← Polska

Ustawa z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług

Obsah (5)§ 1§ 2§ 3a§ 3§ 2a

ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża: 1) dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 1

lskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 2, str. 431); 2) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającą rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za

średnictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz. Urz. UE L 159 z 28.05.2014, str. 11). Spis treści Treść ustawy Rozdział 1 - Przepisy ogólne Rozdział 2 - Warunki zatrudnienia pracowników delegowanych na terytorium RP Rozdział 3 - Odpowiedzialność solidarna wykonawcy

wierzającego wykonanie prac Rozdział 4 - Zadania i uprawnienia Państwowej Inspekcji Pracy Rozdział 5 - Obowiązki pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP Rozdział 6 - Stosowanie przepisów ustawy do pracownika skierowanego do pracy na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej przez pracodawcę mającego siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim Rozdział 7 - Przepisy karne Rozdział 8 - Zmiany w przepisach obowiązujących Rozdział 9 - Przepisy przejściowe i przepis końcowy Treść ustawy 2)Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks

stępowania administracyjnego, ustawę z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks

stępowania cywilnego, ustawę z dnia 17 czerwca 1966 r. o

stępowaniu egzekucyjnym w administracji, ustawę z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, ustawę z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach, ustawę z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks

stępowania w sprawach o wykroczenia, ustawę z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ustawę z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz ustawę z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy. Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. 1. Ustawa określa zasady: 1) delegowania pracowników na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej w ramach świadczenia usług; 2) kontroli przestrzegania przepisów o delegowaniu pracowników oraz realizacji obowiązków informacyjnych związanych z delegowaniem pracowników; 3) współpracy z właściwymi organami innych państw członkowskich dotyczącej delegowania pracowników na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej i z tego terytorium; 4) ochrony pracowników delegowanych na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej i z tego terytorium; 5)

stępowania związanego z realizacją wniosków o

wiadomienie o decyzji w sprawie nałożenia na pracodawcę delegującego pracownika z terytorium Rzeczypospolitej

lskiej administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej oraz o egzekucję takiej kary lub grzywny. Art.

  1. Przepisów ustawy nie stosuje się do: 1) przedsiębiorstw marynarki handlowej w odniesieniu do załóg morskich statków handlowych; 2) transportu międzynarodowego, z wyłączeniem przewozów kabotażowych.
  2. Do przewozów kabotażowych nie stosuje się przepisów art. 24 i art.
  3. Art.
  4. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) dzień roboczy - dzień kalendarzowy z wyjątkiem sobót oraz dni wolnych od pracy określonych w przepisach ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 2015 r.

z. 90); 2) organ wnioskujący - właściwy organ innego państwa członkowskiego, który zwraca się z wnioskiem o

wiadomienie o decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej w związku z naruszeniem przepisów dotyczących delegowania pracownika z terytorium Rzeczypospolitej

lskiej lub o egzekucję takiej kary lub grzywny; 3) państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej oraz państwo, które przyjęło, w drodze umowy z Unią Europejską, zobowiązanie do implementacji do krajowego

rządku prawnego dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 18 z 21.01.1997, str. 1; Dz. Urz. UE

lskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 2, str. 431) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającej rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za

średnictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz. Urz. UE L 159 z 28.05.2014, str. 11); 4) pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP - pracodawcę mającego siedzibę oraz prowadzącego znaczną działalność gospodarczą w innym państwie członkowskim, z którego terytorium kieruje tymczasowo pracownika do pracy na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej: a) w związku z realizacją umowy zawartej przez tego pracodawcę z

dmiotem prowadzącym działalność na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej, b) w oddziale lub przedsiębiorstwie należącym do grupy przedsiębiorstw, do której należy ten pracodawca, prowadzącym działalność na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej, c) jako agencja pracy tymczasowej; 5) pracodawca delegujący pracownika z terytorium RP - pracodawcę mającego siedzibę, a w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą - główne miejsce wykonywania takiej działalności, na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej, kierującego tymczasowo pracownika w rozumieniu przepisów państwa członkowskiego, do którego jest delegowany, do pracy na terytorium tego państwa: a) w związku z realizacją umowy zawartej przez tego pracodawcę z

dmiotem prowadzącym działalność na terytorium innego państwa członkowskiego,

  1. b)w oddziale lub przedsiębiorstwie należącym do grupy przedsiębiorstw, do której należy ten pracodawca, prowadzącym działalność na terytorium tego państwa członkowskiego,
  2. c)jako agencja pracy tymczasowej; 6) pracownik delegowany na terytorium RP - pracownika zatrudnionego w innym państwie członkowskim, tymczasowo skierowanego do pracy na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej przez pracodawcę delegującego pracownika na terytorium RP; 7) pracownik delegowany z terytorium RP - pracownika w rozumieniu przepisów państwa członkowskiego, do którego jest delegowany, wykonującego pracę na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej, tymczasowo skierowanego do pracy na terytorium tego państwa przez pracodawcę delegującego pracownika z terytorium RP; 8) właściwy organ - organ lub

dmiot odpowiedzialny na terytorium danego państwa członkowskiego za informowanie o przepisach dotyczących delegowania pracowników lub współpracę z takimi organami lub

dmiotami innych państw członkowskich w zakresie monitorowania przestrzegania tych przepisów. Rozdział 2 Warunki zatrudnienia pracowników delegowanych na terytorium RP Art.

  1. Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP zapewnia takiemu pracownikowi warunki zatrudnienia nie mniej korzystne niż wynikające z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r.

z. 1502, z późn. zm.3)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.

z. 1662 oraz z 2015 r.

z. 1066, 1220, 1224, 1240, 1268 i 1735.) oraz innych przepisów regulujących prawa i obowiązki pracowników. 2. Warunki zatrudnienia, o których mowa w ust. 1, dotyczą: 1) norm i wymiaru czasu pracy oraz okresów odpoczynku dobowego i tygodniowego; 2) wymiaru urlopu wypoczynkowego; 3) minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego na

dstawie odrębnych przepisów; 4) wysokości wynagrodzenia i dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych; 5) bezpieczeństwa i higieny pracy; 6) ochrony pracownic w okresie ciąży oraz w okresie urlopu macierzyńskiego; 7) zatrudniania młodocianych oraz wykonywania pracy lub innych zajęć zarobkowych przez dziecko; 8) zasady równego traktowania oraz zakazu dyskryminacji w zatrudnieniu, o których mowa w art. 112 i art. 113 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy; 9) wykonywania pracy zgodnie z przepisami o zatrudnianiu pracowników tymczasowych. Art. 5. 1. Do pracownika delegowanego na terytorium RP nie stosuje się przepisów art. 4 ust. 2 pkt 2-4, jeżeli zgodnie z

siadanymi kwalifikacjami wykonuje on na danym stanowisku - przez okres nie dłuższy niż 8 dni w ciągu roku,

czynając od dnia rozpoczęcia pracy na danym stanowisku - wstępne prace montażowe lub instalacyjne przewidziane w umowie zawartej przez pracodawcę delegującego pracownika na terytorium RP z

dmiotem prowadzącym działalność na tym terytorium, których wykonanie jest niezbędne do korzystania z dostarczonych wyrobów. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pracownika, jeżeli wykonuje on na danym stanowisku prace związane z robotami budowlanymi lub utrzymaniem obiektu budowlanego, w szczególności: 1) wykopy; 2) roboty ziemne; 3) montowanie i demontowanie elementów prefabrykowanych; 4) wyposażanie lub instalowanie; 5) renowację; 6) demontowanie; 7) rozbiórkę; 8) konserwację; 9) prace malarskie i

rządkowe. Art. 6. Skorzystanie przez pracownika delegowanego na terytorium RP albo pracownika delegowanego z terytorium RP z uprawnienia do wszczęcia

stępowania administracyjnego lub sądowego przeciwko pracodawcy delegującemu pracownika na terytorium RP albo pracodawcy delegującemu pracownika z terytorium RP nie może być

dstawą niekorzystnego traktowania w zatrudnieniu. Rozdział 3 Odpowiedzialność solidarna wykonawcy

wierzającego wykonanie prac Art. 7. 1. Wykonawca

wierzający wykonanie prac określonych w art. 5 ust. 2 pracodawcy delegującemu pracownika na terytorium RP

nosi wobec pracownika delegowanego na terytorium RP odpowiedzialność solidarną z tym pracodawcą za jego zobowiązania

wstałe w trakcie wykonywania tych prac z tytułu zaległego wynagrodzenia i dodatku, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 3 i

  1. Do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania określone w ust. 1 stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r.

z. 380 i 585). Art. 8. W przypadku dochowania należytej staranności przez wykonawcę, o którym mowa w art. 7 ust. 1,

legającej na przekazaniu pracodawcy delegującemu pracownika na terytorium RP pisemnej informacji o warunkach zatrudnienia, o których mowa w art. 4 ust. 2, i odebraniu od niego

twierdzenia złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 24 ust. 3, wykonawca ten nie

nosi odpowiedzialności solidarnej. Rozdział 4 Zadania i uprawnienia Państwowej Inspekcji Pracy Art.

  1. Państwowa Inspekcja Pracy pełni rolę właściwego organu na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej. 2. Do zadań Państwowej Inspekcji Pracy należy: 1) udzielanie, na wniosek zainteresowanego, informacji o warunkach zatrudnienia, o których mowa w art. 4 ust. 2, oraz o zakresie ich stosowania do pracownika delegowanego na terytorium RP; 2) przyjmowanie oświadczeń, o których mowa w art. 24 ust. 3; 3) prowadzenie i aktualizacja strony internetowej, o której mowa w art. 13 ust. 1; 4) współpraca z właściwymi organami innych państw członkowskich

legająca w szczególności na:

  1. a)udzielaniu właściwemu organowi informacji o warunkach zatrudnienia pracowników delegowanych na terytorium RP,
  2. b)informowaniu właściwego organu o stwierdzonych nieprawidłowościach związanych z delegowaniem pracownika na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej albo z tego terytorium lub o wykroczeniach, o których mowa w art. 27 i art. 28, c) występowaniu do właściwego organu z uzasadnionym wnioskiem o udzielenie informacji dotyczących delegowania pracowników na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej albo z tego terytorium lub o przeprowadzenie kontroli, d) udzielaniu niezbędnych informacji dotyczących delegowania pracowników na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej albo z tego terytorium w odpowiedzi na uzasadnione wnioski właściwych organów, w szczególności dotyczących tych pracowników, warunków ich zatrudnienia oraz pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP albo pracodawcy delegującego pracownika z terytorium RP, a także na przeprowadzaniu kontroli na wniosek takich organów; 5)

wiadamianie, na wniosek organu wnioskującego, pracodawcy delegującego pracownika z terytorium RP o decyzji w sprawie nałożenia na tego pracodawcę administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej w związku z naruszeniem przepisów dotyczących delegowania pracowników; 6)

wiadamianie, na wniosek organu wnioskującego, pracodawcy delegującego pracownika z terytorium RP o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej nałożonej na tego pracodawcę w związku z naruszeniem przepisów dotyczących delegowania pracowników oraz sprawdzanie i przekazywanie naczelnikowi urzędu skarbowego takiego wniosku. 3. Współpraca w zakresie określonym w ust. 2 pkt 4 odbywa się za

średnictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie współpracy administracyjnej za

średnictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym i uchylającym decyzję Komisji 2008/49/WE („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz. Urz. UE L 316 z 14.11.2012, str. 1, z późn. zm.). Do tej współpracy stosuje się w niezbędnym zakresie

stanowienia umów lub

rozumień dwustronnych dotyczących współpracy i wzajemnej

mocy między właściwymi organami państw członkowskich. 4. Współpraca z organami wnioskującymi innych państw członkowskich związana z realizacją wniosków tych organów o

wiadomienie pracodawcy delegującego pracownika z terytorium RP o decyzji w sprawie nałożenia na pracodawcę administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej lub o egzekucję takiej kary lub grzywny odbywa się za

średnictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym, o którym mowa w ust.

  1. Art.
  2. Współpraca w zakresie określonym w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. c może dotyczyć oceny okoliczności, o których mowa w art. 14 ust. 2-4, w szczególności dotyczących miejsca rzeczywistego prowadzenia znacznej działalności pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP oraz tymczasowości delegowania pracownika przez takiego pracodawcę.
  3. Do realizacji współpracy, o której mowa w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. d, art. 14 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio. Art.
  4. Odpowiedź na wnioski, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. d, Państwowa Inspekcja Pracy przekazuje właściwemu organowi innego państwa członkowskiego w terminie 25 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku, chyba że te organy uzgodniły krótszy termin, a jeżeli we wnioskach wskazano przyczyny uzasadniające konieczność ich pilnej realizacji i zawarto w nich prośbę o udzielenie informacji znajdujących się w krajowych rejestrach, takich jak rejestr

datników VAT, odpowiedź na wnioski jest przekazywana niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 2 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku.

  1. Jeżeli udzielenie odpowiedzi na wnioski, o których mowa w ust. 1, napotyka trudności, Państwowa Inspekcja Pracy niezwłocznie informuje o tym właściwy organ innego państwa członkowskiego w celu znalezienia rozwiązania. Art.
  2. Państwowa Inspekcja Pracy ma prawo występować do: 1) pracodawcy delegującego pracownika z terytorium RP, 2) przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r.

z. 584, z późn. zm.4)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.

z. 699, 875, 978, 1197, 1268, 1272, 1618, 1649, 1688, 1712, 1844 i 1893 oraz z 2016 r.

z. 65, 352, 615 i 780.) - z żądaniem udzielenia informacji dotyczących ich działalności, niezbędnych do zamieszczenia w odpowiedzi na wnioski, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. d.

  1. Państwowa Inspekcja Pracy ma prawo występować również do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a także naczelników urzędów skarbowych i innych organów administracji publicznej, z wnioskiem o udzielenie informacji niezbędnych do zamieszczenia w odpowiedzi na wnioski, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. d.
  2. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, kierowany do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zawiera: 1) w przypadku ubezpieczonych - dane określone w art. 50 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2015 r.

z. 121, z późn. zm.5)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.

z. 689, 978, 1037, 1066, 1240, 1268, 1269, 1506, 1649, 1735, 1830, 1893 i 2281 oraz z 2016 r.

z. 34 i 615.); 2) w przypadku płatników - dane określone w art. 50 ust. 7 pkt 2 ustawy wymienionej w pkt 1. 4.

dmioty, o których mowa w ust. 1, mają obowiązek udzielenia informacji w terminie 10 dni roboczych od dnia otrzymania żądania Państwowej Inspekcji Pracy. 5.

dmioty, o których mowa w ust. 2, mają obowiązek udzielenia informacji w terminie 10 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku Państwowej Inspekcji Pracy, chyba że udzielenie informacji przez te

dmioty wymaga przeprowadzenia uprzedniego

stępowania wyjaśniającego lub kontroli. O przyczynach opóźnienia

dmiot informuje niezwłocznie Państwową Inspekcję Pracy. Art.

  1. Strona internetowa utworzona w ramach

jedynczego punktu kontaktowego, o którym mowa w rozdziale 2a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, prowadzona i aktualizowana przez Państwową Inspekcję Pracy, zawiera w szczególności informacje dotyczące: 1) warunków zatrudnienia, o których mowa w art. 4 ust. 2, oraz zakresu ich stosowania do pracownika delegowanego na terytorium RP; 2) obowiązków pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP, o których mowa w rozdziale 5; 3) odpowiedzialności solidarnej, o której mowa w rozdziale 3; 4) procedury składania skarg i dochodzenia roszczeń ze stosunku pracy na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej przez pracowników delegowanych na terytorium RP; 5) danych kontaktowych osoby odpowiedzialnej w Państwowej Inspekcji Pracy za udzielanie informacji, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 1; 6)

dmiotów odpowiedzialnych za udzielanie informacji na temat prawa krajowego i praktyki krajowej, które mają zastosowanie do pracowników delegowanych na terytorium RP oraz pracodawców delegujących pracowników na terytorium RP, w zakresie ich praw i obowiązków.

  1. Informacje, o których mowa w ust. 1, mogą być zawarte w odesłaniach do odpowiednich stron internetowych.
  2. Strona internetowa, o której mowa w ust. 1, jest prowadzona i aktualizowana w języku

lskim oraz w co najmniej jednym innym języku oficjalnym Unii Europejskiej. 4. Na stronie internetowej, o której mowa w ust. 1, Państwowa Inspekcja Pracy zamieszcza

mocniczy wzór formularza oświadczenia, o którym mowa w art. 24 ust.

  1. Art.
  2. Państwowa Inspekcja Pracy kontroluje prawidłowość delegowania pracowników na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej, gdy zaistnieją wątpliwości, czy dany pracownik może zostać uznany za pracownika delegowanego na terytorium RP.

  1. Kontrola, o której mowa w ust. 1, dotyczy w szczególności ustalenia: 1) czy pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP rzeczywiście prowadzi znaczną działalność na terytorium innego państwa członkowskiego inną niż działalność zarządcza lub administracyjna o charakterze wyłącznie wewnętrznym; 2) czy pracownik delegowany na terytorium RP wykonuje pracę na tym terytorium tylko tymczasowo.
  2. W celu dokonania ustaleń w zakresie określonym w ust. 2 pkt 1 Państwowa Inspekcja Pracy dokonuje - biorąc

d uwagę szeroki przedział czasowy - oceny wszystkich okoliczności uznanych za niezbędne, cechujących działalność prowadzoną przez pracodawcę delegującego pracownika na terytorium RP w państwie członkowskim jego siedziby lub miejsca zamieszkania i, w razie konieczności, na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej, do których mogą należeć w szczególności: 1) miejsce, w którym przedsiębiorca ma zarejestrowaną działalność, prowadzi obsługę administracyjną, korzysta z

mieszczeń biurowych,

dlega obowiązkom

datkowym z tytułu prowadzonej działalności i obowiązkom z tytułu ubezpieczeń społecznych oraz - tam, gdzie jest to wymagane - w którym, zgodnie z prawem państwa członkowskiego siedziby przedsiębiorcy,

siada stosowny dokument uprawniający do prowadzenia działalności danego rodzaju lub jest zarejestrowany w izbach handlowych lub organizacjach branżowych; 2) miejsce, w którym prowadzi się nabór pracowników delegowanych i z którego są oni delegowani; 3) prawo właściwe dla umów zawieranych przez pracodawcę delegującego pracownika na terytorium RP ze swoimi pracownikami oraz prawo właściwe dla umów zawieranych z klientami tego pracodawcy; 4) miejsce, w którym przedsiębiorca prowadzi znaczną działalność gospodarczą oraz w którym zatrudnia personel administracyjny; 5) liczba wykonanych umów lub wielkość obrotu uzyskanego w państwie członkowskim siedziby przedsiębiorcy, z uwzględnieniem szczególnej sytuacji przedsiębiorców, w tym małych i średnich przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz nowo

wstałych przedsiębiorców. 4. W celu dokonania ustaleń w zakresie określonym w ust. 2 pkt 2 Państwowa Inspekcja Pracy dokonuje oceny wszystkich okoliczności uznanych za niezbędne, cechujących pracę i sytuację danego pracownika delegowanego na terytorium RP, do których mogą należeć w szczególności: 1) wykonywanie pracy przez ograniczony okres na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej; 2) data rozpoczęcia delegowania; 3) delegowanie pracownika do państwa członkowskiego innego niż państwo, w którym lub z którego ten pracownik zwyczajowo wykonuje swoją pracę, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (Dz. Urz. UE L 177 z 04.07.2008, str. 6) lub z Konwencją o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartą do

dpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku (Dz. Urz. UE C 169 z 08.07.2005, str. 10); 4)

wrót pracownika do państwa członkowskiego, z którego został delegowany, lub przewidywanie, że

nownie

dejmie on pracę w tym państwie

zakończeniu wykonywania pracy lub usług, do których wykonania został delegowany; 5) charakter pracy; 6) zapewnienie pracownikowi transportu, zakwaterowania i wyżywienia lub zwrot kosztów, a w przypadku ich zapewnienia lub zwrotu kosztów - sposób, w jaki jest to zapewniane, lub metoda, jaka jest stosowana przy zwrocie kosztów; 7) wykonywanie pracy w

przednich okresach na danym stanowisku przez tego samego lub innego pracownika. 5. Niewystąpienie jednej albo większej liczby okoliczności określonych w ust. 3 i 4 nie oznacza, że dana sytuacja nie stanowi delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej. Ocenę tych okoliczności dostosowuje się do każdego konkretnego przypadku oraz uwzględnia się specyfikę danej sytuacji. Art.

  1. Państwowa Inspekcja Pracy kontroluje warunki zatrudnienia pracowników delegowanych na terytorium RP, o których mowa w art. 4 ust. 2, z zastrzeżeniem art.
  2. W zakresie określonym w ust. 1 właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy mają prawo stosowania środków prawnych, o których mowa w art. 11 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2015 r.

z. 640 i 1240 oraz z 2016 r.

z. 542 i 691), do pracodawców delegujących pracowników na terytorium RP. Art.

  1. Kontrole pracodawców delegujących pracowników na terytorium RP przeprowadzane przez Państwową Inspekcję Pracy nie mogą mieć charakteru dyskryminującego ani nie mogą być nieproporcjonalne. Art.
  2. W przypadku otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 9 ust. 2 pkt 5, Państwowa Inspekcja Pracy

dejmuje wszelkie niezbędne czynności, aby bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku,

wiadomić pracodawcę delegującego pracownika z terytorium RP o decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej oraz dokumentach, o ile zostały dołączone do wniosku, jeżeli: 1) wniosek wskazuje co najmniej:

  1. a)imię i nazwisko lub nazwę, znany adres oraz wszelkie inne dane umożliwiające ustalenie tożsamości pracodawcy delegującego pracownika z terytorium RP,
  2. b)streszczenie faktów i okoliczności naruszenia prawa, charakter tego naruszenia i odpowiednie przepisy mające zastosowanie w tej sprawie,
  3. c)decyzję w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej i wszelkie inne odpowiednie informacje lub dokumenty, w tym o charakterze sądowym, dotyczące przedmiotowego żądania bądź kary lub grzywny administracyjnej,
  4. d)nazwę, adres i inne dane kontaktowe organu odpowiedzialnego za rozpatrzenie administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej oraz, jeżeli nie jest to ten sam organ, organu, który może udzielić dodatkowych informacji dotyczących takiej kary lub grzywny lub możliwości odwołania się od obowiązku zapłaty lub zaskarżenia decyzji w sprawie ich nałożenia,
  5. e)cel

wiadomienia oraz termin, w jakim należy go dokonać; 2) wniosek zawiera informacje odpowiadające treści decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej; 3) do wniosku dołączono decyzję w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej i wskazane we wniosku dokumenty. 2.

sprawdzeniu wniosku w zakresie, o którym mowa w ust. 1, Państwowa Inspekcja Pracy: 1) przekazuje decyzję w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej oraz dołączone do niej dokumenty pracodawcy delegującemu pracownika z terytorium RP, jeżeli wniosek spełnia wymogi określone w ust. 1, albo 2) zwraca wniosek organowi wnioskującemu, jeżeli wniosek nie spełnia wymogów określonych w ust.

  1. Art.
  2. W przypadku otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 9 ust. 2 pkt 6, Państwowa Inspekcja Pracy sprawdza, czy wniosek zawiera: 1) elementy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a, b i d oraz pkt 2 i 3; 2) datę, z którą orzeczenie lub decyzja w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej stały się wykonalne lub ostateczne, opis rodzaju administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej oraz określenie ich wysokości, wszelkie daty istotne dla przeprowadzenia egzekucji, w tym informacje, czy doręczono stronie orzeczenie lub decyzję, a jeżeli tak, to w jaki sposób, lub czy wydano orzeczenie zaoczne, a także

twierdzenie organu wnioskującego, że od takiej kary lub grzywny nie przysługuje dalsze odwołanie, i opis żądania, w związku z którym jest składany wniosek, oraz jego

szczególnych elementów. 2. Jeżeli wniosek spełnia wymogi określone w ust. 1, Państwowa Inspekcja Pracy: 1) nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku

wiadamia o wniosku oraz o dołączonych do niego dokumentach pracodawcę delegującego pracownika z terytorium RP; 2) przekazuje wniosek naczelnikowi urzędu skarbowego, o ile nie nastąpiła dobrowolna zapłata administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej i nie wcześniej niż

upływie 30 dni od dnia doręczenia pracodawcy delegującemu pracownika z terytorium RP

wiadomienia o wniosku, w celu przeprowadzenia egzekucji, dołączając tytuł wykonawczy, o którym mowa w przepisach o

stępowaniu egzekucyjnym w administracji, zawierający określenie wysokości należności pieniężnej w walucie

lskiej; wysokość tej należności ustala się, przeliczając wysokość należności wyrażonej w walucie innej niż

lska według średniego kursu złotego w stosunku do tej waluty, określonego przez Narodowy Bank

lski na dzień wydania decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej.

  1. Jeżeli wniosek nie spełnia wymogów określonych w ust. 1, Państwowa Inspekcja Pracy zwraca wniosek organowi wnioskującemu.
  2. Państwowa Inspekcja Pracy może zwrócić wniosek organowi wnioskującemu, jeżeli: 1) ogólna kwota administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej wynosi mniej niż 350 euro; jeżeli ogólna kwota takiej kary lub grzywny jest wyrażona w innej walucie niż euro, należy ją przeliczyć na walutę

lską według średniego kursu danej waluty określonego przez Narodowy Bank

lski na dzień wydania decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej, a następnie otrzymaną kwotę przeliczyć według średniego kursu złotego w stosunku do euro, określonego przez Narodowy Bank

lski na ten dzień, 2) decyzja w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej jest sprzeczna z

dstawowymi zasadami

rządku prawnego Rzeczypospolitej

lskiej - i o fakcie zwrotu wniosku

wiadamia pracodawcę delegującego pracownika z terytorium RP. Art. 19. Państwowa Inspekcja Pracy bez zbędnej zwłoki informuje organ wnioskujący o: 1) czynnościach

djętych na jego wniosek o

wiadomienie o decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej lub wniosek o egzekucję takiej kary lub grzywny, w tym o dacie przekazania pracodawcy delegującemu pracownika z terytorium RP: a)

wiadomienia o decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej lub b)

wiadomienia o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej; 2)

dstawach odmowy

djęcia czynności, o których mowa w pkt 1: a) w przypadku gdy wniosek o

wiadomienie o decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej nie spełnia wymogów określonych w art. 17 ust. 1 lub wniosek o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej nie spełnia wymogów określonych w art. 18 ust. 1,

  1. b)w przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 4,
  2. c)w przypadku gdy analiza przeprowadzona przez naczelnika urzędu skarbowego wykazała, że prognozowane koszty egzekucji administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej są nieproporcjonalnie wysokie w stosunku do kwoty, której ma dotyczyć egzekucja, lub egzekucja taka wiązałaby się z istotnymi trudnościami. Art. 20. 1. Jeżeli w trakcie

wiadamiania o decyzji w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej taka kara lub grzywna lub związane z nimi żądanie zostają zakwestionowane lub zostaje złożone od nich odwołanie przez zainteresowaną stronę, Państwowa Inspekcja Pracy,

otrzymaniu informacji w tej sprawie od organu wnioskującego, wstrzymuje czynności związane z

wiadomieniem do czasu wydania decyzji przez odpowiedni

dmiot lub organ właściwy w danym państwie członkowskim. 2. Jeżeli w trakcie czynności związanych z wnioskiem o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej taka kara lub grzywna lub związane z nimi żądanie zostają zakwestionowane lub zostaje złożone od nich odwołanie przez zainteresowaną stronę, Państwowa Inspekcja Pracy,

otrzymaniu informacji w tej sprawie od organu wnioskującego, wstrzymuje czynności związane z wnioskiem do czasu wydania decyzji przez odpowiedni

dmiot lub organ właściwy w danym państwie członkowskim,

wiadamiając o tym pracodawcę delegującego pracowników z terytorium RP. 3. Jeżeli

przekazaniu przez Państwową Inspekcję Pracy wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej naczelnikowi urzędu skarbowego taka kara lub grzywna lub związane z nimi żądanie zostają zakwestionowane lub zostaje złożone od nich odwołanie przez zainteresowaną stronę, Państwowa Inspekcja Pracy,

otrzymaniu informacji w tej sprawie od organu wnioskującego, występuje z żądaniem zawieszenia

stępowania egzekucyjnego,

wiadamiając o tym pracodawcę delegującego pracowników z terytorium RP. 4. Wszelkie odwołania bądź wnioski kwestionujące nałożenie administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej lub związane z nimi żądanie składa się do odpowiedniego

dmiotu lub organu właściwego w danym państwie członkowskim. Art. 21. Do umarzania należności z tytułu administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej nałożonej na pracodawcę delegującego pracownika z terytorium RP nie stosuje się przepisów art. 56 ust. 1 pkt 5 i art. 57 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r.

z. 885, z późn. zm.6)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.

z. 938 i 1646, z 2014 r.

z. 379, 911, 1146, 1626 i 1877, z 2015 r.

z. 238, 532, 1045, 1117, 1130, 1189, 1190, 1269, 1358, 1513, 1830, 1854, 1890 i 2150 oraz z 2016 r.

z. 195.). Art. 22. Egzekwowanie administracyjnych kar pieniężnych i grzywien administracyjnych nałożonych na pracodawców delegujących pracowników z terytorium RP następuje w trybie przepisów o

stępowaniu egzekucyjnym w administracji. Art. 23. Kwoty administracyjnych kar pieniężnych lub grzywien administracyjnych nałożonych na pracodawców delegujących pracowników z terytorium RP są egzekwowane w walucie

lskiej i stanowią dochód budżetu państwa. Rozdział 5 Obowiązki pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP Art.

  1. Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP wyznacza osobę upoważnioną do

średniczenia w kontaktach z Państwową Inspekcją Pracy oraz do przesyłania i otrzymywania dokumentów lub zawiadomień, przebywającą w okresie delegowania na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej. 2. Na żądanie Państwowej Inspekcji Pracy osoba, o której mowa w ust. 1, niezwłocznie przekazuje Państwowej Inspekcji Pracy dane osoby upoważnionej przez pracodawcę delegującego pracownika na terytorium RP do reprezentowania go w trakcie kontroli prowadzonej przez Państwową Inspekcję Pracy. Dane tej osoby obejmują jej imię i nazwisko, adres,

d którym przebywa, oraz numer telefonu i adres

czty elektronicznej o charakterze służbowym. Na uzasadniony wniosek Państwowej Inspekcji Pracy, w związku z prowadzoną kontrolą, ta osoba

winna być dostępna na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej. 3. Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP najpóźniej w dniu rozpoczęcia świadczenia usługi składa Państwowej Inspekcji Pracy oświadczenie zawierające następujące informacje niezbędne w celu przeprowadzenia kontroli sytuacji faktycznej w miejscu pracy: 1) dane identyfikacyjne pracodawcy obejmujące: a) nazwę, b) siedzibę (adres) oraz numer telefonu i adres

czty elektronicznej o charakterze służbowym, a w przypadku pracodawcy będącego osobą fizyczną - miejsce zamieszkania (adres) oraz numer telefonu i adres

czty elektronicznej o charakterze służbowym, c) numer identyfikacji

datkowej (NIP) albo numer identyfikacyjny uzyskany w państwie członkowskim siedziby pracodawcy dla celów

datkowych albo ubezpieczeniowych; 2) przewidywaną liczbę pracowników delegowanych na terytorium RP wraz z danymi obejmującymi ich imię i nazwisko, datę urodzenia oraz obywatelstwo; 3) przewidywaną datę rozpoczęcia i zakończenia delegowania pracowników na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej; 4) adresy miejsca pracy pracowników delegowanych na terytorium RP; 5) charakter usług uzasadniający delegowanie pracowników na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej; 6) dane osoby, o której mowa w ust. 1, obejmujące jej imię i nazwisko, adres,

d którym przebywa, oraz numer telefonu i adres

czty elektronicznej o charakterze służbowym; 7) miejsce przechowywania dokumentów, o których mowa w art. 25 ust.

  1. Jeżeli pracownik delegowany na terytorium RP ma wykonywać pracę na rzecz pracodawcy użytkownika w rozumieniu przepisów o zatrudnianiu pracowników tymczasowych, oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, obejmuje

nadto dane identyfikacyjne tego pracodawcy, o których mowa w ust. 3 pkt 1 lit. a-c.

  1. Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP zawiadamia o każdej zmianie informacji zawartych w oświadczeniu, o których mowa w ust. 3 pkt 1, 6 i 7 oraz ust. 4, nie później niż w terminie 7 dni roboczych od dnia zaistnienia zmiany.
  2. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, oraz zawiadomienie, o którym mowa w ust. 5, składa się w języku

lskim lub w języku angielskim w formie pisemnej, w

staci papierowej albo elektronicznej, w tym za

średnictwem

jedynczego punktu kontaktowego w rozumieniu przepisów rozdziału 2a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Art.

  1. Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP jest obowiązany w okresie delegowania do przechowywania na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej w

staci papierowej lub elektronicznej: 1) kopii umowy o pracę pracownika delegowanego na terytorium RP lub innego równoważnego dokumentu

świadczającego warunki zatrudnienia w ramach nawiązanego stosunku pracy; 2) dokumentacji dotyczącej czasu pracy pracownika delegowanego na terytorium RP w zakresie rozpoczęcia i zakończenia pracy oraz liczby godzin przepracowanych w danym dniu lub jej kopii; 3) dokumentów określających wysokość wynagrodzenia pracownika delegowanego na terytorium RP wraz z wysokością dokonanych odliczeń zgodnie z właściwym prawem oraz dowodów wypłaty pracownikowi wynagrodzenia lub ich kopii. 2. Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP jest obowiązany, na wniosek Państwowej Inspekcji Pracy, do udostępniania w okresie delegowania dokumentów, o których mowa w ust. 1, oraz ich tłumaczenia na język

lski nie później niż w terminie 5 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku. 3. W okresie 2 lat

zakończeniu wykonywania pracy przez pracownika delegowanego na terytorium RP, na wniosek Państwowej Inspekcji Pracy, pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP dostarcza dokumenty, o których mowa w ust. 1, nie później niż w terminie 15 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku. Wniosek może obejmować również żądanie tłumaczenia określonych dokumentów na język

lski. 4. W sytuacjach, o których mowa w ust. 2 i 3, pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP dostarcza dokumenty lub ich kopie w

staci papierowej albo elektronicznej, w tym za

średnictwem

jedynczego punktu kontaktowego w rozumieniu przepisów rozdziału 2a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Rozdział 6 Stosowanie przepisów ustawy do pracownika skierowanego do pracy na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej przez pracodawcę mającego siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim Art. 26. Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio w przypadku wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej przez pracownika skierowanego do tej pracy przez pracodawcę mającego siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim, z zastrzeżeniem przepisów art. 88 pkt 3 i 4, art. 88c ust. 6 pkt 2 i 3 oraz ust. 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r.

z. 645, 691 i 868). Rozdział 7 Przepisy karne Art.

  1. Kto, będąc pracodawcą delegującym pracownika na terytorium RP lub osobą działającą w jego imieniu: 1) nie wyznacza osoby, o której mowa w art. 24 ust. 1, 2) nie składa Państwowej Inspekcji Pracy najpóźniej w dniu rozpoczęcia świadczenia usługi oświadczenia, o którym mowa w art. 24 ust. 3, 3) nie zawiadamia w terminie o każdej zmianie informacji zawartych w oświadczeniu, zgodnie z art. 24 ust. 5, 4) nie przechowuje w okresie delegowania na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej w

staci papierowej lub elektronicznej dokumentów, zgodnie z art. 25 ust. 1, 5) nie udostępnia w okresie delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej, na wniosek Państwowej Inspekcji Pracy, dokumentów oraz ich tłumaczenia na język

lski, zgodnie z art. 25 ust. 2, 6) nie dostarcza w okresie 2 lat

zakończeniu wykonywania pracy przez pracownika delegowanego na terytorium RP, na wniosek Państwowej Inspekcji Pracy, dokumentów oraz ich tłumaczenia na język

lski, zgodnie z art. 25 ust. 3,

dlega karze grzywny od 1000 do 30 000 zł. 2. Tej samej karze

dlega pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP lub osoba działająca w jego imieniu w przypadku stwierdzenia przez Państwową Inspekcję Pracy, że dany pracownik nie może zostać uznany za pracownika delegowanego na terytorium RP. Art. 28. Kto, będąc pracodawcą delegującym pracownika z terytorium RP lub przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej lub osobą działającą w imieniu tego pracodawcy lub przedsiębiorcy, nie udziela informacji na żądanie Państwowej Inspekcji Pracy, zgodnie z art. 12 ust. 4,

dlega karze grzywny od 1000 do 30 000 zł. Art. 29. Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 27 i art. 28, następuje w trybie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks

stępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2013 r.

z. 395, z późn. zm.7)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.

z. 765 i 1247, z 2014 r.

z. 486, 579, 786 i 969, z 2015 r.

z. 21, 396, 841, 1186, 1269, 1549, 1707 i 1855 oraz z 2016 r.

z. 178 i 437.). Rozdział 8 Zmiany w przepisach obowiązujących Art. 30. W ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks

stępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r.

z. 23) w art. 31

§ 1dodaje się § 1a w brzmieniu: „ § 1a.

Organizacja społeczna, o której mowa w § 1, może brać udział w

stępowaniu w imieniu i na rzecz pracownika delegowanego na terytorium RP lub z terytorium RP albo pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP lub z terytorium RP - za zgodą strony w imieniu i na rzecz której występuje w

stępowaniu. ” . Art. 31. W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks

stępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r.

z. 101, z późn. zm.8)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.

z. 293, 379, 435, 567, 616, 945, 1091, 1161, 1296, 1585, 1626, 1741 i 1924, z 2015 r.

z. 2, 4, 218, 539, 978, 1062, 1137, 1199, 1311, 1418, 1419, 1505, 1527, 1567, 1587, 1595, 1634, 1635, 1830 i 1854 oraz z 2016 r.

z. 195 i 437.) w art. 11034 § 2 otrzymuje brzmienie: „ § 2. Sprawy z

wództwa pracownika dotyczące zapewnienia warunków zatrudnienia zgodnie z ustawą z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U.

z. 868) należą do jurysdykcji krajowej także wtedy, gdy pracownik jest albo był delegowany do pracy na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej przez pracodawcę mającego siedzibę w państwie będącym członkiem Unii Europejskiej. ” . Art. 32. W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o

stępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r.

z. 599) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 2 w § 1 w pkt 8 w lit. f średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. g w brzmieniu: „

  1. g)administracyjnych kar pieniężnych lub grzywien administracyjnych nałożonych na pracodawcę delegującego pracownika z terytorium RP w związku z naruszeniem przepisów dotyczących delegowania pracowników w ramach świadczenia usług; ” ; 2) w art. 5:
  2. a)§ 2 otrzymuje brzmienie: „ § 2. Uprawnione do żądania wykonania, w drodze egzekucji administracyjnej, obowiązków, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, jest również państwo członkowskie lub państwo trzecie. ” , b)

§ 2dodaje się § 2a w brzmieniu: „ § 2a.

Uprawniona do żądania wykonania, w drodze egzekucji administracyjnej, obowiązków, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g, jest Państwowa Inspekcja Pracy. ” ; 3) w art. 15

§ 3adodaje się § 3b w brzmieniu: „ § 3b.

Przepisów § 1-3 nie stosuje się do egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g. ” ; 4) w art. 19 § 1 otrzymuje brzmienie: „ §

  1. Naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz do zabezpieczania takich należności w trybie i na zasadach określonych w dziale IV, z zastrzeżeniem § 2-
  2. ” ; 5) w art. 27 w § 1: a)

pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu: „ 1a) oznaczenie organu albo organów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U.

z. 868); ” , b) w pkt 12 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 13 i 14 w brzmieniu: „ 13) datę doręczenia zobowiązanemu

wiadomienia o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1a; 14) datę, do której można prowadzić egzekucję należności pieniężnej, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g. ” ; 6) w art. 28b

§ 1dodaje się § 1a w brzmieniu: „ § 1a.

Jeżeli w trakcie

stępowania egzekucyjnego należności pieniężnej, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g, organ państwa członkowskiego wyda decyzję lub inne orzeczenie ustalające inną wysokość należności niż objęta tytułem wykonawczym, wierzyciel niezwłocznie sporządza zmieniony tytuł wykonawczy. ” ; 7) w art. 32a

§ 3dodaje się § 3a w brzmieniu: „ § 3a.

W zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g, przepisu § 3 nie stosuje się. ” ; 8) art. 32c otrzymuje brzmienie: „ Art. 32c. § 1. Jeżeli wszczęto procedurę wzajemnego

rozumiewania, a wynik tej procedury może mieć wpływ na egzekwowany obowiązek będący przedmiotem wniosku państwa członkowskiego lub państwa trzeciego o odzyskanie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9,

stępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu do czasu zakończenia procedury wzajemnego

rozumiewania, chyba że zachodzi

trzeba natychmiastowego wyegzekwowania tych należności w związku z oszustwem lub niewypłacalnością. § 2. W okresie zawieszenia

stępowania egzekucyjnego w przypadku, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny może z urzędu lub na wniosek wierzyciela dokonać zabezpieczenia należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt

  1. ” ; 9) w art. 33 § 2 otrzymuje brzmienie: „ §
  2. W egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w: 1) art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f - zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6, 8 i 9; 2) art. 2 § 1 pkt 8 lit. g i pkt 9 - zobowiązanemu przysługują zarzuty określone w § 1 pkt 6 i 8-
  3. ” ; 10) w art. 34 w § 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie: „ W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. ” ; 11) w art. 35: a)

§ 2dodaje się § 2a w brzmieniu: „ § 2a.

W zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g, przepisu § 2 nie stosuje się. ” , b) § 3 otrzymuje brzmienie: „ § 3. Jeżeli w toku

stępowania egzekucyjnego wystąpiono o

moc do państwa członkowskiego lub państwa trzeciego z wnioskiem o odzyskanie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, organ egzekucyjny informuje to państwo o okolicznościach, o których mowa w § 1. ” ; 12) w art. 64c: a)

§ 2adodaje się § 2b w brzmieniu: „ § 2b.

Przepisu § 2 nie stosuje się do Państwowej Inspekcji Pracy. ” , b) § 4b otrzymuje brzmienie: „ § 4b. Nieściągnięte od zobowiązanego wydatki egzekucyjne,

niesione w

stępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na

dstawie jednolitego tytułu wykonawczego, zagranicznego tytułu wykonawczego albo tytułu wykonawczego obejmującego należności pieniężne, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g, organ egzekucyjny lub rekwizycyjny

krywa bezpośrednio z budżetu państwa. ” ; 13) w art. 64e § 4a i 4b otrzymują brzmienie: „ § 4a. Organ egzekucyjny z urzędu umarza koszty z tytułu opłat, o których mowa w art. 64 § 1 i 6, jeżeli opłaty te nie mogą być ściągnięte od zobowiązanego i

wstały w

stępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na

dstawie jednolitego tytułu wykonawczego, zagranicznego tytułu wykonawczego albo tytułu wykonawczego obejmującego należności pieniężne, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g. Nie wydaje się

stanowienia w sprawie umorzenia kosztów egzekucyjnych. § 4b. Przepis § 4a stosuje się odpowiednio do wydatków egzekucyjnych

niesionych w

stępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na

dstawie: 1) jednolitego tytułu wykonawczego albo zagranicznego tytułu wykonawczego, chyba że organ egzekucyjny uzyskał zwrot tych wydatków od państwa członkowskiego lub państwa trzeciego w przypadkach określonych w art. 29a lub w przypadkach określonych w art. 80 i art. 81 ustawy o wzajemnej

mocy; 2) tytułu wykonawczego obejmującego należności pieniężne, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g. ” ; 14) w art. 66 w § 4 pkt 4 otrzymuje brzmienie: „ 4) należności dochodzonych na

dstawie jednolitego tytułu wykonawczego, zagranicznego tytułu wykonawczego albo tytułu wykonawczego obejmującego należności pieniężne, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g. ” ; 15) w art. 110 § 3a otrzymuje brzmienie: „ § 3a. Organ egzekucyjny

dejmuje czynności egzekucyjne związane z egzekucją administracyjną z nieruchomości

otrzymaniu zaliczki na

krycie przewidywanych wydatków od wierzyciela niebędącego naczelnikiem urzędu skarbowego, państwem członkowskim, państwem trzecim lub Państwową Inspekcją Pracy, zwanego dalej „wierzycielem finansującym”. Przepis art. 29a stosuje się odpowiednio. ” ; 16) w art. 155a w § 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie: „3) na wniosek państwa członkowskiego i na

dstawie zarządzenia zabezpieczenia, zagranicznego tytułu wykonawczego, dokumentu zabezpieczenia albo jednolitego tytułu wykonawczego określonych w przepisach ustawy o wzajemnej

mocy, w zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f;”; 17) art. 166c otrzymuje brzmienie: „ Art. 166c. § 1. W zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, w

stępowaniu zabezpieczającym nie stosuje się przepisów art. 154 § 1-3, 5 i 6, art. 155, art. 156, art. 157 i art. 163 § 2-

  1. §
  2. W zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g, nie stosuje się przepisów działu IV. ” . Art.
  3. W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r.

z. 1502, z późn. zm.9)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.

z. 1662 oraz z 2015 r.

z. 1066, 1220, 1224, 1240, 1268 i 1735.) wprowadza się następujące zmiany: 1) w odnośniku nr 1 do tytułu ustawy uchyla się pkt 19; 2) w dziale drugim uchyla się rozdział IIa. Art. 34. W ustawie z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz. U. z 2012 r.

z. 987, z 2015 r.

z. 1505 oraz z 2016 r.

z. 352 i 749) wprowadza się następujące zmiany: 1)

art. 30 dodaje się art. 30a w brzmieniu: „ Art. 30a. Dostęp do informacji służących zapewnieniu bezpieczeństwa muzealiom ze względu na ochronę przed zagrożeniem

żarowym, kradzieżą i innego rodzaju niebezpieczeństwem, które grozi zniszczeniem lub utratą zbiorów,

dlega ograniczeniu. ” ; 2) w rozdziale 4 uchyla się art. 31a. Art. 35. W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks

stępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2013 r.

z. 395, z późn. zm.10)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.

z. 765 i 1247, z 2014 r.

z. 486, 579, 786 i 969, z 2015 r.

z. 21, 396, 841, 1186, 1269, 1549, 1707 i 1855 oraz z 2016 r.

z. 178 i 437.) w art. 17 § 2 otrzymuje brzmienie: „ § 2. W sprawach o wykroczenia przeciwko prawom pracownika określonych w Kodeksie pracy, w sprawach o wykroczenia określonych w art. 119-123 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r.

z. 645 i 691), w sprawach o wykroczenia określonych w art. 27 i art. 28 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U.

z. 868), a także w sprawach o inne wykroczenia związane z wykonywaniem pracy zarobkowej, jeżeli ustawa tak stanowi, oskarżycielem publicznym jest inspektor pracy. ” . Art. 36. W ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r.

z. 645 i 691) w art. 88c ust. 6 otrzymuje brzmienie: „ 6. W przypadkach, o których mowa w art. 88 pkt 3-5, wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli: 1) wykonywanie pracy przez cudzoziemca będzie odbywało się na warunkach zgodnych z art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2 i 4-8 oraz art. 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U.

z. 868); 2) wysokość wynagrodzenia, która będzie przysługiwała cudzoziemcowi za wykonywanie pracy, nie będzie niższa o więcej niż 30% od wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na

dstawie art. 90 ust. 7; 3) pracodawca zagraniczny wskazał osobę przebywającą na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej,

siadającą dokumenty

twierdzające wypełnienie obowiązków określonych w pkt 1 oraz 2, działającą w imieniu pracodawcy i upoważnioną do jego reprezentowania wobec wojewody oraz organów, o których mowa w art. 88f ust. 3. ” . Art. 37. W ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r.

z. 584, z późn. zm.11)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.

z. 699, 875, 978, 1197, 1268, 1272, 1618, 1649, 1688, 1712, 1844 i 1893 oraz z 2016 r.

z. 65, 352, 615 i 780.) w art. 39: 1) ust. 3 otrzymuje brzmienie: „ 3. W zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 do

nownego wykorzystywania danych CEIDG stosuje się przepisy ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o

nownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U.

z. 352). ” ; 2) uchyla się ust.

  1. Art.
  2. W ustawie z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2015 r.

z. 640 i 1240 oraz z 2016 r.

z. 542 i 691) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 10 w ust. 1:

  1. a)uchyla się pkt 13,
  2. b)pkt 14 otrzymuje brzmienie: „ 14) wykonywanie zadań określonych w ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U.

z. 868); ” ; 2) w art. 13 w pkt 3 na końcu dodaje się przecinek i dodaje się pkt 4 w brzmieniu: „ 4) pracodawcy delegujący pracowników na terytorium RP w zakresie określonym w ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług ” ; 3) w art. 14 w ust. 2

pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu: „ 1a) w rejestrze

datników VAT; ” ; 4) w art. 23 w ust. 1

pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu: „ 5a) żądania od pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP lub osoby działającej w jego imieniu informacji, dokumentów lub oświadczeń w sprawach delegowania pracowników na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej albo z terytorium Rzeczypospolitej

lskiej, dotyczących kontroli, o której mowa w ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług; ” . Rozdział 9 Przepisy przejściowe i przepis końcowy Art. 39. Do

wierzenia wykonania prac określonych w art. 5 ust. 2 przez wykonawcę

wierzającego wykonywanie tych prac pracodawcy delegującemu pracownika na terytorium RP, które nastąpiło przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nie stosuje się odpowiedzialności solidarnej, o której mowa w art. 7. Art. 40. W przypadku delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej trwającego w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP składa oświadczenie, o którym mowa w art. 24 ust. 3, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Art. 41. 1. W przypadku delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej

lskiej trwającego w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP dopełnia obowiązku przechowywania dokumentów, o którym mowa w art. 25 ust. 1, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 2. W przypadku delegowania, o którym mowa w ust. 1, pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP udostępnia dokumenty w sytuacji określonej w art. 25 ust. 2

upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Art. 42. Ustawa wchodzi w życie z dniem 18 czerwca 2016 r. 1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża: 1) dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 18 z 21.01.1997, str. 1; Dz. Urz. UE

lskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 2, str. 431); 2) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającą rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za

średnictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz. Urz. UE L 159 z 28.05.2014, str. 11). 2) Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks

stępowania administracyjnego, ustawę z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks

stępowania cywilnego, ustawę z dnia 17 czerwca 1966 r. o

stępowaniu egzekucyjnym w administracji, ustawę z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, ustawę z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach, ustawę z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks

stępowania w sprawach o wykroczenia, ustawę z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ustawę z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej oraz ustawę z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy. 3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.

z. 1662 oraz z 2015 r.

z. 1066, 1220, 1224, 1240, 1268 i 1735. 4) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.

z. 699, 875, 978, 1197, 1268, 1272, 1618, 1649, 1688, 1712, 1844 i 1893 oraz z 2016 r.

z. 65, 352, 615 i 780. 5) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.

z. 689, 978, 1037, 1066, 1240, 1268, 1269, 1506, 1649, 1735, 1830, 1893 i 2281 oraz z 2016 r.

z. 34 i 615. 6) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.

z. 938 i 1646, z 2014 r.

z. 379, 911, 1146, 1626 i 1877, z 2015 r.

z. 238, 532, 1045, 1117, 1130, 1189, 1190, 1269, 1358, 1513, 1830, 1854, 1890 i 2150 oraz z 2016 r.

z. 195. 7) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.

z. 765 i 1247, z 2014 r.

z. 486, 579, 786 i 969, z 2015 r.

z. 21, 396, 841, 1186, 1269, 1549, 1707 i 1855 oraz z 2016 r.

z. 178 i 437. 8) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.

z. 293, 379, 435, 567, 616, 945, 1091, 1161, 1296, 1585, 1626, 1741 i 1924, z 2015 r.

z. 2, 4, 218, 539, 978, 1062, 1137, 1199, 1311, 1418, 1419, 1505, 1527, 1567, 1587, 1595, 1634, 1635, 1830 i 1854 oraz z 2016 r.

z. 195 i 437. 9) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2014 r.

z. 1662 oraz z 2015 r.

z. 1066, 1220, 1224, 1240, 1268 i 1735. 10) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2013 r.

z. 765 i 1247, z 2014 r.

z. 486, 579, 786 i 969, z 2015 r.

z. 21, 396, 841, 1186, 1269, 1549, 1707 i 1855 oraz z 2016 r.

z. 178 i 437. 11) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2015 r.

z. 699, 875, 978, 1197, 1268, 1272, 1618, 1649, 1688, 1712, 1844 i 1893 oraz z 2016 r.

z. 65, 352, 615 i 780.

każ całość

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.