Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 4 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla wyrobów ze szkła kryształowego

Dziennik Ustaw Nr 148 — 7690 — Poz. 1070 1070 ROZPORZÑDZENIE MINISTRA GOSPODARKI1) z dnia 4 sierpnia 2006 r. w sprawie szczegó∏owych wymagaƒ dla wyrobów ze szk∏a kryszta∏owego2) Na podstawie art. 10 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodnoÊci (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2087 oraz z 2005 r. Nr 64, poz. 565 i Nr 267, poz. 2258) zarzàdza si´, co nast´puje:

1. OkreÊlenia dla poszczególnych kategorii szk∏a kryszta∏owego i odpowiadajàce im symbole, podane w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia, mogà byç stosowane na tej samej etykiecie. §
2. Rozporzàdzenie okreÊla: 1) szczegó∏owe wymagania dla wyrobów ze szk∏a kryszta∏owego; 2) sposób identyfikacji i oznakowania wyrobów ze szk∏a kryszta∏owego; 3) warunki i tryb przeprowadzania badaƒ wyrobów ze szk∏a kryszta∏owego.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje si´ równie˝ do materia∏ów reklamowych i informacyjnych. §
4. Przepisów rozporzàdzenia nie stosuje si´ do wyrobów ze szk∏a kryszta∏owego przeznaczonych na eksport do paƒstw nieb´dàcych cz∏onkami Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego. §
5. Ilekroç w rozporzàdzeniu jest mowa o wyrobie ze szk∏a kryszta∏owego, nale˝y przez to rozumieç wyrób wyszczególniony w pozycji 7013 Wspólnej Taryfy Celnej3). §
7. Wyroby ze szk∏a kryszta∏owego przeznaczone do wprowadzenia do obrotu powinny byç zidentyfikowane i oznakowane w sposób okreÊlony w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia.
8. Warunki i tryb przeprowadzania badaƒ wyrobów ze szk∏a kryszta∏owego w celu ich identyfikacji okreÊla za∏àcznik nr 2 do rozporzàdzenia. §
10. OkreÊleƒ dla poszczególnych kategorii szk∏a kryszta∏owego wymienionych w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia mo˝na u˝ywaç wy∏àcznie dla wyrobów ze szk∏a kryszta∏owego posiadajàcych cechy charakterystyczne wymienione w tym za∏àczniku.
11. Wyrób ze szk∏a kryszta∏owego, o którym mowa w ust. 1, mo˝e byç oznakowany symbolem okreÊlonym dla danej kategorii w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia. Symbole mo˝na stosowaç tylko ∏àcznie z okreÊleniem wyrobu ze szk∏a kryszta∏owego. ——————— 1) Minister Gospodarki kieruje dzia∏em administracji rzàdo- wej — gospodarka, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Gospodarki (Dz. U. Nr 131, poz. 909). 2) Przepisy niniejszego rozporzàdzenia wdra˝ajà postanowienia dyrektywy Rady 69/493/EWG z dnia 15 grudnia 1969 r. w sprawie zbli˝enia ustawodawstw Paƒstw Cz∏onkowskich odnoszàcych si´ do szk∏a kryszta∏owego (Dz. Urz. WE L 326 z 29.12.1969 r., s. 36; Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 01, str. 40). 3) Rozporzàdzenie Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 wrzeÊnia 2003 r. zmieniajàce za∏àcznik I do rozporzàdzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 281 z 30.10.2003 r.; Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 02, t. 14). §
13. W przypadku gdy znak towarowy, nazwa przedsi´biorstwa lub inny napis na wyrobie ze szk∏a kryszta∏owego lub jego opakowaniu zawiera okreÊlenie podane w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia lub okreÊlenie do niego podobne mogàce wprowadziç w b∏àd odnoÊnie do rodzaju i w∏aÊciwoÊci szk∏a lub innego materia∏u, z którego wykonano dany wyrób, nale˝y bezpoÊrednio po takim znaku towarowym, nazwie przedsi´biorstwa lub napisie dodatkowo umieÊciç napis zawierajàcy: 1) opis wyrobu ze szk∏a kryszta∏owego, zgodny z za∏àcznikiem nr 1 do rozporzàdzenia, je˝eli wyrób ten ma w∏aÊciwoÊci odpowiadajàce cechom charakterystycznym dla jednej z kategorii szk∏a kryszta∏owego, okreÊlonym w tym za∏àczniku; 2) charakterystyk´ wyrobu, a w szczególnoÊci informacj´ o rodzaju materia∏u, z którego zosta∏ on wykonany, je˝eli nie ma on cech charakterystycznych którejkolwiek z kategorii szk∏a kryszta∏owego, okreÊlonej w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia.
14. Etykiety nale˝y umieszczaç na wyrobie ze szk∏a kryszta∏owego, a w przypadku braku takiej mo˝liwoÊci — na jego opakowaniu. §
16. Identyfikacj´ wyrobów ze szk∏a kryszta∏owego przeprowadza si´ z zastosowaniem metod badaƒ sk∏adu chemicznego i w∏aÊciwoÊci fizycznych, okreÊlonych w za∏àczniku nr 2 do rozporzàdzenia.
17. Badania sk∏adu chemicznego i w∏aÊciwoÊci fizycznych szk∏a kryszta∏owego, o których mowa w ust. 1, stanowià podstaw´ weryfikacji prawid∏owoÊci oznakowania wyrobów ze szk∏a kryszta∏owego, o których mowa w § 4 ust.
19. Badania sk∏adu chemicznego i w∏aÊciwoÊci fizycznych, o których mowa w ust. 1, nale˝y przeprowadzaç na próbce reprezentatywnej dla szk∏a kryszta∏owego, z którego wykonano wyrób przeznaczony do obrotu. §
20. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie 14 dni od dnia og∏oszenia.4) Minister Gospodarki: P. G. Woêniak ——————— 4) Niniejsze rozporzàdzenie by∏o poprzedzone rozporzàdze- niem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Spo∏ecznej z dnia 12 maja 2003 r. w sprawie szczegó∏owych wymagaƒ dla wyrobów ze szk∏a kryszta∏owego (Dz. U. Nr 98, poz. 899). Za∏àcznik nr 1 Za∏àczniki do rozporzàdzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 sierpnia 2006 r. (poz. 1070) Dziennik Ustaw Nr 148 — 7691 — Poz. 1070 Dziennik Ustaw Nr 148 — 7692 — Poz. 1070 Dziennik Ustaw Nr 148 — 7693 — Poz. 1070 Za∏àcznik nr 2 METODY BADANIA SK¸ADU CHEMICZNEGO I W¸AÂCIWOÂCI FIZYCZNYCH STOSOWANE W CELU IDENTYFIKACJI SZK¸A KRYSZTA¸OWEGO
21. Sk∏ad chemiczny szk∏a kryszta∏owego 1.
22. Tlenki baru i o∏owiu (BaO i PbO) 1.1.
23. Oznaczanie sumy tlenków baru i o∏owiu (BaO + PbO) Badanie przeprowadza si´ w nast´pujàcy sposób: nale˝y odwa˝yç do parownicy platynowej sproszkowane szk∏o w iloÊci oko∏o 0,5 g, z dok∏adnoÊcià do 0,0001 g, zwil˝yç wodà destylowanà, dodaç 10 ml 15 % roztworu kwasu siarkowego i 10 ml kwasu fluorowodorowego, nast´pnie ogrzewaç na ∏aêni piaskowej do wystàpienia bia∏ych dymów. Pozostawiç do ostygni´cia, po czym ponownie dodaç 10 ml kwasu fluorowodorowego. Ogrzewaç do ponownego pojawienia si´ bia∏ych dymów i pozostawiç do ostygni´cia, nast´pnie sp∏ukaç Êcianki parownicy wodà destylowanà. Ponownie ogrzewaç a˝ do wystàpienia bia∏ych dymów. Pozostawiç do ostygni´cia, po czym ostro˝nie dodaç 10 ml wody destylowanej, a nast´pnie przenieÊç zawartoÊç parownicy do zlewki o pojemnoÊci 400 ml. Parownic´ przemyç kilkakrotnie 10 % roztworem kwasu siarkowego, zawartoÊç zlewki rozcieƒczyç tym samym roztworem do obj´toÊci oko∏o 100 ml. Ogrzaç do wrzenia i gotowaç przez 2—3 minuty. Pozostawiç do nast´pnego dnia, po czym przesàczyç przez tygiel sàczàcy z dnem porowatym o porowatoÊci G-
24. Osad przemyç 10 % roztworem kwasu siarkowego, a nast´pnie 2—3-krotnie alkoholem etylowym. Suszyç przez 1 godzin´ w suszarce lub piecu, w temperaturze 150 °C, wystudziç w eksykatorze. Zwa˝yç jako sum´ siarczanu baru i siarczanu o∏owiu. 1.1.
25. Oznaczanie tlenku baru (BaO) Badanie przeprowadza si´ w nast´pujàcy sposób: nale˝y odwa˝yç do parownicy platynowej sproszkowane szk∏o w iloÊci oko∏o 0,5 g, z dok∏adnoÊcià do 0,0001 g, zwil˝yç wodà destylowanà, dodaç 10 ml kwasu fluorowodorowego i 5 ml kwasu nadchlorowego, nast´pnie ogrzewaç na ∏aêni piaskowej do wystàpienia bia∏ych dymów i pozostawiç do ostygni´cia. Dodaç kolejne 10 ml kwasu fluorowodorowego, ponownie ogrzewaç do wystàpienia bia∏ych dymów i pozostawiç do ostygni´cia, nast´pnie sp∏ukaç Êcianki parownicy wodà destylowanà. Ponownie ogrzewaç i odparowaç prawie do sucha, ostudziç. Dodaç 50 ml 10 % roztworu kwasu solnego i ostro˝nie ogrzewaç w celu u∏atwienia rozpuszczania. Roztwór przenieÊç do zlewki o pojemnoÊci 400 ml i uzupe∏niç wodà destylowanà do obj´toÊci oko∏o 200 ml. Tak przygotowany roztwór badany ogrzaç do wrzenia i przepuszczaç strumieƒ siarkowodoru przez goràcy roztwór a˝ do opadni´cia osadu siarczku o∏owiu na dno zlewki. Wytràcony osad przesàczyç przez twardy sàczek i przemyç zimnà wodà destylowanà nasyconà siarkowodorem. Przesàcz zagotowaç i jeÊli potrzeba, odparowaç do obj´toÊci oko∏o 300 ml. Do wrzàcego roztworu dodaç 10 ml 10 % roztworu kwasu siarkowego i zaprzestaç ogrzewania. Po up∏ywie co najmniej 4 godzin zawartoÊç zlewki przesàczyç przez twardy sàczek, przemywajàc osad zimnà wodà destylowanà. Przesàcz pozostawiç do dalszych oznaczeƒ, osad wypra˝yç w temperaturze 1050 °C i zwa˝yç jako siarczan baru. 1.
26. Oznaczanie tlenku cynku (ZnO) Badanie przeprowadza si´ w nast´pujàcy sposób: nale˝y przesàcz pozosta∏y po wydzieleniu osadu siarczanu baru odparowaç do obj´toÊci oko∏o 200 ml, zoboj´tniç amoniakiem wobec czerwieni metylowej i dodaç 20 ml 0,1 n kwasu siarkowego. Ustaliç pH = 2 (za pomocà pehametru), dodajàc 0,1 n kwas siarkowy lub 0,1 n wodorotlenek sodowy, w zale˝noÊci od potrzeby, i wytràciç siarczek cynku na zimno, przepuszczajàc strumieƒ siarkowodoru przez badany roztwór. Pozostawiç na 4 godziny w celu osadzenia osadu. Po opadni´ciu osadu zawartoÊç zlewki nale˝y przesàczyç przez twardy sàczek, przemywajàc zimnà wodà destylowanà nasyconà siarkowodorem. Osad na sàczku nale˝y nast´pnie rozpuÊciç przez zadanie 25 ml goràcego 10 % roztworu kwasu solnego, a sàczek przemywaç goràcà wodà destylowanà a˝ do uzyskania obj´toÊci 150 ml. Otrzymany roztwór zoboj´tniç amoniakiem wobec papierka lakmusowego, nast´pnie dodaç 1—2 g sta∏ej urotropiny do uzyskania pH roztworu oko∏o 5 oraz kilka kropli Êwie˝o sporzàdzonego 0,5 % wodnego roztworu oran˝u ksylenolowego. Miareczkowaç 0,1 n roztworem Kompleksonu III do zmiany barwy z ró˝owej na cytrynowo˝ó∏tà. 1.
27. Oznaczanie tlenku potasu (K2O) Badanie przeprowadza si´ w nast´pujàcy sposób: do parownicy platynowej nale˝y odwa˝yç pokruszone i przesiane szk∏o w iloÊci 2 g, nast´pnie dodaç kolejno: 2 ml st´˝onego kwasu azotowego, 15 ml kwasu nadchlorowego i 25 ml kwasu fluorowodorowego. ZawartoÊç parownicy nale˝y odparowaç na ∏aêni wodnej, a nast´pnie piaskowej, a˝ do zaniku oparów kwasu nadchlorowego. Pozosta∏oÊç w parownicy rozpuÊciç w 20 ml goràcej wody destylowanej i 2—3 ml st´˝onego kwasu solnego, a otrzymany roztwór przenieÊç do kolby miarowej o pojemnoÊci 200 ml i uzupe∏niç do kreski wodà destylowanà. Pobraç z kolby do zlewki o pojemnoÊci 400 ml iloÊç roztworu próbki szk∏a odpowiadajàcà oko∏o 10 mg tlenku potasowego, rozcieƒczyç do oko∏o 100 ml i nast´pnie dodawaç powoli, delikatnie mieszajàc, roztwór 6 % czterofenyloboranu sodowego w iloÊci 10 ml na ka˝de spodziewane 5 mg tlenku potasowego. Dziennik Ustaw Nr 148 — 7694 — (Roztwór 6 % czterofenyloboranu sodowego nale˝y przygotowaç w nast´pujàcy sposób: 1,5 g czterofenyloboranu sodowego rozpuÊciç w 250 ml wody destylowanej, usunàç lekkie zm´tnienie, dodajàc 1 g uwodnionego tlenku glinu; wytrzàsaç przez 5 minut, nast´pnie przesàczyç, przy czym pierwsze 20 ml nale˝y zawróciç do ponownego sàczenia). Roztwór badany po zadaniu 6 % czterofenyloboranem sodowym nale˝y pozostawiç w spokoju na ok. 15 minut, lecz nie d∏u˝ej, po czym zawartoÊç zlewki przesàczyç przez zwa˝ony tygiel sàczàcy z dnem porowatym (o porowatoÊci G-4), przemywajàc roztworem do przemywania. (Roztwór do przemywania nale˝y przygotowaç w nast´pujàcy sposób: do roztworu ok. 0,1 g chlorku potasu w 50 ml 0,1 n kwasu solnego dodawaç, mieszajàc, roztwór czterofenyloboranu sodowego a˝ do ustania wytràcania osadu soli potasowej /czterofenyloboranu potasowego/, nast´pnie przesàczyç przez tygiel sàczàcy, przemywajàc wodà destylowanà, i wysuszyç w eksykatorze w temperaturze pokojowej. Oko∏o 20—30 mg tej soli rozpuÊciç w 250 ml wody destylowanej, mieszajàc od czasu do czasu. Po up∏ywie ok. 30 minut dodaç 0,5—1 g uwodnionego tlenku glinu, mieszaç przez kilka minut, nast´pnie przesàczyç). Przemyty osad zgromadzony na tyglu sàczàcym nale˝y suszyç przez 30 minut w temperaturze 120 °C i zwa˝yç jako czterofenyloboran potasowy. Wspó∏czynnik przeliczeniowy z czterofenyloboranu potasowego na tlenek potasowy wynosi 0,
28. Poz. 1070 1.
29. Tolerancje W badaniach sk∏adu chemicznego szk∏a kryszta∏owego dopuszczalna tolerancja (ró˝nica mi´dzy równoleg∏ymi oznaczeniami) wynosi ±0,1 % (bezwzgl´dnego) dla ka˝dego oznaczenia. Je˝eli uzyskany wynik, mieszczàcy si´ w granicach tolerancji, osiàga wartoÊç poni˝ej ustalonej granicy (30 %, 24 % lub 10 %), nale˝y wziàç Êrednià z co najmniej trzech analiz. Je˝eli ta Êrednia jest wi´ksza ni˝ 29,95 %, 23,95 % lub 9,95 %, szk∏o nale˝y zaliczyç do kategorii, odpowiednio, 30 %, 24 % i 10 %.
30. W∏aÊciwoÊci fizyczne szk∏a kryszta∏owego 2.
31. Oznaczanie g´stoÊci Oznaczenie g´stoÊci szk∏a kryszta∏owego nale˝y wykonaç metodà wagi hydrostatycznej z dok∏adnoÊcià do ±0,
32. Próbk´ o masie co najmniej 20 g zwa˝yç w powietrzu i po zanurzeniu w wodzie destylowanej o temperaturze 20 °C. 2.
33. Oznaczanie wspó∏czynnika za∏amania Êwiat∏a Wspó∏czynnik za∏amania Êwiat∏a szk∏a kryszta∏owego nale˝y mierzyç refraktometrem, z dok∏adnoÊcià ±0,
34. 2.
35. Oznaczanie twardoÊci powierzchniowej Oznaczenie twardoÊci powierzchniowej szk∏a kryszta∏owego wed∏ug Vickersa nale˝y wykonaç stosownie do normy ASTM E 92 - 65 (STANDARD ASTM E 92 - 65 /revision 1965, poprawionej i uzupe∏nionej w 1965 r.), lecz przy u˝yciu obcià˝nika 50 g i bioràc pod uwag´ Êrednià z 15 oznaczeƒ.