Rozporządzenie Ministra Kultury z dnia 8 marca 2004 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie podstaw programowych kształcenia w zawodach szkolnictwa ar

Dziennik Ustaw Nr 49 — 2782 — Poz. 473 473 ROZPORZÑDZENIE MINISTRA KULTURY z dnia 8 marca 2004 r. zmieniajàce rozporzàdzenie w sprawie podstaw programowych kszta∏cenia w zawodach szkolnictwa artystycznego Na podstawie art. 32a ust. 4 i art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 wrzeÊnia 1991 r. o systemie oÊwiaty (Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329, z póên. zm.1)) zarzàdza si´, co nast´puje: § 1. W rozporzàdzeniu Ministra Kultury z dnia 19 sierpnia 2002 r. w sprawie podstaw programowych kszta∏cenia w zawodach szkolnictwa artystycznego (Dz. U. Nr 138, poz. 1164) wprowadza si´ nast´pujàce zmiany: 1) w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia:

1. a)w cz´Êci „A. Pierwszy etap edukacyjny”: — cz´Êç dotyczàca przedmiotu g∏ównego „Akordeon” otrzymuje brzmienie: „Akordeon 1. ZnajomoÊç podstawowych wiadomoÊci z historii instrumentu i umiej´tnoÊç nazywania poszczególnych cz´Êci akordeonu oraz poznanie roli poszczególnych elementów instrumentu w procesie powstawania dêwi´ku. ZnajomoÊç podstawowych zasad konserwacji akordeonu. 2. Opanowanie prawid∏owej postawy, w∏aÊciwego trzymania akordeonu, prawid∏owego u∏o˝enia prawej i lewej r´ki. Umiej´tnoÊç wydobycia dêwi´ku p∏ynnym prowadzeniem miecha. 3. Opanowanie podstaw techniki gry z uwzgl´dnieniem: umiej´tnoÊci pos∏ugiwania si´ technikà miechowo-palcowà miechem jednokierunkowym, umiej´tnoÊci gry miechem zmiennym, umiej´tnoÊci gry prawà r´kà na manuale dyszkantowym i lewà r´kà na manuale basowo-akordowym. 4. Umiej´tnoÊç frazowania i operowania podstawowymi sposobami artykulacji. Zgodna z zapisem realizacja metrorytmiki, agogiki i dynamiki. Interpretowanie utworu zgodne z jego budowà formalnà. ——————— 1) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U. z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 28, poz. 153 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 117, poz. 759 i Nr 162, poz. 1126, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 19, poz. 239, Nr 48, poz. 550, Nr 104, poz. 1104, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1320, z 2001 r. Nr 111, poz. 1194 i Nr 144, poz. 1615, z 2002 r. Nr 41, poz. 362, Nr 113, poz. 984, Nr 141, poz. 1185 i Nr 200, poz. 1683 oraz z 2003 r. Nr 6, poz. 65, Nr 128, poz. 1176, Nr 137, poz. 1304 i Nr 203, poz. 1966. 5. ZnajomoÊç notacji w kluczu wiolinowym i basowym oraz umiej´tnoÊç samodzielnego i bezb∏´dnego odczytania tekstu nutowego. Umiej´tnoÊç prawid∏owego grania a vista ∏atwych utworów w wolnym tempie. 6. Umiej´tnoÊç samodzielnego opracowania ∏atwego utworu pod wzgl´dem techniczno-wykonawczym (palcowanie, miechowanie, frazowanie, dynamika, interpretacja). Umiej´tnoÊç samodzielnej pracy nad utworem (pokonywanie trudnych miejsc). Umiej´tnoÊç Êwiadomego çwiczenia i korekty w∏asnych b∏´dów. 7. Umiej´tnoÊç koncentrowania si´ i pokonywania tremy podczas wykonywania utworu. Pos∏ugiwanie si´ ró˝nymi formami zapami´tywania. Przyswojenie podstawowych elementów obycia estradowego. Umiej´tnoÊç dokonywania w∏aÊciwej samooceny wykonania utworu. 8. Umiej´tnoÊç gry pod kierunkiem nauczyciela w prostych formach muzykowania zespo∏owego (np. unisono, duet, akordeonowe zespo∏y kameralne jednorodne lub mieszane, orkiestra akordeonowa, gra z akompaniamentem). 9. Opanowanie literatury akordeonowej w nast´pujàcym zakresie: etiudy o zró˝nicowanej problematyce technicznej, utwory polifoniczne i dawnych mistrzów, forma cykliczna (do wyboru: sonatina, suita, wariacje), utwory ró˝ne, muzyka u˝ytkowa ró˝nych narodów. 10. Poprawne wykonanie jednej etiudy dla prawej r´ki, jednej etiudy dla lewej r´ki, jednego utworu polifonicznego, jednego utworu dawnych mistrzów, dwóch utworów dowolnych, granie a vista. Program powinien byç wykonany z pami´ci.”, — cz´Êç dotyczàca przedmiotu g∏ównego „Puzon” otrzymuje brzmienie: „Puzon 1. ZnajomoÊç podstawowych wiadomoÊci z historii instrumentu i umiej´tnoÊç nazywania poszczególnych cz´Êci puzonu oraz umiej´tnoÊç jego konserwacji i czyszczenia w podstawowym zakresie. Umiej´tnoÊç rozk∏adania, sk∏adania i samodzielnego strojenia instrumentu. Dziennik Ustaw Nr 49 — 2783 — 2. Opanowanie prawid∏owej postawy, w∏aÊciwego trzymania puzonu — a szczególnie suwaka — oraz u∏o˝enia ràk ze szczególnym uwzgl´dnieniem wyrabiania bieg∏oÊci prawej r´ki. Umiej´tnoÊç prawid∏owego zad´cia oraz swobodnego pos∏ugiwania si´ aparatem oddechowym z uwzgl´dnieniem znaczenia artykulacyjnego j´zyka, warg i mi´Êni twarzy. Umiej´tnoÊç pos∏ugiwania si´ pochodem tonów naturalnych. 3. Opanowanie podstaw techniki gry z uwzgl´dnieniem umiej´tnoÊci doboru ustnika, wibracji warg, gry dêwi´ków d∏ugowytrzymywanych, przed´ç szeregu alikwotów w poszczególnych pozycjach, stopniowego opanowania gry w poszczególnych rejestrach oraz opanowania umiej´tnoÊci korekty intonacji. 4. Umiej´tnoÊç frazowania i operowania podstawowymi sposobami artykulacji. Zgodna z zapisem realizacja metrorytmiki, agogiki i dynamiki. Interpretowanie utworu zgodne z jego budowà formalnà. 5. ZnajomoÊç notacji w kluczu basowym i tenorowym oraz umiej´tnoÊç samodzielnego i bezb∏´dnego odczytania tekstu nutowego. Umiej´tnoÊç prawid∏owego grania a vista ∏atwych utworów w wolnym tempie, z uwzgl´dnieniem precyzji rytmicznej. 6. Umiej´tnoÊç samodzielnego opracowania ∏atwego utworu pod wzgl´dem techniczno-wykonawczym (oddechy, frazowanie, dynamika, interpretacja). Umiej´tnoÊç samodzielnej pracy nad utworem. Umiej´tnoÊç Êwiadomego çwiczenia i korekty w∏asnych b∏´dów. 7. Umiej´tnoÊç koncentrowania si´ i pokonywania tremy podczas wykonywania utworu. Pos∏ugiwanie si´ ró˝nymi formami zapami´tywania. Przyswojenie podstawowych elementów obycia estradowego. Umiej´tnoÊç dokonywania w∏aÊciwej samooceny wykonania utworu. 8. Umiej´tnoÊç gry pod kierunkiem nauczyciela w prostych formach muzykowania zespo∏owego: unisono, zespo∏y kameralne instrumentów d´tych blaszanych (duety, tria), gra z akompaniamentem. 9. Opanowanie literatury na puzon w nast´pujàcym zakresie: etiudy o zró˝nicowanej problematyce technicznej, utwory na puzon solo i z akompaniamentem, utwory kameralne (duety). Poz. 473 „Kszta∏cenie s∏uchu TreÊci nauczania 1. Budowa i sposoby rozpoznawania interwa∏ów, akordów i gam. 2. Rozpoznawanie i notacja struktur metrorytmicznych. 3. Sposoby czytania nut g∏osem. 4. Sposoby zapisywania dyktand. Osiàgni´cia uczniów 1. Umiej´tnoÊç rozpoznawania interwa∏ów do oktawy w∏àcznie, poczàtkowo w piosenkach i w trakcie zabaw, a w starszych klasach jako samodzielne struktury. Umiej´tnoÊç zapisywania interwa∏ów nutami i symbolami oraz wyszukiwania struktur interwa∏owych w repertuarze. Umiej´tnoÊç budowania i rozpoznawania trójdêwi´ków majorowych i minorowych bez przewrotu i w przewrotach oraz trójdêwi´ków zwi´kszonych i zmniejszonych. ZnajomoÊç budowy dominanty septymowej i umiej´tnoÊç jej s∏uchowego rozpoznania. Umiej´tnoÊç Êpiewania gam majorowych do pi´ciu znaków i minorowych do trzech znaków. Umiej´tnoÊç s∏uchowego rozpoznania gam majorowych i minorowych oraz ich zapisu nutami i symbolami. 2. Umiej´tnoÊç rozpoznawania wartoÊci rytmicznych, tak˝e w po∏àczeniu z rozpoznawaniem wysokoÊci dêwi´ku. Umiej´tnoÊç realizacji i zapisu prostych struktur rytmicznych. 3. Umiej´tnoÊç czytania a vista prostych struktur melodyczno-rytmicznych w tonacjach do trzech znaków. 4. Umiej´tnoÊç zapisu dyktand melodycznych jednog∏osowych z zastosowaniem poznanych interwa∏ów i struktur rytmicznych. Umiej´tnoÊç zapisu z pami´ci prostych dyktand melodycznych jednog∏osowych. Umiej´tnoÊç Êwiadomego s∏yszenia podstawowych struktur melodycznych, harmonicznych i rytmicznych jako elementów dzie∏a muzycznego. Umiej´tnoÊç okreÊlenia s∏uchowego trybu, metrum, faktury i budowy okresowej fragmentów z literatury muzycznej.”,
2. b)w cz´Êci „B. Drugi etap edukacyjny”: — cz´Êç dotyczàca przedmiotu g∏ównego „Klawesyn” otrzymuje brzmienie: „Klawesyn 10. Poprawne wykonanie dwóch etiud o zró˝nicowanej problematyce technicznej, jednego utworu solowego z akompaniamentem z pami´ci, jednego duetu.”, 1. Umiej´tnoÊç przygotowania klawesynu do gry. Umiej´tnoÊç strojenia klawesynu pod kierunkiem nauczyciela. ZnajomoÊç historii instrumentu. — cz´Êç dotyczàca zaj´ç edukacyjnych „Kszta∏cenie s∏uchu” otrzymuje brzmienie: 2. Opanowanie swobodnego pos∏ugiwania si´ aparatem gry, prawid∏owej korelacji le- Dziennik Ustaw Nr 49 — 2784 — wej i prawej r´ki, bieg∏oÊci palcowej obu ràk, ekonomizacji i swobody ruchu. Umiej´tnoÊç poprawnego uruchamiania mechanizmu zmiany rejestrów. 3. Opanowanie techniki gry z uwzgl´dnieniem zaawansowanej bieg∏oÊci technicznej palców obu ràk i bieg∏ego poruszania si´ na dwóch manua∏ach, doskonalenie idiomu klawesynowego, umiej´tnoÊç gry wielog∏osowej, wzbogacanie Êrodków artykulacji, odpowiednie zdobnictwo. 4. Umiej´tnoÊç frazowania i operowania zró˝nicowanymi Êrodkami wyrazu. Interpretowanie utworu zgodne z jego budowà formalnà i charakterem epoki. Rozumienie poj´ç muzycznych, samodzielne odnajdowanie Êrodków wyrazu i okreÊlanie charakteru utworu. Indywidualna interpretacja utworu. 5. Umiej´tnoÊç grania a vista utworów o ró˝nym stopniu trudnoÊci z uwzgl´dnieniem odpowiednich Êrodków wyrazu. 6. Umiej´tnoÊç samodzielnego opracowania utworu o Êredniej skali trudnoÊci z w∏aÊciwym odczytaniem tekstu muzycznego, zgodnym z zamys∏em kompozytora, stylem epoki i indywidualnà interpretacjà. Umiej´tnoÊç doboru w∏aÊciwych metod samodzielnej pracy nad utworem. 7. Pos∏ugiwanie si´ ró˝nymi formami zapami´tywania. Umiej´tnoÊç opanowania pami´ciowego du˝ych form cyklicznych oraz utworów muzyki wspó∏czesnej. Obycie estradowe, umiej´tnoÊç koncentracji oraz opanowanie tremy podczas wykonywania utworu. Umiej´tnoÊç dokonywania precyzyjnej analizy wykonania utworu. 8. Umiej´tnoÊç gry w ró˝nych formach muzykowania zespo∏owego oraz realizowania basso continuo. 9. Opanowanie literatury klawesynowej z uwzgl´dnieniem ró˝norodnych form i gatunków o zró˝nicowanej stylistyce, w tym utworów o charakterze wirtuozowskim, formy cyklicznej (suita, wariacje, sonata, koncert — od muzyki dawnej do wspó∏czesnej), utworów kameralnych. 10. Poprawne wykonanie dwóch utworów o zró˝nicowanej problematyce technicznej, suity, koncertu oraz utworu dowolnego.”, — cz´Êç dotyczàca przedmiotu g∏ównego „Organy” otrzymuje brzmienie: „Organy 1. Opanowanie wiadomoÊci z zakresu historii budownictwa organowego. Poznanie budowy i dzia∏ania organów, w tym znajomoÊç aparatu dêwi´ku, traktury, mechanizmu powietrznego i problematyki zwiàzanej z obudowà instrumentu, w tym historii prospektu organowego. Umiej´tnoÊç pra- Poz. 473 wid∏owej piel´gnacji organów, dokonywania drobnych napraw oraz strojenia g∏osów j´zykowych. ZnajomoÊç podstawowej problematyki ochrony zabytkowych instrumentów. 2. Opanowanie swobodnego pos∏ugiwania si´ aparatem gry poprzez prawid∏owà korelacj´ lewej i prawej r´ki, bieg∏oÊç palcowà obu ràk i zmiany sposobu wydobywania dêwi´ku. Umiej´tnoÊç prawid∏owej gry na pedale i bieg∏ej koordynacji pracy ràk i nóg. 3. Opanowanie techniki gry z uwzgl´dnieniem zaawansowanej bieg∏oÊci technicznej, umiej´tnoÊci gry wielog∏osowej na manua∏ach i swobodnego grania na ka˝dym z nich i na dwóch, umiej´tnoÊci gry solo na pedale, opanowanie techniki gry triowej. 4. Umiej´tnoÊç frazowania i operowania zró˝nicowanà barwà i ró˝nymi sposobami artykulacji. Interpretowanie utworu zgodne z jego budowà formalnà i charakterem epoki. Umiej´tnoÊç prawid∏owej realizacji dynamiki (za pomocà registratury i ˝aluzji) oraz agogiki. Umiej´tnoÊç samodzielnej, poprawnie stylistycznej rejestracji, doboru g∏osów, ∏àczenia ich w zestawy dynamiczno-kolorystyczne w zale˝noÊci od epoki i kraju kompozytora. Rozumienie poj´ç muzycznych, samodzielne odnajdowanie Êrodków wyrazu i okreÊlanie charakteru utworu. Indywidualna interpretacja utworu. 5. Umiej´tnoÊç grania a vista utworów, w tym równoczeÊnie z peda∏em, o ró˝nym stopniu trudnoÊci z uwzgl´dnieniem prawid∏owej artykulacji, dynamiki, frazowania, rejestracji, metrorytmiki. 6. Umiej´tnoÊç samodzielnego opracowania utworu z zachowaniem wiernoÊci tekstowi muzycznemu, w∏aÊciwego stylu epoki, z indywidualnà interpretacjà oraz rejestracjà. Umiej´tnoÊç doboru w∏aÊciwych metod samodzielnej pracy nad utworem. 7. Obycie estradowe, umiej´tnoÊç koncentracji oraz opanowanie tremy podczas wykonywania utworu. Umiej´tnoÊç dokonywania precyzyjnej analizy wykonania utworu. 8. Umiej´tnoÊç gry w ró˝nych formach muzykowania zespo∏owego i akompaniowania soliÊcie (wokaliÊcie i instrumentaliÊcie) oraz umiej´tnoÊç realizowania basso continuo w muzykowaniu zespo∏owym. 9. Opanowanie literatury organowej w nast´pujàcym zakresie: etiudy, utwory rozwijajàce niezale˝noÊç ruchowà, bieg∏oÊç, samodzielnà technik´ gry, koordynacj´ pomi´dzy manua∏em a peda∏em, swobod´ i ekonomi´ ruchu, wszechstronnoÊç aparatu gry, literatura organowa od muzyki dawnej po dzie∏a XX-wieczne, z uwzgl´d- Dziennik Ustaw Nr 49 — 2785 — nieniem podstawowych form i gatunków muzycznych oraz polskiej muzyki organowej. 10. Poprawne wykonanie utworu dawnego mistrza, opracowania chora∏owego J. S. Bacha, du˝ej formy J. S. Bacha (do wyboru: fuga, preludium i fuga, fantazja, toccata), sonaty J. S. Bacha, utworu romantycznego lub wspó∏czesnego. Umiej´tnoÊç poprawnego wykonania pieÊni z harmonizacjà w oparciu o chora∏ lub inny zbiór akompaniamentów do pieÊni koÊcielnych (odpowiednie tempo, podzia∏ na wersety i zdania, w∏aÊciwa rejestracja i charakter, faktura w uk∏adzie trzyg∏osowym bez peda∏u i z peda∏em w uk∏adzie: g∏osy manua∏owe i g∏os peda∏owy).”, — cz´Êç dotyczàca zaj´ç edukacyjnych „Improwizacja organowa (dla organistów)” otrzymuje brzmienie: „Improwizacja organowa (dla organistów) TreÊci nauczania 1. Elementy improwizacji: motyw, struktura, faktura, forma, harmonika, rytmika, barwa, styl. Analiza utworów. 2. Improwizacja homofoniczna. Poz. 473 3. Umiej´tnoÊç improwizowania kilku g∏osów do podanej melodii w oparciu o zasady kontrapunktu. Umiej´tnoÊç improwizacji inwencji dwug∏osowej i krótkiej fughetty. 4. Umiej´tnoÊç realizacji çwiczeƒ z basem cyfrowanym. Umiej´tnoÊç realizacji prostych zadaƒ z basso continuo, opartych o materia∏ nutowy z epoki baroku (g∏os basowy umieszczony w pedale) z zachowaniem stylu epoki i z u˝yciem prostej i celowej figuracji. 5. Umiej´tnoÊç tworzenia przygrywki chora∏owej w oparciu o polskie pieÊni koÊcielne. Umiej´tnoÊç napisania preludium chora∏owego z prostà figuracjà. Umiej´tnoÊç napisania trzyg∏osowej fughetty. Umiej´tnoÊç napisania swobodnej formy z elementami wspó∏czesnych technik kompozytorskich.”, — cz´Êç dotyczàca zaj´ç edukacyjnych „Kszta∏cenie s∏uchu” otrzymuje brzmienie: „Kszta∏cenie s∏uchu TreÊci nauczania 1. Rozpoznawanie s∏uchowe akordów, gam i skal. interwa∏ów, 3. Improwizacja polifoniczna. 2. Rozpoznawanie i notacja struktur metrorytmicznych. 4. Realizacja basso continuo. 3. Czytanie nut g∏osem. 5. åwiczenia kompozytorskie. 4. Zapisywanie dyktand. Osiàgni´cia uczniów 5. Analiza s∏uchowa przyk∏adów z literatury muzycznej. 1. Umiej´tnoÊç ∏àczenia akordów w kadencjach, progresjach niemodulujàcych i modulujàcych oraz strukturach melodyczno-harmonicznych z uwzgl´dnieniem: motywiki, formy, harmonii, rytmiki, ró˝nych rejestrów. Umiej´tnoÊç transponowania ró˝nego rodzaju struktur melodycznych jednog∏osowych i wielog∏osowych. Umiej´tnoÊç grania ró˝nych pochodów gamowych w ró˝nych odmianach skali dur i moll. Umiej´tnoÊç analizy preludiów i toccat z ró˝nych epok, fug J. S. Bacha i utworów w bardziej swobodnej formie z okresów póêniejszych. 6. Kszta∏cenie pami´ci i wyobraêni muzycznej. 2. Umiej´tnoÊç improwizacji w uk∏adzie dwug∏osowym, trzyg∏osowym i czterog∏osowym akompaniamentu do podanej melodii — od realizacji g∏osu towarzyszàcego do harmonizacji (prostymi akordami oraz z figuracjà), preludiów o ró˝nym charakterze z zastosowaniem zwrotów figuracyjnych i ozdobników. Umiej´tnoÊç improwizowania preludiów o ró˝nym charakterze z zastosowaniem figuracji, snucia motywicznego, rozwijania motywu, zdobnictwa, kontrastu fakturalnego. Umiej´tnoÊç improwizacji swobodnej fantazji. 2. Umiej´tnoÊç rozpoznawania, okreÊlania, nazywania, zapisywania struktur rytmicznych 1- i 2-g∏osowych, zawierajàcych ró˝nego rodzaju grupy rytmiczne (tak˝e niemiarowe). Osiàgni´cia uczniów 1. Umiej´tnoÊç rozpoznawania, okreÊlania, nazywania, zapisywania: 1) interwa∏ów prostych i z∏o˝onych (tak˝e urytmizowanych), 2) wszystkich postaci trójdêwi´ków i czterodêwi´ków w uk∏adzie 3- i 4-g∏osowym, skupionym i rozleg∏ym, 3) gam majorowych i minorowych we wszystkich odmianach oraz pozosta∏ych skal muzycznych. 3. Umiej´tnoÊç czytania (w tym a vista): 1) jednog∏osowych przebiegów melodycznych tonalnych i w tonalnoÊci rozszerzonej, 2) melodii z jednoczesnym graniem na fortepianie innych g∏osów struktury wielog∏osowej, Dziennik Ustaw Nr 49 — 2786 — 3) melodii atonalnych, 4) melodii zapisanych w ró˝nych kluczach, 5) realizacji melodycznej przebiegów rytmicznych. 4. Umiej´tnoÊç zapisywania dyktand: Poz. 473 4) praktyka wykonawcza: instrumenty, g∏osy ludzkie, rodzaje zespo∏ów muzycznych, 5) j´zyk dêwi´kowy: skale, melodyka, harmonika, metrorytmika, kolorystyka, faktura, 1) jednog∏osowych, pami´ciowych, tonalnych i w tonalnoÊci rozszerzonej, 6) techniki kompozytorskie, sposoby kszta∏towania formy, 2) polifonicznych 2-g∏osowych, 7) podstawowe gatunki i formy muzyczne, lub polifonizujàcych 3) harmonicznych (z okreÊleniem funkcji harmonicznych), 4) rytmicznych 1- i 2-g∏osowych. 5. Umiej´tnoÊç postrzegania charakterystycznych cech melodyki, harmoniki i metrorytmiki w przyk∏adach z literatury muzycznej. 8) treÊç i znaczenie w muzyce: ilustracyjnoÊç i programowoÊç, 9) twórczoÊç wybranych kompozytorów reprezentatywnych dla epoki, stylu, oÊrodka z odniesieniem do biografii, 10) podstawowe notacje muzyczne, 11) wielcy wykonawcy. 4. Analiza êróde∏ nutowych, dêwi´kowych, ikonograficznych i tekstów o muzyce. 6. Umiej´tnoÊç zapami´tywania prostych i z∏o˝onych struktur melodycznych, harmonicznych i rytmicznych, poprzez uaktywnianie pami´ci s∏uchowej, wzrokowej i manualnej ucznia, tworzàc podstawy do wszechstronnej percepcji dzie∏a muzycznego.”, 1. ZnajomoÊç terminów i poj´ç z zakresu wiedzy o muzyce i poprawne ich stosowanie do opisu i analizy zjawisk historycznych. — cz´Êç dotyczàca zaj´ç edukacyjnych „Historia muzyki” otrzymuje brzmienie: 2. ¸àczenie wiedzy z historii muzyki z wiedzà o kulturze. „Historia muzyki Osiàgni´cia uczniów 3. Chronologiczne porzàdkowanie: 1) faktów, dzie∏, twórców, TreÊci nauczania 2) szkó∏ kompozytorskich, ugrupowaƒ artystycznych, okresów i epok historii muzyki, 1. Terminy i poj´cia niezb´dne do opisu, analizy i interpretacji historii muzyki. 3) j´zyka dêwi´kowego, technik kompozytorskich, stylów muzycznych. Poziom podstawowy 2. Chronologia epok, szkó∏ kompozytorskich, oÊrodków artystycznych, stylów, postaci w muzyce: 1) staro˝ytnej Grecji, 2) Êredniowiecza, 3) renesansu, 4) baroku, 5) klasycyzmu, 6) XIX wieku (romantyzmu i neoromantyzmu), 7) wspó∏czesnej. 3. Zagadnienia szczegó∏owe realizowane w odniesieniu do wskazanych wy˝ej epok: 1) ramy czasowe epok, okresów i stylów w muzyce, 2) kultura muzyczna epoki z odniesieniem do innych dziedzin sztuki, 3) cechy stylu muzycznego:
3. a)historycznego, 4. Prezentowanie znajomoÊci: 1) wybranych dzie∏ muzycznych, biografii i twórczoÊci kompozytorów, szkó∏ kompozytorskich i ugrupowaƒ artystycznych, 2) w∏aÊciwych dla ró˝nych epok: form i gatunków muzycznych, technik kompozytorskich, stylów muzycznych i praktyk wykonawczych. 5. Samodzielne rozwiàzywanie zadaƒ w oparciu o zapis nutowy, nagrania muzyczne, êród∏a ikonograficzne, podr´czniki. Poziom rozszerzony TreÊci nauczania 1. Terminy i poj´cia niezb´dne do opisu, analizy i interpretacji historii muzyki. 2. Chronologia epok, szkó∏ kompozytorskich, oÊrodków artystycznych, stylów, postaci w muzyce:
4. b)lokalnego, narodowego, 1) staro˝ytnej Grecji i innych wybranych kultur staro˝ytnych,
5. c)indywidualnego, 2) Êredniowiecza, Dziennik Ustaw Nr 49 — 2787 — Poz. 473 3) renesansu, 1) faktów, dzie∏, twórców, 4) baroku, 2) szkó∏ kompozytorskich, ugrupowaƒ artystycznych, okresów i epok historii muzyki, 5) klasycyzmu, 6) XIX wieku (romantyzmu i neoromantyzmu), 7) wspó∏czesnej. 3. Zagadnienia szczegó∏owe realizowane w odniesieniu do wskazanych wy˝ej epok: 1) ramy czasowe epok, okresów i stylów w muzyce, historyczne i kulturowe determinanty cezur periodyzacyjnych epok, okresów i stylów w muzyce, 2) kultura muzyczna epoki z odniesieniem do innych dziedzin sztuki oraz wydarzeƒ politycznych i spo∏ecznych, 3) cechy stylu muzycznego:
6. a)historycznego,
7. b)lokalnego, narodowego,
8. c)indywidualnego,
9. d)funkcjonalnego (np. styl teatralny, koÊcielny),
10. e)wykonawczego,
11. f)stylizacja, 4) praktyka wykonawcza: instrumenty, g∏osy ludzkie, rodzaje zespo∏ów muzycznych, sposoby ich stosowania w gatunkach i stylach muzycznych, 5) j´zyk dêwi´kowy: skale, melodyka, harmonika, metrorytmika, kolorystyka, faktura, 6) techniki kompozytorskie, kszta∏towania formy, sposoby 7) podstawowe gatunki i formy muzyczne, ich geneza, przeobra˝enia i funkcje, 8) treÊç i znaczenie w muzyce: ilustracyjnoÊç i programowoÊç, retoryka, symbolika, 3) j´zyka dêwi´kowego, technik kompozytorskich, stylów muzycznych. 4. Prezentowanie znajomoÊci: 1) wybranych dzie∏ muzycznych, biografii i twórczoÊci kompozytorów, szkó∏ kompozytorskich i ugrupowaƒ artystycznych, 2) w∏aÊciwych dla ró˝nych epok: form i gatunków muzycznych, technik kompozytorskich, stylów muzycznych i praktyk wykonawczych, 3) procesów (ciàg∏oÊci, przeobra˝eƒ, rozwoju, zaniku, afiliacji) wyst´pujàcych w muzyce kolejnych epok. 5. Samodzielne rozwiàzywanie zadaƒ oraz formu∏owanie sàdów i ocen zjawisk i procesów wyst´pujàcych w muzyce i kulturze muzycznej w oparciu o zapis nutowy, nagrania muzyczne, êród∏a tekstowe i ikonograficzne, encyklopedie, podr´czniki, literatur´ przedmiotu i medialne êród∏a informacji.”; 2) w za∏àczniku nr 3 do rozporzàdzenia:
12. a)w cz´Êci „Opis kwalifikacji absolwenta” pkt 8 otrzymuje brzmienie: „8) przestrzegaç przepisów prawa z zakresu bezpieczeƒstwa i higieny pracy oraz posiadaç elementarnà wiedz´ z zakresu regulacji prawnych zwiàzanych z ochronà dziedzictwa kulturowego i prawa autorskiego,”,
13. b)cz´Êç dotyczàca zaj´ç edukacyjnych „Historia sztuki” otrzymuje brzmienie: „Historia sztuki Poziom podstawowy 9) twórczoÊç, biografia i recepcja dzie∏ wybranych kompozytorów reprezentatywnych dla epoki, stylu, oÊrodka, 1. Terminy i poj´cia z zakresu sztuk pi´knych. 10) rodzaje zapisu muzyki, 2. Gatunki i techniki sztuk plastycznych. 11) wielcy wykonawcy i teoretycy muzyki. 3. Chronologia i charakterystyka epok, stylów i kierunków w sztuce: 4. Analiza êróde∏ nutowych, dêwi´kowych, ikonograficznych i tekstów o muzyce w kontekÊcie stylistycznym i historycznym. Osiàgni´cia uczniów 1. ZnajomoÊç terminów i poj´ç z zakresu wiedzy o muzyce i poprawne ich stosowanie do opisu i analizy zjawisk historycznych. 2. ¸àczenie wiedzy z historii muzyki z wiedzà o kulturze, wydarzeniach politycznych i spo∏ecznych. 3. Chronologiczne porzàdkowanie: TreÊci nauczania 1) staro˝ytnej (Egipt, Grecja, Rzym, w tym sztuka wczesnochrzeÊcijaƒska), 2) Êredniowiecznej (sztuka bizantyƒska, romaƒska, gotycka), 3) nowo˝ytnej (renesans, manieryzm, barok, rokoko), 4) XIX wieku (od klasycyzmu po secesj´), 5) XX wieku (kierunki i tendencje w sztuce do 1970 r.). 4. TwórczoÊç wybranych artystów. Dziennik Ustaw Nr 49 — 2788 — 5. Dzie∏o sztuki — forma, treÊç, funkcja na tle uwarunkowaƒ historyczno-kulturowych. 6. Mecenat artystyczny i jego wp∏yw na kszta∏t dzie∏a artystycznego na wybranych przyk∏adach. 7. Najwa˝niejsze muzea i zbiory dzie∏ sztuki w Polsce i na Êwiecie. Osiàgni´cia uczniów 1. ZnajomoÊç terminów i poj´ç z zakresu sztuk pi´knych, w tym gatunków i technik sztuk plastycznych. 2. Dokonywanie chronologicznego przeglàdu dziejów sztuk plastycznych i przedstawianie charakterystyki poszczególnych epok, stylów i kierunków, w tym pod kàtem treÊci i Êrodków plastycznych. 3. Dostrzeganie i charakterystyka podstawowych cech twórczoÊci wybitnych artystów i szkó∏ artystycznych. 4. Wiàzanie dzie∏a sztuki i zjawisk artystycznych z uwarunkowaniami historyczno-kulturowymi (funkcje sztuki i Êrodowisko powstania dzie∏a). 5. ZnajomoÊç poj´cia mecenatu artystycznego i umiej´tnoÊç okreÊlania jego wp∏ywu na kszta∏t dzie∏a. 6. Opisywanie i analizowanie dzie∏a sztuki pod wzgl´dem formy i treÊci. 7. ZnajomoÊç podstawowych tematów treÊci dzie∏. 8. Umiej´tnoÊç przeprowadzania analizy porównawczej dzie∏ na podstawie podanych przyk∏adów. Poziom rozszerzony TreÊci nauczania 1. Terminy i poj´cia z zakresu sztuk pi´knych. 2. Gatunki i techniki sztuk plastycznych. 3. Chronologia i charakterystyka epok, stylów i kierunków w sztuce: 1) staro˝ytnej (Egipt, Mezopotamia, Grecja, Rzym, w tym sztuka wczesnochrzeÊcijaƒska), 2) Êredniowiecznej (bizantyƒska sztuka wczesnoÊredniowieczna, przedromaƒska, romaƒska, gotycka), 3) nowo˝ytnej (renesans, manieryzm, barok, rokoko), 4) XIX wieku (od klasycyzmu po secesj´), 5) XX wieku (kierunki i tendencje w sztuce do 1970 r.), 6) wybrane zjawiska w sztuce najnowszej. 4. TwórczoÊç wybranych artystów. 5. Dzie∏o sztuki — forma, treÊç, funkcja na tle uwarunkowaƒ historyczno-kulturowych. 6. Zale˝noÊç dzie∏a sztuki i zjawiska artystycznego od uwarunkowaƒ geograficznych, mistrza lub szko∏y, centrów sztuki, dzie- Poz. 473 dzictwa kulturowego regionu. 7. Mecenat artystyczny i jego wp∏yw na kszta∏t dzie∏a artystycznego na wybranych przyk∏adach. 8. Najwa˝niejsze muzea i zbiory dzie∏ sztuki w Polsce i na Êwiecie. Osiàgni´cia uczniów 1. ZnajomoÊç terminów i poj´ç z zakresu sztuk pi´knych, w tym gatunków i technik sztuk plastycznych. 2. Umiej´tnoÊç dokonywania chronologicznego przeglàdu dziejów sztuk plastycznych i przedstawianie charakterystyki poszczególnych epok, stylów i kierunków, w tym pod kàtem treÊci i Êrodków plastycznych. 3. Dostrzeganie i charakterystyka podstawowych cech twórczoÊci wybitnych artystów i szkó∏ artystycznych. 4. Wykazywanie oddzia∏ywaƒ na dzie∏o sztuki mistrza, szko∏y, wiodàcych oÊrodków artystycznych, centrów sztuki czy uwarunkowaƒ topograficznych. 5. Rozumienie powiàzaƒ i zale˝noÊci mi´dzy zjawiskami artystycznymi a miejscem i czasem ich powstania (funkcje sztuki i Êrodowisko powstania dzie∏a, sytuacja spo∏eczno-polityczna, oÊrodki kulturotwórcze, centra religijne i instytucje ˝ycia artystycznego). 6. ZnajomoÊç poj´cia mecenatu artystycznego i jego wp∏ywu na kszta∏t dzie∏a. 7. Profesjonalne analizowanie struktury, formy i treÊci dzie∏a sztuki pod wzgl´dem stylu, gatunku i materii. 8. Umiej´tnoÊç interpretacji podstawowych tematów i treÊci. 9. Umiej´tnoÊç przeprowadzania analizy porównawczej dzie∏, stylów i kierunków na podstawie podanych lub samodzielnie dobranych przyk∏adów. 10. Dokonywanie krytycznej oceny dzie∏a lub zjawiska w sztuce pod wzgl´dem artystycznym. 11. Âwiadome formu∏owanie sàdów, opinii i ocen w oparciu o w∏asne kryteria wartoÊci artystycznych.”; 3) w za∏àczniku nr 4 do rozporzàdzenia w cz´Êci „C. Trzeci etap edukacyjny” cz´Êç dotyczàca zaj´ç edukacyjnych „Wiedza o taƒcu” otrzymuje brzmienie: „Wiedza o taƒcu Poziom podstawowy TreÊci nauczania 1. Podstawowe terminy i poj´cia z zakresu teorii i historii taƒca. 2. Podstawowe sk∏adniki ruchu jako tworzywo taƒca. Dziennik Ustaw Nr 49 — 2789 — 3. Artystyczne formy dzie∏ tanecznych, ich elementy oraz zwiàzki z innymi dziedzinami sztuki (w oparciu o wybrane przyk∏ady). 4. Warsztat tancerza i choreografa. 5. Taniec poza teatrem zawodowym. 6. Polskie taƒce regionalne (wybrane formy typowe dla du˝ych regionów) i narodowe. 7. Chronologia i cechy charakterystyczne najwa˝niejszych epok, stylów i kierunków w dziedzinie sztuki taƒca. 8. TwórczoÊç wybitnych choreografów i dorobek artystyczny wybitnych tancerzy. 9. Wspó∏czesne zjawiska artystyczne w dziedzinie sztuki taƒca. Osiàgni´cia uczniów 1. ZnajomoÊç podstawowych terminów i poj´ç z zakresu teorii i historii taƒca. 2. Umiej´tnoÊç obserwacji podstawowych sk∏adników ruchu oraz elementów dzie∏a tanecznego, dokonywania ich opisu i prostej analizy. 3. Rozró˝nianie artystycznych form dzie∏ tanecznych oraz dostrzeganie ich zwiàzków z innymi dziedzinami sztuki. 4. ZnajomoÊç dzie∏ tanecznych charakterystycznych dla ró˝nych epok, stylów i kierunków taƒca, twórczoÊci wybitnych choreografów oraz dorobku artystycznego wybitnych tancerzy. 5. ZnajomoÊç typowych form polskich taƒców regionalnych oraz polskich taƒców narodowych. 6. Umiej´tnoÊç skomentowania ró˝nych sposobów interpretacji dzie∏ tanecznych. 7. Umiej´tnoÊç korzystania z ró˝nych form samokszta∏cenia i êróde∏ wiedzy o taƒcu. 8. Âwiadoma recepcja zjawisk artystycznych w dziedzinie sztuki taƒca i postawa aktywnego uczestnika kultury tanecznej. Poziom rozszerzony TreÊci nauczania 1. Ró˝ne dziedziny i zjawiska kultury ze szczególnym uwzgl´dnieniem kultury tanecznej. 2. Terminy i poj´cia z zakresu teorii, historii i estetyki taƒca. 3. Sk∏adniki ruchu jako tworzywo taƒca. 4. Sk∏adniki dzie∏a tanecznego oraz kanony estetyczne w sztuce taƒca. 5. Dzie∏o taneczne w kontekÊcie ró˝nych dziedzin sztuki (w oparciu o wybrane przyk∏ady). 6. Warsztat tancerza, choreografa i pedagoga taƒca. 7. Teatr jako podstawowe miejsce dzia∏alnoÊci artystycznej tancerza i choreografa. 8. Taniec poza teatrem zawodowym. Poz. 473 9. Taniec w folklorze polskim, polskie taƒce narodowe. 10. Taniec we wspó∏czesnej Polsce. 11. Taniec we wspó∏czesnym Êwiecie. 12. Fakty i procesy dziejowe w ró˝nych epokach historii taƒca z uwzgl´dnieniem ich kontekstu spo∏ecznego i historyczno-kulturowego: 1) techniki, style i kierunki rozwoju taƒca, 2) twórczoÊç wybitnych choreografów i teoretyków taƒca, 3) dorobek artystyczny wybitnych tancerzy, 4) dzia∏alnoÊç dydaktyczna wybitnych nauczycieli taƒca. 13. Zwiàzki i zale˝noÊci pomi´dzy konwencjami, zjawiskami artystycznymi i sposobami interpretacji w dziedzinie sztuki taƒca. Osiàgni´cia uczniów 1. Umiej´tnoÊç obserwacji i identyfikacji ró˝nych przejawów i form kultury ze szczególnym uwzgl´dnieniem kultury tanecznej. 2. ZnajomoÊç terminów i poj´ç z zakresu teorii, historii i estetyki taƒca. 3. Umiej´tnoÊç obserwacji i opisu sk∏adników ruchu tanecznego i innych elementów dzie∏a tanecznego. 4. Dostrzeganie zwiàzków ró˝nych dziedzin sztuki ze sztukà tanecznà. 5. ZnajomoÊç kanonu dzie∏ tanecznych z polskiego i Êwiatowego repertuaru klasycznego i wspó∏czesnego oraz wybitnych artystów sztuki taƒca. 6. Umiej´tnoÊç dokonywania chronologicznego przeglàdu, charakterystyki oraz oceny faktów i procesów w ró˝nych epokach historii taƒca. 7. Dokonywanie samodzielnej i pog∏´bionej analizy dzie∏a tanecznego, stylów i kierunków w sztuce taƒca (w oparciu o przyk∏ady zaczerpni´te z kanonu). 8. Umiej´tnoÊç samodzielnego interpretowania dzie∏a tanecznego oraz formu∏owania wniosków Êwiadczàcych o Êwiadomej jego percepcji. 9. Umiej´tnoÊç korzystania z ró˝nych form samokszta∏cenia i êróde∏ wiedzy o taƒcu. 10. Postawa aktywnego i Êwiadomego uczestnika kultury tanecznej.”. § 2. Przepisy niniejszego rozporzàdzenia stosuje si´ poczàwszy od roku szkolnego 2003/2004. § 3. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie 14 dni od dnia og∏oszenia. Minister Kultury: W. Dàbrowski