw Nr 163 — 11239 —

1. W przypadku ca∏odobowej obecnoÊci obs∏ugi w obiekcie dopuszcza si´ r´czne uruchamianie instalacji gaÊniczej. W takim przypadku punkty uruchamiania instalacji powinny odpowiadaç wymaganiom okreÊlonym w ust. 2, przy czym co najmniej jeden punkt uruchamiania powinien byç usytuowany na stanowisku pracy.
2. Obliczeniowa intensywnoÊç zraszania wodnych urzàdzeƒ gaÊniczych powinna wynosiç co najmniej 25 dm3• m–2 • min–
3. Poz. 1577 §
5. Przedsi´biorca opracowuje i na bie˝àco aktualizuje projekty technologiczne i techniczne, dokumentacje technologiczne, instrukcje i regulaminy zawierajàce szczegó∏owe wymagania dotyczàce wykonania, wyposa˝enia i wykorzystania obiektów oraz przebiegu procesu technologicznego, a tak˝e wymagania dotyczàce wykonywania innych czynnoÊci mogàcych mieç znaczenie dla bezpieczeƒstwa.
6. Przebieg procesu technologicznego powinien byç zgodny z wymaganiami okreÊlonymi w dokumentach,

ust.

2. Instalacj´ tryskaczowà mo˝na stosowaç jako sta∏e urzàdzenie gaÊnicze pod warunkiem zapewnienia intensywnoÊci zraszania, o której mowa w ust.
3. §
5. Pomieszczenia zak∏adów pracy, w których prowadzony jest obrót wyrobami pirotechnicznymi widowiskowymi, dzieli si´ na pomieszczenia:
6. Je˝eli spalaniu materia∏u wybuchowego towarzyszy emisja silnie toksycznych produktów, urzàdzenie gaÊnicze powinno zawieraç wodny roztwór substancji neutralizujàcej produkty toksyczne. 1) sklepowe — przeznaczone do realizacji bezpoÊredniej sprzeda˝y; §
7. Obiekty i urzàdzenia, w których zosta∏y ujawnione wady lub uszkodzenia mogàce mieç wp∏yw na bezpieczeƒstwo eksploatacji, powinny byç niezw∏ocznie wy∏àczone z ruchu do czasu naprawy. §
8. Obiekty i ich wyposa˝enie oraz urzàdzenia, w których znajdujà si´ materia∏y wybuchowe lub s∏u˝àce do wykonywania operacji z tymi materia∏ami, powinny byç poddawane przeglàdom i remontom w terminach ustalonych w instrukcjach eksploatacji obiektów i urzàdzeƒ. §
10. Âcieki produkcyjne zawierajàce materia∏y wybuchowe w postaci zawiesiny lub rozpuszczone, albo substancje, z których mo˝e powstaç materia∏ wybuchowy, powinny byç obrabiane przed ich wprowadzaniem do kanalizacji Êciekowej celem uniemo˝liwienia wydzielania si´ materia∏ów wybuchowych.
11. Kana∏y Êciekowe, którymi sà odprowadzane Êcieki, powinny byç dost´pne w celu oczyszczania, naprawy i wymiany oraz zabezpieczone przed dost´pem osób nieuprawnionych. 2) zaplecza — przeznaczone do przechowywania iloÊci wyrobów pirotechnicznych widowiskowych zapewniajàcych ciàg∏oÊç sprzeda˝y; 3) magazynowe — pomieszczenia przystosowane do sk∏adowania wyrobów pirotechnicznych widowiskowych o masie brutto ponad 1 000 kg nieprzerwanie przez okres co najmniej 90 dni w roku.
12. Z zastrze˝eniem ust. 3, w pomieszczeniach sklepowych i pomieszczeniach zaplecza mogà znajdowaç si´ wy∏àcznie wyroby pirotechniczne widowiskowe, oznaczone kodem klasyfikacyjnym 1.4 G i 1.4 S.
13. W pomieszczeniach sklepowych oraz w pomieszczeniach zaplecza mogà byç przechowywane wyroby oznaczone kodem klasyfikacyjnym 1.1 G, 1.2 G i 1.3 G w opakowaniach jednostkowych, bàdê w opakowaniach kartonowych lub tekturowych o masie brutto co najwy˝ej 50 kg, je˝eli iloÊç mieszaniny pirotechnicznej w jednostkowym wyrobie nie przekracza w: 1) rakietach — 100 g, w tym mieszaniny wywo∏ujàcej efekt pirotechniczny do 70 g; 2) moêdzierzach — 40 g; 3) petardach — 5 g; §
15. Odpady materia∏ów wybuchowych i materia∏y wybuchowe nieodpowiadajàce wymaganiom lub zanieczyszczone innymi materia∏ami, nienadajàce si´ do uzdatnienia lub wykorzystania, nale˝y zbieraç, a nast´pnie utylizowaç w sposób ustalony przez pracodawc´, z uwzgl´dnieniem wymagaƒ okreÊlonych przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628, z póên. zm.5)). 4) strzelajàcym konfetti — 10 mg;
16. Sposób post´powania z materia∏ami,

ust. 1, powinien byç okreÊlony w dokumentach wymienionych w § 41 ust.

1. W takim przypadku wyroby te traktuje si´ jak wyroby pirotechniczne widowiskowe oznaczone kodem klasyfikacyjnym 1.4 G. ——————— 5) Zmiany wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 113, poz. 984 i Nr 199, poz. 1671 oraz z 2003 r. Nr 7, poz.
2. §
3. Pomieszczenia,

§ 42ust.1 pkt 1 i 2, mo˝na lokalizowaç w obiektach przeznaczonych na cele handlowe, pod warunkiem spe∏nienia wymagaƒ okre

Êlonych w §

1. 5) ogniach bengalskich — 2 500 g; 6) bateriach — 500 g, nie wi´cej jednak ni˝ do 40 g w pojedynczym wystrzale; 7) innych wyrobach — 50 g w pojedynczym wystrzale. Dziennik Ustaw Nr 163 — 11240 — §
2. Pomieszczenia,

§ 42ust.1 pkt 1 i 2, mo˝na eksploatowaç, je˝eli: 1) temperatura w pomieszczeniach przy pomiarze na wysoko

Êci 1 m od pod∏ogi nie przekracza 30 °C (303 K) i zainstalowane sà Êrodki techniczne gwarantujàce spe∏nienie tego wymogu; 2) sà wyposa˝one w podr´czny sprz´t gaÊniczy dostosowany do zagro˝enia stwarzanego przez przechowywane wyroby; 3) przechowywane wyroby pirotechniczne posiadajà zabezpieczenie przed powstawaniem w nich niekorzystnych przemian chemicznych lub fizycznych, mogàcych powodowaç zwi´kszenie wra˝liwoÊci materia∏u na bodêce, pogorszenie trwa∏oÊci chemicznej oraz powodujàcych inicjacj´ wybuchu lub zap∏on; Poz. 1577 11) wymiary wewn´trzne pomieszczeƒ zapewniajà bezpieczne operowanie opakowaniami sk∏adowanych wyrobów oraz swobodne poruszanie si´ osób kupujàcych i personelu; 12) pó∏ki, rega∏y i inne wyposa˝enie pomieszczeƒ sà wykonane z materia∏ów trudno palnych, uniemo˝liwiajàcych w czasie po˝aru tworzenie toksycznych zwiàzków, zagra˝ajàcych zdrowiu lub ˝yciu ludzi. § 45. Pomieszczenia,

§ 42ust.

1 pkt 1 i 2, zalicza si´ do kategorii MW2, a obiekty, w których sà zlokalizowane, zalicza si´ do klasy MDO. § 46. 1. Strefa ochrony obiektu dla pomieszczeƒ,

§ 42

ust.1 pkt 1 i 2, która jest oddzielnà strefà po˝arowà, powinna obejmowaç obszar tych pomieszczeƒ. 4) posiadajà konstrukcj´ zabezpieczajàcà przechowywane materia∏y przed kradzie˝à oraz dost´pem nieuprawnionych osób;

1. W strefie ochrony pracodawca nie powinien dopuÊciç do: 5) posiadajà system wentylacji wyciàgowej; 1) u˝ywania otwartego ognia; 6) posiadajà ochron´ przed wy∏adowaniami atmosferycznymi, zgodnà z wymaganiami Polskiej Normy dotyczàcej zabezpieczeƒ przed wy∏adowaniami atmosferycznymi; 2) palenia tytoniu; 7) urzàdzenia i instalacje elektryczne odpowiadajà wymaganiom stawianym urzàdzeniom instalowanym w miejscach zagro˝onych po˝arem zgodnie z wymaganiami Polskiej Normy dotyczàcej instalacji elektrycznych w obiektach budowlanych, zapewniajàcych bezpieczeƒstwo; 8) elementy i przewody grzewcze w pomieszczeniach sà rozmieszczone przynajmniej w odleg∏oÊci 1 m od opakowaƒ zawierajàcych wyroby pirotechniczne, a ich temperatura nie przekracza 120 °C (393 K); 9) drzwi ewakuacyjne otwierajà si´ na zewnàtrz pomieszczenia i posiadajà zamki rolkowe, dzia∏ajàce w wyniku pchni´cia lub rozsuwajà si´ na zewnàtrz; 10) okna s∏u˝àce za wyjÊcia awaryjne otwierajà si´ na zewnàtrz, natomiast otwory okienne posiadajà wymiary co najmniej 0,75 m x 0,75 m; §
2. Szczegó∏owe wymagania w stosunku do pomieszczeƒ magazynowych,

§ 42ust. 1 pkt 3, okre

Êlajà przepisy rozporzàdzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 paêdziernika 2002 r. w sprawie pomieszczeƒ magazynowych i obiektów do przechowywania materia∏ów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. 3) prowadzenia prac spawalniczych; 4) prowadzenia innych prac mogàcych stworzyç warunki dla zap∏onu lub wybuchu zgromadzonych wyrobów pirotechnicznych; 5) gromadzenia i przechowywania materia∏ów palnych innych ni˝ wynikajàce z wyposa˝enia obiektu handlowego. 3. Je˝eli pomieszczenia sklepowe i zaplecza,

§ 42ust. 1 pkt 1 i 2, stanowiàce fragment obiektów handlowych nie sà pomieszczeniami wydzielonymi, wówczas w bezpo

Êrednim ich otoczeniu nie nale˝y przechowywaç substancji ∏atwo palnych lub butli zawierajàcych gaz pod ciÊnieniem. §

1. Wyroby pirotechniczne widowiskowe mogà byç przechowywane w pomieszczeniach sklepowych i pomieszczeniach zaplecza w iloÊciach brutto podanych w poni˝szej tabeli: §
2. Pracodawca prowadzàcy obrót wyrobami pirotechnicznymi, w tym o przeznaczeniu widowiskowym, powinien zapewniç bezpieczeƒstwo ludzi, mienia i Êrodowiska, a w szczególnoÊci: 1) przechowywaç wyroby pirotechniczne w∏aÊciwie opakowane i oznakowane, w ustalonych terminach wa˝noÊci; Dziennik Ustaw Nr 163 — 11241 — Poz. 1577 2) opracowaç i posiadaç aktualnà instrukcj´ przechowywania wyrobów pirotechnicznych, obejmujàcà zasady ich utylizacji, oraz instrukcje bezpieczeƒstwa i higieny pracy dla wszystkich stanowisk pracy; §
3. Pracodawca prowadzàcy obrót wyrobami pirotechnicznymi, w tym o przeznaczeniu widowiskowym, powinien opracowaç instrukcj´ post´powania w sytuacji awaryjnej i organizacji akcji ratowniczej, okreÊlajàcà: 3) zapewniaç przestrzeganie instrukcji magazynowania wyrobów pirotechnicznych oraz instrukcji bezpieczeƒstwa i higieny pracy na wszystkich stanowiskach pracy; 1) rodzaj i skal´ zagro˝eƒ; 4) zapewniaç bezpieczny transport wewnàtrzzak∏adowy wyrobów pirotechnicznych; 5) zapewniaç ochron´ wyrobów pirotechnicznych przed kradzie˝à oraz dost´pem osób nieupowa˝nionych; 6) w pomieszczeniach, w których znajdujà si´ wyroby pirotechniczne, nie przechowywaç materia∏ów, narz´dzi oraz wyposa˝enia innego ni˝ okreÊlone w instrukcji przechowywania; 7) wykluczyç mo˝liwoÊç wp∏ywu na wyroby pirotechniczne bodêców mogàcych spowodowaç wybuch lub zap∏on; 8) w pomieszczeniach sklepowych i pomieszczeniach zaplecza prowadziç wy∏àcznie prace zwiàzane z przeznaczeniem tych pomieszczeƒ; 9) prace mogàce doprowadziç do ogrzewania i zap∏onu wyrobów pirotechnicznych, w szczególnoÊci prace remontowe pomieszczeƒ, prowadziç wy∏àcznie po usuni´ciu wyrobów pirotechnicznych z tych pomieszczeƒ oraz po potwierdzeniu na piÊmie przez upowa˝nionà przez pracodawc´ osob´, ˝e wyroby zosta∏y usuni´te; 10) w razie uszkodzenia opakowania rozsypanà zawartoÊç zbieraç i neutralizowaç we w∏aÊciwy sposób, zgodnie z obowiàzujàcà instrukcjà magazynowania; 11) urzàdzenia elektryczne, sygnalizacyjne, odgromowe oraz inne instalacje znajdujàce si´ w pomieszczeniach i obiektach poddawaç kontroli przed dopuszczeniem do eksploatacji, a nast´pnie, raz w roku kontrolowaç, dokumentujàc wyniki kontroli pisemnym protoko∏em; 2) sposób post´powania w przypadku awarii i sposób organizacji akcji ratowniczej, ze wskazaniem lokalizacji stosowanych Êrodków gaÊniczych; 3) zasady oraz miejsce ewakuacji ludzi; 4) sposób powiadamiania stra˝y po˝arnej, Policji lub innych jednostek ratowniczych; 5) sposoby zabezpieczenia miejsca awarii, likwidacji bezpoÊrednich skutków oraz metody przeciwdzia∏ania rozszerzaniu si´ skutków awarii. §
5. Pracodawca prowadzàcy obrót wyrobami pirotechnicznymi, w tym o przeznaczeniu widowiskowym, opracowuje karty kwalifikacyjne obiektów, w których prowadzona jest sprzeda˝ wyrobów pirotechnicznych.
6. Karty kwalifikacyjnej nie opracowuje si´ dla pomieszczeƒ sklepowych i zaplecza, w których prowadzi si´ wy∏àcznie sezonowà sprzeda˝, a ∏àczny czas przechowywania wyrobów pirotechnicznych nie przekracza 90 dni w roku.
7. Karta kwalifikacyjna obiektu zagro˝onego wybuchem lub spalaniem wyrobów pirotechnicznych, o której mowa w ust. 1, powinna zawieraç: 1) oznaczenie oraz adres przedsi´biorcy; 2) nazw´ oraz adres obiektu; 3) schematyczny rysunek obiektu ze wskazaniem podzia∏u na pomieszczenia, usytuowanie dróg dojazdowych i po˝arowych, os∏on, obwa∏owaƒ oraz wyjÊç awaryjnych; 4) okreÊlenie przeznaczenia obiektu oraz poszczególnych pomieszczeƒ; 12) opakowania lub pojemniki z wyrobami pirotechnicznymi przechowywaç na pó∏kach, rega∏ach lub w miejscach do tego przeznaczonych oraz uk∏adaç w sposób uniemo˝liwiajàcy ich przypadkowe przemieszczanie si´, przewracanie lub deformowanie pod wp∏ywem nadmiernego ci´˝aru, z zachowaniem mo˝liwoÊci ich przemieszczania zgodnie z potrzebami; 5) klasyfikacj´ obiektu do kategorii MW2 ze wskazaniem dominujàcych zagro˝eƒ; 13) w przypadku powstania zagro˝enia spowodowanego zainicjowaniem przechowywanych wyrobów pirotechnicznych dzia∏aç zgodnie z instrukcjà post´powania w sytuacji awaryjnej, o której mowa w § 50; 8) podstawowe wymagania w stosunku do konstrukcji obiektu: 14) w pomieszczeniach, w których znajdujà si´ wyroby pirotechniczne, nie u˝ywaç otwartego ognia. 6) klasyfikacj´ obiektu do klasy UZ lub MDO; 7) stwierdzenie o niedopuszczalnoÊci wyst´powania w obiekcie lub pomieszczeniach zagro˝enia wybuchem mieszanin substancji palnych z powietrzem; a) typ konstrukcji obiektu, b) parametry obwa∏owaƒ, os∏on, sztolni, okien, rodzaje szyb okiennych i posadzki, c) lokalizacje i konstrukcje drzwi ewakuacyjnych; Dziennik Ustaw Nr 163 — 11242 — 9) informacje dotyczàce: a) dopuszczalnego ob∏adowania obiektu masà pirotechnicznà zawartà w wyrobach (netto), b) dopuszczalnej liczby osób znajdujàcych si´ w obiekcie, c) dopuszczalnych i faktycznych odleg∏oÊci od pobliskich obiektów, d) zasi´gu strefy ochrony obiektu i sposobu jej wyznaczania; Poz. 1577 §
8. Przepisów rozporzàdzenia nie stosuje si´ do konstrukcji obiektów zbudowanych zgodnie z przepisami obowiàzujàcymi w czasie ich wznoszenia, w których w dniu wejÊcia w ˝ycie rozporzàdzenia wytwarza i przetwarza si´ materia∏y wybuchowe, przy czym iloÊç i rodzaj materia∏ów wybuchowych w obiektach powinny odpowiadaç wymaganiom okreÊlonym w niniejszym rozporzàdzeniu. §
9. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie 14 dni od dnia og∏oszenia, z wyjàtkiem przepisów § 12 i § 18 ust. 7, które wchodzà w ˝ycie po up∏ywie 12 miesi´cy od dnia og∏oszenia.6) 10) kod klasyfikacyjny wyrobów pirotechnicznych; 11) wymagania w stosunku do mediów energetycznych, instalacji energetycznych, instalacji gaÊniczej, lokalizacji punktów sygnalizacji oraz sposobu uruchamiania instalacji gaÊniczej; 12) szczegó∏owe wymagania w stosunku do urzàdzeƒ elektrycznych, osprz´tu i instalacji elektrycznych w obiekcie. §
10. W pomieszczeniach,

§ 42ust.

1 pkt 1 i 2, transport wyrobów pirotechnicznych mo˝e odbywaç si´ przy u˝yciu wózków obs∏ugiwanych r´cznie. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Spo∏ecznej: J. Hausner ——————— 6) Niniejsze rozporzàdzenie by∏o poprzedzone rozporzàdzeniem Ministra Przemys∏u z dnia 8 sierpnia 1990 r. w sprawie bezpieczeƒstwa i higieny pracy przy produkcji, magazynowaniu i transporcie wewnàtrzzak∏adowym materia∏ów wybuchowych (Dz. U. Nr 58, poz. 341, z 1992 r. Nr 2, poz. 7, z 1995 r. Nr 73, poz. 365), które utraci∏o moc z dniem wejÊcia w ˝ycie niniejszego rozporzàdzenia na podstawie art. 26 ustawy z dnia 2 lutego 1996 r. o zmianie ustawy — Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 24, poz. 110, z 1997 r. Nr 104, poz. 661 oraz z 1998 r. Nr 66, poz. 431. Za∏àczniki do rozporzàdzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Spo∏ecznej z dnia 9 lipca 2003 r. (poz. 1577) Za∏àcznik nr 1 SPOSÓB DOKONYWANIA OCENY MATERIA¸ÓW WYBUCHOWYCH POD WZGL¢DEM BEZPIECZE¡STWA 1. Ocena pod wzgl´dem bezpieczeƒstwa materia∏ów wybuchowych,

§ 5ust. 2 rozporzàdzenia, polega na do

Êwiadczalnym lub obliczeniowym wyznaczeniu charakterystyk tych materia∏ów, w zakresie niezb´dnym do wystawienia karty oceny, o której mowa w § 6 rozporzàdzenia.

1. ZdolnoÊç materia∏u wybuchowego do generowania fali uderzeniowej okreÊla porównawczo, w stosunku do wzorcowego materia∏u wybuchowego (krystalicznego heksogenu), wspó∏czynnik zagro˝enia RZ. Wspó∏czynnik RZ wyznacza si´ doÊwiadczalnie w drodze badaƒ modelowych lub oblicza z dok∏adnoÊcià do dwóch miejsc po przecinku z wzoru: Rz =4,71·10–4· (Q · V)0,5 gdzie poszczególne okreÊlenia oznaczajà: Q — ciep∏o wybuchu danego materia∏u wybuchowego w kJ/kg, V — obj´toÊç w∏aÊciwa produktów wybuchu danego materia∏u wybuchowego w dm3/kg.
2. Wra˝liwoÊç materia∏u wybuchowego okreÊla wspó∏czynnik wra˝liwoÊci RW obliczany z wzoru: Rw = (RM · RT)0,5 gdzie poszczególne okreÊlenia oznaczajà: RM — wspó∏czynnik wra˝liwoÊci mechanicznej danego materia∏u wybuchowego, RT — wspó∏czynnik wra˝liwoÊci termicznej danego materia∏u wybuchowego.
3. Wspó∏czynniki RM i RT,

ust. 3, sà wyznaczane z wzorów: 1) RM = 0,076 · (St · Si )0,5 gdzie poszczególne okreÊlenia oznaczajà: St — dolna granica wra˝liwoÊci na tarcie danego materia∏u wybuchowego w N, oznaczona wed∏ug Polskiej Normy dotyczàcej oznaczania wra˝liwoÊci na tarcie materia∏ów wybuchowych, Si — dolna granica wra˝liwoÊci na uderzenie danego materia∏u wybuchowego w J, oznaczona we- Dziennik Ustaw Nr 163 — 11243 — d∏ug Polskiej Normy dotyczàcej oznaczania wra˝liwoÊci na uderzenie materia∏ów wybuchowych; RT = 39,02 · log TR/373 2) gdzie: TR — temperatura rozk∏adu danego materia∏u wybuchowego w K, oznaczona wed∏ug Polskiej Normy dotyczàcej oznaczania temperatury rozk∏adu materia∏ów wybuchowych.

1. Przy obliczaniu wspó∏czynnika RW, zgodnie z ust. 3 i 4, stosuje si´ nast´pujàce zasady: 1) je˝eli materia∏ wybuchowy posiada wspó∏czynnik wra˝liwoÊci mechanicznej RM mniejszy lub równy 1, to wspó∏czynnik wra˝liwoÊci, oprócz wartoÊci liczbowej, otrzymuje znak „M”; 2) je˝eli materia∏ wybuchowy charakteryzuje si´ wra˝liwoÊcià na uderzenie wy˝szà od 50 J oraz równoczeÊnie wra˝liwoÊcià na tarcie wy˝szà od 353 N, do obliczenia wspó∏czynnika wra˝liwoÊci mechanicz- Poz. 1577 nej wed∏ug wzoru okreÊlonego w ust. 4 pkt 1 nale˝y przyjàç wartoÊci Si = 50 J i ST = 353 N; 3) je˝eli materia∏ wybuchowy nie ulega rozk∏adowi przy ogrzewaniu do temperatury 673 K, to do obliczania wspó∏czynnika wra˝liwoÊci termicznej wed∏ug wzoru okreÊlonego w ust. 4 pkt 2 nale˝y przyjàç TR = 673 K.
2. Badania charakterystyk istotnych z punktu widzenia oceny materia∏u wybuchowego pod wzgl´dem bezpieczeƒstwa dokonujà jednostki organizacyjne,

§ 5ust. 1 rozporzàdzenia, okre

Êlajàc indywidualnie metodyk´ realizacji. 7. Badania charakterystyk niezb´dnych do dokonania umownej klasyfikacji pó∏produktów, pó∏fabrykatów, mieszanin reakcyjnych, surowców lub odpadów b´dàcych materia∏ami wybuchowymi, o której mowa w § 6 ust. 3 rozporzàdzenia, dokonujà jednostki organizacyjne,

§ 5ust. 1 rozporzàdzenia, okre

Êlajàc indywidualnie metodyk´ ich realizacji, z uwzgl´dnieniem warunków, w jakich te produkty wyst´pujà w realizowanym procesie technologicznym. Za∏àcznik nr 2 WYMAGANIA DOTYCZÑCE SYTUOWANIA OBIEKTÓW, W KTÓRYCH ZNAJDUJÑ SI¢ MATERIA¸Y WYBUCHOWE ZAKLASYFIKOWANE LUB ZALICZONE UMOWNIE DO KLASY 1, PODKLASY 1.1 i 1.5 LUB DO KLASY 4.1

1. Minimalnà dopuszczalnà odleg∏oÊcià (Ld) od zagra˝ajàcego wybuchem obiektu zawierajàcego ∏adunek materia∏ów wybuchowych zaklasyfikowanych do podklas 1.1 i 1.5 oraz do klasy 4.1 w stosunku do innych obiektów w otoczeniu jest taka odleg∏oÊç, przy której nadciÊnienie fali uderzeniowej (Pf) powstajàcej przy wybuchu ∏adunku nie przekracza wielkoÊci dopuszczalnych, okreÊlonych w ust. 8, które wyznaczajà granice stref zagro˝eƒ.
2. Minimalne dopuszczalne odleg∏oÊci,

ust. 1, okreÊla si´ z uwzgl´dnieniem: 1) zdolnoÊci ∏adunku materia∏ów wybuchowych do generowania fali uderzeniowej w przypadku wybuchu; 2) konstrukcji obiektu, w tym istniejàcych os∏on i obwa∏owaƒ; 3) uwarunkowaƒ propagacji fali uderzeniowej wokó∏ obiektu; odniesienia do okreÊlenia parametrów zagro˝enia dla innych materia∏ów wybuchowych, przy których wybuchu w otoczeniu ∏adunku powstaje fala uderzeniowa.

1. Równowa˝nik masy heksogenu (G), zwany dalej „równowa˝nikiem heksogenowym”, zawartego w obiekcie ∏adunku materia∏u wybuchowego zdolnego do generowania w otoczeniu fali uderzeniowej wyznacza si´ doÊwiadczalnie, w drodze badaƒ modelowych, lub okreÊla si´ wed∏ug wzoru: G = RZ · MX gdzie poszczególne okreÊlenia oznaczajà: G — równowa˝nik heksogenowy ∏adunku w kg, RZ — wspó∏czynnik zagro˝enia materia∏u wybuchowego, wyznaczony zgodnie z za∏àcznikiem nr 1 ust. 2 do rozporzàdzenia, MX — masa netto zawartego w obiekcie materia∏u wybuchowego w kilogramach. 5) zastosowanych zabezpieczeƒ obiektu oraz pobliskich obiektów.
2. W przypadku ∏àcznego przechowywania materia∏ów wybuchowych zaliczonych do podklasy 1.1 lub 1.5 z innymi materia∏ami wybuchowymi, przy wyznaczaniu minimalnych dopuszczalnych odleg∏oÊci (Ld),

ust. 1, nale˝y uwzgl´dniaç ∏àcznà mas´ (G) równowa˝nika heksogenowego znajdujàcych si´ w obiekcie materia∏ów wybuchowych.

1. Wzorcowym materia∏em wybuchowym jest heksogen krystaliczny, który przyjmuje si´ jako materia∏
2. Obiekt, w którym znajduje si´ materia∏ wybuchowy zaklasyfikowany do klasy 4.1, mo˝e byç traktowany 4) wra˝liwoÊci materia∏ów wybuchowych znajdujàcych si´ w zagro˝onym obiekcie, w stosunku do którego ma byç wyznaczona bezpieczna odleg∏oÊç; Dziennik Ustaw Nr 163 — 11244 — jako niestwarzajàcy zagro˝enia z tytu∏u generowania fali uderzeniowej, je˝eli spe∏nione sà nast´pujàce warunki: 1) lokalizacja i konstrukcja obiektu wykluczajà mo˝liwoÊç zainicjowania zawartego w nim ∏adunku w przypadku wybuchu w sàsiednich obiektach zawierajàcych ∏adunki materia∏u wybuchowego; 2) podczas przechowywania materia∏u wybuchowego przestrzegane sà specjalne warunki bezpieczeƒstwa okreÊlone przez przedsi´biorc´, uniemo˝liwiajàce wybuch przechowywanego ∏adunku w przypadku zaistnienia po˝aru w obiekcie.
3. NadciÊnienie fali uderzeniowej (Pf) jako funkcj´ odleg∏oÊci czo∏a fali (L) od miejsca wybuchu materia∏u wybuchowego i jego równowa˝nika heksogenowego (G) wyznacza si´ doÊwiadczalnie w drodze badaƒ modelowych lub okreÊla wed∏ug wzoru: Pf = 980 · (L· G –1/3 ) –1.89 gdzie poszczególne okreÊlenia oznaczajà: Pf — nadciÊnienie fali uderzeniowej w kPa, L — odleg∏oÊç od miejsca wybuchu w metrach.
4. W otoczeniu obiektów, w których znajduje si´ materia∏ wybuchowy, podczas wybuchu którego powstaje fala uderzeniowa, wyznacza si´ strefy zagro˝enia wybuchem, które dzieli si´ ze wzgl´du na przewidywane nadciÊnienie fali uderzeniowej na strefy: 1) bezpoÊrednià — nadciÊnienie fali uderzeniowej ponad 250 kPa; 2) bliskà — nadciÊnienie fali uderzeniowej od 35 do 250 kPa; 3) poÊrednià — nadciÊnienie fali uderzeniowej od 5 do 35 kPa; 4) dalekà — nadciÊnienie fali uderzeniowej do 5 kPa.
5. W poszczególnych strefach zagro˝enia wybuchem materia∏u wybuchowego mogà byç lokalizowane nast´pujàce rodzaje obiektów: 1) budynki do produkcji materia∏ów wybuchowych i obiekty towarzyszàce, z wyjàtkiem obiektów stwarzajàcych dodatkowe zagro˝enie, oraz magazyny pó∏fabrykatów — co najmniej w strefie bliskiej; 2) budynki produkcyjne inne ni˝ wymienione w pkt 1, wydzielone obiekty, w których znajdujà si´ pomieszczenia higieniczno-sanitarne, budynki laboratoryjne i inne obiekty badawcze, budynki pomocnicze, drogi, napowietrzne linie wysokiego napi´cia, ogrodzenia zewn´trzne zak∏adów — nie bli˝ej ni˝ w strefie poÊredniej, z wyjàtkiem dróg,

§ 25ust.

1 rozporzàdzenia; 3) budynki mieszkalne — nie bli˝ej ni˝ w strefie dalekiej, przy czym w obszarze, dla którego przewidywane nadciÊnienie fali uderzeniowej wynosi:

1. a)poni˝ej 5 kPa — dopuszcza si´ rozproszonà zabudow´ obiektów mieszkalnych, Poz. 1577
2. b)poni˝ej 3 kPa — dopuszcza si´ zwartà zabudow´ obiektów mieszkalnych; 4) obiekty niewymienione w pkt 1—3 — wy∏àcznie w strefie dalekiej. 10. W strefie bliskiej nie mo˝na lokalizowaç obiektów i stanowisk pracy niezwiàzanych z obiektem, w którym znajduje si´ materia∏ wybuchowy. 11. Wymagania dotyczàce obiektów magazynowych gotowych wyrobów w opakowaniach transportowych okreÊlajà przepisy,

§ 2rozporzàdzenia. 12. Minimalnà dopuszczalnà odleg∏o

Êç obiektów nieobwa∏owanych, w których znajduje si´ materia∏ wybuchowy, od innych obiektów wyznacza si´ doÊwiadczalnie, w drodze badaƒ modelowych, uwzgl´dniajàc kryteria,

ust. 8—10, lub okreÊla wed∏ug wzoru: Ld = 38.25 · Pf–0.529 · G1/3 gdzie poszczególne okreÊlenia oznaczajà: Ld — minimalna dopuszczalna odleg∏oÊç w metrach, G — równowa˝nik heksogenowy w kilogramach, Pf — dopuszczalne nadciÊnienie fali uderzeniowej w kPa. 13. Minimalnà dopuszczalnà odleg∏oÊç obiektów obwa∏owanych, w których znajduje si´ materia∏ wybuchowy, od innych obiektów wyznacza si´ doÊwiadczalnie, w drodze badaƒ modelowych, uwzgl´dniajàc kryteria,

ust. 8—10, lub okreÊla si´ wed∏ug wzorów: 1) przy odleg∏oÊci powy˝ej 10 m do 80 m: Ld = 14.96 · Pf –0.629 · G0.396 2) przy odleg∏oÊci powy˝ej 80 m do 500 m: Ld = 3.693 · Pf–1 · G0.63 + 27.1 3) przy odleg∏oÊci powy˝ej 500 m: Ld = 38.25 · Pf–0.529 · G1/3

1. Za odleg∏oÊç pomi´dzy budynkami przyjmuje si´ najmniejszà odleg∏oÊç pomi´dzy Êcianami budynków.
2. Dla obiektów, w których znajduje si´ materia∏ wybuchowy o wspó∏czynniku wra˝liwoÊci nie wi´kszym ni˝ 2 lub nie wi´kszym ni˝ 5 ze znakiem „M”, minimalna odleg∏oÊç od innych obiektów stwarzajàcych zagro˝enie wybuchem wynosi: 1) co najmniej 20 m, je˝eli zawierajà one ∏adunek materia∏u wybuchowego o masie równowa˝nika heksogenowego (G) w granicach od 10 do 1 000 kg; 2) co najmniej 60 m, je˝eli zawierajà one ∏adunek materia∏u wybuchowego o masie równowa˝nika heksogenowego (G) w granicach od ponad 1 000 do 5 000 kg; Dziennik Ustaw Nr 163 — 11245 — Poz. 1577 3) wartoÊç obliczonà wed∏ug wzorów,

ust. 12 lub 13, je˝eli zawierajà ∏adunek materia∏u wybuchowego o masie równowa˝nika heksogenowego (G) ponad 5 000 kg. cie, dokonuje si´ na podstawie wzorów podanych w ust. 12 lub 13, z uwzgl´dnieniem minimalnych odleg∏oÊci,

ust.

2. Obliczenia maksymalnych dopuszczalnych iloÊci materia∏ów wybuchowych, które mogà byç w obiek-
3. Zasi´g stref zagro˝enia wokó∏ obiektów nieobwa∏owanych okreÊla tabela: Dziennik Ustaw Nr 163 — 11246 — Poz. 1577
4. Zasi´g stref zagro˝eƒ wokó∏ obiektów obwa∏owanych okreÊla tabela:
5. Badania modelowe,

ust. 4, 7, 12 i 13, wykonujà jednostki organizacyjne,

§ 5ust. 1 rozporzàdzenia, okre

Êlajàc indywidualnie metodyk´ ich realizacji.

1. Materia∏y wybuchowe zaklasyfikowane do podklas 1.1 i 1.5 oraz do klasy 4.1 mo˝na przechowywaç w pomieszczeniach podr´cznych, w iloÊciach nieprzekraczajàcych wielkoÊci okreÊlonych w tabeli:
2. Pomieszczenie podr´czne, o którym mowa w ust. 20, powinno odpowiadaç nast´pujàcym wymaganiom: przemys∏owe lub w odr´bnym obiekcie bez sta∏ej obs∏ugi; niedopuszczalne jest lokalizowanie pomieszczeƒ podr´cznych w budynkach mieszkalnych; 1) powinno byç zlokalizowane wy∏àcznie w wydzielonym pomieszczeniu bez sta∏ej obs∏ugi, w obiekcie laboratoryjnym, obiekcie u˝ytkowanym na cele 2) elementy konstrukcyjne oraz wyposa˝enie pomieszczenia podr´cznego powinny w istotny spo- Dziennik Ustaw Nr 163 — 11247 — sób ograniczaç wp∏yw na otoczenie skutków ewentualnego zap∏onu lub wybuchu przechowywanego materia∏u wybuchowego; 3) pomieszczenie powinno posiadaç powierzchnie odcià˝ajàce oraz os∏ony przed tymi powierzchniami, ograniczajàce rozlot od∏amków, wyrzut produktów gazowych spalania i oddzia∏ywanie fali uderzeniowej. Poz. 1577
3. W przypadku przechowywania materia∏ów wybuchowych w wydzielonych komorach lub boksach pomieszczenia podr´cznego, których konstrukcja zabezpiecza przed przeniesieniem si´ detonacji pomi´dzy tymi komorami lub boksami, w pomieszczeniu podr´cznym mo˝na przechowywaç nie wi´cej ni˝ czterokrotnoÊç iloÊci materia∏ów wybuchowych, okreÊlonej w ust.
4. Za∏àcznik nr 3 WYMAGANIA DOTYCZÑCE SYTUOWANIA OBIEKTÓW, W KTÓRYCH ZNAJDUJÑ SI¢ MATERIA¸Y WYBUCHOWE ZAKLASYFIKOWANE LUB ZALICZONE UMOWNIE DO KLASY 1, PODKLASY 1.2, 1.3, 1.4, 1.6, LUB DO PRZEDMIOTÓW RATOWNICZYCH KLASY 9, ZAWIERAJÑCYCH MATERIA¸Y WYBUCHOWE
5. Minimalne dopuszczalne odleg∏oÊci (Ld) od nieobwa∏owanych obiektów zawierajàcych materia∏y wybuchowe zaklasyfikowane do podklasy 1.2, 1.3, 1.4 i 1.6 w stosunku do innych obiektów znajdujàcych si´ w po- bli˝u wyznacza si´ z uwzgl´dnieniem masy netto materia∏u wybuchowego (G), kierujàc si´ kryteriami okreÊlonymi w tabeli:
6. Przy ustalaniu lokalizacji obiektów, w których znajdujà si´ przedmioty ratownicze klasy 9, zawierajàce materia∏y wybuchowe, nie jest wymagane wyznaczanie minimalnych bezpiecznych odleg∏oÊci. zgodnie z zasadami okreÊlonymi w ust. 1 mo˝na zmniejszyç o 30 %. Gdy obiekt zagro˝ony, w stosunku do którego wyznaczana jest bezpieczna odleg∏oÊç, jest obwa∏owany, os∏oni´ty dodatkowymi murami lub innymi os∏onami, na przyk∏ad wynikajàcymi z ukszta∏towania terenu, obliczonà bezpiecznà odleg∏oÊç mo˝na zmniejszyç o 50 %.
7. Dla obwa∏owanych obiektów zawierajàcych materia∏y wybuchowe minimalne odleg∏oÊci wyznaczone Dziennik Ustaw Nr 163 — 11248 — Poz. 1577
8. W przypadku umieszczenia materia∏ów wybuchowych w wydzielonych komorach lub pomieszczeniach obiektu, pomi´dzy którymi nie mo˝e nastàpiç przeniesienie detonacji lub spalania, przy obliczaniu bezpiecznej odleg∏oÊci z zastosowaniem kryteriów,

ust. 1, bierze si´ pod uwag´ to po- mieszczenie (komor´), które wymaga wi´kszej odleg∏oÊci.

1. Pomieszczenie podr´czne, o którym mowa w ust. 5, powinno odpowiadaç nast´pujàcym wymaganiom: ograniczaç wp∏yw na otoczenie skutków ewentualnego zap∏onu lub wybuchu; 1) powinno byç zlokalizowane wy∏àcznie w wydzielonym pomieszczeniu bez sta∏ej obs∏ugi, w obiekcie laboratoryjnym, obiekcie u˝ytkowanym na cele przemys∏owe lub w odr´bnym obiekcie bez sta∏ej obs∏ugi; 2) elementy konstrukcyjne oraz dodatkowe wyposa˝enie pomieszczenia powinny w istotny sposób
2. Materia∏y wybuchowe zaliczone do podklasy 1.2, 1.3, 1.4 i 1.6 mo˝na przechowywaç w pomieszczeniach podr´cznych, w iloÊci okreÊlonej w tabeli: 3) pomieszczenie powinno posiadaç powierzchnie odcià˝ajàce oraz os∏ony przed tymi powierzchniami, uniemo˝liwiajàce rozlot od∏amków.
3. Pomieszczenia podr´czne,

ust. 5, w których znajdujà si´ przedmioty ratownicze klasy 9 zawierajàce materia∏y wybuchowe, mo˝na lokalizowaç w budynku u˝ytkowanym na cele przemys∏owe lub w odr´bnym obiekcie bez sta∏ej obs∏ugi.