Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 marca 2004 r

Dziennik Ustaw Nr 70 — 4151 — ni˝ okreÊlona w rozporzàdzeniu, zachowuje si´ dotychczasowà stawk´ uposa˝enia. Poz. 640 i 641 § 5. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie z dniem 1 lipca 2004 r.1) Minister Obrony Narodowej: w z. J. Zemke ——————— 1) Niniejsze rozporzàdzenie by∏o poprzedzone rozporzàdzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 wrzeÊnia 2001 r. w sprawie uposa˝enia zasadniczego ˝o∏nierzy niezawodowych (Dz. U. Nr 101, poz. 1102 oraz z 2003 r. Nr 129, poz. 1182), które, w cz´Êci dotyczàcej § 4, utraci moc z dniem wejÊcia w ˝ycie niniejszego rozporzàdzenia. 641 ROZPORZÑDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI1) z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie wymagaƒ weterynaryjnych przy przeprowadzaniu badania mi´sa na w∏oÊnie oraz zamra˝aniu mi´sa niepoddanego temu badaniu2) Na podstawie art. 21 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierz´cego (Dz. U. Nr 33, poz. 288) zarzàdza si´, co nast´puje: § 1. 1. Przed umieszczeniem na rynku i przywozem Êwie˝e mi´so Êwiƒ zawierajàce mi´Ênie szkieletowe bada si´ na w∏oÊnie pod nadzorem urz´dowego lekarza weterynarii. 2. Próbki do badania pobiera si´ bezpoÊrednio po uboju i bada w laboratorium znajdujàcym si´ na terenie rzeêni, w której dokonano uboju i która spe∏nia wymagania okreÊlone w § 7 i w przepisach odr´bnych.3) ——————— 1) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi kieruje dzia∏em admini- stracji rzàdowej — rolnictwo, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz. U. Nr 32, poz. 305). 2) Przepisy przyj´te w celu wdro˝enia dyrektywy Rady 77/96/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. w sprawie badaƒ Êwie˝ego mi´sa wieprzowego na obecnoÊç w∏oÊni (trichinella spiralis) przy przywozie z paƒstw trzecich (Dz. Urz. WE L 26, 31.01.1977, str. 67). 3) Przepisy w sprawie szczegó∏owych wymagaƒ weterynaryjnych przy przywozie mi´sa i produktów mi´snych wdra˝ajàce postanowienia art. 4 dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z paƒstw trzecich byd∏a, trzody chlewnej i Êwie˝ego mi´sa (Dz. Urz. WE L 302 , 31.12.1972, str. 28). 3. W przypadku dostarczenia w celu przeprowadzenia badania na w∏oÊnie mi´sa lub produktów mi´snych pochodzàcych od zwierzàt, które nie zosta∏y poddane ubojowi w rzeêni, na terenie której znajduje si´ laboratorium, wynik badania dotyczy wy∏àcznie mi´sa lub produktów mi´snych dostarczonych do badania. § 2. 1. Badanie na w∏oÊnie przeprowadza si´ jednà z metod okreÊlonych w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia. 2. Je˝eli wynik badania, o którym mowa w ust. 1, jest ujemny, mi´so niezw∏ocznie znakuje si´ zgodnie z przepisami za∏àcznika nr 1 do rozporzàdzenia. § 3. 1. Je˝eli mi´so zosta∏o poddane mro˝eniu zgodnie z jednà z metod okreÊlonych w za∏àczniku nr 2 do rozporzàdzenia, badania na w∏oÊnie nie przeprowadza si´. 2. Przeprowadzenie mro˝enia, o którym mowa w ust. 1, poÊwiadcza urz´dowy lekarz weterynarii na handlowym dokumencie identyfikacyjnym lub Êwiadectwie do∏àczonym do przesy∏ki mi´sa, zgodnie z przepisami odr´bnymi.4) ——————— 4) Przepisy w sprawie szczegó∏owych wymagaƒ weteryna- ryjnych przy przywozie mi´sa i produktów mi´snych wdra˝ajàce postanowienia art. 22 ust. 3 i art. 25 dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z paƒstw trzecich byd∏a, trzody chlewnej i Êwie˝ego mi´sa (Dz. Urz. WE L 302 , 31.12.1972, str. 28). Dziennik Ustaw Nr 70 — 4152 — 3. Mi´so niepoddane badaniu na w∏oÊnie lub mro˝eniu mo˝e byç przywo˝one, je˝eli badanie lub mro˝enie zostanie przeprowadzone podczas weterynaryjnej kontroli granicznej w granicznym posterunku kontroli, zgodnie z przepisami odr´bnymi.5) 4. Mi´sa przed poddaniem mro˝eniu, o którym mowa w ust. 1, nie znakuje si´ znakiem weterynaryjnym ani znakiem okreÊlonym w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia. 5. Mi´so nieposiadajàce Êwiadectwa, o którym mowa w ust. 2, oznakowania, o którym mowa w § 2 ust. 2, albo odpowiedniej informacji w handlowym dokumencie identyfikacyjnym uwa˝a si´ za mi´so niepoddane badaniu na w∏oÊnie. § 4. Je˝eli mi´so nie zosta∏o poddane badaniu w laboratorium znajdujàcym si´ na terenie rzeêni lub zak∏adu rozbioru zatwierdzonych przez Komisj´ Europejskà w paƒstwie pochodzenia, przeprowadza si´ je podczas weterynaryjnej kontroli granicznej w granicznym posterunku kontroli, zgodnie z przepisami odr´bnymi.5) § 5. Badanie na w∏oÊnie przeprowadza si´ dla ca∏ej tuszy, a je˝eli niemo˝liwe jest ustalenie, ˝e pó∏tusza, çwierçtusza lub cz´Êç tuszy pochodzà z tej samej tuszy, przeznaczonej do umieszczenia na rynku i przywozu, badanie na w∏oÊnie przeprowadza si´ dla ka˝dej pó∏tuszy, çwierçtuszy lub cz´Êci tuszy. ——————— Poz. 641 § 6. 1. Mi´so koni, nutrii, dzików oraz niedêwiedzi bada si´ metodà wytrawiania. 2. Dopuszcza si´ badanie metodà trychinoskopowà mi´sa dzików i nutrii, w przypadku pojedynczych sztuk zwierzàt, je˝eli sà przeznaczone na potrzeby w∏asne myÊliwego lub hodowcy. 3. Mi´so koni powinno dodatkowo spe∏niaç wymagania okreÊlone w przepisach odr´bnych.6) § 7. 1. Badanie na w∏oÊnie mi´sa przeznaczonego do handlu przeprowadza si´ w rzeêni spe∏niajàcej wymagania dla sprz´tu i pomieszczeƒ przeznaczonych do przeprowadzania badania, które sà okreÊlone w za∏àczniku nr 3 do rozporzàdzenia oraz w przepisach odr´bnych.3) 2. Zamra˝anie mi´sa przeprowadza si´ w zak∏adach spe∏niajàcych wymagania okreÊlone w przepisach odr´bnych.3) § 8. Dopuszcza si´ badanie mi´sa nieprzeznaczonego do handlu w laboratorium znajdujàcym si´ na terenie rzeêni zakwalifikowanej na rynek krajowy. § 9. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolità Polskà cz∏onkostwa w Unii Europejskiej. 5) Przepisy w sprawie szczegó∏owych wymagaƒ weterynaryj- nych przy przywozie mi´sa i produktów mi´snych wdra˝ajàce postanowienia art. 24 ust. 2 i art. 27 ust. 1 lit. b dyrektywy Rady 72/462/EWG z dnia 12 grudnia 1972 r. w sprawie problemów zdrowotnych i inspekcji weterynaryjnej przy przywozie z paƒstw trzecich byd∏a, trzody chlewnej i Êwie˝ego mi´sa (Dz. Urz. WE L 302, 31.12.1972, str. 28). Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi: W. Olejniczak ——————— 6) Decyzja Komisji 95/231/WE z dnia 20 czerwca 1995 r. w sprawie Êrodków ochrony przed w∏oÊnicà (Dz. Urz. WE L 154 , 05.07.1995, str. 21). Dziennik Ustaw Nr 70 — 4153 — Poz. 641 Za∏àczniki do rozporzàdzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 marca 2004 r. (poz. 641) Za∏àcznik nr 1 METODY PRZEPROWADZANIA BADANIA NA W¸OÂNIE I. Metoda trychinoskopowa 1. Sprz´t i odczynniki: 1) trychinoskop o powi´kszeniu 50 x i 80—100 x; 2) kompresor sk∏adajàcy si´ z dwóch p∏ytek szklanych, z których jedna jest podzielona na równe obszary; 3) ma∏e zakrzywione no˝yczki; 4) ma∏a pinceta, nó˝ do wycinania próbek; 5) ma∏e ponumerowane pojemniki do oddzielnego przechowywania próbek; 6) zakraplacz; 7) 250 ml kwasu octowego i 250 ml roztworu wodorotlenku potasu do rozjaÊniania zwapnieƒ lub zmi´kczania suszonego mi´sa. 2. Pobieranie próbek: 1) w przypadku ca∏ych tusz pobiera si´ przynajmniej jednà próbk´ o wielkoÊci orzecha laskowego z obu odnóg przepony na odcinku przejÊcia cz´Êci mi´Êniowej w Êci´gnistà; 2) je˝eli jest tylko jedna odnoga przepony, pobiera si´ jednà próbk´ o wielkoÊci dwóch orzechów laskowych; 3) w przypadku braku obu odnóg przepony pobiera si´ dwie próbki o przybli˝onej wielkoÊci orzecha laskowego z cz´Êci ˝ebrowej lub mostkowej przepony lub te˝ z mi´Êni oko∏oj´zykowych, ˝uchwowych lub brzusznych; 4) w przypadku cz´Êci tuszy pobiera si´ z ka˝dej cz´Êci z ró˝nych miejsc, w miar´ mo˝liwoÊci po∏o˝onych w okolicy koÊci i Êci´gien, trzy próbki mi´Êni szkieletowych zawierajàce ma∏à iloÊç t∏uszczu, o wielkoÊci orzecha laskowego. 3. Badanie: 4) je˝eli mi´so próbek do badania jest suche i stare, preparaty zmi´kcza si´ w mieszance o sk∏adzie jedna cz´Êç roztworu wodorotlenku potasu i dwie cz´Êci wody przez 10 do 20 minut przed rozpocz´ciem badania; 5) z ka˝dej próbki pobranej z cz´Êci tuszy (elementu mi´snego) wycina si´ po 8 skrawków o wielkoÊci ziarna owsa, ∏àcznie 24 skrawki; 6) je˝eli uzyskane wyniki badania nie sà jednoznaczne, badanie kontynuuje si´ na wi´kszej liczbie próbek za pomocà wi´kszych powi´kszeƒ lub pod mikroskopem, lub metodà wytrawiania; 7) badanie przeprowadza si´ przy powi´kszeniu 30—40 x, w czasie nie krótszym ni˝ 5 minut, przy czym w przypadku próbek zast´pczych, pobranych z cz´Êci ˝ebrowej lub mostkowej przepony, mi´Êni oko∏oj´zykowych, ˝uchwowych lub mi´Êni brzusznych przeprowadza si´ je przez przynajmniej 10 minut; minimalny czas ustalony na badania nie zawiera czasu koniecznego do pobierania próbek i przygotowywania preparatów; 8) badajàcy nie powinien sprawdziç wi´cej ni˝ 840 skrawków dziennie; w wyjàtkowych przypadkach dopuszcza si´ zbadanie do 1 050 skrawków dziennie, przy czym zaleca si´ stosowanie krótkich przerw podczas dnia roboczego w celu unikni´cia zm´czenia i jego konsekwencji. II. Metoda wytrawiania 1. Sprz´t i materia∏: 1) nó˝ do pobierania próbek; 2) ma∏e ponumerowane pojemniki z zamkni´ciem, do przechowywania próbek, w razie koniecznoÊci do powtórzenia badania; 3) cieplarka; 1) je˝eli sà obie odnogi przepony, z ka˝dej odnogi wycina si´ po 7 skrawków o wielkoÊci ziarna owsa — ∏àcznie 14 skrawków, a je˝eli jest jedna odnoga przepony, wycina si´ z niej 14 skrawków z ró˝nych miejsc; 4) 2—3 l rozdzielacz szklany ze statywem, gumowy przewód ∏àczàcy, klamry do mocowania przewodu ∏àczàcego; 2) je˝eli, w przypadku ca∏ych tusz, próbki pobiera si´ z cz´Êci ˝ebrowej lub mostkowej przepony, mi´Êni oko∏oj´zykowych, ˝uchwowych lub mi´Êni brzusznych, wycina si´ 14 skrawków o wielkoÊci ziarna owsa z ka˝dej próbki, ∏àcznie 28; 6) gaza; 3) skrawki Êciska si´ mi´dzy p∏ytkami szklanymi w taki sposób, aby mo˝na by∏o przez przygotowany diapozytyw odczytaç normalny druk; 5) sito plastikowe (o Êrednicy oko∏o 18 cm i o Êrednicy otworów oko∏o 1 mm); 7) ma∏a sto˝kowa kolba ze szczelnym zamkni´ciem; 8) p∏ytka szklana; 9) rozdrabniacz mi´sa; 10) stereomikroskop (powi´kszenie 15—40

x)z odpowiednim êród∏em Êwiat∏a; Dziennik Ustaw Nr 70 — 4154 — 11) p∏yn wytrawiajàcy sporzàdzony w nast´pujàcy sposób: 10 g pepsyny (1 200 u/g; 80 u/g FIP), 5 ml HCl (przynajmniej 37 %), dope∏niony do obj´toÊci 1 l wodà. 2. Pobieranie próbek: 1) w przypadku ca∏ych tusz pobiera si´ próbk´ o wadze co najmniej 20 g z odnogi przepony w miejscu jej przejÊcia w cz´Êç Êci´gnistà; Poz. 641 III. Metoda wytrawiania prób zbiorczych 1. Sprz´t i odczynniki: 1) nó˝ i pinceta do pobierania próbek; 2) rozdrabniacz mi´sa z otworami o Êrednicy od 2 do 3 mm; 3) 3 l kolba Erlenmeyera z korkiem gumowym lub bawe∏niano-we∏nianym; 2) w przypadku braku odnóg przepony pobiera si´ próbki o wadze co najmniej 20 g z cz´Êci ˝ebrowej lub mostkowej przepony, z mi´Êni oko∏oj´zykowych, mi´Êni ˝uchwowych lub z mi´Êni brzusznych; 4) rozdzielacz sto˝kowy oddzielajàcy o pojemnoÊci 2.000 ml; 3) w przypadku cz´Êci tuszy pobiera si´ próbk´ o wadze co najmniej 20 g z mi´Êni szkieletowych, je˝eli to mo˝liwe bez t∏uszczu, z miejsc po∏o˝onych blisko koÊci lub Êci´gien; 6) pierÊcieƒ o Êrednicy od oko∏o 10 do 11 cm przymocowany do statywu; 4) w przypadku mi´sa koƒskiego pobiera si´ próbki o wadze co najmniej 10 g z mi´Êni oko∏oj´zykowych lub ˝uchwowych, w przypadku braku mi´Êni oko∏oj´zykowych i mi´Êni ˝uchwowych próbk´ tej samej wielkoÊci pobiera si´ z odnogi przepony przy jej przejÊciu w cz´Êç Êci´gnistà, bez tkanki ∏àcznej i t∏uszczu. 8) sito (o oczkach 177 mikronów) o zewn´trznej Êrednicy 11 cm z siatkà mosi´˝nà lub ze stali nierdzewnej; 3. Badanie: 1) dla badania ∏àcznej próbki mi´sa z 10 Êwiƒ przygotowuje si´ po 10 g z ka˝dej pojedynczej próbki 20 g, a pozosta∏e 10 g zatrzymuje si´ na wypadek, gdyby dodatkowe badanie pojedynczej próbki okaza∏o si´ konieczne; 2) 10 próbek, ka˝da o wadze 10 g, ∏àczy si´ w jednà próbk´, którà si´ rozdrabnia w rozdrabniaczu mi´sa (z otworami Êrednicy 2
mm)i rozmieszcza si´ luêno na sicie wyÊcielonym warstwà gazy, które nast´pnie umieszcza si´ na lejku na∏o˝onym na rozdzielacz po∏àczony przewodem gumowym z ma∏à sto˝kowà kolbà, rozdzielacz nape∏nia si´ po kraw´dzi p∏ynem wytrawiajàcym do momentu, w którym materia∏ badany nie zostanie przykryty; proporcje materia∏u poddanego badaniu do p∏ynu wytrawiajàcego wynoszà w przybli˝eniu 1:20 do 1:30; 3) po 18—20 godzinach inkubacji w temperaturze 37—39 °C od∏àcza si´ sto˝kowà kolb´, po czym, po ostro˝nym odciàgni´ciu supernatantu, osad znajdujàcy si´ w koƒcówce kolby ostro˝nie przenosi si´ na p∏ytk´, a nast´pnie bada na obecnoÊç w∏oÊni za pomocà stereomikroskopu o powi´kszeniu 20—40 x; 4) w przypadku dodatniego lub wàtpliwego wyniku próbki ∏àcznej bada si´ pozosta∏e pojedyncze próbki, ka˝dà z osobna po dodaniu do nich dalszych 20 g próbek z mi´sa ka˝dej Êwini, lub w wypadku cz´Êci tusz, po dodaniu 20 g próbki z mi´sa ka˝dej cz´Êci, pobranej zgodnie z ust. 2; 5) w przypadku dodatniego lub wàtpliwego wyniku próbki mi´sa koƒskiego bada si´ kolejnà próbk´ o wadze 10 g, pobranà zgodnie z ust. 2. 5) statyw o d∏ugoÊci oko∏o 28 cm z 80 cm korpusem; 7) uchwyt z p∏askimi zaciskami (23 x 40 mm), przymocowany do statywu z podwójnà z∏àczkà; 9) plastikowy lejek z wewn´trznà Êrednicà nie mniejszà ni˝ 12 cm; 10) stereomikroskop (powi´kszenie 15—40
x)z odpowiednim êród∏em Êwiat∏a lub trychinoskop ze sto∏em poziomym; 11) w przypadku stosowania trychinoskopu: rynienka do liczenia larw o pojemnoÊci oko∏o 60—65 cm3, wykonana z akrylowych p∏ytek o gruboÊci 3 mm w ten sposób, ˝e podzielone na pola dno rynienki ma wymiary 180 x 40 mm; boki majà wymiary 230 x 20 mm, a szczyty 40 x 20 mm; dno i szczyty rynienki umieszcza si´ pomi´dzy jej bokami, co tworzy dwa uchwyty na koƒcach; dno rynienki powinno byç podwy˝szone 7—9 mm od podstawy ramy utworzonej przez boki i szczyty; cz´Êci rynienki zespala si´ klejem odpowiednim dla zastosowanego tworzywa; 12) p∏ytki Petriego o Êrednicy 9 cm, w przypadku u˝ywania stereomikroskopu, podzielone od spodu na pola badaƒ 10 x 10 mm; 13) kalibrowane 100 ml szklane cylindry; 14) kilka 10 l zbiorników do dekontaminacji na przyk∏ad formalinà sprz´tu i do pozosta∏ego p∏ynu wytrawiajacego w wypadku wyniku dodatniego; 15) kwas solny o st´˝eniu 37 %; 16) pepsyna o mocy 1:10 000 NF (Narodowy Receptariusz USA) odpowiadajàcej 1:12 500 BP (Farmakopea Brytyjska) lub 2.000 FIP (Mi´dzynarodowa Federacja Farmacji); 17) tace odpowiednie do zgromadzenia 50 prób po oko∏o 2 g ka˝da; 18) waga o dok∏adnoÊci do 0,1 g. 2. Pobieranie próbek: 1) w przypadku ca∏ych tusz pobiera si´ próbk´ o wadze oko∏o 2 g z odnóg przepony w przejÊciu w cz´Êç Êci´gnistà; Dziennik Ustaw Nr 70 — 4155 — 2) w przypadku braku odnóg przepony pobiera si´ próbk´ o wadze oko∏o 2 g z cz´Êci ˝ebrowej lub mostkowej przepony, z mi´Êni oko∏oj´zykowych lub ˝uchwowych lub z mi´Êni brzusznych; 3) w przypadku kawa∏ków mi´sa pobiera si´ próbk´ o wadze oko∏o 2 g z mi´Êni szkieletowych, o mo˝liwie najmniejszej zawartoÊci t∏uszczu, w miar´ mo˝liwoÊci z miejsca w pobli˝u koÊci lub Êci´gien; 4) w przypadku mi´sa koƒskiego pobiera si´ próbk´ o wadze oko∏o 5 g z mi´Êni oko∏oj´zykowych lub ˝uchwowych, w przypadku braku mi´Êni oko∏oj´zykowych i mi´Êni ˝uchwowych próbk´ tej samej wielkoÊci pobiera si´ z odnogi przepony przy jej przejÊciu w cz´Êç Êci´gnistà, bez tkanki ∏àcznej i t∏uszczu, z zastrze˝eniem, ˝e dla ka˝dego wytrawiania ∏àczna waga badanych próbek nie mo˝e przekroczyç 100 g w metodach III—VI oraz 35 g w metodzie VII. 3. Badanie: 1) tworzenie próby zbiorczej ze 100 próbek:
a)próbk´ o wadze oko∏o 1 g pobiera si´ z ka˝dej z pojedynczych próbek pobranych z mi´sa 100 Êwiƒ, a nast´pnie umieszcza si´ je w rozdrabniaczu mi´sa,
b)rozdrobnione mi´so umieszcza si´ w 3 l kolbie Erlenmeyera razem z 7 g pepsyny, 2 l wody podgrzanej do temperatury 40—41 °C i 25 ml st´˝onego kwasu solnego, a nast´pnie wstrzàsa si´ tà mieszankà w celu rozpuszczenia pepsyny; zasadowoÊç roztworu powinna wynosiç 1,5—2,0 pH, Poz. 641 — po up∏ywie tego czasu poprzez zassanie odejmuje si´ 30 ml supernatantu, a pozosta∏e 15 ml uzupe∏nia si´ do 45 ml wodà, — po up∏ywie kolejnych 10 minut ponownie 30 ml supernatantu usuwa si´, a pozosta∏e 15 ml przelewa si´ na p∏ytk´ Petriego lub na rynienk´ do liczenia larw;
i)kalibrowany cylinder op∏ukuje si´ 10 ml wody, a nast´pnie dodaje si´ jà do próbki na p∏ytce Petriego lub do rynienki do liczenia larw; 2) tworzenie próby zbiorczej z mniej ni˝ 100 próbek:
a)je˝eli jest 15 lub mniej ni˝ 15 pojedynczych próbek, mogà byç one dodane do próby zbiorczej ze 100 próbek i bada si´ je razem,
b)je˝eli bada si´ wi´cej ni˝ 15, a mniej ni˝ 100 próbek, obj´toÊç p∏ynu wytrawiajàcego zmniejsza si´ proporcjonalnie; 3) w przypadku dodatniego lub wàtpliwego wyniku badania próby zbiorczej:
a)dalsze 20 g próbki pobiera si´ od ka˝dej Êwini, zgodnie z ust. 2,
b)20 g próbki od 5 Êwiƒ ∏àczy si´ i bada metodà okreÊlonà w pkt 1 i 2,
c)próbki z 20 grup Êwiƒ po 5 Êwiƒ ka˝da bada si´ w sposób okreÊlony w lit. a i b,
d)je˝eli w próbie zbiorczej od 5 Êwiƒ wykryto w∏oÊnie, pobiera si´ próbki o wadze 20 g, zgodnie z ust. 2, od ka˝dej ze Êwiƒ i bada oddzielnie,
c)dla u∏atwienia wytrawiania kolb´ Erlenmeyera umieszcza si´ w cieplarce o temperaturze 40—41 °C na oko∏o 4 godziny; w tym czasie kolb´ regularnie wstrzàsa si´ co najmniej 2 razy na godzin´,
e)w przypadku dodatniego lub wàtpliwego wyniku próby zbiorczej mi´sa koƒskiego bada si´ kolejnà próbk´ o wadze 10 g, pobranà zgodnie z ust. 2.
d)roztwór po wytrawieniu przefiltrowuje si´ przez sito do rozdzielacza sto˝kowego o pojemnoÊci 2 l i pozostawia w statywie przynajmniej przez godzin´, IV. Metoda mechanicznie wspomaganego wytrawiania próby zbiorczej (technika sedymentacji)
e)uzyskany p∏yn o obj´toÊci oko∏o 45 ml przelewa si´ do kalibrowanego cylindra, a nast´pnie rozdziela si´ na trzy p∏ytki Petriego, po 15 ml na ka˝dà p∏ytk´, której dno jest podzielone na kwadraty 10 x 10 mm, 1) nó˝ lub no˝yczki;
f)ka˝dà p∏ytk´ Petriego bada si´ przez minut´ na obecnoÊç larw pod stereomikroskopem,
g)przy stosowaniu rynienek do liczenia larw uzyskany p∏yn o obj´toÊci ca∏kowitej oko∏o 45 ml równo rozdziela si´ na dwie rynienki i bada si´ pod trychinoskopem; p∏yn bada si´ niezw∏ocznie, w ˝adnym przypadku badania nie mo˝na odk∏adaç na dzieƒ nast´pny,
h)je˝eli p∏yn jest m´tny lub nie zosta∏ zbadany w czasie 30 minut od jego uzyskania, oczyszcza si´ go w nast´pujàcy sposób: — 45 ml pozyskanego p∏ynu przelewa si´ do kalibrowanego cylindra i pozostawia na 10 minut, 1. Sprz´t i odczynniki: 2) tace z ponumerowanymi polami na 50 prób mi´sa, po 2 g ka˝da; 3) stomacher 3 500 thermomodel; 4) plastikowe torebki do stomachera; 5) sto˝kowe rozdzielacze o pojemnoÊci 2 l zaopatrzone w teflonowe zatyczki; 6) statywy, pierÊcienie, zaciski; 7) sito o otworach 177 mikronów, Êrednicy zewn´trznej 11 cm i siatce ze stali nierdzewnej; 8) lejki o wewn´trznej Êrednicy nie mniejszej ni˝ 12 cm do stabilizacji sit; 9) szklane, kalibrowane cylindry o pojemnoÊci 100 ml; 10) rozdzielacz o pojemnoÊci 25 ml; 11) zlewki o pojemnoÊci 3 l; Dziennik Ustaw Nr 70 — 4156 — 12) ∏y˝ka lub szklany pr´t do mieszania roztworu w zlewce; 13) plastikowe: strzykawka i w´˝yk do odsysania; 14) miarka o pojemnoÊci 6 g; 15) termometr o dok∏adnoÊci 0,5 °C i o zakresie od 1 do 100 °C; 16) elektryczny potrzàsacz z odejmowanà g∏owicà (wibrator); 17) minutnik pracujàcy w przedzia∏ach 1 minuty; 18) trychinoskop ze sto∏em poziomym lub stereomikroskop z odpowiednim êród∏em Êwiat∏a; 19) rynienka do liczenia larw wykonana w sposób okreÊlony w cz´Êci III ust. 1 pkt 11, je˝eli stosowany jest trychinoskop; 20) p∏ytki Petriego o Êrednicy 9 cm podzielone od spodu na pola badaƒ o wymiarach 10 x 10 mm, w przypadku stosowania stereomikroskopu; 21) 17,5 % roztwór kwasu solnego; 22) pepsyna odpowiadajàca wymaganiom okreÊlonym w cz´Êci III ust. 1 pkt 16; 23) 10 l pojemniki do dekontaminacji formalinà sprz´tu i pozosta∏ego p∏ynu wytrawiajàcego w przypadku wyniku dodatniego; 24) waga o dok∏adnoÊci do 0,1 g. 2. Próbki pobiera si´ w sposób okreÊlony w metodzie III w ust. 2, z tym ˝e próbek nie pobiera si´ z mi´Êni oko∏oj´zykowych. 3. Badanie: 1) sposób wytrawiania: — stomacher powinien byç zaopatrzony w podwójnà plastikowà torebk´ i urzàdzenie do utrzymania temperatury 40—41 °C, — 1,5 l wody podgrzanej do temperatury 32—35 °C przelewa si´ do wewn´trznej torebki plastikowej i nast´pnie wod´ podgrzewa si´ do temperatury 40—41 °C, — 25 ml 17,5 % kwasu solnego dodaje si´ do wody w stomacherze, — nast´pnie dodaje si´ 100 próbek o wadze 1 g ka˝da (o temperaturze 25-30 °C), z ka˝dej indywidualnej próby pobranej zgodnie z ust. 2, — na koƒcu dodaje si´ 6 g pepsyny, nale˝y ÊciÊle przestrzegaç wskazanego porzàdku dodawania w celu zapobie˝enia rozk∏adowi pepsyny, stomachera — plastikowà torebk´ przep∏ukuje si´ 100 ml wody, a nast´pnie przez sito przelewa si´ jà do filtratu w zlewce, — je˝eli jest mniej ni˝ 15 pojedynczych prób, mogà byç one dodane do próby zbiorczej z∏o˝onej ze 100 próbek i badane razem,
b)próba zbiorcza z∏o˝ona z mniej ni˝ 100 próbek: — stomacher powinien byç zaopatrzony w podwójnà plastikowà torebk´ i urzàdzenie do utrzymania temperatury 40—41 °C, — p∏yn wytrawiajàcy sporzàdza si´ przez wymieszanie oko∏o 1,5 l wody, 25 ml 17,5 % kwasu solnego i 6 g pepsyny przy zachowaniu temperatury 40—41 °C, nale˝y ÊciÊle przestrzegaç wskazanego porzàdku dodawania w celu zapobie˝enia rozk∏adowi pepsyny, — z p∏ynu wytrawiajàcego odmierza si´ 15 ml na 1 g próbki i t´ iloÊç p∏ynu z próbkami 1 g o temperaturze 25—30 °C, pobranymi z ka˝dej indywidualnej próby zgodnie z ust. 2, przenosi si´ do dwóch wewn´trznych plastikowych torebek, — wod´ o temperaturze 41 °C przelewa si´ do zewn´trznej torebki, tak aby ca∏kowita obj´toÊç w obu torebkach wynosi∏a 1,5 l, — zawartoÊç 25 minut, stomachera odstawia si´ na — nast´pnie torebk´ wyjmuje si´ ze stomachera, a p∏yn wytrawiajàcy filtruje si´ przez sito do 3 l zlewki, — plastikowà torebk´ przep∏ukuje si´ w 100 ml wody, którà nast´pnie przelewa si´ przez sito do filtratu w zlewce; 2) oddzielanie larw metodà sedymentacji:
a)próba zbiorcza ze 100 próbek: — zawartoÊç 25 minut, Poz. 641 odstawia si´ na — nast´pnie torebk´ wyjmuje si´ ze stomachera, a p∏yn wytrawiajàcy filtruje si´ przez sito do 3 l zlewki,
a)lód o wadze 300—400 g w p∏atkach, ∏uskach lub pokruszony dodaje si´ do p∏ynu wytrawiajàcego, doprowadzajàc jego obj´toÊç do oko∏o 2 l, a nast´pnie p∏yn ten miesza si´ do rozpuszczenia lodu, przy czym w przypadku mniejszej próby zbiorczej, okreÊlonej w pkt 1 lit. b, iloÊç lodu odpowiednio zmniejsza si´,
b)wych∏odzony p∏yn wytrawiajàcy przenosi si´ do 2 l rozdzielacza, wyposa˝onego w wibrator z dodatkowym zaciskiem,
c)sedymentacja trwa 30 minut, przy czym wirowanie odbywa si´ w sposób przerywany, tj. minuta wirowania i minuta przerwy,
d)po 30 minutach wirowania 60 ml sedymentu przenosi si´ niezw∏ocznie do 100 ml kalibrowanego cylindra, po u˝yciu rozdzielacz przemywa si´ roztworem czyszczàcym,
e)60 ml sedymentu odstawia si´ na co najmniej 10 minut, a nast´pnie supernatant odsysa si´, pozostawiajàc 15 ml do badania na obecnoÊç larw,
f)do odsysania stosuje si´ plastikowà strzykawk´ po∏àczonà z plastikowym przewodem, d∏ugoÊç Dziennik Ustaw Nr 70 — 4157 — przewodu powinna byç taka, aby w kalibrowanym cylindrze pozostawa∏o 15 ml, gdy stopka strzykawki spoczywa na kraw´dzi cylindra,
g)pozosta∏e 15 ml przelewa si´ do rynienki do liczenia larw lub dwu p∏ytek Petriego i bada si´ pod trychinoskopem lub stereomikroskopem,
h)p∏yn wytrawiajàcy bada si´ niezw∏ocznie, w ˝adnym przypadku badania nie mo˝na odk∏adaç na dzieƒ nast´pny,
i)je˝eli p∏yn wytrawiajàcy jest m´tny lub nie zosta∏ zbadany w czasie 30 minut, po jego sporzàdzeniu oczyszcza si´ go w nast´pujàcy sposób: — 60 ml próbk´ koƒcowà przelewa si´ do kalibrowanego cylindra i pozostawia na 10 minut, — po up∏ywie 10 minut odsysa si´ 45 ml supernatantu, a pozosta∏e 15 ml uzupe∏nia si´ wodà do obj´toÊci 45 ml, — po up∏ywie nast´pnych 10 minut odsysa si´ 30 ml supernatantu, a pozosta∏e 15 ml przelewa si´ na p∏ytk´ Petriego lub rynienk´ do liczenia larw,
j)kalibrowany cylinder przep∏ukuje si´ 10 ml wody, którà nast´pnie dodaje si´ do rynienki lub p∏ytki Petriego; 3) w przypadku wyników dodatnich lub wàtpliwych post´puje si´ w sposób okreÊlony w cz´Êci III ust. 3 pkt 3. V. Metoda mechanicznie wspomaganego wytrawiania próbki zbiorczej (technika izolacji filtrowej) 1. Oprócz sprz´tu i odczynników wymienionych w cz´Êci IV ust. 1 u˝ywa si´: 1) 1 l rozdzielacza (Gelmana) wyposa˝onego w uchwyt filtru (Êrednica 45 mm); 2) p∏ytek filtrów o Êrednicy 45 mm ka˝da sk∏adajàcych si´ z okràg∏ej siatki ze stali nierdzewnej z oczkami o Êrednicy 35 mikronów; 3) dwóch pierÊcieni wykonanych z gumy o gruboÊci 1 mm, o Êrednicy zewn´trznej 45 mm i wewn´trznej 38 mm, z umieszczonà pomi´dzy nimi okràg∏à siatkà, umocowanà do nich dwusk∏adnikowym klejem odpowiednim dla tych materia∏ów; 4) kolby Erlenmeyera o pojemnoÊci 3 l zaopatrzonej w boczny w´˝yk do odsysania; 5) pompy filtrujàcej; 6) plastikowych torebek o pojemnoÊci co najmniej 80 ml ka˝da; 7) sprz´tu do zgrzewania torebek; 8) renniny o mocy 1:1 500 000 jednostek Soxleta na 1 g. Poz. 641 2. Próbki pobiera si´ w sposób okreÊlony w metodzie IV ust. 2. 3. Badanie: 1) do wytrawiania stosuje si´ metod´ okreÊlonà w cz´Êci IV ust. 3 pkt 1; 2) odddzielanie larw przez filtrowanie:
a)lód o wadze 300—400 g w p∏atkach, ∏uskach lub pokruszony dodaje si´ do p∏ynu wytrawiajàcego, doprowadzajàc jego obj´toÊç do 2 l, przy czym w przypadku mniejszej próby zbiorczej iloÊç lodu odpowiednio zmniejsza si´,
b)p∏yn wytrawiajàcy miesza si´ do czasu rozpuszczenia lodu,
c)nast´pnie p∏yn ten pozostawia si´ co najmniej na 3 minuty,
d)rozdzielacz (Gelmana) zaopatrzony w uchwyt i p∏ytk´ filtrujàcà umieszcza si´ w kolbie Erlenmeyera po∏àczonej z pompà filtrujàcà,
e)p∏yn wytrawiajàcy przelewa si´ do rozdzielacza (Gelmana), a nast´pnie filtruje; pod koniec filtrowania przechodzenie p∏ynu wytrawiajàcego przez p∏ytk´ filtrujàcà mo˝e byç wspomagane zasysaniem z pompy filtrujàcej, przy czym zasysanie przerywa si´, zanim filtr stanie si´ suchy, tj. kiedy 2 do 5 ml p∏ynu pozostaje w rozdzielaczu,
f)po zakoƒczeniu filtrowania p∏ynu wytrawiajàcego p∏ytk´ filtrujàcà wyjmuje si´ i umieszcza si´ w torebce o pojemnoÊci 80 ml razem z 15-20 ml roztworu renniny, który sporzàdza si´ przez dodanie 2 g renniny do 100 ml wody; p∏ytki filtrujàce nie mogà byç u˝ywane, jeÊli nie sà zupe∏nie czyste, nie dopuszcza si´ do wyschni´cia nieoczyszczonych p∏ytek filtrujàcych, oczyszcza si´ je przez pozostawienie w roztworze renniny na noc; przed u˝yciem filtry myje si´ w Êwie˝ym roztworze renniny z u˝yciem stomachera,
g)torebk´ plastikowà zgrzewa si´ dwukrotnie i umieszcza w stomacherze pomi´dzy wewn´trznà i zewn´trznà torebkà,
h)stomacher pozostawia si´ na 3 minuty niezale˝nie od tego, czy pracuje na pe∏nej, czy niepe∏nej próbie zbiorczej,
i)po 3 minutach torebk´ plastikowà z p∏ytkà filtrujàcà i roztworem renniny wyjmuje si´ ze stomachera i otwiera no˝yczkami, p∏yn przelewa si´ do rynienki do liczenia larw lub na p∏ytki Petriego, a torebk´ przep∏ukuje si´ 5—10 ml wody, którà przelewa si´ do rynienki do badania pod trychinoskopem lub na p∏ytki Petriego do badania pod stereomikroskopem,
j)p∏yn bada si´ niezw∏ocznie, badania nie odk∏ada si´ na dzieƒ nast´pny; 3) w przypadku dodatnich lub wàtpliwych wyników post´puje si´ w sposób okreÊlony w cz´Êci III ust. 3 pkt 3. Dziennik Ustaw Nr 70 — 4158 — VI. Metoda wytrawiania próby zbiorczej z zastosowaniem metody magnetycznego mieszania Poz. 641 do temperatury 46—48 °C oraz 16 ml kwasu solnego, 1) nó˝ i pinceta do sporzàdzania próbek;
c)w celu oddzielenia przyczepionych skrawków mi´Êni wk∏adk´ mieszajàcà rozdrabniacza niezw∏ocznie wielokrotnie zanurza si´ w zlewce z p∏ynem wytrawiajàcym, 2) tace z oznaczonymi 50 polami do przetrzymywania próbek o wadze 2 g ka˝da;
d)pr´cik mieszajàcy umieszcza si´ w zlewce, którà przykrywa si´ folià aluminiowà, 3) rozdrabniacz mi´Êni;
e)po umieszczeniu zlewki na podgrzanej p∏ytce grzewczej mieszad∏a magnetycznego rozpoczyna si´ proces mieszania; przed jego rozpocz´ciem sprawdza si´, czy mieszad∏o utrzymuje sta∏à temperatur´ 44—46 °C oraz uzyskuje maksymalne wirowanie p∏ynu, 1. Sprz´t i odczynniki: 4) mieszad∏a magnetyczne, z p∏ytkà grzewczà o temperaturze regulowanej termostatem i pokrytymi teflonem pr´tami mieszajàcymi, o d∏ugoÊci oko∏o 5 cm; 5) rozdzielacze sto˝kowe o pojemnoÊci 2 l; 6) statywy, pierÊcienie, uchwyty;
f)p∏yn wytrawiajàcy miesza si´ 30 minut, po czym wy∏àcza si´ mieszad∏o, a p∏yn przelewa si´ przez sito do rozdzielacza sedymentacyjnego, 7) sito o siatce ze stali nierdzewnej z oczkami 177 mikronów o Êrednicy zewn´trznej 11 cm;
g)p∏yn w rozdzielaczu odstawia si´ na 30 minut, 8) lejki o Êrednicy wewn´trznej nie mniejszej ni˝ 12 cm, do umieszczenia sit;
h)po 30 minutach p∏yn z osadem w iloÊci 40 ml szybko przelewa si´ do kalibrowanego cylindra lub cylindra wirówki, 9) zlewka o pojemnoÊci 3 l; 10) kalibrowane cylindry o pojemnoÊci oko∏o 50 ml lub cylindry wirówkowe;
i)próbk´ 40 ml pozostawia si´ na 10 minut, a nast´pnie odsysa si´ 30 ml supernatantu, pozostawiajàc 10 ml, 11) trychinoskop z poziomym pulpitem lub stereomikroskop z odpowiednim êród∏em Êwiat∏a;
j)pozosta∏e 10 ml osadu przelewa si´ do rynienki lub p∏ytki Petriego, 12) rynienka do liczenia larw, wykonana w sposób okreÊlony w cz´Êci III ust. 1 pkt 11, je˝eli stosowany jest trychinoskop;
k)nast´pnie cylinder przep∏ukuje si´ 10 ml wody, którà dodaje si´ do rynienki lub p∏ytki Petriego, i niezw∏ocznie bada si´ pod trychinoskopem lub stereomikroskopem, badania nie odk∏ada si´ na dzieƒ nast´pny, 13) p∏ytki Petriego o Êrednicy 9 cm, podzielone od spodu na pola badaƒ 10 x 10 mm, je˝eli stosowany jest stereomikroskop; 14) folia aluminiowa; 15) kwas solny 25 %; 16) pepsyna odpowiadajàca wymaganiom okreÊlonym w cz´Êci III ust. 1 pkt 16;
l)je˝eli badanie nie zosta∏o przeprowadzone w czasie 30 minut, supernatant oczyszcza si´ w sposób nast´pujàcy: — koƒcowà prób´ 40 ml przelewa si´ do kalibrowanego cylindra i pozostawia na 10 minut, 17) woda podgrzana do temperatury 46—48 °C; — 30 ml supernatantu usuwa si´, pozostawiajàc 10 ml, który uzupe∏nia si´ wodà do 40 ml, 18) 10 l pojemniki do dekontaminacji, na przyk∏ad formalinà sprz´tu i pozosta∏ego p∏ynu wytrawiajàcego, w przypadku wyniku dodatniego; — po up∏ywie kolejnych 10 minut 30 ml supernatantu odsysa si´, pozostawiajàc 10 ml do badania na p∏ytce Petriego lub rynience, 19) waga z dok∏adnoÊcià do 0,1 g. — cylinder przep∏ukuje si´ 10 ml wody, którà dodaje si´ do p∏ytki Petriego lub rynienki i poddaje badaniu; 2. Próbki pobiera si´ w sposób okreÊlony w metodzie IV ust. 2. 3. Badanie: 1) tworzenie próby zbiorczej ze 100 próbek:
a)z pojedynczych 100 próbek pobiera si´ próbki o wielkoÊci 1 g, rozdrabnia si´ je w rozdrabniaczu, rozdrabniacz u˝ywany jest od trzech do czterech razy, przez oko∏o sekund´ za ka˝dym razem,
b)rozdrobnione mi´so przenosi si´ do 3 l zlewki, dodaje si´ 10 g pepsyny, 2 l wody podgrzanej
m)je˝eli osad w czasie badania jest m´tny, prób´ przelewa si´ do kalibrowanego cylindra, uzupe∏nia si´ do 40 ml wodà, nast´pnie post´puje si´ w sposób okreÊlony w lit. k; 2) próba zbiorcza sk∏adajàca si´ z mniej ni˝ 100 próbek:
a)w razie potrzeby nie wi´cej ni˝ 15 próbek 1 g dodaje si´ do próby zbiorczej z∏o˝onej ze 100 próbek i bada si´ razem, zgodnie z pkt 1,
b)wi´cej ni˝ 15 próbek bada si´ jako oddzielnà prób´ zbiorczà, Dziennik Ustaw Nr 70 — 4159 — Poz. 641
c)dla prób z∏o˝onych z nie wi´cej ni˝ 50 próbek, obj´toÊç p∏ynu wytrawiajàcego mo˝e byç zredukowana si´ do 1 l;
e)nape∏niç komor´ p∏ynów pod∏àczonà do mieszarki a˝ do kraw´dzi (po brzegi) wodà (oko∏o 400 ml), 3) w przypadku dodatnich lub wàtpliwych wyników post´puje si´ w sposób okreÊlony w cz´Êci III ust. 3 pkt 3.
f)dodaç oko∏o 30 ml 8,5 % kwasu solnego do mniejszej, sàsiedniej komory p∏ynów; nale˝y ÊciÊle przestrzegaç porzàdku dodawania w celu unikni´cia rozk∏adu pepsyny, VII. Metoda automatycznego wytrawiania próby zbiorczej o wadze nie wi´kszej ni˝ 35 g 1. Sprz´t i odczynniki: 1) nó˝ lub no˝yczki do pobierania próbek; 2) tace z oznaczonymi 50 polami do przetrzymywania próbek o wadze 2 g ka˝da; 3) mieszarka Trichomatic z wk∏adem filtracyjnym; 4) roztwór kwasu solnego 8,5 % ± 0,5 wagowo; 5) przezroczyste poliw´glanowe filtry membranowe o Êrednicy 50 mm i wielkoÊci porów 14 mikronów; 6) pepsyna odpowiadajàca wymaganiom okreÊlonym w cz´Êci III ust. 1 pkt 16; 7) waga o dok∏adnoÊci do 0,1 g; 8) pinceta z p∏askimi koƒcówkami; 9) kilka szkie∏ek podstawowych o d∏ugoÊci boku przynajmniej 5 cm lub kilka p∏ytek Petriego o Êrednicy przynajmniej 6 cm, podzielonych od spodu na pola 10 x 10 mm, je˝eli stosowany jest stereomikroskop; 10) stereomikroskop z transmisjà Êwiat∏a (powi´kszenie 15—60
x)lub trychinoskop ze sto∏em poziomym; 11) pojemnik do zlewania niepotrzebnych p∏ynów; 12) 10 l pojemniki do dekontaminacji, np. formalinà sprz´tu i pozosta∏ego p∏ynu wytrawiajàcego, w przypadku wyniku dodatniego. 2. Próbki pobiera si´ w sposób okreÊlony w metodzie IV ust. 2. 3. Badanie: 1) sposób wytrawiania:
a)przygotowaç mieszark´ z wk∏adem filtracyjnym poprzez pod∏àczenie rurki odp∏ywowej i umieszczenie jej koƒcówki w pojemniku na zlewki,
b)w momencie w∏àczenia mieszarki rozpocznie si´ podgrzewanie,
c)przed rozpocz´ciem pracy nale˝y otworzyç i zamknàç dolny zawór umieszczony pod komorà reakcji,
d)dodaç nie wi´cej ni˝ 35 próbek, ka˝da o wadze oko∏o 1 g, o temperaturze 25—30 °C, z ka˝dej indywidualnej próbki pobranej zgodnie z ust. 2, upewniç si´, ˝e zosta∏y usuni´te wi´ksze kawa∏ki Êci´gien, aby nie nastàpi∏o zatkanie filtru membranowego,
g)umieÊciç filtr membranowy pod filtrem wst´pnym w pojemniku na filtr we wk∏adzie filtrowym,
h)dodaç 7 g pepsyny,
i)zamknàç pokrywy komór reakcji i p∏ynów,
j)wybraç czas wytrawiania, krótki okres wytrawiania (5 minut) dla Êwiƒ poddanych ubojowi w odpowiednim wieku i d∏u˝szy czas wytrawiania (8 minut) dla innych próbek,
k)wcisnàç przycisk start, aby rozpoczàç automatyczne dozowanie, a nast´pnie wytrawianie i filtracj´, po oko∏o 10—13 minutach proces jest zakoƒczony i nast´puje automatyczne wy∏àczenie,
l)otworzyç pokryw´ komory reakcji upewniwszy si´, ˝e jest pusta; jeÊli na dnie komory widaç pozosta∏oÊci piany lub p∏ynu wytrawiajàcego, zastosowaç procedur´ opisanà w pkt 5; 2) oddzielanie larw:
a)zdjàç pojemnik na filtr i przenieÊç filtr membranowy na szkie∏ko podstawowe lub p∏ytk´ Petriego,
b)filtr membranowy zbadaç pod mikrosokopem lub trychinoskopem; 3) oczyszczanie sprz´tu:
a)w przypadku wyniku dodatniego nape∏niç komor´ reakcji mieszarki w 2/3 obj´toÊci wrzàcà wodà, do pod∏àczonej komory p∏ynów wlewaç bie˝àcà wod´, a˝ do przykrycia dolnego czujnika, program oczyszczania w∏àczy si´ automatycznie, odkaziç pojemnik na filtr i pozosta∏y sprz´t np. formalinà,
b)po ca∏ym dniu pracy nape∏niç komor´ p∏ynów mieszarki wodà i w∏àczyç standardowy program; 4) u˝ycie filtrów membranowych: Ka˝dy poliw´glanowy filtr membranowy mo˝e byç u˝yty nie wi´cej ni˝ 5 razy, ka˝dy filtr powinien zostaç odwrócony po ka˝dym u˝yciu, dodatkowo nale˝y sprawdziç, czy nie nastàpi∏o uszkodzenie filtru, co czyni∏oby go niew∏aÊciwym do dalszego u˝ytku; 5) metoda wykonywana przy niekompletnym wytrawianiu uniemo˝liwiajàcym filtracj´: Gdy przeprowadzony zosta∏ automatyczny proces w mieszarce zgodnie z pkt 1, otworzyç komor´ reakcji i sprawdziç, czy nie ma pozosta∏oÊci piany lub p∏ynu; w przypadku widocznych pozosta∏oÊci zastosowaç poni˝szà procedur´:
a)zamknàç dolny zawór pod komorà reakcji, Dziennik Ustaw Nr 70 — 4160 —
b)zdjàç pojemnik na filtr i przenieÊç filtr membranowy na szkie∏ko podstawowe lub p∏ytk´ Petriego,
c)w∏o˝yç nowy filtr membranowy do pojemnika na filtr i za∏o˝yç pojemnik,
d)nape∏niç wodà komor´ p∏ynów tak, aby przykry∏a dolny czujnik,
e)przeprowadziç automatyczny program oczyszczania,
f)po programie oczyszczania otworzyç pokryw´ komory reakcji i sprawdziç, czy nie ma pozosta∏oÊci p∏ynu,
g)jeÊli komora jest pusta, zdjàç pojemnik na filtr i przenieÊç filtr membranowy pincetà na p∏ytk´ Petriego lub szkie∏ko podstawowe,
h)oba filtry membranowe zbadaç zgodnie z pkt 2; jeÊli nie mo˝na zbadaç filtrów, nale˝y powtórzyç ca∏y proces wytrawiania podczas d∏u˝szego czasu wytrawiania zgodnie z pkt 1; 6) w przypadku dodatniego lub wàtpliwego wyniku badania próby zbiorczej pobiera si´ dalsze 20 g próbki od ka˝dej Êwini, zgodnie z ust. 2; próbki bada si´ indywidualnie zgodnie z powy˝ej opisanà metodà; 7) w przypadku dodatniego lub wàtpliwego wyniku próby zbiorczej mi´sa koƒskiego bada si´ kolejnà próbk´ o wadze 10 g, pobranà zgodnie z ust. 2. 1. Znakowanie mi´sa odbywa si´ pod nadzorem urz´dowego lekarza weterynarii. Narz´dzia do znakowania i etykiety powiatowy lekarz weterynarii mo˝e przekazaç osobom wykonujàcym czynnoÊci pomocnicze tylko na czas znakowania. 2. Znak jest okràg∏y, o Êrednicy 2,5 cm i zawiera nast´pujàce informacje: 1) w Êrodku du˝à liter´ „T” z ramionami o d∏ugoÊci 1 cm i szerokoÊci 0,2 cm; Poz. 641 2) pod literà „T” jeden z nast´pujàcych zestawów symboli: CEE, EEG, EWG, EO / F, EOK, EEC, ETY, EHS, EMÜ, EEK, EEB, EGK, KEE, lub EGS. WysokoÊç liter powinna wynosiç 0,4 cm. 3. Tusze znakuje si´ poprzez odcisk piecz´ci na mi´sie lub wypalenie pi´tna po wewn´trznej stronie ud, zgodnie z ust. 2. 4. G∏owy znakuje si´ poprzez odcisk piecz´ci na mi´sie lub wypalenie pi´tna, zgodnie z ust. 2. 5. Cz´Êci tusz, wy∏àczajàc t∏uszcz, t∏uszcz podskórny, ogon, uszy i racice, na których nie znajduje si´ znak, pozyskane w zak∏adach rozbioru z tusz oznakowanych, znakuje si´ ponownie, zgodnie z ust. 2, przed ich ocenà. 6. Oznakowanie mo˝na przeprowadziç równie˝ poprzez umieszczenie na mi´sie okràg∏ej etykiety. Etykiet´, wykonanà z mocnego materia∏u jednorazowego u˝ytku i spe∏niajàcà wszystkie wymagania higieny, umieszcza si´ na ka˝dej tuszy lub jej cz´Êci. 7. Etykiety wydaje si´ osobom wykonujàcym czynnoÊci pomocnicze w czasie znakowania w iloÊci odpowiadajàcej iloÊci znakowanego mi´sa. 8. Na etykiecie umieszcza si´ nast´pujàcà informacj´: 1) na Êrodku du˝à liter´ „T”; 2) pod literà „T” jeden z nast´pujàcych zestawów symboli: CEE, EEG, EWG, EO / F, EOK, EEC, ETY, EHS, EMÜ, EEK, EEB, EGK, KEE, lub EGS. WysokoÊç liter powinna wynosiç 0,2 cm. 9. Tusz u˝ywany do znakowania powinien spe∏niaç wymagania okreÊlone w przepisach o warunkach zdrowotnych ˝ywnoÊci i ˝ywienia. Dziennik Ustaw Nr 70 — 4161 — Poz. 641 Za∏àcznik nr 2 METODY ZAMRA˚ANIA MI¢SA NIEPODDANEGO BADANIU NA W¸OÂNIE I. METODA 1 1. Mi´so poddaje si´ zamra˝aniu w miejscu zatwierdzonym przez powiatowego lekarza weterynarii. 2. Nie rozmra˝a si´ mi´sa wczeÊniej zamro˝onego. 3. Wyposa˝enie techniczne i zaopatrzenie w energi´ ch∏odni musi zapewniaç szybkie osiàgni´cie temperatury okreÊlonej w ust. 7 i utrzymanie jej we wszystkich cz´Êciach ch∏odni i mi´sa. 4. Przed mro˝eniem usuwa si´ opakowanie izolacyjne, z wy∏àczeniem mi´sa, które w momencie umieszczenia go w ch∏odni osiàgn´∏o ju˝ temperatur´ okreÊlonà w ust. 7. 5. Poszczególne partie nale˝y przechowywaç w ch∏odni osobno i w zamkni´ciu. 6. Nale˝y odnotowaç dat´ i czas umieszczenia ka˝dej nowej partii w ch∏odni. 7. Temperatura panujàca w ch∏odni musi wynosiç przynajmniej –25 °C, powinna byç mierzona za pomocà kalibrowanych przyrzàdów termoelektrycznych i stale rejestrowana; pomiaru temperatury dokonuje si´ w najcieplejszym miejscu w ch∏odni i nie bezpoÊrednio w strumieniu zimnego powietrza, a przyrzàdy pomiarowe nale˝y trzymaç w zamkni´ciu. Dokumentacja musi zawieraç odpowiednie dane z dziennika badania poubojowego lub rejestru dostawy mi´sa do zak∏adu rozbioru lub handlowego dokumentu identyfikacyjnego, dotyczàce mi´sa umieszczonego w ch∏odni, oraz dat´ i czas rozpocz´cia i zakoƒczenia mro˝enia. Dokumentacj´ przechowuje si´ przez rok od jej sporzàdzenia. 8. Mi´so o Êrednicy lub gruboÊci do 25 cm mrozi si´ przynajmniej przez 240 kolejnych godzin, a mi´so o Êrednicy lub gruboÊci 25—50 cm przynajmniej przez 480 kolejnych godzin. Proces mro˝enia nie mo˝e byç stosowany do mi´sa grubszego lub o wi´kszej Êrednicy. Czas mro˝enia powinien byç liczony od momentu, w którym temperatura okreÊlona w ust. 7 zosta∏a osiàgni´ta w ch∏odni. II. METODA 2 Przepisy ust. 1—6 metody 1 stosuje si´ odpowiednio z zastosowaniem nast´pujàcych kombinacji czasu i temperatury: 1. Mi´so o Êrednicy lub gruboÊci do 15 cm mrozi si´: 1) 20 dni w temp. – 15 °C; 2) 10 dni w temp. – 23 °C; 3) 6 dni w temp. – 29 °C. 2. Mi´so o Êrednicy lub gruboÊci 15 cm — 50 cm mrozi si´: 1) 30 dni w temp. – 15 °C; 2) 20 dni w temp. – 25 °C; 3) 12 dni w temp. – 29 °C. Temperatura w ch∏odni nie mo˝e byç wy˝sza ni˝ poziom temperatury wybranej na poczàtku procesu. Powinna byç mierzona kalibrowanym instrumentem termoelektrycznym i stale rejestrowana; pomiaru temperatury dokonuje si´ w najcieplejszym miejscu w ch∏odni i nie bezpoÊrednio w strumieniu zimnego powietrza, a przyrzàdy pomiarowe przechowuje si´ w zamkni´ciu. Dokumentacja powinna zawieraç odpowiednie dane z z dziennika badania poubojowego lub rejestru dostawy mi´sa do zak∏adu rozbioru lub handlowego dokumentu identyfikacyjnego, dotyczàce mi´sa umieszczonego w ch∏odni, oraz dat´ i czas rozpocz´cia i zakoƒczenia mro˝enia, powinna byç ona przechowywana przez rok od jej sporzàdzenia. III. METODA 3 Kontrola temperatury w centralnym punkcie mi´sa. 1. Stosuje si´ nast´pujàce kombinacje czasu i temperatury, gdy kontrolowana jest temperatura w centralnym punkcie mi´sa i spe∏nione sà warunki okreÊlone w ust. 2—6 i metodzie 1 w ust. 1: 1) 106 godzin w temp. – 18 °C; 2) 82 godziny w temp. – 21 °C; 3) 63 godziny w temp. – 23,5 °C; 4) 48 godzin w temp. – 26 °C; 5) 35 godzin w temp. – 29 °C; 6) 22 godziny w temp. – 32 °C; 7) 8 godzin w temp. – 35 °C; 8) 1/2 godziny w temp. – 37 °C. 2. Mi´so umieszczone w ch∏odni i wczeÊniej zamro˝one utrzymuje si´ w tym stanie. 3. Poszczególne partie mi´sa w ch∏odni nale˝y przechowywaç osobno i w zamkni´ciu. 4. Odnotowuje si´ dat´ i czas umieszczenia ka˝dej partii w ch∏odni. 5. Wyposa˝enie techniczne i zaopatrzenie w energi´ ch∏odni powinno zapewniaç szybkie osiàgni´cie temperatury okreÊlonej w ust. 1 i utrzymanie jej we wszystkich cz´Êciach mi´sa. 6. Temperatur´ mierzy si´ kalibrowanym instrumentem termoelektrycznym i stale rejestruje. Czujnik termometru umieszcza si´ w Êrodku kalibrowanego kawa∏ka mi´sa wielkoÊci nie mniejszej ni˝ najgrubszy kawa∏ek mi´sa, który ma byç zamro˝ony. Ten kalibrowany kawa∏ek mi´sa umieszcza si´ w najcieplejszym i najmniej uprzywilejowanym miejscu ch∏odni, a wi´c nie blisko sprz´tu ch∏odzàcego i nie bezpoÊrednio w strumieniu zimnego powietrza. Przyrzàdy pomiarowe przechowuje si´ w zamkni´ciu. Dokumentacja powinna zawieraç odpowiednie dane z dziennika badania poubojowego lub rejestru dostawy mi´sa do zak∏adu rozbioru lub handlowego dokumentu identyfikacyjnego, dotyczàce mi´sa umieszczonego w ch∏odni, oraz dat´ i czas rozpocz´cia i zakoƒczenia mro˝enia. Dokumentacj´ przechowuje si´ przez rok od jej sporzàdzenia. 7. Mi´so koni zamra˝a si´ zgodnie z jednà z metod okreÊlonych w za∏àczniku. Dziennik Ustaw Nr 70 — 4162 — Poz. 641 Za∏àcznik nr 3 WYMAGANIA DLA SPRZ¢TU I POMIESZCZE¡ PRZEZNACZONYCH DO PRZEPROWADZANIA BADANIA NA W¸OÂNIE 1. Laboratorium znajdujàce si´ na terenie rzeêni, w którym przeprowadza si´ badanie na w∏oÊnie, posiada odpowiednià iloÊç pomieszczeƒ i sprz´tu niezb´dnà do przeprowadzenia badania, a w szczególnoÊci: 12) trychinoskopy, spe∏niajàce nast´pujàce minimalne kryteria: 1) zamykane pomieszczenie do przygotowywania próbek; z g∏adkimi i ∏atwo zmywalnymi Êcianami, pomalowanymi w jasnym kolorze do wysokoÊci co najmniej 2 m, przystosowane w sposób umo˝liwiajàcy przeprowadzenie ka˝dej z metod badania, oraz z urzàdzeniami do mycia i odka˝ania ràk;
b)posiadajàce wysokie nat´˝enie Êwiat∏a, aby by∏o mo˝liwe uzyskanie dok∏adnych rezultatów nawet w pomieszczeniu, które nie jest ca∏kowicie ciemne; jako êród∏a Êwiat∏a nale˝y u˝ywaç ˝arówki typu projektor o mocy 100 W (12 V), 2) zamykane pomieszczenie do przeprowadzania badania, odpowiednio wyposa˝one, które mo˝na zaciemniç podczas badania wykonywanego przy u˝yciu trychinoskopu, zabezpieczone przed dost´pem zwierzàt; — normalne powi´kszenie robocze: 50-krotne, 3) odpowiednià wentylacj´ i w razie koniecznoÊci urzàdzenia klimatyzacyjne, zapewniajàce temperatur´ pomieszczenia nie wi´kszà ni˝ 25 °C; 4) odpowiednie oÊwietlenie naturalne lub sztuczne, niezmieniajàce barw oÊwietlanego obiektu; nale˝y unikaç bezpoÊredniego Êwiat∏a s∏onecznego; 5) lodówki do przechowywania próbek mi´sa w miar´ mo˝liwoÊci; 6) umywalni´, przeznaczonà do czyszczenia i odka˝ania sprz´tu do badaƒ, przeprowadzanych kilka razy w ciàgu dnia i na koniec dnia pracy, z wodoodpornà posadzkà, ∏atwà do oczyszczenia i odka˝ania, g∏adkimi, jasnymi, zmywalnymi Êcianami, do wysokoÊci co najmniej 2 m; W laboratorium stosujàcym metody badania wymienione w za∏àczniku nr 1 w cz´Êci II—VI wystarczy zainstalowanie g∏´bokiego, odpowiednio skanalizowanego zlewu;
a)proste w obs∏udze,
c)zapewniajàce odpowiednie powi´kszenie: — powi´kszenie 80—100-krotne dla oceny preparatów, których nie mo˝na precyzyjnie zidentyfikowaç przy normalnym powi´kszeniu roboczym;
d)zapewniajàce odpowiednià rozdzielczoÊç; przy ka˝dym powi´kszeniu musi byç osiàgalny jasny, ostry obraz o wyraênych kolorach,
e)ka˝dej zmianie powi´kszenia musi towarzyszyç automatyczne dostosowanie jasnoÊci obrazu,
f)w celu wzmocnienia kontrastu kondensor musi byç zaopatrzony w przes∏on´ irysowà umo˝liwiajàcà zwi´kszanie kontrastu dla dok∏adniejszego obejrzenia wàtpliwych obiektów; przes∏ona irysowa musi byç ∏atwa w obs∏udze (np. dêwignià regulacyjnà na platformie trychinoskopu),
g)umo˝liwiajàce ∏atwe nastawianie ostroÊci poprzez szybkie ustawianie pokr´t∏em i precyzyjne ustawianie dêwignià,
h)posiadajàce mo˝liwoÊç regulacji napi´cia, aby dostosowywaç jasnoÊç do wymaganej, 7) szatnie, toalety, umywalki z ciep∏à i zimnà bie˝àcà wodà przeznaczonà do spo˝ycia przez ludzi, wyposa˝one w Êrodki czyszczàce, odka˝ajàce i r´czniki jednorazowe oraz pomieszczenia socjalne;
i)posiadajàce automatyczny mechanizm blokujàcy, który zapewnia ruch kompresora tylko w jednym kierunku, w celu unikni´cia niezamierzonego przesuni´cia, 8) wodoszczelne, nierdzewne pojemniki do zbierania próbek po badaniu z hermetycznie zamykanymi pokrywami, uniemo˝liwiajàcymi usuni´cie zawartoÊci przez osoby nieupowa˝nione;
j)dobry widok ekranu projektora, 9) instalacje doprowadzajàce ciep∏à i zimnà wod´ przeznaczonà do spo˝ycia przez ludzi; 10) system kanalizacyjny; 11) zabezpieczenia przed dost´pem owadów i gryzoni;
k)ekran projektora musi mieç przynajmniej 54 cm Êrednicy, wysokà zdolnoÊç odbiciowà, byç trwa∏y, ∏atwy do zdj´cia i czyszczenia. 2. Powiatowy lekarz weterynarii przeprowadza okresowe przeglàdy pomieszczeƒ i stanu technicznego urzàdzeƒ wymaganych przy przeprowadzaniu badania na w∏oÊnie.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.

Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie wymagań weterynaryjnych przy przeprowadzaniu badania mięsa na włośni