Dziennik Ustaw Nr 183 — 12385 — Poz. 1790 i 1791 1790 ROZPORZÑDZENIE MINISTRA FINANSÓW1) z dnia 16 paêdziernika 2003 r. w sprawie preferencyjnych Êrodków, których zastosowanie przy wywozie produktów k

art. 1331 § 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. — Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802, z póên. zm.2)) zarzàdza si´, co nast´puje: § 1. Ârodkami preferencyjnymi, które skutkujà zakazem zwrotu nale˝noÊci celnych przywozowych, sà: ——————— 1) Minister Finansów kieruje dzia∏em administracji rzàdowej — finanse publiczne,

§ 1ust.

2 pkt 2 rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Finansów (Dz. U. Nr 32, poz. 301, Nr 43, poz. 378 i Nr 93, poz. 834). 2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 89, poz. 972, Nr 110, poz. 1189, Nr 125, poz. 1368 i Nr 128, poz. 1403, z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 89, poz. 804, Nr 112, poz. 974, Nr 141, poz. 1178, Nr 169, poz. 1387 i Nr 188, poz. 1572 oraz z 2003 r. Nr 120, poz.

1. 1) dop∏aty, majàce charakter subwencji lub refundacji eksportowych, udzielane przedsi´biorcom w przypadku wywozu poza polski obszar celny produktów rolnych i ich przetworów zakupionych w kraju; 2) sprzeda˝ po cenach preferencyjnych, pochodzàcych z zapasów w∏asnych Agencji Rynku Rolnego, produktów rolnych i ich przetworów przeznaczonych do wywozu z polskiego obszaru celnego, wynikajàca z przepisów o utworzeniu Agencji Rynku Rolnego. §
2. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie 14 dni od dnia og∏oszenia. Minister Finansów: w z. W. Ciesielski 1791 ROZPORZÑDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPO¸ECZNEJ1) z dnia 3 paêdziernika 2003 r. w sprawie wymagaƒ metrologicznych, którym powinny odpowiadaç wagi nieautomatyczne

art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. — Prawo o miarach (Dz. U. Nr 63, poz. 636, z póên. zm.2)) zarzàdza si´, co nast´puje: 2) b´dàcej podstawà obliczania op∏at targowych, ce∏, podatków, premii, opustów, kar, wynagrodzeƒ, odszkodowaƒ lub podobnych typów op∏at; Rozdzia∏ 1 3) przy stosowaniu odr´bnych przepisów prawnych oraz w opiniach bieg∏ych i ekspertów wydawanych w procesach sàdowych; Przepisy ogólne § 1. 1. Rozporzàdzenie okreÊla wymagania metrologiczne, którym powinny odpowiadaç wagi nieautomatyczne przeznaczone do okreÊlenia masy: 1) w obrocie handlowym; ——————— 1) Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Spo∏ecznej kieruje dzia∏em administracji rzàdowej — gospodarka,

§ 1ust.

2 pkt 1 rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 2003 r. w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Spo∏ecznej (Dz. U. Nr 1, poz. 5). 2) Zmiany wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 155, poz. 1286 i Nr 166, poz. 1360 oraz z 2003 r. Nr 170, poz.

1. 4) w praktyce medycznej do wa˝enia pacjentów w celu monitorowania, diagnozowania i leczenia; 5) przy sporzàdzaniu lekarstw na recept´ w aptekach oraz w analizach wykonywanych w laboratoriach medycznych i farmaceutycznych; 6) b´dàcej podstawà obliczania nale˝noÊci w bezpoÊrednim obrocie handlowym i przy paczkowaniu towarów.
2. Uznaje si´, ˝e wagi nieautomatyczne, które sà zgodne z normà zharmonizowanà PN-EN 45501 „Zagadnienia metrologiczne wag nieautomatycznych”, spe∏niajà wymagania rozporzàdzenia. Dziennik Ustaw Nr 183 — 12386 — §
3. U˝yte w rozporzàdzeniu okreÊlenia oznaczajà: 1) waga nieautomatyczna — przyrzàd pomiarowy s∏u˝àcy do okreÊlania masy cia∏a, a tak˝e mogàcy s∏u˝yç do okreÊlania innych, zwiàzanych z masà wielkoÊci, iloÊci, parametrów albo w∏aÊciwoÊci, wykorzystujàcy dzia∏anie na cia∏o si∏y grawitacji, wymagajàcy interwencji operatora podczas wa˝enia; 2) waga elektroniczna — waga nieautomatyczna wyposa˝ona w urzàdzenia elektroniczne, spe∏niajàce okreÊlone funkcje, produkowane jako oddzielne zespo∏y, które mogà byç badane niezale˝nie; 3) waga kalkulacyjna — waga nieautomatyczna, która wyznacza nale˝noÊç

wskazanej masy i ceny jednostkowej; 4) obcià˝enie maksymalne Max — maksymalna zdolnoÊç wa˝enia bez uwzgl´dnienia granicy zakresu dodajàcego urzàdzenia tarujàcego; 5) obcià˝enie minimalne Min — wartoÊç obcià˝enia, poni˝ej której wyniki wa˝enia mogà byç obarczone nadmiernym b∏´dem wzgl´dnym; 6) zakres wa˝enia — przedzia∏ mi´dzy obcià˝eniem minimalnym a obcià˝eniem maksymalnym; 7) graniczne obcià˝enie bezpieczne Lim — maksymalne obcià˝enie statyczne, którym waga nieautomatyczna mo˝e byç obcià˝ona bez spowodowania sta∏ej zmiany jej w∏aÊciwoÊci metrologicznych; Poz. 1791 mi dzia∏ek dla tej samej noÊni ∏adunku, w której ka˝dy zakres obejmuje obcià˝enia od zera do jego obcià˝enia maksymalnego; 15) urzàdzenie wskazujàce — cz´Êç wagi nieautomatycznej, która wskazuje wynik wa˝enia; 16) pomocnicze urzàdzenie wskazujàce — urzàdzenie wskazujàce z dzia∏kà elementarnà d mniejszà od dzia∏ki legalizacyjnej e; 17) urzàdzenie wskazujàce z wi´kszà rozdzielczoÊcià — urzàdzenie tymczasowo zmieniajàce dzia∏k´ elementarnà d na wartoÊç mniejszà ni˝ dzia∏ka legalizacyjna e; 18) urzàdzenie tarujàce — urzàdzenie do nastawiania wskazania zerowego, gdy noÊnia ∏adunku jest obcià˝ona; 19) dodajàce urzàdzenie tarujàce — urzàdzenie tarujàce bez zmiany zakresu wa˝enia dla ∏adunków netto; 20) odejmujàce urzàdzenie tarujàce — urzàdzenie tarujàce zmniejszajàce zakres wa˝enia dla ∏adunków netto; 21) urzàdzenie wa˝àce tar´ — urzàdzenie tarujàce, które zachowuje wartoÊç tary i mo˝e jà wskazywaç lub drukowaç, gdy waga jest obcià˝ona lub nieobcià˝ona. Rozdzia∏ 2 8) dzia∏ka elementarna d — wyra˝ona w jednostkach miary masy wartoÊç ró˝nicy mi´dzy wartoÊciami: Konstrukcja i wykonanie wag nieautomatycznych

1. a)odpowiadajàcymi dwóm kolejnym wskazom podzia∏ki, przy wskazaniu analogowym, § 3. 1. Ustala si´ cztery klasy dok∏adnoÊci wag nieautomatycznych, zwanych dalej „wagami”:
2. b)dwóch kolejnych wskazaƒ, przy wskazaniu cyfrowym; 1) I — specjalna; 9) dzia∏ka legalizacyjna e — wartoÊç wyra˝ona w jednostkach miary masy stosowana do badaƒ, kontroli i klasyfikacji wagi nieautomatycznej; 10) b∏´dy graniczne dopuszczalne — wartoÊci skrajne b∏´du dopuszczone przez wymagania metrologiczne; 11) b∏àd podstawowy — b∏àd wagi nieautomatycznej wyznaczony w warunkach odniesienia, przy okreÊlonych wartoÊciach wielkoÊci wp∏ywajàcych; 12) noÊnia ∏adunku — cz´Êç wagi przeznaczona do przyjmowania ∏adunku; 13) waga wielodzia∏kowa — waga nieautomatyczna z jednym zakresem wa˝enia podzielonym na podzakresy, w których wartoÊci dzia∏ek sà ró˝ne, a podzakresy wa˝enia wybierane sà samoczynnie, odpowiednio do stosowanego wzrastajàcego i malejàcego obcià˝enia; 14) waga wielozakresowa — waga nieautomatyczna z dwoma lub wi´cej zakresami wa˝enia z ró˝nymi obcià˝eniami maksymalnymi i ró˝nymi wartoÊcia- 2) II — wysoka; 3) III — Êrednia; 4) IIII — zwyk∏a. 2. Charakterystyki klas dok∏adnoÊci, o których mowa w ust. 1, zwanych dalej „klasami”, okreÊla tabela 1 za∏àcznika do rozporzàdzenia. § 4. 1. Dzia∏ka elementarna d i dzia∏ka legalizacyjna e powinny mieç postaç 1 x 10k, 2 x 10k lub 5 x 10k jednostek miary masy, gdzie k jest dowolnà liczbà ca∏kowità albo zerem. 2. Dla wszystkich wag bez pomocniczych urzàdzeƒ wskazujàcych stosuje si´ wymaganie: d = e. 3. Dla wag z pomocniczymi urzàdzeniami wskazujàcymi stosuje si´ nast´pujàce wymagania: 1) e = 1 x 10k g, gdzie k jest dowolnà liczbà ca∏kowità albo zerem i 2) d < e ≤ 10 d, z zastrze˝eniem ust. 4. Dziennik Ustaw Nr 183 — 12387 — Poz. 1791 4. Dla wag klasy I z d < 10–4 g przyjmuje si´ e = 10–3 g. § 9. Wagi elektroniczne w przypadku wyst´powania zak∏óceƒ: § 5. 1. Wagi klasy I albo II z jednym zakresem wa˝enia mogà byç wyposa˝one w pomocnicze urzàdzenia wskazujàce. 1) nie powinny wskazywaç znaczàcych odchyleƒ, to jest ró˝nicy mi´dzy b∏´dem wskazania a b∏´dem podstawowym wagi wi´kszej ni˝ wartoÊç dzia∏ki legalizacyjnej e, albo 2. Dla wag, o których mowa w ust. 1, wartoÊç minimalnà obcià˝enia minimalnego przyjmuje si´ wed∏ug tabeli 1 za∏àcznika do rozporzàdzenia, z tym ˝e w kolumnie 3 tabeli dzia∏k´ legalizacyjnà e zast´puje si´ dzia∏kà elementarnà d. 3. W wagach klasy I z jednym zakresem wa˝enia obcià˝enie maksymalne Max mo˝e byç mniejsze ni˝ 50 000 e, je˝eli d < 10–4 g. § 6. 1. Wagi mogà mieç wiele zakresów wa˝enia (wagi wielozakresowe) pod warunkiem, ˝e sà one wyraênie oznaczone na wadze. 2. Klas´ ka˝dego zakresu wa˝enia wagi wielozakresowej okreÊla si´ zgodnie z § 3. 3. Je˝eli zakresy wa˝enia nale˝à do ró˝nych klas, waga powinna spe∏niaç wymagania tej klasy, której wymagania sà najostrzejsze. § 7. 1. Wagi z jednym zakresem wa˝enia mogà mieç kilka podzakresów (wagi wielodzia∏kowe). 2. Wagi wielodzia∏kowe nie powinny byç wyposa˝one w pomocnicze urzàdzenia wskazujàce. 3. Ka˝dy podzakres wa˝enia i wagi wielodzia∏kowej jest okreÊlony przez jego: 1) dzia∏k´ legalizacyjnà ei, gdzie e(i+1) > ei; 2) obcià˝enie maksymalne Maxi, gdzie Maxr = Max; 3) obcià˝enie minimalne Mini, gdzie Mini = Max(i–1) i Min1 = Min, gdzie: i — numer podzakresu (i = 1, 2, ... r), r — liczba podzakresów. 4. Obcià˝enia maksymalne sà obcià˝eniami netto, niezale˝nie od wartoÊci zastosowanej tary. 5. Podzakresy wa˝enia wag wielodzia∏kowych powinny nale˝eç do tej samej klasy, która stanowi jednoczeÊnie klas´ wagi, i okreÊla jà tabela 2 za∏àcznika do rozporzàdzenia. § 8. Konstrukcja i wykonanie wag powinny zapewniaç: 1) zachowanie przez wagi w∏aÊciwoÊci metrologicznych podczas ich prawid∏owego u˝ytkowania i przy prawid∏owym zainstalowaniu oraz w czasie u˝ytkowania w warunkach otoczenia, dla których sà przewidziane; 2) wskazanie wartoÊci masy. 2) powinny wykrywaç znaczàce odchylenia automatycznie i wykazywaç je poprzez podanie sygna∏u ostrzegawczego optycznego lub akustycznego, trwajàcego do podj´cia przez u˝ytkownika dzia∏aƒ korekcyjnych albo do ustàpienia odchylenia. § 10. 1. Wagi powinny spe∏niaç wymagania, o których mowa w § 8 i 9, w przewidywanym okresie ich u˝ytkowania. 2. Elektroniczne urzàdzenia cyfrowe powinny stale zapewniaç kontrol´ prawid∏owego przebiegu procesu pomiaru, wskazywania i wszystkich procesów zapami´tywania i przekazywania danych. 3. Wagi elektroniczne przy automatycznym wykryciu znaczàcego b∏´du trwa∏oÊci, to jest ró˝nicy mi´dzy b∏´dem podstawowym w okresie u˝ytkowania a poczàtkowym b∏´dem podstawowym wagi wi´kszej ni˝ wartoÊç dzia∏ki legalizacyjnej e, powinny podawaç sygna∏ ostrzegawczy optyczny lub akustyczny trwajàcy do podj´cia przez u˝ytkownika dzia∏aƒ korekcyjnych albo do ustàpienia b∏´du. § 11. Pod∏àczenie do wagi elektronicznej urzàdzenia peryferyjnego poprzez odpowiedni interfejs nie powinno mieç negatywnego wp∏ywu na w∏aÊciwoÊci metrologiczne wagi. § 12. Wagi zasilane z baterii powinny sygnalizowaç, ˝e napi´cie spad∏o poni˝ej wymaganej wartoÊci minimalnej i powinny wówczas nadal dzia∏aç prawid∏owo albo wy∏àczaç si´ automatycznie. § 13. 1. Wagi powinny mieç zabezpieczenia uniemo˝liwiajàce ich niew∏aÊciwe lub niezgodne z prawem zastosowanie. 2. Cz´Êci sk∏adowe wag, które nie powinny byç demontowane lub regulowane przez u˝ytkownika, powinny byç zabezpieczone przed takim dzia∏aniem. § 14. 1. Wyniki wa˝enia i inne wartoÊci masy powinny byç wskazywane dok∏adnie, jednoznacznie i niemylàco, a urzàdzenia wskazujàce powinny umo˝liwiaç ∏atwy odczyt w normalnych warunkach u˝ytkowania. 2. Wskazania wag powinny byç wyra˝one w legalnych jednostkach miary masy. 3. Wskazania powy˝ej obcià˝enia maksymalnego Max powi´kszonego o 9 e nie powinny byç mo˝liwe. 4. Pomocnicze urzàdzenie wskazujàce dopuszcza si´ tylko na prawo od znaku dziesi´tnego. Dziennik Ustaw Nr 183 — 12388 — 5. Urzàdzenie wskazujàce z wi´kszà rozdzielczoÊcià mo˝e byç u˝ywane tylko chwilowo i podczas jego dzia∏ania nie powinno byç mo˝liwe drukowanie. 6. Dopuszcza si´ dodatkowe wskazania, je˝eli niemo˝liwe jest pomylenie ich ze wskazaniami, o których mowa w ust. 1. 7. Drukowane wyniki, o których mowa w ust. 1, powinny byç poprawne, w∏aÊciwie identyfikowalne i jednoznaczne, a wydruki powinny byç wyraêne, czytelne, nieusuwalne i trwa∏e. § 15. 1. Wagi mogà byç w miar´ potrzeby wyposa˝one w: 1) urzàdzenie poziomujàce do ustawiania wagi w jej pozycji odniesienia; 2) wskaênik poziomu o czu∏oÊci wystarczajàcej do prawid∏owego ustawienia wagi. 2. Wagi mogà byç wyposa˝one w: 1) urzàdzenia zerujàce do nastawiania wskazania zerowego, gdy noÊnia ∏adunku wagi jest nieobcià˝ona, których dzia∏anie powinno powodowaç dok∏adne zerowanie i nie powinno byç przyczynà nieprawid∏owych wyników pomiarów; 2) jedno lub wi´cej urzàdzeƒ tarujàcych, których dzia∏anie powinno zapewniaç dok∏adne zerowanie i prawid∏owe wa˝enie netto; 3) urzàdzenie zadajàce tar´, odejmujàce zadanà wartoÊç tary od wartoÊci brutto lub netto i wskazujàce wynik odejmowania, przy dzia∏aniu którego zakres wa˝enia ∏adunków netto jest odpowiednio zmniejszony, którego dzia∏anie powinno zapewniaç poprawne wyznaczenie wartoÊci netto. § 16. 1. Wagi o obcià˝eniu maksymalnym Max nie wi´kszym ni˝ 100 kg stosowane w bezpoÊrednim obrocie handlowym powinny dodatkowo: 1) wskazywaç wszystkie podstawowe informacje o operacji wa˝enia, a w przypadku wag kalkulacyjnych powinny tak˝e jednoznacznie i dostatecznie d∏ugo wskazywaç dok∏adnà wartoÊç obliczonej nale˝noÊci za nabywany produkt, umo˝liwiajàc kupujàcemu poprawne jej odczytanie; 2) posiadaç konstrukcj´ chroniàcà kupujàcego przed nieprawid∏owym, wynikajàcym z wadliwego funkcjonowania wag, obliczeniem nale˝noÊci. 2. Wagi, o których mowa w ust. 1, nie powinny posiadaç: 1) pomocniczych urzàdzeƒ wskazujàcych; 2) urzàdzeƒ wskazujàcych z wi´kszà rozdzielczoÊcià. 3. Wskazania wag, o których mowa w ust. 1, powinny byç takie, ˝eby ich interpretacja by∏a ∏atwa i jednoznaczna. Poz. 1791 4. Wagi kalkulacyjne, poza wa˝eniem poszczególnych produktów i obliczaniem nale˝noÊci, mogà wykonywaç inne funkcje, je˝eli wskazania odnoszàce si´ do wszystkich umów sprzeda˝y sà przedstawione na wydruku dla kupujàcego wyraênie, jednoznacznie i czytelnie. 5. Urzàdzenia dodatkowe w wagach, o których mowa w ust. 1, sà dozwolone, je˝eli nie mogà prowadziç do ich nieuczciwego stosowania. 6. Wagi wykonane w sposób podobny do wag, o których mowa w ust. 1, niespe∏niajàce wymagaƒ ust. 1—5, muszà mieç umieszczony w pobli˝u urzàdzenia wskazujàcego nieusuwalny napis: „Waga nie mo˝e byç stosowana w bezpoÊrednim obrocie handlowym”. § 17. Wagi etykietujàce, to jest wagi kalkulacyjne drukujàce wartoÊç masy, cen´ jednostkowà i nale˝noÊç dla towarów paczkowanych, powinny spe∏niaç wymagania dla wag kalkulacyjnych stosowanych w bezpoÊrednim obrocie handlowym w zakresie ich dotyczàcym; drukowanie etykiety cenowej nie powinno byç mo˝liwe poni˝ej obcià˝enia minimalnego. § 18. W przypadku wagi posiadajàcej kilka urzàdzeƒ wskazujàcych lub drukujàcych albo pod∏àczonej do kilku urzàdzeƒ wskazujàcych lub drukujàcych: 1) urzàdzenia, które powtarzajà wyniki operacji wa˝enia i nie mogà mieç wp∏ywu na prawid∏owe dzia∏anie wagi, nie podlegajà wymaganiom rozporzàdzenia, je˝eli:
3. a)wyniki wa˝enia sà drukowane lub zapisywane prawid∏owo i nieusuwalnie przez cz´Êç wagi spe∏niajàcà wymagania rozporzàdzenia,
4. b)wyniki te sà dost´pne dla stron, których pomiar dotyczy; 2) urzàdzenia przeznaczone dla sprzedajàcego i kupujàcego muszà spe∏niaç wymagania rozporzàdzenia, je˝eli waga jest stosowana w bezpoÊrednim obrocie handlowym. § 19. 1. Na wagach powinny byç umieszczone w sposób nieusuwalny, ∏atwo czytelne i dobrze widoczne w normalnym po∏o˝eniu pracy wagi: 1) nast´pujàce oznaczenia:
5. a)nadany znak zatwierdzenia typu, jeÊli ma to zastosowanie,
6. b)znak fabryczny lub nazwa producenta,
7. c)klasy (zamieszczone w elipsie lub mi´dzy dwoma liniami poziomymi, po∏àczonymi dwoma pó∏okr´gami),
8. d)obcià˝enie maksymalne w postaci Max...,
9. e)obcià˝enie minimalne w postaci Min...,
10. f)dzia∏ka legalizacyjna w postaci e = ...; Dziennik Ustaw Nr 183 — 12389 — 2) dodatkowe oznaczenia, jeÊli ma to zastosowanie:
11. a)numer fabryczny,
12. b)znak identyfikacyjny na ka˝dym zespole, dla wag sk∏adajàcych si´ z oddzielnych, ale wspólnych zespo∏ów,
13. c)dzia∏ka elementarna, je˝eli jest ró˝na od e, w postaci d = ...,
14. d)granica zakresu tarowania dodajàcego urzàdzenia tarujàcego, w postaci T = + ...,
15. e)granica zakresu tarowania odejmujàcego urzàdzenia tarujàcego, je˝eli jest ró˝na od Max, w postaci T = – ...,
16. f)dzia∏ka urzàdzenia wa˝àcego tar´, je˝eli jest ró˝na od d, w postaci dT = ...,
17. g)graniczne obcià˝enie bezpieczne, je˝eli jest ró˝ne od Max, w postaci Lim ...,
18. h)specjalny zakres temperatury pracy w postaci ... °C/... °C,
19. i)prze∏o˝enie mi´dzy szalkà odwa˝nikowà a noÊnià ∏adunku. 2. Usuni´cie oznaczeƒ, o których mowa w ust. 1, nie powinno byç mo˝liwe bez ich uszkodzenia. 3. W przypadku umieszczenia na wadze tabliczki znamionowej powinno byç mo˝liwe jej zabezpieczenie, chyba ˝e nie mo˝e byç ona usuni´ta bez uszkodzenia. Je˝eli tabliczka znamionowa mo˝e byç zabezpieczona, powinno byç mo˝liwe umieszczenie na niej znaku kontrolnego. Poz. 1791 4. B∏´dy graniczne dopuszczalne wagi odnoszà si´ do wartoÊci netto i tary dla wszystkich mo˝liwych obcià˝eƒ z wy∏àczeniem ustawionych wst´pnie wartoÊci tary. § 21. 1. Wyniki wa˝enia powinny byç powtarzalne i mo˝liwe do odtworzenia przy u˝yciu innych urzàdzeƒ wskazujàcych oraz przy stosowaniu innych metod równowa˝enia. 2. Wp∏yw zmiany po∏o˝enia obcià˝enia na noÊni ∏adunku na wynik wa˝enia powinien byç wystarczajàco ma∏y. 3. Waga powinna reagowaç na ma∏e zmiany obcià˝enia. § 22. Wagi klasy II, III i IIII, które mogà byç stosowane w po∏o˝eniu pochylonym, powinny byç odpowiednio niewra˝liwe na taki stopieƒ pochylenia, jaki mo˝e wystàpiç w normalnych warunkach ustawienia. § 23. Wagi powinny spe∏niaç wymagania, o których mowa w § 20 i 21: 1) w zakresie temperatury pracy od –10 °C do 40 °C lub w specjalnym zakresie temperatury podanym przez producenta, przy czym wartoÊç przedzia∏u tego zakresu powinna byç co najmniej równa:
20. a)5 °C dla wagi klasy I, b 15 °C dla wagi klasy II,
21. c)30 °C dla wagi klasy III i IIII, 4. Oznaczenia Max, Min, e, d powinny byç równie˝ umieszczone w pobli˝u miejsca wskazywania wyniku. 2) w zakresie wahaƒ napi´cia zasilania w normalnych granicach — w przypadku wag zasilanych napi´ciem o cz´stotliwoÊci sieciowej; 5. Ka˝de urzàdzenie pomiarowe, które jest albo mo˝e byç pod∏àczone do jednej lub wi´cej noÊni ∏adunku, powinno mieç oznaczenia dotyczàce tych noÊni. 3) w warunkach du˝ej wilgotnoÊci wzgl´dnej przy górnej granicy zakresu temperatury pracy wagi — w przypadku wag elektronicznych z wy∏àczeniem wag klasy I i wag klasy II z wartoÊcià dzia∏ki legalizacyjnej e mniejszà ni˝ 1 g. Rozdzia∏ 3 Charakterystyki metrologiczne wag nieautomatycznych § 20. 1. B∏´dy graniczne dopuszczalne wag podczas zatwierdzenia typu i legalizacji okreÊla tabela 3 za∏àcznika do rozporzàdzenia. 2. B∏´dy graniczne dopuszczalne wag w u˝ytkowaniu równe sà dwukrotnym wartoÊciom b∏´dów granicznych dopuszczalnych wskazaƒ wag podczas legalizacji, o których mowa w ust. 1. 3. W przypadku wskazania cyfrowego b∏àd wskazania wagi powinien byç skorygowany o b∏àd zaokràglenia, to jest ró˝nic´ mi´dzy wskazaniem cyfrowym a wynikiem wskazanym przez wag´, gdyby wskazanie to by∏o analogowe. § 24. D∏ugotrwa∏e obcià˝enie wag klasy II, III i IIII powinno mieç pomijalnie ma∏y wp∏yw na wskazania przy obcià˝eniu i na wskazania zera natychmiast po zdj´ciu obcià˝enia. § 25. Przy innych wielkoÊciach wp∏ywajàcych ni˝ te, o których mowa w § 22—24, wagi powinny nadal dzia∏aç prawid∏owo albo wy∏àczaç si´ automatycznie. Rozdzia∏ 4 Przepis koƒcowy § 26. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie 14 dni od dnia og∏oszenia. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Spo∏ecznej: J. Hausner Dziennik Ustaw Nr 183 — 12390 — Poz. 1791 Za∏àcznik do rozporzàdzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Spo∏ecznej z dnia 3 paêdziernika 2003 r. (poz. 1791) CHARAKTERYSTYKI METROLOGICZNE WAG NIEAUTOMATYCZNYCH Tabela 1 Charakterystyki klas dok∏adnoÊci wag nieautomatycznych Klasa WartoÊç dzia∏ki legalizacyjnej e Obcià˝enie minimalne Min*) Liczba dzia∏ek legalizacyjnych n = Max/e wartoÊç minimalna wartoÊç minimalna wartoÊç maksymalna 1 2 3 4 5 I 0,001 g ≤ e 100 e 50 000 — II 0,001 g ≤ e ≤ 0,05 g 0,1 g ≤ e 20 e 50 e 100 5 000 100 000 100 000 III 0,1 g≤ e ≤ 2 g 5g≤e 20 e 20 e 100 500 10 000 10 000 IIII 5g≤e 10 e 100 1 000 *) Obcià˝enie minimalne jest zmniejszone do 5 e dla wag klasy II i III stosowanych do okreÊlenia op∏at wed∏ug taryf pocztowych. Tabela 2 Charakterystyki podzakresów wa˝enia wag wielodzia∏kowych Klasa WartoÊç dzia∏ki legalizacyjnej e Obcià˝enie minimalne Min Liczba dzia∏ek legalizacyjnych wartoÊç minimalna wartoÊç minimalna*) n = Maxi /e(i+1) wartoÊç maksymalna n = Maxi /ei 1 2 3 4 5 I 0,001 g ≤ ei 100 ei 50 000 — II 0,001 g ≤ ei ≤ 0,05 g 0,1 g ≤ ei 20 ei 50 ei 5 000 5 000 100 000 100 000 III 0,1 g ≤ ei 20 ei 500 10 000 IIII 5 g ≤ ei 10 ei 50 1 000 *) Dla i = r stosuje si´ odpowiednià kolumn´ tabeli 1, gdzie e jest zastàpione przez e . r Dziennik Ustaw Nr 183 — 12391 — Poz. 1791 i 1792 Tabela 3 B∏´dy graniczne dopuszczalne wag nieautomatycznych podczas legalizacji Obcià˝enie m B∏àd graniczny dopuszczalny klasa I klasa II klasa III klasa IIII 0 ≤ m ≤ 50 000 e 0 ≤ m ≤ 5 000 e 0 ≤ m ≤ 500 e 0 ≤ m ≤ 50 e ±0,5 e 50 000 e < m ≤ 200 000 e 5 000 e < m ≤ 20 000 e 500 e < m ≤ 2 000 e 50 e < m ≤ 200 e ±1,0 e 200 000 e < m 20 000 e < m ≤ 100 000 e 2 000 e < m ≤ 10 000 e 200 e < m ≤ 1 000 e ±1,5 e 1792 ROZPORZÑDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPO¸ECZNEJ1) z dnia 8 paêdziernika 2003 r. w sprawie wymagaƒ metrologicznych, którym powinny odpowiadaç maszyny do pomiaru pola powierzchni skór

art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. — Prawo o miarach (Dz. U. Nr 63, poz. 636, z póên. zm.2)) zarzàdza si´, co nast´puje: § 1. U˝yte w rozporzàdzeniu okreÊlenia oznaczajà: 1) maszyna — maszyn´ pomiarowà mechanicznà lub elektronicznà, b´dàcà przyrzàdem pomiarowym przeznaczonym do pomiaru pola powierzchni skór lub podobnych surowców o nieregularnych kszta∏tach;

1. a)ró˝nic´ mi´dzy wartoÊciami odpowiadajàcymi dwóm kolejnym wskazom — w urzàdzeniach wskazujàcych analogowych lub
2. b)ró˝nic´ wskazaƒ odpowiadajàcà zmianie o jednostk´ najmniej znaczàcej cyfry — w urzàdzeniach wskazujàcych cyfrowych. § 2. Maszyna powinna byç wyposa˝ona w urzàdzenie wskazujàce wynik pomiaru — analogowe lub cyfrowe. § 3. W urzàdzeniu wskazujàcym analogowym: 2) granica górna zakresu pomiarowego — wartoÊç wielkoÊci mierzonej równà lub mniejszà od wartoÊci odpowiadajàcej granicy górnej zakresu wskazaƒ urzàdzenia wskazujàcego; 1) podzia∏ka powinna byç kreskowa; 3) granica dolna zakresu pomiarowego — minimalnà wartoÊç wielkoÊci mierzonej, wi´kszà od wartoÊci odpowiadajàcej granicy dolnej zakresu wskazaƒ urzàdzenia wskazujàcego; 3) d∏ugoÊç dzia∏ki elementarnej powinna wynosiç co najmniej 5 mm; 4) wartoÊç dzia∏ki elementarnej: ——————— 1) Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Spo∏ecznej kieruje dzia∏em administracji rzàdowej — gospodarka,

§ 1ust.

2 pkt 1 rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 2003 r. w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Spo∏ecznej (Dz. U. Nr 1, poz. 5). 2) Zmiany wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 155, poz. 1286 i Nr 166, poz. 1360 oraz z 2003 r. Nr 170, poz. 1652. 2) wartoÊç dzia∏ki elementarnej powinna wynosiç co najmniej 0,5 dm2; 4) odleg∏oÊç wskazówki od podzielni nie powinna przekraczaç 2 mm; 5) wskazówka powinna mieç koniec p∏aski, o szerokoÊci nie wi´kszej ni˝ szerokoÊç kresek podzia∏ki; 6) koniec wskazówki powinien zataczaç okràg o promieniu zawartym pomi´dzy 1/4 a 3/4 d∏ugoÊci najkrótszych kresek podzia∏ki; 7) kreski podzia∏ki odpowiadajàce 10 dm2 i wielokrotnoÊci tej wartoÊci powinny byç oznaczone cyframi.