(2)(f): under German law it is guaranteed that deprivation of liberty is only lawful if it has been ordered by a court or – in exceptional cases – subsequently authorized by a court. Article 104 para. 2 of the Basic Law (Grundgesetz) expressly provides: ‘Only a judge may rule upon the permissibility or continuation of any deprivation of liberty. If such a deprivation is not based on a judicial order, a judicial decision shall be obtained without delay’. Article 104 para. 3 of the Basic Law provides that a person who has been provisionally arrested on suspicion of having committed a criminal offence ‘shall be brought before a judge no later than the day following the arrest’. In the event that a person is being held arbitrarily in contravention of Article 104 of the Basic Law, anyone can bring about a judicial decision leading to that person’s release by applying to the competent Local Court for his/her immediate release. If the person concerned has been detained beyond the time limit permissible under the Basic Law, the court has to order that person’s release pursuant to section 128

(2), first sentence, of the Code of Criminal Procedure (Strafprozessordnung, StPO).”. “

(3): in the case of an involuntary placement of sick persons by a custodian or a person having power of attorney, the information required under letters (

1. a)to (
2. h)is known to the court which authorizes the placement. The court can ascertain the information required under letters (
3. a)to (
4. h)at any time through the custodian or person having power of attorney; the information is then included in the case-file. This information is also to be regarded as records within the meaning of article 17

(3).”.  Dziennik Ustaw –6– Poz. 458 “

(1)of the Convention.”. “

(4): it is clarified that the envisaged provision on reparation and compensation does not abrogate the principle of state immunity.”. Królestwo Marokańskie Deklaracja: „Zgodnie z 42 ust. 2 Konwencji, Królestwo Marokańskie nie uważa się za związane postanowieniami ust. 1 niniejszego artykułu i oświadcza, że aby jakikolwiek spór między dwoma lub więcej państwami mógł być wniesiony do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, konieczna jest, w każdym przypadku, zgoda wszystkich państw będących stronami sporu.”. Declaration: “Pursuant to 42

(2)of the Convention, the Kingdom of Morocco does not consider itself bound by the provisions of paragraph 1 of this article and declares that for any dispute between two or more States to be brought before the International Court of Justice, it is necessary to have, in each case, the agreement of all States parties to the dispute.”. Królestwo Norwegii Deklaracja i zastrzeżenie dotyczące artykułu 17

(2): „Królestwo Norwegii oświadcza, że rozumie, iż to, czy i w jakim zakresie różne postanowienia Konwencji mają zastosowanie w sytuacjach konfliktu zbrojnego, będzie zależeć od interpretacji danego postanowienia w świetle międzynarodowego prawa humanitarnego, z uwzględnieniem ogólnych zasad interpretacji, które mają zastosowanie w przypadku, gdy istotnych jest kilka reżimów prawa międzynarodowego, takich jak zasada harmonizacji i zasada lex specialis.”. „W zakresie, w jakim art. 17 ust. 2 Konwencji może być interpretowany jako wymagający od każdego państwa strony ustanowienia „w swoim ustawodawstwie” warunków i gwarancji związanych z pozbawieniem wolności, które mają zastosowanie w sytuacjach konfliktu zbrojnego, Królestwo Norwegii zastrzega sobie prawo do niestosowania tego postanowienia w takich sytuacjach. Pozbawienie wolności podczas konfliktu zbrojnego nie jest obecnie uregulowane w formalnym prawie norweskim. W Norwegii zasady dotyczące pozbawienia wolności podczas konfliktu zbrojnego są określone w podręczniku norweskich sił zbrojnych dotyczącym prawa konfliktów zbrojnych oraz w zasadach przyjętych dla każdej konkretnej operacji, w tym w zasadach zaangażowania.”. Deklaracja dotycząca artykułu 20

(1)w związku z artykułem 18: „Królestwo Norwegii oświadcza, że rozumie, iż art. 20 ust. 1 Konwencji, który zezwala na ograniczenie prawa do informacji, o którym mowa w art. 18, w wyjątkowych przypadkach, gdy jest to „bezwzględnie konieczne” i „jeżeli przekazanie informacji mogłoby niekorzystnie wpłynąć na prywatność” osoby pozbawionej wolności, pozwala na przypisanie wagi ocenie dokonanej przez osobę zainteresowaną, czy warunki te są spełnione. Ma to zastosowanie pod warunkiem, że informacje, patrząc obiektywnie, mają wrażliwy charakter osobisty, że dana osoba znajduje się pod ochroną prawa i że pozbawienie wolności podlega kontroli sądowej. W związku z tym Królestwo Norwegii rozumie, że w zależności od okoliczności można odmówić dostępu do informacji, jeżeli osoba pozbawiona wolności nie wyraża zgody na ujawnienie szczególnie chronionych danych osobowych ze względu na prywatność.”. Declaration and reservation concerning Article 17

(2): “The Kingdom of Norway declares its understanding that whether and to what extent the various provisions of the Convention apply in situations of armed conflict will depend on an interpretation of the provision in question in the light of international humanitarian law, having regard to general principles of interpretation that apply where several regimes of international law are relevant, such as the principle of harmonisation and the principle of lex specialis.”.  Dziennik Ustaw –7– Poz. 458 “To the extent that Article 17

(2)of the Convention may be interpreted as requiring each State Party to establish ‘in its legislation’ conditions for and guarantees related to deprivation of liberty that apply in situations of armed conflict, the Kingdom of Norway reserves the right not to apply this provision in such situations. Deprivation of liberty during armed conflict is not currently regulated in formal Norwegian law. In Norway, the rules concerning deprivation of liberty during armed conflict are set out in the Norwegian Armed Forces’ Manual of the Law of Armed Conflict and in the rules adopted for each specific operation, including the rules of engagement.”. Declaration concerning Article 20

(1), in conjunction with Article 18: “The Kingdom of Norway declares its understanding that Article 20

(1)of the Convention, which permits restrictions on the right to information referred to in Article 18 on an exceptional basis, where ‘strictly necessary’ and ‘if the transmission of the information would adversely affect the privacy’ of the person deprived of liberty, allows for weight to be given to an assessment by the person concerned of whether these conditions are met. This applies provided that the information, viewed objectively, is of a sensitive personal nature, that the person concerned is under the protection of the law and that the deprivation of liberty is subject to judicial control. Thus, it is the understanding of the Kingdom of Norway that, depending on the circumstances, access to information may be denied if the person deprived of liberty does not consent to the disclosure of sensitive personal information on grounds of privacy.”. Sułtanat Omanu Zastrzeżenia: „Po pierwsze, Rząd Sułtanatu Omanu nie uznaje kompetencji Komitetu w sprawach wymuszonych zaginięć przewidzianych w art. 33 wyżej wymienionej Konwencji. Po drugie, Rząd Sułtanatu Omanu nie uważa się za związany postanowieniami art. 42 ust. 1 wyżej wymienionej Konwencji.”. Reservations: “Firstly, the Government of the Sultanate of Oman does not recognize the competence of the Committee in cases of enforced disappearances provided in article 33 of the aforementioned Convention. Secondly, the Government of the Sultanate of Oman does not consider itself bound by the provisions of article 42, paragraph 1 of the aforementioned Convention.”. Republika Sudanu Deklaracja: „Rząd Republiki Sudanu, zgodnie z art. 42 ust. 2, nie uważa się za związany postanowieniami art. 42 ust. 1 niniejszej Konwencji.”. Declaration: “The Government of the Republic of the Sudan, in accordance with article

(42)paragraph

(2)doesn’t consider itself bound by the provisions of the article

(42)paragraph

(1)of this Convention.”. Królestwo Tajlandii Zastrzeżenie : „Królestwo Tajlandii nie uważa się za związane art. 42 ust. 1 Konwencji”. Reservation : “The Kingdom of Thailand does not consider itself bound by Article 42

(1)of the Convention.”  Dziennik Ustaw Deklaracja: –8– Poz. 458 Ukraina „W odniesieniu do art. 13 i 14 Konwencji Ukraina upoważnia Prokuraturę Generalną Ukrainy (w odniesieniu do wniosków składanych w toku postępowania przygotowawczego) oraz Ministerstwo Sprawiedliwości Ukrainy (w odniesieniu do wniosków składanych w toku postępowania sądowego lub wykonywania wyroków) do rozpatrywania wniosków zgodnie z art. 10–14 Konwencji”. Zastrzeżenie: „W odniesieniu do art. 42 Konwencji Ukraina nie uważa się za związaną postanowieniami art. 42 ust. 1 dotyczącymi dodatkowych procedur rozstrzygania sporów w drodze arbitrażu lub przed Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości”.” Declaration: “

(1)concerning additional procedures of settlement of disputes by arbitration or the International Court of Justice.”. Boliwariańska Republika Wenezueli Zastrzeżenie: „Boliwariańska Republika Wenezueli, zgodnie z art. 42 ust. 2 Międzynarodowej konwencji o ochronie wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem, niniejszym formułuje szczególne zastrzeżenie dotyczące postanowień ust. 1 tego artykułu. W związku z tym nie uważa się za zobowiązaną do uciekania się do arbitrażu jako mechanizmu rozstrzygania sporów, ani nie uznaje obowiązkowej jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości.”. Reservation: “The Bolivarian Republic of Venezuela, in accordance with article 42

(2)of the International Convention for the Protection of All Persons from Enforced Disappearance, hereby formulates a specific reservation concerning the provisions of paragraph 1 of that article. Therefore, it does not consider itself to be obliged to resort to arbitration as a dispute settlement mechanism, nor does it recognize the compulsory jurisdiction of the International Court of Justice.”. 4) przy składaniu dokumentów ratyfikacyjnych albo przystąpienia następujące państwa złożyły deklaracje uznające kompetencje Komitetu na mocy artykułów 31 i 32: Republika Albanii Republika Argentyńska Republika Austrii Królestwo Belgii Bośnia i Hercegowina Republika Chile Republika Chorwacji Czarnogóra Republika Czeska Republika Ekwadoru Republika Finlandii Republika Francuska  Dziennik Ustaw –9– Poz. 458 Królestwo Hiszpanii Japonia Republika Kolumbii Republika Korei Republika Litewska Wielkie Księstwo Luksemburga Republika Mali Meksykańskie Stany Zjednoczone Królestwo Niderlandów Republika Federalna Niemiec Republika Peru Rzeczpospolita Polska Republika Portugalska Republika Serbii Republika Słowacka Republika Słowenii Demokratyczno-Socjalistyczna Republika Sri Lanki Konfederacja Szwajcarska Ukraina Wschodnia Republika Urugwaju Minister Spraw Zagranicznych: wz. H. Mościcka-Dendys