Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiejz dnia 16 maja 2012 r.zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim

winny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie 2)Niniejsze rozporządzenie zostało notyfikowane Komisji Europejskiej w dniu 31 stycznia 2012 r.

d numerem 2012/0059/PL zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239,

z. 2039 oraz z 2004 r. Nr 65,

z. 597), które wdraża

stanowienia dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998, str. 37, z późn. zm.; Dz. Urz. UE

lskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 20, str. 337, z późn. zm.). Spis treści Treść rozporządzenia §

1. §
2. §
3. §
4. §
5. Załącznik - Oznakowanie wyjść awaryjnych i dróg ewakuacyjnych Treść rozporządzenia 3)Niniejsze rozporządzenie wdraża

stanowienia dyrektywy 2004/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań bezpieczeństwa dla tuneli w transeuropejskiej sieci drogowej (Dz. Urz. UE L 167 z 30.04.2004, str. 39; Dz. Urz. UE

lskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 8, str. 309). Na

dstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243,

z. 1623, z późn. zm.4)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 32,

z. 159, Nr 45,

z. 235, Nr 94,

z. 551, Nr 135,

z. 789, Nr 142,

z. 829, Nr 185,

z. 1092 i Nr 232,

z. 1377 oraz z 2012 r.

z. 472.) zarządza się, co następuje: § 1. W rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim

winny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 63,

z. 735 oraz z 2010 r. Nr 65,

z. 408) wprowadza się następujące zmiany: 1) w § 60: a) ust. 2 otrzymuje brzmienie: „ 2. Dla dróg, dla których przewidywany w perspektywie 15 lat średni dobowy ruch przypadający na jeden pas ruchu przekroczy 10 000

jazdów, oraz dla dróg dwujezdniowych

szczególne kierunki ruchu

winny być prowadzone w oddzielnych tunelach lub w oddzielonych pełną ścianą nawach jednego tunelu, z zastrzeżeniem ust.

1. ” , b) dodaje się ust. 3 w brzmieniu: „
2. W tunelach, o których mowa w ust. 2, o długości nie większej niż 500 m dopuszcza się, aby

szczególne kierunki ruchu były oddzielone co najmniej barierą ochronną. ” ; 2) w § 89 dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu: „ 6. Tunel o długości większej niż 1500 m o dwukierunkowej jezdni bez pasa awaryjnego

winien

siadać dla każdego kierunku ruchu zatoki awaryjne rozmieszczone w odstępach nie większych niż 1000 m. 7. W tunelu, o którym mowa w ust. 6, zlokalizowanym

za transeuropejską siecią drogową nie jest wymagane stosowanie zatok awaryjnych, jeżeli całkowita szerokość tunelu dostępna do ruchu

jazdów,

mniejszona o szerokość pasów ruchu oraz części

dniesione, jest co najmniej równa szerokości pasa ruchu. ” ; 3)

§ 89dodaje się § 89a w brzmieniu: „ § 89a.

W tunelu o długości większej niż 500 m szerokość

wolnego pasa ruchu przeznaczonego w szczególności dla samochodów ciężarowych nie może być mniejsza niż 3,5 m. ” ; 4) w § 92 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „

1. W przypadku obiektów inżynierskich rozdzielonych w ciągach dróg docelowo dwujezdniowych dopuszcza się wykonanie obiektu tylko dla jednej jezdni, jeśli wynika to z planów budowy drogi. ” ; 5) w § 95 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „
2. Między jezdnią a chodnikiem dla pieszych lub między jezdnią a wydzielonym torowiskiem tramwajowym

winien być przewidziany krawężnik, z zastrzeżeniem ust. 2 i § 322a. ” ; 6) w § 100 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: „ 3.

chylenie niwelety jezdni w tunelu

winno być, z zastrzeżeniem ust. 2, nie większe niż: 1) 3% - w ciągu transeuropejskiej sieci drogowej, 2) 5% -

za transeuropejską siecią drogową. ” ; 7)

§ 287dodaje się § 287a w brzmieniu: „ § 287a.

Tunel, który wymaga zastosowania oświetlenia sztucznego,

winien być również wyposażony w: 1) awaryjne oświetlenie zapasowe zapewniające użytkownikom tunelu minimalną widoczność niezbędną do opuszczenia tunelu w ich

jazdach w przypadku awarii zasilania

dstawowego, 2) awaryjne oświetlenie ewakuacyjne, takie jak lampy oblicowania ścian tunelu, umieszczone na wysokości nie większej niż 1,5 m, prowadzące w sytuacji zagrożenia

ruszających się pieszo użytkowników tunelu do wyjść awaryjnych. ” ; 8) § 290 otrzymuje brzmienie: „ § 290. W tunelu, w zależności od jego długości,

winna być przewidziana wentylacja do odprowadzania spalin oraz usuwania dymu i ciepła w przypadku

żaru. ” ; 9) w § 295

ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu: „ 4a. Wentylacja mechaniczna

przeczna oraz półpoprzeczna zastosowana w tunelu prowadzącym jezdnię dwukierunkową i

siadającym centrum kontroli

winna

siadać: 1) klapy przeciwpożarowe w systemie wentylacji usuwania dymu i ciepła, które mogą być obsługiwane oddzielnie lub grupowo, 2) możliwość monitorowania wzdłużnej prędkości przepływu

wietrza i sterowania nią

przez odpowiednią regulację przepustnic i wentylatorów systemu wentylacji. ” ; 10) w § 321: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „ 1. Konstrukcja tunelu oraz strop lub ściana rozdzielająca jego nawy

winny

siadać odporność ogniową w zakresie nośności ogniowej (R) nie niższą niż R 240. ” , b)

ust. 1 dodaje się ust. 1a-1d w brzmieniu: „ 1a. Jeżeli w trakcie użytkowania tunelu przewiduje się występowanie w nim materiałów palnych, konstrukcja tunelu

winna

siadać klasę odporności ogniowej nie niższą niż R 120. 1b. Jeżeli jakakolwiek część konstrukcji tunelu, o którym mowa w ust. 1a, jest elementem konstrukcyjnym innego obiektu budowlanego, to klasa odporności ogniowej tej części i części

wiązanych z nią statycznie nie

winna być niższa od klasy odporności ogniowej R konstrukcji głównej tego obiektu budowlanego. 1c. Urządzenia i instalacje stanowiące istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa wyposażenie tunelu

winny być wykonane w sposób zapewniający ich funkcjonowanie w warunkach

żaru przez wymagany czas. 1d. Tunel

siadający urządzenia bezpieczeństwa niezbędne do ewakuacji, zasilane energią elektryczną,

winien

siadać awaryjne zasilanie w energię, zdolne zapewnić działanie tych urządzeń do chwili opuszczenia tunelu przez jego użytkowników. ” , c)

ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu: „ 3a. Elektryczne obwody kontrolne i

miarowe

winny być zaprojektowane w taki sposób, żeby uszkodzenie miejscowe któregoś z nich nie miało wpływu na obwody nieuszkodzone. ” , d) ust. 4 otrzymuje brzmienie: „ 4. Systemy wentylacji mechanicznej tunelu

winny usuwać dym i ciepło w sposób: 1) zapewniający bezpieczeństwo służbom ratowniczym, 2) uniemożliwiający zadymienie lub wzrost temperatury w czasie

trzebnym do ewakuacji ludzi na obszarze tunelu przeznaczonym do ewakuacji. ” , e)

ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu: „ 4a. Wentylatory służące do usuwania dymu i ciepła

winny

siadać, określoną według

lskiej Normy dotyczącej wymagań dla wentylatorów oddymiających, klasę F wynikającą z obliczeniowej temperatury dymu, przy czym klasa ta nie może być mniejsza niż F400 120. ” , f) ust. 5 otrzymuje brzmienie: „ 5. W tunelu z wentylacją

przeczną kanały świeżego i zużytego

wietrza

winny być oddzielone przegrodami z materiałów niepalnych o klasie odporności ogniowej ze względu na szczelność ogniową (E) i dymoszczelność (S) co najmniej ES 120. ” , g)

ust. 5 dodaje się ust. 5a i 5b w brzmieniu: „ 5a. Tunel o długości większej niż 500 m

winien być wyposażony w system sygnalizacji

żarowej. 5b. Wymaganie, o którym mowa w ust. 5a, nie dotyczy tunelu z wentylacją naturalną. ” ; 11) § 322 otrzymuje brzmienie: „ § 322. 1. Tunel o długości większej niż 500 m

winien

siadać punkty alarmowe zlokalizowane we wnękach ściany bocznej tunelu, przy czym dopuszcza się ich wykonanie w

staci skrzynek na ścianie bocznej tunelu. 2. Punkty alarmowe

winny być usytuowane w

bliżu wjazdów i w głębi tunelu w odstępach, które nie przekraczają 150 m, w tym na wysokości zatoki awaryjnej, jeżeli występuje. 3. Punkty alarmowe

winny być wyposażone co najmniej w telefon alarmowy i dwie gaśnice proszkowe z proszkiem ABC o masie środka gaśniczego nie mniejszej niż 6 kg każda. 4. Punkty alarmowe zlokalizowane w zamkniętych drzwiami wnękach ściany bocznej tunelu

winny zawierać informację, że punkt alarmowy nie zapewnia ochrony w przypadku

żaru. ” ; 12)

§ 322dodaje się § 322a-322c w brzmieniu: „ § 322a.

1. Tunel o długości większej niż 150 m nieposiadający pasów awaryjnych lub utwardzonych

boczy

winien

siadać drogi ewakuacyjne o co najmniej jednym pasie ruchu pieszego, które

winny być oddzielone krawężnikiem od pasa ruchu.

1. W tunelu odbudowywanym, rozbudowywanym i przebudowywanym dopuszcza się, aby drogi ewakuacyjne o co najmniej jednym pasie ruchu pieszego nie były oddzielone krawężnikiem od pasa ruchu. § 322b.
2. Tunel o długości większej niż 500 m

winien

siadać wyjścia awaryjne umożliwiające jego użytkownikom opuszczenie go bez

jazdów i dotarcie w miejsce bezpieczne oraz zapewniające pieszy dostęp do tunelu służbom ratowniczym. 2. Wyjściem awaryjnym może być w szczególności: 1) bezpośrednie wyjście z tunelu na zewnątrz, 2) przejście

przeczne między nawami tunelu lub przejście do innego tunelu, 3) wyjście na galerię ewakuacyjną, 4) schron z drogą ewakuacyjną wydzieloną

żarowo od nawy tunelu.

1. Nie dopuszcza się budowania schronów bez wyjść na drogi ewakuacyjne, które prowadzą na otwartą przestrzeń.
2. Odległość między dwoma wyjściami awaryjnymi, o których mowa w ust. 1, nie może przekraczać 500 m.
3. Wyjścia awaryjne

winny być zamykane drzwiami przeciwpożarowymi o klasie odporności ogniowej EI 120 S 60 określonej zgodnie z

lską Normą dotyczącą klasyfikacji ogniowej wyrobów budowlanych na

dstawie badań odporności ogniowej. 6. W tunelach dwunawowych o długości większej niż 500 m oraz w odrębnych tunelach, jeżeli nawy lub tunele usytuowane są na tym samym lub zbliżonym

ziomie,

winny być zapewnione przejścia

przeczne między nawami tunelu lub

między tunelami. 7. Przejścia

przeczne, o których mowa w ust. 6,

winny być: 1) rozmieszczone w odstępach nie większych niż co 500 m, 2) zamykane drzwiami przeciwpożarowymi o klasie odporności ogniowej EI 120 S 60 określonej zgodnie z

lską Normą dotyczącą klasyfikacji ogniowej wyrobów budowlanych na

dstawie badań odporności ogniowej, 3) odpowiednie do wykorzystania ich przez służby ratownicze, przy czym nie

winny mieć one szerokości mniejszej niż 1,4 m i wysokości mniejszej niż 2,2 m. 8. Przed wjazdami do tunelu, o którym mowa w ust. 6,

winny być zapewnione, dostępne dla służb ratowniczych, przejazdy awaryjne między nawami tunelu lub

między tunelami.

1. Wymagania, o którym mowa w ust. 8, nie stosuje się, jeżeli uwarunkowania terenowe uniemożliwiają wykonanie przejazdu awaryjnego.
2. Wyjścia awaryjne oraz prowadzące do nich drogi ewakuacyjne należy oznakować znakami bezpieczeństwa określonymi w załączniku nr 4 do rozporządzenia.
3. Znaki bezpieczeństwa określające kierunek oraz odległość do wyjścia awaryjnego

winny być umieszczone na ścianach bocznych tunelu w odległości nie większej niż 25 m, na wysokości od 1 m do 1,5 m. § 322c. 1. Tunel o długości większej niż 500 m

winien być wyposażony w hydranty zewnętrzne nadziemne o średnicy nominalnej DN 80 usytuowane w

bliżu wjazdów do tunelu i w tunelu w odległościach nieprzekraczających 250 m. 2. W tunelu hydranty zewnętrzne

winny być umieszczone we wnękach jego ściany bocznej w sposób umożliwiający

dłączenie węży

żarniczych. ” ; 13) w § 323 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „ 1. Kanalizacja deszczowa w tunelu

winna umożliwiać szybkie przejęcie cieczy łatwopalnych i trujących z uszkodzonych zbiorników służących do przewozu towarów niebezpiecznych i odprowadzenie ich do specjalnych zbiorników umieszczonych

za obiektem. ” ; 14)

dziale VIII dodaje się dział VIIIa w brzmieniu: „ Dział VIIIa SYSTEMY I URZĄDZENIA BEZPIECZEŃSTWA W TUNELACH § 325a. 1. Tunel o długości większej niż 3000 m

winien

siadać centrum kontroli systemów bezpieczeństwa i urządzeń zainstalowanych w tunelu, system monitorowania video i system automatycznie wykrywający zdarzenia drogowe. 2. W jednym centrum kontroli może być prowadzony nadzór nad kilkoma tunelami. § 325b. W tunelu o długości większej niż 3000 m

winna być zainstalowana sygnalizacja świetlna, zapory i znaki lub tablice tekstowe o zmiennej treści w odstępach nie większych niż 1000 m, służące do zatrzymywania

jazdów w sytuacjach awaryjnych. Jako uzupełnienie sygnalizacji świetlnej, zapór, znaków lub tablic tekstowych o zmiennej treści mogą być stosowane głośniki umożliwiające przekazywanie komunikatów dźwiękowych. § 325c. 1. Tunel o długości większej niż 1000 m

winien być wyposażony w urządzenia zapewniające łączność radiową służbom ratowniczym.

1. Urządzenia, o których mowa w ust. 1, stosuje się również w tunelach o długości mniejszej niż 1000 m, jeżeli ich uwarunkowania techniczne lub lokalizacyjne uniemożliwiają łączność służbom ratowniczym.
2. Schrony oraz inne przestrzenie, w których ewakuujący się użytkownicy tunelu mogą czasowo przebywać przed wydostaniem się na zewnątrz,

winny być wyposażone w głośniki umożliwiające nadawanie komunikatów alarmowych i urządzenia do przekazywania informacji na zewnątrz oraz wentylację nadciśnieniową w stosunku do atmosfery tunelu. § 325d. Tunele oraz zastosowane w nich urządzenia bezpieczeństwa, w tym urządzenia przeciwpożarowe, należy oznakować znakami zgodnymi z

lskimi Normami dotyczącymi znaków bezpieczeństwa. ” ; 15) dodaje się załącznik nr 4 do rozporządzenia w brzmieniu określonym w załączniku do niniejszego rozporządzenia. § 2. Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do wybudowanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia tuneli o długości mniejszej niż 500 m zlokalizowanych

za transeuropejską siecią drogową. §

2. Do realizacji inwestycji drogowych obiektów inżynierskich, dla których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zostało rozstrzygnięte

stępowanie o udzielenie zamówienia na projekt, wykonawstwo albo projekt i wykonawstwo, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2 i

2. W sprawach, o których mowa w ust. 1, za zgodą inwestora stosuje się przepisy rozporządzenia.
3. Przepisów ust. 1 nie stosuje się do tuneli o długości większej niż 500 m zlokalizowanych w ciągu transeuropejskiej sieci drogowej. §
4. W wybudowanych tunelach w ciągu transeuropejskiej sieci drogowej dopuszcza się usytuowanie punktów alarmowych w

bliżu wjazdów i w głębi tunelu w odstępach nieprzekraczających 250 m. § 5. Rozporządzenie wchodzi w życie

upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. 2) Niniejsze rozporządzenie zostało notyfikowane Komisji Europejskiej w dniu 31 stycznia 2012 r.

d numerem 2012/0059/PL zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239,

z. 2039 oraz z 2004 r. Nr 65,

z. 597), które wdraża

stanowienia dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998, str. 37, z późn. zm.; Dz. Urz. UE

lskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 20, str. 337, z późn. zm.). 3) Niniejsze rozporządzenie wdraża

stanowienia dyrektywy 2004/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań bezpieczeństwa dla tuneli w transeuropejskiej sieci drogowej (Dz. Urz. UE L 167 z 30.04.2004, str. 39; Dz. Urz. UE

lskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 8, str. 309). 4) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 32,

z. 159, Nr 45,

z. 235, Nr 94,

z. 551, Nr 135,

z. 789, Nr 142,

z. 829, Nr 185,

z. 1092 i Nr 232,

z. 1377 oraz z 2012 r.

z. 472. Załącznik - Oznakowanie wyjść awaryjnych i dróg ewakuacyjnych patrz oryginał

każ całość