Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu

Dziennik Ustaw Nr 5 — 653 — Poz. 31 31 ROZPORZÑDZENIE MINISTRA ÂRODOWISKA1) z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu2) Na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. — Prawo ochrony Êrodowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z póên. zm.3)) zarzàdza si´, co nast´puje: § 1. Rozporzàdzenie okreÊla:

1. b)mo˝e byç dokonywana: — przy zastosowaniu kombinacji metod pomiarowych i metod modelowania, — metodami modelowania lub innymi metodami szacowania; 1) metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu; 7) metodyki referencyjne oraz wymagania dotyczàce jakoÊci pomiarów; 2) górne i dolne progi oszacowania dla niektórych substancji w powietrzu oraz dopuszczalne cz´stoÊci przekraczania progów oszacowania; 8) zakres dokumentacji dotyczàcej uzasadnienia lokalizacji punktów pomiarowych. 3) zakresy wymaganych pomiarów, z podzia∏em na pomiary ciàg∏e oraz okresowe; 4) kryteria lokalizacji punktów poboru próbek substancji; 5) minimalnà liczb´ sta∏ych punktów pomiarowych; 6) przypadki, gdy ocena jakoÊci powietrza:
2. a)powinna byç dokonywana metodami pomiarowymi, ——————— 1) Minister Ârodowiska kieruje dzia∏em administracji rzàdo- wej — Êrodowisko, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 2 rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Ârodowiska (Dz. U. Nr 216, poz. 1606). 2) Niniejsze rozporzàdzenie dokonuje w zakresie swojej regulacji wdro˝enia postanowieƒ: 1) dyrektywy Rady 96/62/WE z dnia 27 wrzeÊnia 1996 r. w sprawie oceny i zarzàdzania jakoÊcià otaczajàcego powietrza (Dz. Urz. WE L 296 z 21.11.1996, str. 55, z póên. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 3, str. 95); 2) dyrektywy Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszàcej si´ do wartoÊci dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz py∏u i o∏owiu w otaczajàcym powietrzu (Dz. Urz. WE L 163 z 29.06.1999, str. 41, z póên. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 4, str. 164); 3) dyrektywy 2000/69/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. dotyczàcej wartoÊci dopuszczalnych benzenu i tlenku w´gla w otaczajàcym powietrzu (Dz. Urz. WE L 313 z 13.12.2000, str. 12, z póên. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 262); 4) dyrektywy 2002/3/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lutego 2002 r. odnoszàcej si´ do ozonu w otaczajàcym powietrzu (Dz. Urz. WE L 67 z 09.03.2002, str. 14, z póên. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 497); 5) dyrektywy 2004/107/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie arsenu, kadmu, rt´ci, niklu i wielopierÊcieniowych w´glowodorów aromatycznych w otaczajàcym powietrzu (Dz. Urz. UE L 23 z 26.01.2005, str. 3, z póên. zm.). 3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U. z 2008 r. Nr 111, poz. 708, Nr 138, poz. 865, Nr 154, poz. 958, Nr 171, poz. 1056, Nr 199, poz. 1227, Nr 223, poz. 1464 i Nr 227, poz. 1505. § 2. 1. Oceny poziomów substancji w powietrzu dokonuje si´ w strefach, o których mowa w art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. — Prawo ochrony Êrodowiska, w odniesieniu do: 1) dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu powi´kszonych o margines tolerancji; 2) dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu okreÊlonych dla terenu kraju ze wzgl´du na ochron´ zdrowia ludzi oraz ze wzgl´du na ochron´ roÊlin, a tak˝e w odniesieniu do alarmowych poziomów niektórych substancji; 3) docelowych poziomów substancji w powietrzu; 4) poziomów celów d∏ugoterminowych substancji w powietrzu. 2. Oceny poziomów substancji w powietrzu ze wzgl´du na ochron´ zdrowia w zakresie dwutlenku siarki, dwutlenku azotu, tlenku w´gla, py∏u zawieszonego PM10, benzenu i ozonu w powietrzu oraz o∏owiu, arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu w pyle zawieszonym PM10 dokonuje si´ w strefach na terenie ca∏ego kraju, z wy∏àczeniem: 1) terenów zak∏adów pracy; 2) miejsc, do których obowiàzuje zakaz wst´pu; 3) jezdni dróg i pasów rozdzielczych dróg, z wyjàtkiem sytuacji, w której piesi majà dost´p do pasa rozdzielczego. 3. Oceny poziomów substancji w powietrzu ze wzgl´du na ochron´ roÊlin w zakresie dwutlenku siarki, tlenków azotu i ozonu dokonuje si´ w strefach na terenie ca∏ego kraju, z wy∏àczeniem obszarów miast lub miejsc, o których mowa w ust. 2. § 3. 1. Metodami dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu sà pomiary ciàg∏e, pomiary okresowe oraz metody szacowania, w szczególnoÊci modelowanie matematyczne. 2. Dla potrzeb ustalania metod oceny poziomów substancji w powietrzu, odpowiednio do przypadków, o których mowa w § 11, okreÊla si´ górne i dolne progi oszacowania. Dziennik Ustaw Nr 5 — 654 — § 4. 1. Górne i dolne progi oszacowania dla benzenu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwutlenku siarki, ozonu, tlenku w´gla i py∏u zawieszonego PM10 oraz o∏owiu, arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu w pyle zawieszonym PM10, a tak˝e dopuszczalne cz´stoÊci ich przekraczania okreÊla za∏àcznik nr 1 do rozporzàdzenia. 2. Próg oszacowania uznaje si´ za dotrzymany w przypadku: 1) benzenu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwutlenku siarki, o∏owiu w pyle zawieszonym PM10, py∏u zawieszonego PM10 i tlenku w´gla, je˝eli podczas pi´ciu poprzednich lat by∏ on przekraczany co najwy˝ej w dwóch odr´bnych latach; 2) ozonu, je˝eli podczas pi´ciu poprzednich lat nie by∏ on przekraczany w ˝adnym roku; 3) arsenu, kadmu, niklu, benzo(a)pirenu, je˝eli podczas pi´ciu poprzednich lat by∏ on przekraczany co najwy˝ej w dwóch odr´bnych latach. 3. W przypadku braku danych pomiarowych z okresu poprzednich pi´ciu lat, do okreÊlenia dotrzymania progu oszacowania, o którym mowa w ust. 2, wykorzystuje si´ dane z krótszego okresu pomiarowego, je˝eli pomiary by∏y prowadzone w czasie i w miejscach o najwy˝szych poziomach substancji w powietrzu, w po∏àczeniu z wynikami inwentaryzacji emisji i modelowania matematycznego. § 5. 1. Przy ocenie poziomów substancji w powietrzu ze wzgl´du na ochron´ zdrowia ludzi wykorzystuje si´ w szczególnoÊci wyniki pomiarów z punktów poboru próbek substancji spe∏niajàcych warunki okreÊlone w § 6 ust. 1 i 3—5. 2. Przy ocenie poziomów substancji w powietrzu ze wzgl´du na ochron´ roÊlin wykorzystuje si´ w szczególnoÊci wyniki pomiarów z punktów poboru próbek substancji spe∏niajàcych warunki okreÊlone w § 6 ust. 2 i 5. 3. Pomiary poziomów substancji, które przyczyniajà si´ do tworzenia ozonu przyziemnego w powietrzu, obejmujàce co najmniej tlenki azotu, tlenek w´gla i lotne zwiàzki organiczne, prowadzi si´ w co najmniej jednym punkcie pomiarowym w kraju. 4. Wykaz substancji, które przyczyniajà si´ do tworzenia ozonu przyziemnego w powietrzu, okreÊla za∏àcznik nr 2 do rozporzàdzenia. 5. Pomiary poziomu py∏u zawieszonego PM2,5 w powietrzu prowadzi si´ w co najmniej jednym punkcie pomiarowym w aglomeracji powy˝ej 250 000 mieszkaƒców. Stanowiska pomiarowe py∏u zawieszonego PM2,5 powinny byç zainstalowane na stacjach t∏a miejskiego, w których jest mierzony py∏ zawieszony PM10. 6. W celu okreÊlenia udzia∏u benzo(a)pirenu w wielopierÊcieniowych w´glowodorach aromatycznych obecnych w powietrzu oprócz pomiarów benzo(a)pirenu w pyle zawieszonym PM10 prowadzi si´ pomiary zawartoÊci benzo(a)antracenu, benzo(b)flu- Poz. 31 orantenu, benzo(j)fluorantenu, benzo(k)fluorantenu, indeno(1,2,3-cd)pirenu, dibenzo(a,h)antracenu w pyle zawieszonym PM10 na jednej stacji pomiarowej t∏a miejskiego w województwie. 7. Pomiary ca∏kowitej rt´ci w stanie gazowym, arsenu, kadmu, niklu, benzo(a)pirenu, benzo(a)antracenu, benzo(b)fluorantenu, benzo(j)fluorantenu, benzo(k)fluorantenu, indeno(1,2,3-cd)pirenu, dibenzo(a,h)antracenu w pyle zawieszonym PM10 oraz ca∏kowitej depozycji tych zanieczyszczeƒ prowadzi si´ na co najmniej trzech stacjach t∏a w kraju. § 6. 1. Punkty poboru próbek substancji przy prowadzeniu pomiarów poziomów benzenu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwutlenku siarki, o∏owiu, arsenu, kadmu, niklu, benzo(a)pirenu, py∏u zawieszonego PM10 i tlenku w´gla w powietrzu ze wzgl´du na ochron´ zdrowia ludzi powinny byç zlokalizowane tak, aby: 1) dostarcza∏y danych z obszarów stref o najwy˝szych poziomach substancji w powietrzu, na które ludnoÊç b´dzie nara˝ona przez okres odpowiedni do okresu uÊredniania wyników pomiarów, dla którego okreÊlono poziomy dopuszczalne, poziomy docelowe lub poziomy celów d∏ugoterminowych substancji w powietrzu; 2) dostarcza∏y danych z innych obszarów stref ni˝ okreÊlone w pkt 1, dotyczàcych nara˝enia ogó∏u ludnoÊci; 3) by∏y reprezentatywne dla:
3. a)obszaru o powierzchni co najmniej 200 m2 w przypadku pomiarów prowadzonych z uwagi na oddzia∏ywanie transportu,
4. b)obszaru o powierzchni kilku km2 w przypadku pomiarów t∏a miejskiego,
5. c)obszaru o powierzchni co najmniej 250 m × 250 m w przypadku pomiarów arsenu, kadmu, niklu lub benzo(a)pirenu prowadzonych z uwagi na oddzia∏ywanie przemys∏u,
6. d)podobnych lokalizacji nieznajdujàcych si´ w bezpoÊrednim sàsiedztwie. 2. Punkty poboru próbek substancji przy prowadzeniu pomiarów poziomów tlenków azotu i dwutlenku siarki w powietrzu ze wzgl´du na ochron´ roÊlin powinny byç zlokalizowane: 1) w odleg∏oÊci ponad 20 km od aglomeracji powy˝ej 250 000 mieszkaƒców lub ponad 5 km od innych obszarów zabudowanych, instalacji i g∏ównych szlaków komunikacyjnych; 2) tak, aby by∏y reprezentatywne dla obszaru o powierzchni co najmniej 1000 km2. 3. Punkty poboru próbek substancji przy prowadzeniu pomiarów ze wzgl´du na oddzia∏ywanie transportu powinny byç lokalizowane co najmniej w odleg∏oÊci 25 m od kraƒca g∏ównych skrzy˝owaƒ i nie dalej ni˝ 10 m od kraw´˝nika najbli˝szej jezdni. Dziennik Ustaw Nr 5 — 655 — Poz. 31 4. Co najmniej jeden punkt poboru próbek arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu przy prowadzeniu pomiarów ze wzgl´du na oddzia∏ywanie przemys∏u powinien znajdowaç si´ po stronie zawietrznej instalacji na najbli˝szym terenie mieszkalnym. nien byç zlokalizowany po stronie zawietrznej instalacji dla dominujàcego kierunku lub kierunków wiatru, na najbli˝szym obszarze zabudowy mieszkaniowej, tak aby umo˝liwia∏ monitorowanie oddzia∏ywania instalacji. 5. Kryteria lokalizacji punktów poboru próbek do oceny poziomu ozonu okreÊla za∏àcznik nr 3 do rozporzàdzenia. 3. W przypadku braku danych na temat poziomu t∏a dodatkowy punkt pomiarowy powinien byç zlokalizowany w dominujàcym kierunku wiatru. § 7. Wyboru lokalizacji punktów pomiarowych nale˝y dokonaç w taki sposób, aby: 4. Przy prowadzeniu pomiarów arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu, ze wzgl´du na oddzia∏ywanie instalacji wymagajàcych pozwoleƒ zintegrowanych, punkt pomiarowy powinien byç zlokalizowany w sposób umo˝liwiajàcy monitorowanie zastosowania w tych instalacjach najlepszych dost´pnych technik. 1) przep∏yw powietrza wokó∏ czerpni nie by∏ ograniczony ˝adnymi przeszkodami; 2) czerpnia by∏a umieszczona w odleg∏oÊci kilku metrów od budynków, drzew i innych przeszkód, z tym ˝e w przypadku:
7. a)pomiarów benzenu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwutlenku siarki, o∏owiu, arsenu, kadmu, niklu, benzo(a)pirenu, py∏u zawieszonego PM10 i tlenku w´gla prowadzonych ze wzgl´du na oddzia∏ywanie transportu w punktach reprezentatywnych dla jakoÊci powietrza na linii zabudowy — w odleg∏oÊci co najmniej 1 m od najbli˝szego budynku,
8. b)pomiarów ozonu — w odleg∏oÊci nie mniejszej ni˝ dwukrotna ró˝nica wysokoÊci przeszkody i czerpni oraz w odleg∏oÊci co najmniej 10 m od najbli˝szej drogi, tym wi´kszej im wi´ksze jest nat´˝enie ruchu drogowego; 3) czerpnia znajdowa∏a si´ na wysokoÊci od 1,5 m do 4 m powy˝ej poziomu gruntu; dopuszcza si´ usytuowanie czerpni do 8 m w przypadkach, gdy punkt poboru próbek ma byç reprezentatywny dla wi´kszego obszaru; 4) uniknàç ponownego zasysania przez czerpni´ powietrza odprowadzanego z punktu pomiarowego; 5) uniknàç bezpoÊredniego zasysania przez czerpni´ substancji przed ich dostatecznym wymieszaniem z powietrzem. § 8. 1. Minimalnà liczb´ sta∏ych punktów pomiarowych przy prowadzeniu pomiarów poziomów benzenu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwutlenku siarki, py∏u zawieszonego PM10 i tlenku w´gla w powietrzu oraz o∏owiu, arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu w pyle zawieszonym PM10 w strefach, w których substancje te sà wprowadzane w sposób niezorganizowany lub z ma∏ych instalacji rozumianych jako wymagajàce pozwolenia instalacje zaliczane do przedsi´wzi´ç mogàcych znaczàco oddzia∏ywaç na Êrodowisko, dla których raport o oddzia∏ywaniu przedsi´wzi´cia na Êrodowisko mo˝e byç wymagany, okreÊla za∏àcznik nr 4 do rozporzàdzenia. 2. Je˝eli benzen, dwutlenek azotu, tlenki azotu, dwutlenek siarki, o∏ów, py∏ zawieszony PM10 i tlenek w´gla wprowadzane sà tak˝e z du˝ych instalacji rozumianych jako instalacje mogàce znaczàco oddzia∏ywaç na Êrodowisko, dla których wymagany jest raport o oddzia∏ywaniu przedsi´wzi´cia na Êrodowisko, co najmniej jeden punkt pomiarowy w strefie powi- 5. Minimalna liczba sta∏ych punktów pomiarowych przy prowadzeniu pomiarów poziomów tlenków azotu i dwutlenku siarki w powietrzu ze wzgl´du na ochron´ roÊlin wynosi: 1) jeden na 20 000 km2, je˝eli poziomy tych substancji w powietrzu przekraczajà górny próg oszacowania; 2) jeden na 40 000 km2, je˝eli poziomy tych substancji w powietrzu nie przekraczajà górnego progu oszacowania i sà wy˝sze od dolnego progu oszacowania. 6. Minimalna liczba sta∏ych punktów pomiarowych, o których mowa w ust. 1—4, dotyczy przypadku, gdy pomiary stanowià jedyne êród∏o informacji o jakoÊci powietrza. § 9. 1. Minimalnà liczb´ sta∏ych punktów pomiarowych przy prowadzeniu pomiarów poziomu ozonu w powietrzu, gdy pomiary stanowià jedyne êród∏o informacji, okreÊla za∏àcznik nr 5 do rozporzàdzenia. 2. W strefach, w których pomiary poziomów ozonu sà wymagane, prowadzi si´ tak˝e pomiary ciàg∏e poziomów dwutlenku azotu i tlenków azotu w powietrzu, z tym ˝e liczba sta∏ych punktów pomiarowych dla prowadzenia pomiarów dwutlenku azotu i tlenków azotu mo˝e byç o po∏ow´ mniejsza ni˝ okreÊlona w za∏àczniku nr 5 do rozporzàdzenia. 3. W strefie, w której jest tylko jeden sta∏y punkt pomiarowy, powinny byç równoczeÊnie prowadzone pomiary poziomów dwutlenku azotu i tlenków azotu, z wyjàtkiem stanowiska pozamiejskiego (wiejskiego). § 10. W strefach, w których wymagane sà pomiary poziomów substancji w powietrzu, liczba sta∏ych punktów pomiarowych mo˝e byç mniejsza ni˝ okreÊlona w § 8 i 9, je˝eli wyniki pomiarów sà uzupe∏niane danymi z innych êróde∏, takich jak modelowanie matematyczne, inwentaryzacje emisji lub pomiary okresowe, i pod warunkiem ˝e dane te umo˝liwià dokonanie rzetelnej oceny poziomów substancji w powietrzu. § 11. 1. Oceny poziomu substancji w powietrzu w strefach, w których poziom substancji przekracza górny próg oszacowania, dokonuje si´ na podstawie Dziennik Ustaw Nr 5 — 656 — pomiarów ciàg∏ych rozumianych jako pomiary automatyczne lub jako pomiary manualne prowadzone w sposób systematyczny, odpowiednio do metodyk referencyjnych, o których mowa w § 12, w sta∏ych punktach pomiarowych. Przy dokonywaniu ocen mo˝na dodatkowo wykorzystaç metody modelowania matematycznego. 2. Oceny poziomu substancji w powietrzu w strefach, w których poziom substancji nie przekracza górnego progu oszacowania, dokonuje si´ na podstawie kombinacji pomiarów w sta∏ych punktach pomiarowych i metod szacowania, w szczególnoÊci modelowania matematycznego oraz pomiarów okresowych. 3. Oceny poziomu substancji w powietrzu w strefach, w których poziom substancji nie przekracza dolnego progu oszacowania, mo˝na dokonaç wy∏àcznie na podstawie modelowania matematycznego, innych metod szacowania lub pomiarów okresowych. Poz. 31 4. Oceny poziomu dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i ozonu na terenie aglomeracji powy˝ej 250 000 mieszkaƒców dokonuje si´ na podstawie pomiarów ciàg∏ych w sta∏ych punktach pomiarowych. § 12. Metodyki referencyjne oraz wymagania dotyczàce jakoÊci pomiarów okreÊla za∏àcznik nr 6 do rozporzàdzenia. § 13. Zakres dokumentacji dotyczàcej uzasadnienia lokalizacji punktów pomiarowych okreÊla za∏àcznik nr 7 do rozporzàdzenia. § 14. Traci moc rozporzàdzenie Ministra Ârodowiska z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie oceny poziomów substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 87, poz. 798). § 15. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie 14 dni od dnia og∏oszenia. Minister Ârodowiska: M. Nowicki Tabela 1. Górne i dolne progi oszacowania dla benzenu, dwutlenku azotu, tlenków azotu, dwutlenku siarki, o∏owiu, py∏u zawieszonego PM10 i tlenku w´gla oraz dopuszczalne cz´stoÊci ich przekraczania GÓRNE I DOLNE PROGI OSZACOWANIA DLA BENZENU, DWUTLENKU AZOTU, TLENKÓW AZOTU, DWUTLENKU SIARKI, OZONU, TLENKU W¢GLA I PY¸U ZAWIESZONEGO PM10 ORAZ O¸OWIU, ARSENU, KADMU, NIKLU I BENZO(A)PIRENU W PYLE ZAWIESZONYM PM10, A TAK˚E DOPUSZCZALNE CZ¢STOÂCI ICH PRZEKRACZANIA Za∏àcznik nr 1 Za∏àczniki do rozporzàdzenia Ministra Ârodowiska z dnia 17 grudnia 2008 r. (poz. 31) Dziennik Ustaw Nr 5 — 657 — Poz. 31 Dziennik Ustaw Nr 5 — 658 — Tabela 2. Górne i dolne progi oszacowania dla arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu Tabela 3. Górne i dolne progi oszacowania dla ozonu ObjaÊnienia: 1) Poziom dopuszczalny ze wzgl´du na ochron´ zdrowia ludzi. 2) Poziom dopuszczalny ze wzgl´du na ochron´ roÊlin. 3) Poziom celu d∏ugoterminowego ze wzgl´du na ochron´ zdrowia ludzi. 4) Poziom celu d∏ugoterminowego ze wzgl´du na ochron´ roÊlin. Poz. 31 Dziennik Ustaw Nr 5 — 659 — Poz. 31 Za∏àcznik nr 2 WYKAZ SUBSTANCJI, KTÓRE PRZYCZYNIAJÑ SI¢ DO TWORZENIA OZONU PRZYZIEMNEGO W POWIETRZU Dziennik Ustaw Nr 5 — 660 — Poz. 31 Za∏àcznik nr 3 KRYTERIA LOKALIZACJI PUNKTÓW POBORU PRÓBEK DO OCENY POZIOMU OZONU Punkty pomiarowe do oceny poziomu ozonu w powietrzu ze wzgl´du na: 1) ochron´ zdrowia ludzi w stanowisku miejskim powinny:
9. a)uwzgl´dniaç ocen´ nara˝ania ludnoÊci na ozon (byç zlokalizowane na obszarach z du˝à g´stoÊcià zaludnienia i stosunkowo wysokimi st´˝eniami ozonu),
10. b)reprezentowaç obszar kilku km2,
11. c)byç zlokalizowane z dala od wp∏ywu êróde∏ emisji lokalnych, w szczególnoÊci ruchu samochodowego i stacji benzynowych,
12. d)byç zlokalizowane w miejscach przewietrzanych,
13. e)byç zlokalizowane na obszarach z zabudowà mieszkaniowà, w szczególnoÊci na osiedlach i terenach handlowych w obr´bie miast (w odpowiedniej odleg∏oÊci od drzew)1); 2) ochron´ zdrowia ludzi i roÊlin w stanowisku:
14. a)podmiejskim powinny: — uwzgl´dniaç ocen´ nara˝ania ludnoÊci i roÊlin na obrze˝ach aglomeracji powy˝ej 250 000 mieszkaƒców, tam gdzie poziomy ozonu wykazujà wartoÊci najwy˝sze, — reprezentowaç obszar kilkudziesi´ciu km2, — byç zlokalizowane w pewnej odleg∏oÊci od obszaru emisji maksymalnych, po stronie zawietrznej dla dominujàcego kierunku lub kierunków wiatru wyst´pujàcych w warunkach sprzyjajàcych powstawaniu wysokich st´˝eƒ ozonu, — byç zlokalizowane w miejscach pobytu ludzi oraz wyst´powania wra˝liwych upraw lub naturalnych ekosystemów zlokalizowanych na obrze˝ach aglomeracji powy˝ej 250 000 mieszkaƒców, nara˝onych na wysokie poziomy ozonu, — byç zlokalizowane po nawietrznej stronie miasta w obszarach podmiejskich w celu okreÊlenia regionalnego t∏a st´˝eƒ ozonu,
15. b)pozamiejskim (wiejskim) powinny: — uwzgl´dniaç ocen´ nara˝ania ludnoÊci, upraw i naturalnych ekosystemów na st´˝enia ozonu, — reprezentowaç obszar kilku km2, — byç zlokalizowane na terenie niewielkich osiedli lub na obszarach, gdzie wyst´pujà naturalne ekosystemy, lasy lub uprawy, — byç zlokalizowane z dala od bezpoÊredniego wp∏ywu êróde∏ emisji lokalnych, takich jak zak∏ady przemys∏owe i drogi, — byç zlokalizowane na terenach otwartych, ale nie na szczytach górskich,
16. c)t∏a regionalnego: — powinny byç zlokalizowane na terenach o niskiej g´stoÊci zaludnienia, w szczególnoÊci w obr´bie naturalnych ekosystemów, lasów, w odleg∏oÊci co najmniej 20 km od terenów miejskich i przemys∏owych i z dala od lokalnych êróde∏ emisji, — powinny reprezentowaç obszar od 1000 do 10 000 km2, — nie powinny byç zlokalizowane na terenach nara˝onych na wyst´powanie lokalnej inwersji atmosferycznej, na szczytach wy˝szych gór oraz na obszarach nadmorskich ze stwierdzonà lokalnà cyrkulacjà powietrza w cyklu dobowym. ObjaÊnienie: 1) Nale˝y braç pod uwag´ szerokie ulice i skwery z bardzo ograniczonym ruchem samochodów lub zamkni´te dla ruchu ulicznego, obszary otwarte, takie jak boiska, tereny sportowe i rekreacyjne. Dziennik Ustaw Nr 5 — 661 — Poz. 31 Za∏àcznik nr 4 MINIMALNA LICZBA STA¸YCH PUNKTÓW POMIAROWYCH PRZY PROWADZENIU POMIARÓW POZIOMÓW BENZENU, DWUTLENKU AZOTU, TLENKÓW AZOTU, DWUTLENKU SIARKI, PY¸U ZAWIESZONEGO PM10 I TLENKU W¢GLA W POWIETRZU ORAZ O¸OWIU, ARSENU, KADMU, NIKLU I BENZO(A)PIRENU W PYLE ZAWIESZONYM PM10 W STREFACH, W KTÓRYCH SUBSTANCJE TE SÑ WPROWADZANE W SPOSÓB NIEZORGANIZOWANY LUB Z MA¸YCH INSTALACJI ObjaÊnienie: 1) W przypadku benzenu, benzo(a)pirenu, arsenu, kadmu, niklu, dwutlenku azotu, py∏u zawieszonego PM10 i tlenku w´gla nale˝y uwzgl´dniç przynajmniej jeden punkt pomiaru t∏a miejskiego. W przypadku benzenu, benzo(a)pirenu, dwutlenku azotu, py∏u zawieszonego PM10 i tlenku w´gla nale˝y tak˝e uwzgl´dniç jeden punkt pomiarowy do oceny poziomu substancji w rejonie oddzia∏ywania ruchu drogowego, je˝eli nie spowoduje to zwi´kszenia liczby punktów poboru próbek. Za∏àcznik nr 5 MINIMALNA LICZBA STA¸YCH PUNKTÓW POMIAROWYCH PRZY PROWADZENIU POMIARÓW POZIOMU OZONU W POWIETRZU, GDY POMIARY STANOWIÑ JEDYNE èRÓD¸O INFORMACJI ObjaÊnienia: 1) Co najmniej jedno stanowisko podmiejskie w miejscu, gdzie wyst´puje najwi´ksze nara˝enie ludnoÊci. W przypadku aglomeracji powy˝ej 250 000 mieszkaƒców co najmniej po∏ow´ liczby sta∏ych punktów pomiarowych powinny stanowiç stanowiska podmiejskie. 2) Je˝eli populacja strefy jest mniejsza ni˝ 249 000 mieszkaƒców, a w strefie przekraczany jest górny próg oszacowania, to koordynacja dzia∏aƒ mi´dzy tymi strefami powinna zapewniç w∏aÊciwà ocen´ poziomu ozonu w oparciu o stanowisko pozamiejskie (wiejskie). Dziennik Ustaw Nr 5 — 662 — Poz. 31 Za∏àcznik nr 6 METODYKI REFERENCYJNE ORAZ WYMAGANIA DOTYCZÑCE JAKOÂCI POMIARÓW Tabela 1. Metodyki referencyjne poboru próbek i analiz poziomów substancji1) — 663 — Tabela 2.2) Wymagania, jakie powinny spe∏niaç wyniki pomiarów ciàg∏ych3) Tabela 3.2) Wymagania, jakie powinny spe∏niaç wyniki pomiarów okresowych Tabela 4. Wymagania, jakie powinny spe∏niaç wyniki modelowania Dziennik Ustaw Nr 5 Poz. 31 1) substancji gazowych — w warunkach temperatury 293 K i ciÊnieniu atmosferycznym 101,3 kPa; 2) py∏u zawieszonego i substancji zawartych w pyle — w warunkach otoczenia pod wzgl´dem temperatury i ciÊnienia atmosferycznego w dniu pomiaru. 2) Udzia∏y procentowe podane sà dla pojedynczych pomiarów uÊrednionych odpowiednio do okresu uÊredniania wyników pomiarów, dla którego okreÊlono poziomy dopuszczalne, poziomy docelowe lub poziomy celów d∏ugoterminowych substancji w powietrzu, dla 95 % przedzia∏u ufnoÊci. Wymagania co do minimalnej iloÊci wa˝nych danych nie uwzgl´dniajà utraty danych z powodu regularnej kalibracji lub normalnej konserwacji sprz´tu. 3) Pomiary ciàg∏e oznaczajà w przypadku benzenu, arsenu, kadmu, niklu i benzo(a)pirenu pomiary systematyczne. 4) Na stacjach mierzàcych st´˝enia ozonu. 5) NiepewnoÊç pomiaru definiowana jest w PN-ISO 5725:2002 Dok∏adnoÊç (poprawnoÊç i precyzja) metod pomiarowych i wyników pomiarów, a tak˝e w Przewodniku „Wyra˝anie niepewnoÊci pomiaru” (G∏ówny Urzàd Miar, 1999). 6) Pomiary systematyczne roz∏o˝one równomiernie w ciàgu roku, reprezentatywne dla ró˝nych warunków meteorologicznych i komunikacyjnych. 7) Jeden pomiar tygodniowo w sposób losowy, równomiernie w ciàgu roku, lub osiem tygodni równomiernie w ciàgu roku. 8) NiepewnoÊç modelowania lub oszacowania definiowana jako maksymalne odchylenie mierzonych i obliczanych poziomów substancji odpowiednio do okresu uÊredniania wyników pomiarów, dla którego okreÊlono poziomy dopuszczalne, poziomy docelowe lub poziomy celów d∏ugoterminowych substancji w powietrzu. 1) St´˝enia substancji w powietrzu ustala si´ w przypadku: ObjaÊnienia: Tabela 5. Wymagania, jakie powinny spe∏niaç inne metody szacowania Dziennik Ustaw Nr 5 — 664 — Poz. 31 Dziennik Ustaw Nr 5 — 665 — Poz. 31 Za∏àcznik nr 7 ZAKRES DOKUMENTACJI DOTYCZÑCEJ UZASADNIENIA LOKALIZACJI PUNKTÓW POMIAROWYCH Dokumentacja stacji pomiarowej (punktu pomiarowego) powinna zawieraç: 1) dane o stacji:
17. a)nazwa stacji,
18. b)krajowy kod stacji,
19. c)mi´dzynarodowy kod stacji,
20. d)adres stacji,
21. e)wspó∏rz´dne geograficzne w uk∏adzie WGS84 (szerokoÊç N: dd°mm’ss.ss”; d∏ugoÊç E: dd°mm’ss.ss”),
22. f)wspó∏rz´dne p∏askie prostokàtne w uk∏adzie PUWG 1992,
23. g)wysokoÊç n.p.m.,
24. h)typ obszaru, na którym znajduje si´ stacja: — obszar miejski, — obszar podmiejski, — obszar pozamiejski,
25. i)typ stacji: — komunikacyjna, — w strefie oddzia∏ywania przemys∏u lub zak∏adu, — t∏o miejskie, — t∏o podmiejskie,
26. j)data uruchomienia stacji,
27. k)w∏aÊciciel stacji; 2) dane o otoczeniu stacji:
28. a)zdj´cia otoczenia stacji w co najmniej czterech podstawowych kierunkach od wlotu czerpni powietrza,
29. b)dok∏adna mapa otoczenia stacji, z zaznaczeniem lokalizacji stacji i wszystkich obiektów znajdujàcych si´ w jej bezpoÊrednim otoczeniu, w tym drzew i zaroÊli1); 3) dane o êród∏ach zanieczyszczeƒ:
30. a)kategoria êróde∏ zanieczyszczeƒ o najwi´kszym wp∏ywie na otoczenie stacji (wed∏ug klasyfikacji SNAP),
31. b)êród∏a emisji zanieczyszczeƒ: — nazwa obiektu, — odleg∏oÊç obiektu, — azymut, — wysokoÊç g∏ównych emitorów, — emitowane zanieczyszczenia,
32. c)informacje o ruchu drogowym, w przypadku stacji komunikacyjnych: — odleg∏oÊç od drogi, — Êrednie nat´˝enie ruchu; 4) informacje na temat stanowisk pomiarowych: — t∏o regionalne,
33. a)mierzone zanieczyszczenia, — t∏o ponadregionalne,
34. b)mierzone parametry meteorologiczne, — nieokreÊlony,
35. c)metody pomiaru lub analizy. ObjaÊnienie: 1) Miejsca lokalizacji stacji powinny podlegaç regularnej kontroli, z wykorzystaniem sporzàdzonej dokumentacji, w celu stwierdzenia, czy kryteria wyboru pozostajà aktualne.