Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 3 listopada 2006 r. w sprawie metod badania jakości paliw ciekłych

Dziennik Ustaw Nr 220 — 10949 — Poz. 1606 1606 ROZPORZÑDZENIE MINISTRA GOSPODARKI1) z dnia 3 listopada 2006 r. w sprawie metod badania jakoÊci paliw ciek∏ych2) Na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakoÊci paliw ciek∏ych i biopaliw ciek∏ych (Dz. U. Nr 34, poz. 293 i Nr 173, poz. 1808) zarzàdza si´, co nast´puje: § 1. Metody badania jakoÊci paliw ciek∏ych: 1) benzyn silnikowych stosowanych w pojazdach wyposa˝onych w silniki z zap∏onem iskrowym, oznaczonych kodami CN 2710 11 45 oraz 2710 11 49, 2) oleju nap´dowego stosowanego w pojazdach, ciàgnikach rolniczych, a tak˝e maszynach nieporuszajàcych si´ po drogach, wyposa˝onych w silniki ——————— z zap∏onem samoczynnym, oznaczonego kodem CN 2710 19 41 — w zakresie poszczególnych ich parametrów okreÊla za∏àcznik do rozporzàdzenia. § 2. Traci moc rozporzàdzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 16 sierpnia 2004 r. w sprawie metod badania jakoÊci paliw ciek∏ych (Dz. U. Nr 192, poz. 1970). § 3. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie 14 dni od dnia og∏oszenia. Minister Gospodarki: P. G. Woêniak 1) Minister Gospodarki kieruje dzia∏em administracji rzàdowej — gospodarka, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Gospodarki (Dz. U. Nr 131, poz. 909). 2) Przepisy niniejszego rozporzàdzenia wdra˝ajà postanowienia dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 paêdziernika 1998 r. odnoszàcej si´ do jakoÊci benzyny i olejów nap´dowych oraz zmieniajàcej dyrektyw´ Rady 93/12/EWG (Dz. Urz. WE L 350 z 28.12.1998 r., str. 58; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 23, str. 182). Niniejsze rozporzàdzenie zosta∏o notyfikowane Komisji Europejskiej w dniu 12 lipca 2006 r. pod numerem 2006/0349/PL, zgodnie z § 4 rozporzàdzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 oraz z 2004 r. Nr 65, poz. 597), które wdra˝a postanowienia dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiajàcej procedur´ udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998 r., str. 37; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 20, str. 337, z póên. zm.). Za∏àcznik do rozporzàdzenia Ministra Gospodarki z dnia 3 listopada 2006 r. (poz. 1606) METODY BADANIA JAKOÂCI PALIW CIEK¸YCH I. Metody badania jakoÊci benzyn silnikowych stosowanych w pojazdach wyposa˝onych w silniki z zap∏onem iskrowym, oznaczonych kodami CN 2710 11 45 oraz 2710 11 49, zwanych dalej „benzynami silnikowymi”, w zakresie poszczególnych parametrów tych benzyn. 1. Badawczà liczb´ oktanowà — RON okreÊla si´, stosujàc znormalizowany silnik badawczy i znormalizowane warunki pracy tego silnika, porównujàc charakterystyki stukowego spalania benzyny silnikowej z charakterystykami mieszanek podstawowych paliw wzorcowych o znanych liczbach oktanowych. 1.1. Stopieƒ spr´˝ania i stosunek benzyny silnikowej do powietrza nale˝y tak wyregulowaç, aby da∏y, dla badanej próbki, znormalizowanà intensywnoÊç stukania, mierzonà okreÊlonym elektronicznym miernikiem detonacji. 1.2. Stosunek benzyny silnikowej do powietrza dla badanej próbki i ka˝dej z mieszanek podstawo- wych paliw wzorcowych nale˝y tak regulowaç, aby uzyskaç maksymalnà intensywnoÊç stukania dla badanej próbki i ka˝dej z mieszanek podstawowych paliw wzorcowych. 1.3. Wykonanie oznaczania, rodzaj aparatury i jej przygotowanie, stosowane odczynniki, sposób obliczenia oraz podawanie wyników, a tak˝e precyzj´ metody okreÊlania badawczej liczby oktanowej benzyny silnikowej okreÊla norma PN-EN ISO 5164. 2. Motorowà liczb´ oktanowà — MON okreÊla si´, stosujàc znormalizowany silnik badawczy i znormalizowane warunki pracy tego silnika, porównujàc charakterystyki stukowego spalania benzyny silnikowej z charakterystykami mieszanek podstawowych paliw wzorcowych o znanych liczbach oktanowych. 2.1. Stopieƒ spr´˝ania i stosunek benzyny silnikowej do powietrza nale˝y tak wyregulowaç, aby da∏y, dla badanej próbki, znormalizowanà intensyw- Dziennik Ustaw Nr 220 — 10950 — Poz. 1606 noÊç stukania, mierzonà okreÊlonym elektronicznym miernikiem detonacji. wych tablic odczytaç wynik pomiaru zredukowany do temperatury 15 °C; 2.2. Stosunek benzyny silnikowej do powietrza dla badanej próbki i ka˝dej z mieszanek podstawowych paliw wzorcowych nale˝y tak wyregulowaç, aby uzyskaç maksymalnà intensywnoÊç stukania dla badanej próbki i ka˝dej z mieszanek podstawowych paliw wzorcowych. 2) je˝eli jest to konieczne, cylinder, w którym zanurzony jest areometr, umieÊciç w ∏aêni utrzymywanej w sta∏ej temperaturze, aby uniknàç nadmiernych zmian temperatury w trakcie badania. 2.3. Wykonanie oznaczania, rodzaj aparatury i jej przygotowanie, stosowane odczynniki, sposób obliczenia oraz podawanie wyników, a tak˝e precyzj´ metody okreÊlania motorowej liczby oktanowej benzyny silnikowej okreÊla norma PN-EN ISO 5163. 3. ZawartoÊç o∏owiu oznacza si´ metodà atomowej spektrometrii absorpcyjnej, polegajàcà na rozcieƒczeniu próbki ketonem izobutylowo-metylowym, zadaniu jodem i zassaniu do p∏omienia acetylenowo-powietrznego spektrometru absorpcji atomowej, a nast´pnie zmierzeniu absorbancji przy d∏ugoÊci fali 217,0 nm i porównaniu z roztworami wzorcowymi. 4.3. W przypadku oznaczania g´stoÊci benzyny silnikowej w temperaturze 15 °C w sposób okreÊlony w pkt 4 ppkt 2 — rodzaj aparatury, przygotowanie próbki, kontrol´ i przygotowanie aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 3675. 5. 1) rentgenowskiej spektroskopii fluoroscencyjnej z dyspersjà fali, polegajàcà na poddaniu badanej próbki, znajdujàcej si´ w kuwecie pomiarowej, dzia∏aniu pierwotnego promieniowania o okreÊlonej d∏ugoÊci fali, pochodzàcego z lampy rentgenowskiej albo 3.1. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania zawartoÊci o∏owiu, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN 237. 4. G´stoÊç benzyny silnikowej w temperaturze 15 °C oznacza si´: 5.1. 1) metodà oscylacyjnà z U-rurkà, polegajàcà na wprowadzeniu niewielkiej obj´toÊci (zwykle mniejszej ni˝ 1

1. ml)badanej próbki do U-rurki o ustalonej temperaturze, pomiarze cz´stotliwoÊci drgaƒ U-rurki i obliczeniu g´stoÊci badanej próbki z zastosowaniem sta∏ej pomiarowej wyznaczonej przez pomiar cz´stotliwoÊci drgaƒ U-rurki wype∏nionej materia∏em odniesienia o znanej g´stoÊci albo 5.2. 2) metodà z areometrem polegajàcà na pomiarze g´stoÊci badanej próbki benzyny silnikowej o okreÊlonej temperaturze, za pomocà areometru zanurzonego w próbce znajdujàcej si´ w cylindrze. 4.1. W przypadku oznaczania g´stoÊci benzyny silnikowej w temperaturze 15 °C w sposób okreÊlony w pkt 4 ppkt 1, rodzaj aparatury, odczynniki, przygotowanie próbki i aparatury, kalibracj´ aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 12185. 5.3. 5.4. 6. 4.2. W przypadku oznaczania g´stoÊci benzyny silnikowej w temperaturze 15 °C w sposób okreÊlony w pkt 4 ppkt 2 nale˝y: 1) odpowiedni do wymagaƒ areometr zanurzyç w badanej próbce benzyny silnikowej i pozostawiç do czasu ustabilizowania si´ temperatury. Po osiàgni´ciu stanu równowagi temperaturowej odczytaç wskazanie ze skali areometru, zanotowaç temperatur´ badanej próbki benzyny silnikowej i przy u˝yciu standardo- ZawartoÊç siarki oznacza si´ metodà: 6.1. 2) fluorescencji UV, polegajàcà na wykorzystaniu zjawiska fluorescencji ditlenku siarki wzbudzonego promieniowaniem ultrafioletowym, powsta∏ego uprzednio na skutek spalenia badanej próbki w okreÊlonych warunkach. W przypadku oznaczania zawartoÊci siarki w sposób okreÊlony w pkt 5 ppkt 1 nale˝y wyznaczyç zawartoÊç siarki na podstawie mierzonych szybkoÊci zliczeƒ rentgenowskiego promieniowania fluoroscencyjnego linii S-Kα oraz promieniowania t∏a, korzystajàc z krzywej wzorcowania. W przypadku oznaczania zawartoÊci siarki w sposób okreÊlony w pkt 5 ppkt 1 — wykonanie oznaczania, rodzaj aparatury i jej przygotowanie, stosowane odczynniki, sposób obliczenia i podawania wyników, a tak˝e precyzj´ metody okreÊla norma PN-EN ISO 20884. W przypadku oznaczania zawartoÊci siarki w sposób okreÊlony w pkt 5 ppkt 2 — intensywnoÊç promieniowania ultrafioletowego jest miarà zawartoÊci siarki w badanej próbce. W przypadku oznaczania zawartoÊci siarki w sposób okreÊlony w pkt 5 ppkt 2 — wykonanie oznaczania, rodzaj aparatury i jej przygotowanie, stosowane odczynniki, sposób obliczenia i podawania wyników, a tak˝e precyzj´ metody okreÊla norma PN-EN ISO 20846. Okres indukcyjny oznacza si´ w warunkach przyspieszonego utleniania, przez pomiar czasu od rozpocz´cia utleniania do punktu za∏amania, stosujàc urzàdzenie wyposa˝one w bomb´ ciÊnieniowà. Badanà próbk´ utlenia si´ w bombie ciÊnieniowej nape∏nionej uprzednio w temperaturze od 15 °C do 25 °C tlenem pod ciÊnieniem 690 kPa i ogrzewa do temperatury mi´dzy 90 °C a 102 °C. W sposób ciàg∏y lub w jednakowych odst´pach czasu odczytuje si´ ciÊnienie, do czasu osiàgni´cia punktu za∏amania. Dziennik Ustaw Nr 220 — 10951 — Poz. 1606 6.2. Czas od rozpocz´cia utleniania do punktu za∏amania równy jest okresowi indukcyjnemu w temperaturze jego oznaczenia, na podstawie którego oblicza si´ okres indukcyjny w temperaturze 100 °C. 2) zawartoÊç poszczególnych grup w´glowodorów oblicza si´ na podstawie d∏ugoÊci odpowiedniej strefy w kolumnie adsorpcyjnej i wyra˝a jako u∏amek obj´toÊciowy okreÊlony w procentach. 6.3. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury i jej przygotowanie, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania okresu indukcyjnego, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-ISO 7536. 9.2. W przypadku oznaczania zawartoÊci w´glowodorów typu olefinowego i typu aromatycznego w sposób okreÊlony w pkt 9 ppkt 1 — wykonanie oznaczania, rodzaj aparatury i jej przygotowanie, odczynniki, sposób obliczenia i podawania wyników, a tak˝e precyzj´ metody okreÊla norma PN-C-04100. Wykonanie oznaczania powinno byç w tym przypadku wykonywane z pomini´ciem depentanizacji. 7. ZawartoÊç ˝ywic obecnych oznacza si´ metodà odparowania w strumieniu powietrza odmierzonej obj´toÊci badanej próbki w kontrolowanych warunkach temperatury i przep∏ywu powietrza. 7.1. Uzyskana pozosta∏oÊç po odparowaniu jest przemywana rozpuszczalnikiem i wa˝ona. 7.2. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury i jej przygotowanie, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania zawartoÊci ˝ywic, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 6246. 8. Dzia∏anie korodujàce na p∏ytkach z miedzi okreÊla si´ porównawczo w stosunku do znormalizowanych wzorców korozji. 8.1. P∏ytk´ miedzianà zanurza si´ w badanej próbce o okreÊlonej obj´toÊci, a nast´pnie ogrzewa w ÊciÊle okreÊlonych warunkach. Po zakoƒczeniu ogrzewania p∏ytk´ miedzianà wyjmuje si´, przemywa i ocenia jej stopieƒ skorodowania, porównujàc ze wzorcem korozji. 8.2. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie badania, sposób interpretacji i podawania wyników, precyzj´ metody okreÊlania dzia∏ania korodujàcego na p∏ytkach z miedzi, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 2160. 9. ZawartoÊç w´glowodorów typu olefinowego i aromatycznego oznacza si´ metodà: 1) polegajàcà na rozdziale w´glowodorów, zgodnie ze zdolnoÊciami adsorpcyjnymi, na w´glowodory aromatyczne, olefinowe i w´glowodory nasycone, poprzez przeprowadzenie rozdzia∏u w kolumnie adsorpcyjnej, wype∏nionej aktywowanym ˝elem krzemionkowym albo 2) wielowymiarowej chromatografii gazowej z zastosowaniem prze∏àczania kolumn, polegajàcà na wyizolowaniu z próbki w´glowodorów, rozdzieleniu ich na poszczególne grupy, a nast´pnie wykrywaniu poszczególnych grup w´glowodorów przy u˝yciu detektora p∏omieniowo-jonizacyjnego. 9.1. W przypadku oznaczania zawartoÊci w´glowodorów typu olefinowego i typu aromatycznego w sposób okreÊlony w pkt 9 ppkt 1: 1) z grupami w´glowodorowymi rozdzielajà si´ selektywnie barwniki, które tworzà barwne strefy oddzielone granicami widzialnymi w Êwietle nadfioletowym; 9.3. W przypadku oznaczania zawartoÊci w´glowodorów typu olefinowego i typu aromatycznego w sposób okreÊlony w pkt 9 ppkt 2 — odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN 14517. 10. ZawartoÊç benzenu oznacza si´ metodà: 1) spektrometrii w podczerwieni, polegajàcà na rejestrowaniu widma w podczerwieni w zakresie od 730 cm-1 do 630 cm-1 próbki rozcieƒczonej cykloheksanem, a nast´pnie pomiarze absorbancji przy 673 cm-1 i porównaniu z absorbancjà wzorcowych roztworów benzenu, albo 2) chromatografii gazowej, polegajàcà na wydzieleniu frakcji zawierajàcej benzen na pierwszej kolumnie kapilarnej, a nast´pnie oddzieleniu benzenu od innych zwiàzków frakcji na drugiej kolumnie kapilarnej i wykryciu go przez detektor p∏omieniowo-jonizacyjny, albo 3) wielowymiarowej chromatografii gazowej z zastosowaniem prze∏àczania kolumn, polegajàcà na wyizolowaniu frakcji zawierajàcej benzen, oddzieleniu benzenu od innych zwiàzków frakcji, a nast´pnie wykryciu go przy u˝yciu detektora p∏omieniowo-jonizacyjnego. 10.1. W wyniku czynnoÊci wymienionych w pkt 10 ppkt 1 otrzymuje si´ zawartoÊç benzenu w g/100 ml, którà przelicza si´ na u∏amek obj´toÊciowy. 10.2. W przypadku oznaczania zawartoÊci benzenu w sposób okreÊlony w pkt 10 ppkt 1 — odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN 238. 10.3. W przypadku oznaczania zawartoÊci benzenu w sposób okreÊlony w pkt 10 ppkt 2 — odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN 12177. 10.4. W przypadku oznaczania zawartoÊci benzenu w sposób okreÊlony w pkt 10 ppkt 3 — odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN 14517. Dziennik Ustaw Nr 220 — 10952 — Êlony w pkt 12 lit. a — odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN 13132. 11. ZawartoÊç tlenu oznacza si´ metodà chromatografii gazowej: 1) z zastosowaniem prze∏àczania kolumn kapilarnych, polegajàcà na wyizolowaniu z próbki, na pierwszej kolumnie kapilarnej, zwiàzków organicznych zawierajàcych tlen, rozdzieleniu tych zwiàzków w drugiej kolumnie kapilarnej i wykrywaniu ich indywidualnie przy u˝yciu detektora p∏omieniowo-jonizacyjnego albo 2) polegajàcà na rozdzieleniu próbki na kolumnie kapilarnej, konwersji tlenowych zwiàzków organicznych do tlenku w´gla, wodoru i w´gla w termicznym reaktorze krakingowym, a nast´pnie konwersji tlenku w´gla do metanu, który wykrywa si´ detektorem p∏omieniowo-jonizacyjnym. 12.2. W przypadku oznaczania zawartoÊci zwiàzków organicznych zawierajàcych tlen w sposób okreÊlony w pkt 12 lit. b — odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyniku, precyzj´ metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN 1601. 13. 11.1. W przypadku oznaczania zawartoÊci tlenu w sposób okreÊlony w pkt 11 ppkt 1 — odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN 13132. 11.2. W przypadku oznaczania zawartoÊci tlenu w sposób okreÊlony w pkt 11 ppkt 2 — odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyniku, precyzj´ metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badaƒ okreÊla norma PN-EN 1601. 12. ZawartoÊç zwiàzków organicznych zawierajàcych tlen: 1) metanol, 2) etanol, 3) alkohol izopropylowy, 4) alkohol tert-butylowy, 5) alkohol izobutylowy, 6) etery (z 5 lub wi´cej atomami w´gla w czàsteczce), 7) inne zwiàzki organiczne zawierajàce tlen (alkohole z jednà grupà hydroksylowà oraz etery o temperaturze wrzenia nie wy˝szej ni˝ 210 °C) — oznacza si´ metodà:
2. a)chromatografii gazowej z zastosowaniem prze∏àczania kolumn kapilarnych, polegajàcà na wyizolowaniu z próbki, na pierwszej kolumnie kapilarnej, zwiàzków organicznych zawierajàcych tlen, rozdzieleniu tych zwiàzków w drugiej kolumnie kapilarnej i wykrywaniu ich indywidualnie przy u˝yciu detektora p∏omieniowo-jonizacyjnego albo
3. b)chromatografii gazowej, polegajàcà na rozdzieleniu próbki na kolumnie kapilarnej, konwersji tlenowych zwiàzków organicznych do tlenku w´gla, wodoru i w´gla w termicznym reaktorze krakingowym, a nast´pnie konwersji tlenku w´gla do metanu, który wykrywa si´ detektorem p∏omieniowo-jonizacyjnym. 12.1. W przypadku oznaczania zawartoÊci zwiàzków organicznych zawierajàcych tlen w sposób okre- Poz. 1606 Pr´˝noÊç par, okreÊlanà jako równowa˝nik pr´˝noÊci par suchych (DVPE), oznacza si´ za pomocà metody pr´˝noÊci par nasyconych powietrzem (ASVP), polegajàcej na wstrzykiwaniu och∏odzonej, nasyconej powietrzem próbki, o znanej obj´toÊci, do pró˝niowej komory, w której ciÊnienie nie przekracza 0,1 kPa, lub do komory utworzonej przez ruchomy t∏ok umieszczony wewnàtrz regulowanego termostatycznie bloku i przy zachowaniu wymaganego stosunku iloÊciowego par do cieczy. 13.1. Otrzymana w wyniku czynnoÊci okreÊlonych w pkt 13 pr´˝noÊç ca∏kowita w komorze jest równa co do wartoÊci sumie pr´˝noÊci par badanej próbki oraz pr´˝noÊci nasycajàcego je powietrza. Pr´˝noÊç ta jest mierzona za pomocà czujnika ciÊnienia i wskazaƒ przyrzàdu. Równowa˝nik pr´˝noÊci par suchych (DVPE) oblicza si´ ze zmierzonej w ten sposób wartoÊci ciÊnienia ASVP. 13.2. Rodzaj aparatury, przygotowanie próbki i aparatury, kalibracj´ i kontrol´ aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody badawczej pr´˝noÊci par, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN 13016-1. 14. Sk∏ad frakcyjny, temperatur´ koƒca destylacji oraz pozosta∏oÊç po destylacji oznacza si´ przy ciÊnieniu atmosferycznym, stosujàc metod´ polegajàcà na rozdziale frakcji przy pomocy destylacji, której przebieg i parametry sà uzale˝nione od sk∏adu i przewidywanych w∏aÊciwoÊci lotnych (grupy 0, 1, 2, 3 i 4). Ka˝da z tych grup ma okreÊlony zestaw aparatury, temperatur´ kondensacji i zakres zmiennych. 14.1. Badanà próbk´ benzyny silnikowej, o obj´toÊci 100 ml, poddaje si´ destylacji w ÊciÊle okreÊlonych warunkach, stosownie do wymagaƒ dla grupy wymienionej w pkt 14, do której dana próbka zosta∏a zaliczona, oraz prowadzi si´ systematyczne obserwacje wskazaƒ termometru i obj´toÊci uzyskiwanego kondensatu. 14.2. Po zakoƒczeniu destylacji mierzy si´ obj´toÊç cieczy pozosta∏ej w kolbie oraz zapisuje straty iloÊciowe w procesie destylacji. 14.3. Odczytane wskazania termometru koryguje si´ w zale˝noÊci od ciÊnienia atmosferycznego, a nast´pnie na podstawie tych danych dokonuje si´ obliczeƒ, stosownie do rodzaju próbki i okreÊlonych wymagaƒ. Dziennik Ustaw Nr 220 — 10953 — 14.4. Rodzaj aparatury, przygotowanie próbki i aparatury, kontrol´ aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania sk∏adu frakcyjnego, temperatury koƒca destylacji oraz pozosta∏oÊci po destylacji, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 3405. 15. Indeks lotnoÊci (VLI) oblicza si´ z zale˝noÊci: VLI = 10 x DVPE + 7 x E70 gdzie: 1) DVPE — równowa˝nik pr´˝noÊci par suchych (DVPE) w [kPa], oznaczony za pomocà metody, o której mowa w pkt 13; 2) E70 — procent odparowania do temperatury 70 °C w [%(V/V)], oznaczony za pomocà metody, o której mowa w pkt 14. 2) metodà z areometrem polegajàcà na pomiarze g´stoÊci badanej próbki oleju nap´dowego o okreÊlonej temperaturze, za pomocà areometru zanurzonego w próbce znajdujàcej si´ w cylindrze. 3.1. W przypadku oznaczania g´stoÊci oleju nap´dowego w temperaturze 15 °C w sposób okreÊlony w pkt 3 ppkt 1 — rodzaj aparatury, odczynniki, przygotowanie próbki i aparatury, kalibracj´ aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 12185. 3.2. W przypadku oznaczania g´stoÊci oleju nap´dowego w temperaturze 15 °C w sposób okreÊlony w pkt 3 ppkt 2 nale˝y: 1) odpowiedni do wymagaƒ areometr, którego temperatur´ uregulowano, zanurzyç w badanej próbce oleju nap´dowego i pozostawiç do czasu ustabilizowania si´ temperatury. Po osiàgni´ciu stanu równowagi temperaturowej odczytaç wskazanie ze skali areometru, zanotowaç temperatur´ badanej próbki oleju nap´dowego i przy u˝yciu standardowych tablic odczytaç wynik pomiaru zredukowany do temperatury 15 °C; II. Metody badania jakoÊci oleju nap´dowego stosowanego w pojazdach, ciàgnikach rolniczych, a tak˝e maszynach nieporuszajàcych si´ po drogach, wyposa˝onych w silniki z zap∏onem samoczynnym, oznaczonego kodem CN 2710 19 41, zwanego dalej „olejem nap´dowym”, w zakresie poszczególnych parametrów tego oleju. Liczb´ cetanowà oznacza si´ metodà silnikowà, stosujàc znormalizowany silnik badawczy typu WAUKESH i znormalizowane warunki pracy tego silnika, przez porównanie w∏aÊciwoÊci samozap∏onowych badanego paliwa z w∏aÊciwoÊciami paliw wzorcowych. 1.1. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, przygotowanie próbki i aparatury, kalibracj´, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody silnikowej, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 5165. 2. Indeks cetanowy okreÊla si´ metodà równania czterech zmiennych, na podstawie znajomoÊci: 1. 1) g´stoÊci w temperaturze 15 °C, oznaczonej metodami, o których mowa w pkt 3, 2) temperatur, w których oddestylowuje 10 %(V/V), 50 %(V/V) i 90 %(V/V), okreÊlonych metodà, o której mowa w pkt 15 — wykorzystujàc okreÊlone zale˝noÊci matematyczne. 2.1. Sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody równania czterech zmiennych, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 4264. 3. G´stoÊç oleju nap´dowego w temperaturze 15 °C oznacza si´: 1) metodà oscylacyjnà z U-rurkà, polegajàcà na wprowadzeniu niewielkiej obj´toÊci (zwykle mniejszej ni˝ 1
4. ml)badanej próbki do U-rurki o ustalonej temperaturze, pomiarze cz´stotliwoÊci drgaƒ U-rurki i obliczeniu g´stoÊci badanej próbki z zastosowaniem sta∏ej pomiarowej wyznaczonej przez pomiar cz´stotliwoÊci drgaƒ U-rurki wype∏nionej materia∏em odniesienia o znanej g´stoÊci albo Poz. 1606 2) je˝eli jest to konieczne, cylinder, w którym zanurzony jest areometr, umieÊciç w ∏aêni utrzymywanej w sta∏ej temperaturze, aby uniknàç nadmiernych zmian temperatury w trakcie badania. 3.3. W przypadku oznaczania g´stoÊci oleju nap´dowego w temperaturze 15 °C w sposób okreÊlony w pkt 3 ppkt 2 — rodzaj aparatury, przygotowanie próbki, kontrol´ i przygotowanie aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 3675. 4. ZawartoÊç wielopierÊcieniowych w´glowodorów aromatycznych oznacza si´ metodà wysokosprawnej chromatografii cieczowej HPLC z detektorem wspó∏czynnika za∏amania Êwiat∏a, polegajàcà na rozcieƒczeniu próbki oleju nap´dowego o znanej masie fazà ruchomà (n-heptanem) i wstrzykiwaniu okreÊlonej obj´toÊci tego roztworu do wysokosprawnego chromatografu cieczowego wyposa˝onego w kolumn´ polarnà. 4.1. Kolumna polarna ma wykazywaç ma∏e powinowactwo do w´glowodorów niearomatycznych, umo˝liwiajàc wydzielenie i selektywny rozdzia∏ w´glowodorów aromatycznych, w wyniku czego w´glowodory aromatyczne sà oddzielane od w´glowodorów niearomatycznych i wymywane w odpowiednich zakresach odpowiadajàcych ich strukturze pierÊcieniowej. W okreÊlonym czasie, po elucji dwupierÊcieniowych w´glowodorów aromatycznych, kolumna jest prze∏àczana do trybu elucji wstecznej, tak aby w´glowodory aromatyczne trój- i wielopierÊcieniowe zosta∏y wydzielone w postaci pojedynczego ostrego piku. Dziennik Ustaw Nr 220 — 10954 — Poz. 1606 i podgrzewaniu jej do chwili, gdy skierowane przez otwór w tyglu êród∏o zap∏onu spowoduje zap∏on par na powierzchni badanej próbki. 4.2. Kolumna jest po∏àczona z detektorem wspó∏czynnika za∏amania Êwiat∏a, który wykrywa sk∏adniki wymywane z kolumny. Sygna∏ elektroniczny z detektora jest monitorowany w sposób ciàg∏y za pomocà procesora danych. Amplitudy sygna∏ów zwiàzków aromatycznych w próbce sà porównywane z tymi, które uzyskano w czasie przeprowadzonego wczeÊniej oznaczania wzorców, w celu obliczenia u∏amka masowego wyra˝onego w procentach poszczególnych grup w´glowodorów aromatycznych. 6.1. Najni˝szà temperatur´, w której nast´puje zap∏on par na powierzchni badanej próbki, przyjmuje si´ jako temperatur´ zap∏onu w warunkach otoczenia. 4.3. Suma u∏amków masowych w´glowodorów aromatycznych dwu- (DAH), trój- i wielopierÊcieniowych (T+AH) wyra˝onych w procentach, podawana jako u∏amek masowy, stanowi zawartoÊç w´glowodorów wielopierÊcieniowych aromatycznych POLY-AH. 6.3. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury i jej przygotowanie, sposób obliczania oraz podawania wyników, a tak˝e sporzàdzenie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 2719. Precyzj´ metody okreÊlania temperatury zap∏onu okreÊla norma PN-EN 590. 4.4. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, przygotowanie aparatury i jej kalibracj´, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania zawartoÊci wielopierÊcieniowych w´glowodorów aromatycznych, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN 12916. 7. 5. ZawartoÊç siarki oznacza si´ metodà: 1) rentgenowskiej spektroskopii fluoroscencyjnej z dyspersjà fali, polegajàcà na poddaniu badanej próbki, znajdujàcej si´ w kuwecie pomiarowej, dzia∏aniu pierwotnego promieniowania o okreÊlonej d∏ugoÊci fali, pochodzàcego z lampy rentgenowskiej albo 2) fluorescencji UV, polegajàcà na wykorzystaniu zjawiska fluorescencji ditlenku siarki wzbudzonego promieniowaniem ultrafioletowym, powsta∏ego uprzednio na skutek spalenia badanej próbki w okreÊlonych warunkach. 5.1. W przypadku oznaczania zawartoÊci siarki w sposób okreÊlony w pkt 5 ppkt 1 nale˝y wyznaczyç zawartoÊç siarki na podstawie mierzonych szybkoÊci zliczeƒ rentgenowskiego promieniowania fluoroscencyjnego linii S-Kα oraz promieniowania t∏a, korzystajàc z krzywej wzorcowania. 5.2. W przypadku oznaczania zawartoÊci siarki w sposób okreÊlony w pkt 5 ppkt 1 — wykonanie oznaczania, rodzaj aparatury i jej przygotowanie, stosowane odczynniki, sposób obliczenia i podawania wyników, a tak˝e precyzj´ metody okreÊla norma PN-EN ISO 20884. 5.3. W przypadku oznaczania zawartoÊci siarki w sposób okreÊlony w pkt 5 ppkt 2 — intensywnoÊç promieniowania ultrafioletowego jest miarà zawartoÊci siarki w badanej próbce. 5.4. W przypadku oznaczania zawartoÊci siarki w sposób okreÊlony w pkt 5 ppkt 2 — wykonanie oznaczania, rodzaj aparatury i jej przygotowanie, stosowane odczynniki, sposób obliczenia i podawania wyników, a tak˝e precyzj´ metody okreÊla norma PN-EN ISO 20846. 6. Temperatur´ zap∏onu okreÊla si´ metodà zamkni´tego tygla Pensky’ego-Martensa, polegajàcà na umieszczeniu badanej próbki w tyglu 6.2. Zmierzonà temperatur´ zap∏onu w warunkach otoczenia koryguje si´ w zale˝noÊci od ciÊnienia atmosferycznego. Pozosta∏oÊç po koksowaniu (z 10 % pozosta∏oÊci destylacyjnej) oznacza si´ metodà wagowà mikro, jako pozosta∏oÊç po odparowaniu i rozk∏adzie termicznym badanej próbki w okreÊlonych warunkach. 7.1. Badanà próbk´ umieszcza si´ w szklanej fiolce i podgrzewa do temperatury 500 °C w strumieniu oboj´tnego gazu, w kontrolowanych warunkach, przez okreÊlony czas. Lotne substancje powstajàce podczas reakcji sà usuwane oboj´tnym gazem, a zw´glona pozosta∏oÊç jest wa˝ona. 7.2. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, przygotowanie próbki, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania pozosta∏oÊci po koksowaniu, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 10370. 8. Pozosta∏oÊç po spopieleniu oznacza si´ metodà polegajàcà na spaleniu badanej próbki w specjalnym naczyniu, redukcji pozosta∏oÊci w´glowej do popio∏u przez podgrzewanie w piecu muflowym w temperaturze 775 °C i zwa˝eniu otrzymanej pozosta∏oÊci. 8.1. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania pozosta∏oÊci po spopieleniu, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 6245. 9. ZawartoÊç wody oznacza si´ metodà miareczkowania kulometrycznego, polegajàcà na wstrzykni´ciu zwa˝onej próbki do naczynia do miareczkowania aparatu kulometrycznego Karla Fischera, w którym jod do reakcji Karla Fischera wydziela si´ kulometrycznie na anodzie. 9.1. Gdy ca∏a zawartoÊç wody zostaje odmiareczkowana, nadmiar jodu wykrywa czujnik elektrometrycznego punktu koƒcowego i miareczkowanie zostaje przerwane. Ze stechiometrii reakcji wynika, ˝e jeden mol jodu reaguje z jednym molem wody, stàd iloÊç wody jest proporcjonalna do ca∏kowitego zsumowanego pràdu, zgodnie z prawem Faradaya. 9.2. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, przygotowanie próbki i aparatury, test kontrolny apara- Dziennik Ustaw Nr 220 — 10955 — tury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania zawartoÊci wody, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 12937. 10. ZawartoÊç zanieczyszczeƒ okreÊla si´ metodà polegajàcà na oznaczeniu udzia∏u masy zanieczyszczeƒ odfiltrowanych na sàczku w odniesieniu do ca∏kowitej masy próbki. 10.1. OkreÊlonà iloÊç przygotowanej próbki sàczy si´ w temperaturze 40 °C przez uprzednio zwa˝ony sàczek oraz oznacza wagowo udzia∏ masy zanieczyszczeƒ pozosta∏ych na sàczku w odniesieniu do ca∏kowitej masy próbki. 10.2. Odczynniki, rodzaj aparatury, przygotowanie próbki i aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody okreÊlania zawartoÊci zanieczyszczeƒ, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN 12662. 11. Dzia∏anie korodujàce na p∏ytkach z miedzi okreÊla si´ porównawczo w stosunku do znormalizowanych wzorców korozji. 11.1. P∏ytk´ miedzianà zanurza si´ w badanej próbce o okreÊlonej obj´toÊci, a nast´pnie ogrzewa w ÊciÊle okreÊlonych warunkach. Po zakoƒczeniu ogrzewania p∏ytk´ miedzianà wyjmuje si´, przemywa i ocenia jej barw´, porównujàc z wzorcami korozji. 11.2. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie badania, sposób interpretacji i podawania wyników, precyzj´ metody okreÊlania dzia∏ania korodujàcego na p∏ytkach z miedzi, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 2160. 12. OdpornoÊç na utlenianie okreÊla si´ metodà polegajàcà na poddaniu badanej próbki starzeniu w temperaturze 95 °C przez 16 godzin, przy przep∏ywie przez t´ próbk´ tlenu. 12.1. Po zakoƒczeniu procesu starzenia badana próbka jest sch∏adzana do temperatury pokojowej, a nast´pnie sàczona w celu oznaczenia zawartoÊci osadów nierozpuszczalnych filtrowalnych. 12.2. Osady nierozpuszczalne przylegajàce usuwa si´ z probówki do utleniania i innych cz´Êci szklanych rozpuszczalnikiem trójsk∏adnikowym. Trójsk∏adnikowy rozpuszczalnik jest nast´pnie odparowywany w celu uzyskania osadów nierozpuszczalnych przylegajàcych. 12.3. Suma zawartoÊci osadów nierozpuszczalnych przylegajàcych i osadów nierozpuszczalnych filtrowalnych jest podawana jako ca∏kowita zawartoÊç osadów nierozpuszczalnych, która jest miarà odpornoÊci na utlenianie. 12.4. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, przygotowanie próbki i aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody okreÊlania odpornoÊci na utlenianie, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-ISO 12205. 13. Poz. 1606 SmarnoÊç oznacza si´, stosujàc aparat o ruchu posuwisto-zwrotnym wysokiej cz´stotliwoÊci (HFRR). 13.1. Zamocowana w pionowo montowanym uchwycie stalowa kulka testowa dociskana jest do nieruchomej, poziomo montowanej stalowej p∏ytki. Kulka testowa oscyluje z ustalonà cz´stotliwoÊcià i d∏ugoÊcià skoku, podczas gdy powierzchnia kontaktu tej kulki ze stalowà p∏ytkà jest ca∏kowicie zanurzona w badanej próbce. 13.2. Skorygowana do warunków standardowych Êrednica Êladu zu˝ycia powsta∏ego na kulce testowej jest miarà smarnoÊci badanej próbki. 13.3. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury i jej przygotowanie oraz wzorcowanie, wykonanie oznaczania, pomiar Êrednicy Êladu zu˝ycia powsta∏ego na kulce testowej, sposób obliczenia wyników, precyzj´ metody oznaczania smarnoÊci i jej odchylenie, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 12156-1. 14. LepkoÊç w temperaturze 40 °C oznacza si´ metodà polegajàcà na pomiarze czasu przep∏ywu okreÊlonej obj´toÊci badanej próbki, pod wp∏ywem si∏ grawitacyjnych, przez wzorcowany, szklany lepkoÊciomierz kapilarny w powtarzalnych warunkach, w znanej i ÊciÊle kontrolowanej temperaturze. 14.1. LepkoÊç oblicza si´, mno˝àc zmierzony czas swobodnego przep∏ywu sta∏ej obj´toÊci cieczy pomi´dzy kreskami zbiornika pomiarowego przez sta∏à kalibracji lepkoÊciomierza. 14.2. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury i jej wzorcowanie, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 3104. Precyzj´ metody oznaczania lepkoÊci w temperaturze 40 °C okreÊla norma PN-EN 590. 15. Sk∏ad frakcyjny oznacza si´ przy ciÊnieniu atmosferycznym, stosujàc metod´ polegajàcà na rozdziale frakcji przy pomocy destylacji, której przebieg i parametry sà uzale˝nione od sk∏adu i przewidywanych w∏aÊciwoÊci lotnych (grupy 0, 1, 2, 3 i 4). Ka˝da z tych grup ma okreÊlony zestaw aparatury, temperatur´ kondensacji i zakres zmiennych. 15.1. Badanà próbk´ oleju nap´dowego, o obj´toÊci 100 ml, poddaje si´ destylacji w ÊciÊle okreÊlonych warunkach, stosownie do wymagaƒ dla grupy wymienionej w pkt 15, do której dana próbka zosta∏a zaliczona, oraz prowadzi si´ systematyczne obserwacje wskazaƒ termometru i obj´toÊci uzyskiwanego kondensatu. 15.2. Po zakoƒczeniu destylacji mierzy si´ obj´toÊç cieczy pozosta∏ej w kolbie oraz zapisuje straty iloÊciowe w procesie destylacji. 15.3. Odczytane wskazania termometru koryguje si´ w zale˝noÊci od ciÊnienia atmosferycznego, a nast´pnie na podstawie tych danych dokonuje si´ obliczeƒ, stosownie do rodzaju próbki i okreÊlonych wymagaƒ. Dziennik Ustaw Nr 220 — 10956 — 15.4. Rodzaj aparatury, przygotowanie próbki i aparatury, kontrol´ aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania sk∏adu frakcyjnego, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN ISO 3405. 16. ZawartoÊç estrów metylowych kwasów t∏uszczowych (FAME) oznacza si´ metodà spektroskopii w podczerwieni, polegajàcà na rejestrowaniu widma w podczerwieni badanej próbki rozcieƒczonej cykloheksanem, a nast´pnie pomiarze absorbancji w maksymalnym piku oko∏o 1745 cm–1 ± 5 cm–1 i porównaniu z absorbancjà wzorcowych roztworów estrów metylowych kwasów t∏uszczowych. 16.1. Odczynniki i materia∏y, rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, sposób obliczenia i podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania zawartoÊci estrów metylowych kwasów t∏uszczowych, a tak˝e sporzàdzenie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN 14078. 17. Temperatur´ zablokowania zimnego filtru (CFPP) oznacza si´ metodà polegajàcà na zasysaniu badanej próbki przez znormalizowany filtr do pipety w warunkach kontrolowanego podciÊnienia i w temperaturze obni˝anej co 1 °C, do chwili za- Poz. 1606 i 1607 trzymania lub spowolnienia przep∏ywu, tak ˝e czas nape∏niania pipety przekroczy 60 sekund lub paliwo nie sp∏ywa ca∏kowicie do naczynia pomiarowego. 17.1. Rodzaj aparatury, przygotowanie próbki, wykonanie oznaczania, sposób podawania wyników, precyzj´ metody oznaczania temperatury zablokowania zimnego filtru, a tak˝e sporzàdzanie sprawozdania z badania okreÊla norma PN-EN 116. 18. Temperatur´ m´tnienia oznacza si´ metodà polegajàcà na pomiarze temperatury badanej próbki ozi´bianej z okreÊlonà szybkoÊcià w ∏aêni ozi´biajàcej i obserwacji wyglàdu tej próbki. 18.1. Temperatur´, w której obserwuje si´ zm´tnienie przy dnie badanej próbki, przyjmuje si´ jako temperatur´ m´tnienia tej próbki. 18.2. Rodzaj aparatury, wykonanie oznaczania, precyzj´ metody oznaczania temperatury m´tnienia, a tak˝e sporzàdzanie raportu z badania okreÊla norma PN-ISO 3015. III. Procedur´ post´powania w sprawach dotyczàcych precyzji metody badania oraz interpretacji wyników badaƒ okreÊla norma PN-EN ISO 4259. 1607 ROZPORZÑDZENIE MINISTRA OBRONY NARODOWEJ z dnia 17 listopada 2006 r. zmieniajàce rozporzàdzenie w sprawie rejestracji pojazdów Si∏ Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Na podstawie art. 76 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. — Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z póên. zm.1)) zarzàdza si´, co nast´puje: § 1. W rozporzàdzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 marca 2005 r. w sprawie rejestracji pojazdów Si∏ Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 84, poz. 723) wprowadza si´ nast´pujàce zmiany: 1) w § 5 w ust. 1:
5. a)po pkt 3 dodaje si´ pkt 3a w brzmieniu: „3a) Prezesa Agencji Mienia Wojskowego lub innego organu dokonujàcego zakupu albo wyboru wykonawcy remontu pojazdów Si∏ Zbrojnych;”, ——————— 1) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U. z 2005 r. Nr 109, poz. 925, Nr 175, poz. 1462, Nr 179, poz. 1486 i Nr 180, poz. 1494 i 1497 oraz z 2006 r. Nr 17, poz. 141, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 190, poz. 1400 i Nr 191, poz. 1410.
6. b)pkt 4 otrzymuje brzmienie: „4) innà osob´ upowa˝nionà przez organy wymienione w pkt 1, 2 lub 3a.”; 2) w § 19 dodaje si´ ust. 3 w brzmieniu: „3. Prezes Agencji Mienia Wojskowego lub inny organ, któremu powierzono zadanie zwiàzane z zagospodarowaniem pojazdów nieprzydatnych dla Si∏ Zbrojnych, sk∏adajà do wojskowego organu rejestrujàcego wniosek o wyrejestrowanie pojazdu przyj´tego uprzednio z jednostki wojskowej w przypadkach, o których mowa w ust. 1, lub innych wymienionych w art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. — Prawo o ruchu drogowym.”; 3) w § 20 po ust. 1 dodaje si´ ust. 1a i 1b w brzmieniu: „1a. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, dowódca jednostki wojskowej (równorz´dny) informuje o przekazaniu pojazdu poza Si∏y