Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 29 października 2002 r. w sprawie sposobu oznakowania nawigacyjnego polskich obszarów morskich

Dziennik Ustaw Nr 20 — 1342 — Poz. 173 173 ROZPORZÑDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY1) z dnia 29 paêdziernika 2002 r. w sprawie sposobu oznakowania nawigacyjnego polskich obszarów morskich Na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeƒstwie morskim (Dz. U. Nr 109, poz. 1156 oraz z 2002 r. Nr 240, poz. 2060) zarzàdza si´, co nast´puje: § 1. Przepisy rozporzàdzenia okreÊlajà zasady i sposoby oznakowania nawigacyjnego polskich obszarów morskich, zgodnie z systemem oznakowania nawigacyjnego przyj´tym przez Mi´dzynarodowe Stowarzyszenie S∏u˝b Oznakowania Nawigacyjnego i Latarni Morskich (IALA), dla Regionu A. § 2. OkreÊlone w rozporzàdzeniu sposoby oznakowania nawigacyjnego p∏ywajàcymi znakami nawigacyjnymi, zwanymi dalej „p∏awami”, oraz sta∏ymi znakami nawigacyjnymi, zwanymi dalej „stawami” albo „dalbami”, dotyczà: 1) bocznych granic osi torów wodnych lub kana∏ów; 2) przeszkód naturalnych lub innych przeszkód nawigacyjnych, w szczególnoÊci niebezpiecznych wraków; 3) przeszkód nawigacyjnych opisanych jako „nowe niebezpieczeƒstwo”; 4) akwenów specjalnych, w tym akwenów, na których uprawianie ˝eglugi mo˝e byç uregulowane przepisami szczególnymi; 5) innych obiektów wa˝nych dla bezpieczeƒstwa ˝eglugi, w tym w szczególnoÊci mostów, platform wiertniczych i morskich elektrowni wiatrowych. § 3. 1. Wprowadza si´ nast´puje rodzaje znaków nawigacyjnych: 1) znaki boczne — s∏u˝àce do wyznaczenia lewej i prawej granicy (strony) drogi wodnej. Znaki te stosowane sà zgodnie z przyj´tym kierunkiem oznakowania. Obserwator poruszajàcy si´ od strony morza do portu, ujÊcia rzeki lub innej drogi wodnej, zgodnie z kierunkiem oznakowania, po prawej burcie powinien widzieç znak prawej strony, po lewej zaÊ burcie — znak lewej strony toru wodnego. W wyjàtkowych przypadkach kierunek oznakowania nawigacyjnego bocznego mo˝e byç okreÊlony przez s∏u˝by oznakowania nawigacyjnego urz´dów morskich w inny sposób; w szczególnoÊci kierunek oznakowania wyznaczajàcy drog´ wodnà przy op∏ywaniu wysp lub w cieÊninach ∏àczàcych otwarte wody morskie mo˝e byç zgodny z kierunkiem ruchu wskazówek zegara. ——————— 1) Minister Infrastruktury kieruje dzia∏em administracji rzàdo- wej — gospodarka morska, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 2 rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Infrastruktury (Dz. U. Nr 32, poz. 302). Numeracja znaków nawigacyjnych rozpoczyna si´ od strony morza (na poczàtku toru wodnego), przy czym numery nieparzyste — okreÊlajà znaki nawigacyjne po prawej stronie toru wodnego, a numery parzyste — znaki po lewej jego stronie. Oznaczenia literowe znaków stosuje si´ tylko wówczas, gdy znaki nawigacyjne wystawione sà po jednej stronie toru wodnego. Równie˝ w tym wypadku oznaczenia w kolejnoÊci liter alfabetu biorà poczàtek od strony morza; 2) znaki kardynalne — s∏u˝àce do:

1. a)wskazania, ˝e najg∏´bsza woda znajduje si´ po tej stronie znaku, od której pochodzi jego nazwa: pó∏nocny (N), wschodni (E), po∏udniowy (S) i zachodni (W),
2. b)wskazania bezpiecznej strony, którà nale˝y minàç przeszkod´; nazwa znaku wskazuje stron´, po której nale˝y znak omijaç,
3. c)zwrócenia uwagi na utrudnienia na torze wodnym, takie jak: zakole (zakr´t), skrzy˝owanie torów wodnych, rozwidlenie toru wodnego, kraniec mielizny; 3) znaki odosobnionego niebezpieczeƒstwa — okreÊlajàce sp∏ycenie daleko od brzegu, wysepk´ oddzielonà od làdu wàskim przesmykiem, wrak statku, jak i inne przeszkody nawigacyjne, b´dàce nast´pstwem dzia∏alnoÊci cz∏owieka. Ustawia si´ je albo zamocowuje na lub ponad odosobnionym niebezpieczeƒstwem rozciàgajàcym si´ w ograniczonym rejonie, dooko∏a którego woda jest ˝eglowna; 4) znaki bezpiecznej wody — s∏u˝àce do wskazania, ˝e wokó∏ znaku woda jest ˝eglowna. Stosowane sà do wyznaczenia linii Êrodkowej lub osi toru wodnego lub — alternatywnie — jako znaki boczne lub kardynalne dla wskazania podejÊcia od làdu, jak równie˝ do wskazania najlepszego miejsca przejÊcia pod sta∏ym mostem; 5) znaki specjalne — s∏u˝àce do oznaczania specjalnego rejonu lub obiektu, o którym informujà odpowiednie dokumenty lub publikacje nautyczne. Znakami specjalnymi oznakowuje si´ w szczególnoÊci:
4. a)strefy rozgraniczenia ruchu, w przypadkach, w których stosowanie konwencjonalnego oznakowania toru wodnego mo˝e wprowadziç w b∏àd,
5. b)wysypiska odpadów,
6. c)strefy çwiczeƒ wojskowych,
7. d)kable lub rurociàgi,
8. e)strefy rekreacyjne, Dziennik Ustaw Nr 20 — 1343 —
9. f)inne linie i obszary, w szczególnoÊci granic´ paƒstwa, kotwicowiska; 6) znak „nowe niebezpieczeƒstwo” — oznaczajàcy nowo wykrytà przeszkod´ nawigacyjnà, której jeszcze nie podano do wiadomoÊci w dokumentach lub publikacjach nautycznych. Oznacza on zarówno nowà przeszkod´ naturalnà, w szczególnoÊci piaszczystà mielizn´, ska∏´, jak i przeszkod´ powsta∏à na skutek dzia∏alnoÊci cz∏owieka, w szczególnoÊci wrak. 2. Wzory znaków nawigacyjnych, o których mowa w ust. 1, ich zastosowanie, a w szczególnoÊci sposób ich rozmieszczenia, konstrukcj´, kszta∏t, kolorystyk´, charakterystyk´ Êwiate∏ i znaki szczytowe, a tak˝e sposób i wzory oznakowania przejÊç ˝eglownych pod sta∏ymi mostami, platform wiertniczych oraz morskich elektrowni wiatrowych okreÊla za∏àcznik do rozporzàdzenia. § 4. Sposób oznakowania polskich obszarów morskich znakami nawigacyjnymi innymi ni˝ okreÊlone w rozporzàdzeniu, w szczególnoÊci: Êwiat∏ami sektorowymi, Êwiat∏ami i znakami nabie˝nikowymi, superp∏awami, latarniowcami, latarniami morskimi, okreÊlajà zarzàdzenia dyrektorów w∏aÊciwych terytorialnie urz´dów morskich, z uwzgl´dnieniem zaleceƒ wydawanych przez IALA. § 5. 1. W zale˝noÊci od lokalnych potrzeb i warunków mo˝na stosowaç jeden rodzaj znaków nawigacyjnych lub kombinacj´ znaków nawigacyjnych, o których mowa w § 3 ust. 1. 2. Znaki nawigacyjne mogà byç oznaczone cyframi, literami lub kombinacjami liter i cyfr, nazwami bàdê skrótami nazw. § 6. 1. P∏awy dzielà si´ na p∏awy Êwietlne i p∏awy nieÊwiecàce. Poz. 173 2. P∏awy Êwietlne okreÊla charakterystyka Êwiat∏a, kszta∏t i kolor p∏awy oraz znak szczytowy, je˝eli jest przewidziany w jej konstrukcji. 3. P∏awy nieÊwiecàce okreÊla kszta∏t, kolor p∏awy, znak szczytowy, je˝eli jest przewidziany w jej konstrukcji, oraz kolor Êwiat∏a, jaki powinien dawaç materia∏ odblaskowy, je˝eli p∏awa jest nim pokryta. § 7. Na okres zimy p∏awy wszystkich typów mogà byç zast´powane p∏awami cygarowymi. § 8. 1. W zale˝noÊci od rodzaju p∏awy do malowania u˝ywa si´ farb koloru czerwonego, zielonego, czarnego, ˝ó∏tego oraz bia∏ego. 2. Je˝eli p∏aw´ zast´puje znak nawigacyjny sta∏y, powinien on byç pomalowany w taki sam sposób jak p∏awa. § 9. Znaki nawigacyjne mogà byç wyposa˝one w radarowe urzàdzenia odzewowe (rakony) lub w elektronicznie aktywne reflektory radarowe. § 10. Je˝eli znak nawigacyjny pokryty jest materia∏em odblaskowym, to powinien on dawaç Êwiat∏o odbite koloru: czerwonego, zielonego, niebieskiego, ˝ó∏tego lub bia∏ego, w kombinacjach przewidzianych dla odpowiednich rodzajów oznakowania. § 11. 1. P∏awy Êwietlne powinny byç wyposa˝one w reflektory radarowe zamontowane i pomalowane w taki sposób, aby nie utrudnia∏y identyfikacji znaku. 2. Pozosta∏e znaki nawigacyjne mogà byç wyposa˝one w reflektory radarowe, zamontowane i pomalowane w sposób, o którym mowa w ust. 1. § 12. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie 14 dni od dnia og∏oszenia. Minister Infrastruktury: M. Pol Dziennik Ustaw Nr 20 — 1344 — Poz. 173 Za∏àcznik do rozporzàdzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 paêdziernika 2002 r. (poz. 173) WZORY ZNAKÓW NAWIGACYJNYCH I ICH ZASTOSOWANIE Znaki boczne (§ 3 ust. 1 pkt 1 rozporzàdzenia) Rys. 1. Znaki lewej strony Rys. 2. Znaki prawej strony Rozdzielenie toru Rys. 3. G∏ówny tor w prawo 1. P∏awy znajdujàce si´ na kraw´dziach torów wodnych kana∏ów powinny posiadaç nast´pujàce cechy: 1) znaki nawigacyjne boczne lewej strony (rys. 1):
10. a)kszta∏t — walcowy, kolumnowy lub drà˝kowy,
11. b)kolor — czerwony,
12. c)znak szczytowy — pojedynczy, czerwony walec — stosowany na p∏awach innych ni˝ walcowe, Rys. 4. G∏ówny tor w lewo
13. d)materia∏ odblaskowy (je˝eli jest) — czerwony, poziomy pas i czerwony kwadrat,
14. e)Êwiat∏o (je˝eli jest) — czerwone, o dowolnym rytmie, innym ni˝ dla rozdzielenia toru wodnego; 2) znaki nawigacyjne boczne prawej strony (rys. 2):
15. a)kszta∏t — sto˝kowy, kolumnowy lub drà˝kowy,
16. b)kolor — zielony, Dziennik Ustaw Nr 20 — 1345 —
17. c)znak szczytowy — pojedynczy, zielony sto˝ek zwrócony wierzcho∏kiem do góry — stosowany na p∏awach innych ni˝ sto˝kowe,
18. d)materia∏ odblaskowy (je˝eli jest) — zielony, poziomy pas oraz zielony trójkàt,
19. e)Êwiat∏o (je˝eli jest) — zielone, o dowolnym rytmie, innym ni˝ dla rozdzielenia toru wodnego. 2. P∏awy znajdujàce si´ na rozdzieleniu toru powinny posiadaç nast´pujàce cechy: 1) znak nawigacyjny wskazujàcy g∏ówny tor w prawo (rys. 3):
20. a)kszta∏t — walcowy, kolumnowy lub drà˝kowy,
21. b)kolor — czerwony, z jednym szerokim, zielonym, poziomym pasem,
22. c)znak szczytowy — pojedynczy, czerwony walec — stosowany na p∏awach innych ni˝ walcowe,
23. d)materia∏ odblaskowy (je˝eli jest) — czerwony, poziomy pas i czerwony kwadrat, Poz. 173
24. e)Êwiat∏o (je˝eli jest) — czerwone, b∏yskowe z∏o˝one B (2+1), wed∏ug terminologii mi´dzynarodowej Fl (2+1); 2) znak nawigacyjny wskazujàcy g∏ówny tor w lewo (rys. 4):
25. a)kszta∏t — sto˝kowy, kolumnowy lub drà˝kowy,
26. b)kolor — zielony, z jednym szerokim, czerwonym, poziomym pasem,
27. c)znak szczytowy — pojedynczy, zielony sto˝ek zwrócony wierzcho∏kiem do góry — stosowany na p∏awach innych ni˝ sto˝kowe,
28. d)materia∏ odblaskowy (je˝eli jest) — zielony, poziomy pas i zielony trójkàt,
29. e)Êwiat∏o (je˝eli jest) — zielone, b∏yskowe z∏o˝one B (2+1), wed∏ug terminologii mi´dzynarodowej Fl (2+1). 3. Âwiat∏a oznakowania bocznego mogà byç równie˝ stosowane na dalbach i innych znakach sta∏ych, je˝eli stanowià one oznakowanie boczne toru wodnego. Znaki kardynalne (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporzàdzenia) Rys. 5 Dziennik Ustaw Nr 20 — 1346 — 4. Znaki nawigacyjne kardynalne w postaci p∏aw (rys. 5) powinny posiadaç nast´pujàce cechy: 1) gdy znajdujà si´ w kwadrancie pó∏nocnym (N):
30. a)kszta∏t — kolumnowy lub drà˝kowy,
31. b)kolor — czarny nad ˝ó∏tym,
32. c)znak szczytowy — dwa czarne sto˝ki jeden nad drugim, zwrócone wierzcho∏kami do góry,
33. d)materia∏ odblaskowy (je˝eli jest) — niebieski, poziomy pas na czarnej cz´Êci oraz ˝ó∏ty poziomy pas na ˝ó∏tej cz´Êci,
34. e)Êwiat∏o (je˝eli jest) — bia∏e, migajàce — M lub szybko migajàce — MV, wed∏ug terminologii mi´dzynarodowej Q lub VQ; 2) gdy znajdujà si´ w kwadrancie wschodnim (E):
35. a)kszta∏t — kolumnowy lub drà˝kowy,
36. b)kolor — czarny z szerokim poziomym, ˝ó∏tym pasem,
37. c)znak szczytowy — dwa czarne sto˝ki jeden nad drugim, zwrócone podstawami do siebie,
38. d)materia∏ odblaskowy (je˝eli jest) — dwa niebieskie poziome pasy na górnej czarnej cz´Êci,
39. e)Êwiat∏o (je˝eli jest) — bia∏e, migajàce grupowe — M