DZIENNIK USTAW RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Warszawa, dnia 9 lutego 2026 r. Poz. 142 OBWIESZCZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY 1) z dnia 13 stycznia 2026 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządz

§ 1pkt 1 lit.

b rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3. Przez § 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.  Dziennik Ustaw –4– Poz. 142 18b) materiał równoważny – stop aluminium lub jakikolwiek inny materiał niepalny, który sam lub dzięki użytej izolacji w końcowym etapie standardowej próby ogniowej wykazuje właściwości strukturalne i odporność równoważne właściwościom stali, przy czym przez standardową próbę ogniową rozumie się badanie, w którym próbki odpowiednich grodzi lub pokładów są poddawane w piecu badawczym działaniu temperatur odpowiadających w przybliżeniu krzywej przyrostu temperatury w czasie zgodnie z metodą badania określoną w Międzynarodowym kodeksie stosowania procedur prób ogniowych, 2010, o którym mowa w prawidle 3 rozdziału II-2 Konwencji SOLAS11); 18c) minimalna wysokość dziobu – minimalną wysokość dziobu określoną w prawidle 39 Konwencji o liniach ładunkowych; 18d) istotne naprawy, zmiany i modyfikacje – jedno z następujących działań:

1. a)każdą zmianę znacznie zmieniającą wymiary statku, taką jak przedłużenie poprzez wstawienie elementu śródokręcia,
2. b)każdą zmianę znacznie zmieniającą możliwość przewożenia pasażerów na statku, taką jak przebudowa pokładu przeznaczonego dla pojazdów na pomieszczenie dla pasażerów,
3. c)każdą zmianę znacznie wydłużającą okres eksploatacji statku, taką jak odnowienie pomieszczeń dla pasażerów na całym jednym pokładzie,
4. d)każdą przebudowę jakiegokolwiek rodzaju statku na statek pasażerski; 19)12) istniejący statek pasażerski typu ro-ro – statek pasażerski typu ro-ro, którego stępkę położono lub który znajdował się na podobnym etapie budowy przed dniem 5 grudnia 2024 r., przy czym za podobny etap budowy uważa się etap, w którym:
5. a)rozpoczęła się budowa identyfikowana z konkretnym statkiem oraz
6. b)rozpoczął się montaż przynajmniej 50 ton albo 1 % przybliżonej masy materiałów konstrukcyjnych – w zależności od tego, która z tych wielkości jest mniejsza; 20) wiek statku – wiek statku w latach, liczony od daty jego przekazania armatorowi po ukończeniu budowy; 21) pełny pokład – pokład zamknięty, wystawiony na działanie warunków pogodowych, posiadający zamontowane na stałe zamknięcia wszystkich otworów w części wystawionej na działanie tych warunków i poniżej którego wszystkie otwory w burtach są wyposażone w zamontowane na stałe zamknięcia, odporne co najmniej na działanie tych warunków; pełny pokład może być pokładem wodoszczelnym lub mieć konstrukcję równoważną, polegającą na tym, że pokład niewodoszczelny jest w całości osłonięty odporną na działanie warunków pogodowych konstrukcją o odpowiedniej wytrzymałości, a także jest wyposażony w zamontowany na stałe system zamknięć odpornych na działanie tych warunków; 22) uszkodzony pokład ro-ro – uszkodzony przedział ładunkowy typu ro-ro lub specjalny przedział ładunkowy, o którym mowa w prawidle 3 rozdziału II-2 Konwencji SOLAS; 23) wolna burta po uszkodzeniu – najmniejszą odległość między uszkodzonym pokładem ro-ro a wodnicą pływania w miejscu uszkodzenia, ustaloną po awarii, bez uwzględnienia skutków oddziaływania wody zgromadzonej na uszkodzonym pokładzie ro-ro; 24)13) personel przemysłowy – osoby w rozumieniu definicji personelu przemysłowego zawartej w prawidle 1 rozdziału XV Konwencji SOLAS. Rozdział 2 Warunki w zakresie bezpiecznego uprawiania żeglugi § 3. Statek może być używany w żegludze morskiej, jeżeli spełnia wymagania bezpieczeństwa żeglugi dotyczące: 1) wyposażenia w środki i urządzenia ratunkowe; 2) obsady łodzi ratunkowych i ratowniczych oraz tratw ratunkowych; 11) 12) 13) Rezolucja IMO MSC.307

§ 1pkt 1 lit.

d rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3. Dodany przez § 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.  Dziennik Ustaw –5– 3) wyposażenia w urządzenia nawigacyjne i radiowe oraz środki sygnałowe; 4) urządzeń do podejmowania pilota; 5) alarmów i ćwiczeń; 6) ochrony przeciwpożarowej; 7) zarządzania bezpieczną eksploatacją statku w podróży morskiej. Poz. 142 § 4. 1. W zakresie, o którym mowa w § 3 pkt 1, statki pasażerskie oraz inne statki o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej, uprawiające żeglugę międzynarodową, z wyjątkiem statków rybackich, wyposaża się zgodnie z rozdziałem III Konwencji SOLAS. 2. Rozmieszczenie, sposób instalowania i oznakowania środków i urządzeń ratunkowych oraz wyposażenie statków w środki i urządzenia ratunkowe określa Kodeks LSA. § 5. 1. Liczbę, rodzaj i rozmieszczenie środków i urządzeń ratunkowych na: 1) statkach pasażerskich w żegludze krajowej:

1. a)o długości poniżej 24 m,
2. b)bez napędu mechanicznego,
3. c)zbudowanych z materiałów innych niż stal lub materiały równoważne,
4. d)uprawiających wyłącznie żeglugę portową,
5. e)przewożących personel przemysłowy,
6. f)14) szybkich uprawiających wyłącznie żeglugę portową, 2) statkach towarowych o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek, 3) statkach rybackich o długości poniżej 24 m, 4) statkach specjalistycznych o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek i statkach służby państwowej specjalnego przeznaczenia, 5) statkach towarowych i specjalistycznych o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej uprawiających żeglugę krajową – określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. 2. Wymagania dotyczące wyposażenia w środki i urządzenia ratunkowe statków pasażerskich w żegludze krajowej, innych niż wymienione w ust. 1 pkt 1, są określone w załączniku I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (Dz. Urz. UE L 163 z 25.06.2009, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „dyrektywą 2009/45/WE”. 3. Wymagania dotyczące wyposażenia w środki i urządzenia ratunkowe statków rybackich o długości 24 m i powyżej są określone w załącznikach I i II do dyrektywy Rady 97/70/WE z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającej zharmonizowany system bezpieczeństwa dla statków rybackich o długości 24 metrów i większej (Dz. Urz. WE L 34 z 09.02.1998, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 4, str. 3, z późn. zm.), zwanej dalej „dyrektywą 97/70/WE”. § 6. Znajdujące się na statku środki i urządzenia ratunkowe oraz przedmioty stanowiące ich wyposażenie utrzymuje się w należytym stanie technicznym i w stałej gotowości do użycia. § 7. W składzie załogi statku powinny znajdować się osoby posiadające kwalifikacje do dowodzenia oraz obsługi łodzi ratunkowych i ratowniczych oraz tratw ratunkowych, potwierdzone ważnym świadectwem ratownika lub starszego ratownika, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 68 ustawy. 14)

§ 1pkt 2 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

 Dziennik Ustaw –6– Poz. 142 §

2. Dla każdej znajdującej się na statku łodzi ratunkowej i ratowniczej powinno być wyznaczonych co najmniej dwóch członków załogi statku posiadających kwalifikacje określone w § 7, przy czym jednego z nich kapitan statku wyznacza na dowódcę łodzi, a drugiego na jego zastępcę.
3. Do obsługi łodzi motorowej powinien być wyznaczony członek załogi znający obsługę silnika. §
4. Do obsługi każdej tratwy ratunkowej kapitan statku wyznacza co najmniej jednego członka załogi posiadającego kwalifikacje, o których mowa w §
5. W przypadku wyznaczenia do obsługi tratwy ratunkowej więcej niż jednego członka załogi kapitan statku wyznacza dowódcę tratwy. §
7. Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych i radiowych oraz środków sygnałowych, w które powinien być wyposażony statek morski uprawiający żeglugę międzynarodową, określają postanowienia rozdziałów IV i V Konwencji SOLAS oraz postanowienia części C i D Konwencji o zapobieganiu zderzeniom.
8. Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych i radiowych oraz środków sygnałowych, w które powinny być wyposażone: 1) statki pasażerskie w żegludze krajowej, 2) statki towarowe o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek, 3) statki rybackie, wliczając w to statki, które przetwarzają swoje połowy, 4) statki specjalistyczne o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek i statki służby państwowej specjalnego przeznaczenia, 5) statki o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej uprawiające żeglugę krajową – określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.
9. Znajdujące się na statku urządzenia nawigacyjne i radiowe oraz środki sygnałowe, sposób ich zainstalowania i rozmieszczenia powinny odpowiadać wymaganiom określonym w przepisach technicznych uznanej organizacji upoważnionej do wykonywania zadań administracji morskiej Rzeczypospolitej Polskiej, zwanej dalej „upoważnioną uznaną organizacją”.
10. Środki do radiowej łączności dwukierunkowej oraz transpondery radarowe stanowiące wyposażenie jednostek ratunkowych powinny być przechowywane na statku w należytym stanie technicznym i w gotowości do umieszczenia w środkach ratunkowych. §
12. Statki wyposaża się w niezbędne do prowadzenia nawigacji w czasie danej podróży aktualne zestawy map morskich, wydawnictw i podręczników oraz w przybory nawigacyjne, a także teksty umów międzynarodowych i przepisów z zakresu bezpieczeństwa żeglugi i życia na morzu.
13. Minimalny zestaw wydawnictw i podręczników oraz przyborów nawigacyjnych określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.
14. Na statkach przewożących ładunki inne niż stałe i płynne ładunki masowe powinna znajdować się instrukcja mocowania ładunku opracowana zgodnie z Kodeksem bezpiecznego postępowania przy rozmieszczaniu i mocowaniu ładunku15), o którym mowa w prawidle 5 rozdziału VI Konwencji SOLAS. §
16. Statki odbywające podróże morskie, w czasie których zachodzi prawdopodobieństwo korzystania z usług pilota morskiego, wyposaża się w urządzenia do podejmowania pilota zgodnie z Konwencją SOLAS, których zgodność budowy z wymaganiami tej konwencji została potwierdzona przez upoważnioną uznaną organizację.
17. Urządzenie do podejmowania pilota utrzymuje się w stałej gotowości do użycia.
18. Zamocowanie urządzenia do podejmowania pilota, wejście pilota na statek i jego zejście ze statku nadzoruje oficer pokładowy. 15) Rezolucja IMO A.714

§ 1pkt 3 lit.

a rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

§ 1pkt 3 lit.

b rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.  Dziennik Ustaw – 10 – Poz. 142 2. Dla szybkich statków pasażerskich obowiązują kategorie określone w rozdziale 1 Kodeksu HSC. § 25. W przypadku statków pasażerskich klasy A, B, C i D: 1) konstrukcja oraz utrzymanie kadłuba, silników głównych i pomocniczych, urządzeń elektrycznych i automatycznych powinny spełniać wymagania techniczne określone przez upoważnioną uznaną organizację; 2) stosuje się wymagania dotyczące wyposażenia nawigacyjnego, radiokomunikacji, bezpieczeństwa żeglugi i przewozu ładunku, określone w rozdziałach IV, V i VI Konwencji SOLAS. § 26. 1. Nowe statki pasażerskie powinny być wyposażone w pełny pokład, a ponadto statki pasażerskie: 1) klasy A – powinny spełniać wymagania:

1. a)określone postanowieniami Konwencji SOLAS oraz
2. b)dotyczące konstrukcji statku, jego podziału wodoszczelnego, stateczności, urządzeń siłowni oraz urządzeń elektrycznych, ochrony przeciwpożarowej, wykrywania i gaszenia pożarów oraz środków ratunkowych – określone w załączniku I do dyrektywy 2009/45/WE; 2) klasy B, C i D – powinny spełniać wymagania dotyczące konstrukcji statku, jego podziału wodoszczelnego, stateczności, urządzeń siłowni oraz urządzeń elektrycznych, ochrony przeciwpożarowej, wykrywania i gaszenia pożarów, środków ratunkowych oraz wyposażenia radiowego – określone w załączniku I do dyrektywy 2009/45/WE; 3) o długości 24 m i powyżej powinny spełniać wymagania określone w Konwencji o liniach ładunkowych, z zastrzeżeniem ust. 3. 2. W przypadku statków klasy A, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli Konwencja SOLAS pozostawia rozstrzygnięcie do uznania właściwemu organowi administracji morskiej, stosuje się wymagania określone w załączniku I do dyrektywy 2009/45/WE. 3. Statki pasażerskie klasy D są zwolnione z wymagań dotyczących minimalnej wysokości dziobu. § 27. 1. Istniejące statki pasażerskie: 1) klasy A – powinny spełniać wymagania:
3. a)określone postanowieniami Konwencji SOLAS oraz
4. b)dotyczące konstrukcji statku, jego podziału wodoszczelnego, stateczności, urządzeń siłowni oraz urządzeń elektrycznych, ochrony przeciwpożarowej, wykrywania i gaszenia pożarów oraz środków ratunkowych – określone w załączniku I do dyrektywy 2009/45/WE; 2) klasy B – powinny spełniać wymagania dotyczące konstrukcji statku, jego podziału wodoszczelnego, stateczności, urządzeń siłowni oraz urządzeń elektrycznych, ochrony przeciwpożarowej, wykrywania i gaszenia pożarów, środków ratunkowych oraz wyposażenia radiowego – określone w załączniku I do dyrektywy 2009/45/WE; 3) klas C i D – powinny, z zastrzeżeniem ust. 3, spełniać wymagania:
5. a)określone w rozdziale III załącznika I do dyrektywy 2009/45/WE, dotyczące środków ratunkowych, oraz
6. b)określone przepisami państwa bandery, odpowiadające poziomowi bezpieczeństwa określonemu przepisami rozdziałów II-1 i II-2 załącznika I do dyrektywy 2009/45/WE, dotyczącymi konstrukcji statku, jego podziału wodoszczelnego, stateczności, urządzeń siłowni oraz urządzeń elektrycznych, ochrony przeciwpożarowej, wykrywania i gaszenia pożarów, z uwzględnieniem szczególnych warunków eksploatacji w obszarach żeglugi krajowej, po których mogą pływać statki klas C i D. 2. W przypadku statków klasy A, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli Konwencja SOLAS pozostawia rozstrzygnięcie do uznania właściwemu organowi administracji morskiej, stosuje się wymagania określone w załączniku I do dyrektywy 2009/45/WE. 3. Dla statków, o których mowa w ust. 1 pkt 3, za pośrednictwem właściwego organu administracji państwa bandery uzyskuje się zgodę właściwego organu administracji morskiej państwa portu na zastosowanie przepisów, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lit. b. W przypadku gdy właściwy organ administracji morskiej państwa portu uzna stosowanie takich przepisów za niezasadne, powiadamia o tym właściwy organ Komisji Europejskiej. 4. (uchylony).  Dziennik Ustaw – 11 – Poz. 142 § 27a. Istotne naprawy, zmiany i modyfikacje nowych i istniejących statków pasażerskich oraz zainstalowane w ich ramach wyposażenie powinny spełniać wymagania dla statków pasażerskich określone w § 26 ust. 1 pkt 1 i 2. Za zmiany istotne nie uważa się zmian, których wyłącznym celem jest podwyższenie poziomu bezpieczeństwa. § 28. Konstrukcja szybkich statków pasażerskich oraz ich wyposażenie powinny spełniać wymagania określone przez upoważnioną uznaną organizację. § 29. 1. Armatorzy uprawiający żeglugę krajową, po zasięgnięciu opinii organizacji reprezentujących osoby o ograniczonych możliwościach poruszania się, umożliwiają tym osobom bezpieczny dostęp do wszystkich statków pasażerskich klas A, B, C i D oraz do szybkich statków pasażerskich, wykorzystywanych w transporcie publicznym, których stępka została położona lub które znajdowały się na podobnym etapie budowy w dniu 1 października 2004 r. lub później. 2. O ile jest to możliwe, środki podejmowane w przypadku, o którym mowa w ust. 1, obejmują: 1) konstrukcję i wyposażenie statku umożliwiające osobom o ograniczonych możliwościach poruszania się łatwe i bezpieczne wejście na statek i zejście z niego oraz swobodny dostęp do międzypokładów; 2) rozmieszczenie w odpowiednich miejscach oznakowania widocznego i czytelnego dla osób o ograniczonych możliwościach poruszania się; 3) środki słownego i wzrokowego przekazywania osobom o ograniczonych możliwościach poruszania się komunikatów, takich jak ogłoszenia o opóźnieniach, zmianach w rozkładzie czy usługach pokładowych; 4) takie rozmieszczenie systemów i przycisków alarmowych, aby były zauważalne i dostępne dla osób o ograniczonych możliwościach poruszania się; 5) takie rozmieszczenie korytarzy, przejść, drzwi i poręczy, które umożliwi przemieszczanie się osób na wózkach inwalidzkich, oraz taką konstrukcję wind, pokładów samochodowych, poczekalni pasażerskich, pomieszczeń mieszkalnych i toalet, aby były dostępne dla osób o ograniczonych możliwościach poruszania się. 3. W przypadku statków pasażerskich klas A, B, C i D oraz szybkich statków pasażerskich, wykorzystywanych w transporcie publicznym, których stępka została położona lub które znajdowały się na podobnym etapie budowy przed dniem 1 października 2004 r., środki wymienione w ust. 2 stosuje się, o ile jest to uzasadnione i możliwe do wykonania z przyczyn ekonomicznych. Rozdział 4 Szczególne wymagania stateczności statków pasażerskich typu ro-ro § 30. 1. Przepisy rozdziału stosuje się do statków pasażerskich typu ro-ro, bez względu na ich banderę, w żegludze na linii regularnej uprawianej między portem Rzeczypospolitej Polskiej a portem innego państwa. 2.19) Przepisy § 31–35 i § 35b stosuje się również do: 1) nowych statków pasażerskich typu ro-ro klas A, B i C w żegludze krajowej; 2) istniejących statków pasażerskich typu ro-ro klas A i B w żegludze krajowej. 3. (uchylony).20) § 31.21) 1. Nowe statki pasażerskie typu ro-ro certyfikowane do przewozu więcej niż 1350 osób spełniają szczególne wymagania stateczności określone w części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 2020. 2. Nowe statki pasażerskie typu ro-ro certyfikowane do przewozu niewięcej niż 1350 osób spełniają szczególne wymagania stateczności określone w: 1) części I załącznika nr 6 do rozporządzenia lub 2) części II załącznika nr 6 do rozporządzenia – w zależności od wyboru armatora. 19) 20) 21)

§ 1pkt 4 lit.

a rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3. Przez § 1 pkt 4 lit. b rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

§ 1pkt 5 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

 Dziennik Ustaw – 12 – Poz. 142 § 32.21) 1. Istniejące statki pasażerskie typu ro-ro, które zostały wprowadzone do eksploatacji w celu uprawiania żeglugi na linii regularnej między portem Rzeczypospolitej Polskiej a portem innego państwa po dniu 5 grudnia 2024 r. i które nie były wcześniej certyfikowane zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału, certyfikowane do przewozu więcej niż 1350 osób, spełniają szczególne wymagania stateczności określone w: 1) części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 2020 lub 2) części I załącznika nr 6 do rozporządzenia – wraz z wymogami określonymi w części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 2009 – w zależności od wyboru armatora. 2. Istniejące statki pasażerskie typu ro-ro, które zostały wprowadzone do eksploatacji w celu uprawiania żeglugi na linii regularnej między portem Rzeczypospolitej Polskiej a portem innego państwa po dniu 5 grudnia 2024 r. i które nie były wcześniej certyfikowane zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału, certyfikowane do przewozu niewięcej niż 1350 osób, spełniają szczególne wymagania stateczności określone w: 1) części I załącznika nr 6 do rozporządzenia lub 2) części II załącznika nr 6 do rozporządzenia – w zależności od wyboru armatora. § 33.21) Istniejące statki pasażerskie typu ro-ro, które uprawiały żeglugę na linii regularnej między portem Rzeczypospolitej Polskiej a portem innego państwa do dnia 5 grudnia 2024 r., spełniają wymogi prawidła 8 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS 90, dotyczące podziału wodoszczelnego i stateczności statków pasażerskich w stanie uszkodzonym, oraz szczególne wymagania stateczności określone w części I załącznika nr 6 do rozporządzenia. § 34.21) 1. Stosując wymagania części I załącznika nr 6 do rozporządzenia do wyznaczenia poziomu wody na pokładzie samochodowym statków pasażerskich typu ro-ro stosuje się szczególne wymagania stateczności z uwzględnieniem wartości znaczącej wysokości fali, które w ciągu roku nie zostają przekroczone z prawdopodobieństwem większym niż 10 %. 2. Uznaje się, że spełnienie wymogów prawidła 8 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS przez statek pasażerski typu ro-ro pływający wyłącznie na obszarach, w których znacząca wysokość fal nie przekracza 1,5 m, jest równoważne wymaganiom określonym w części I załącznika nr 6 do rozporządzenia. 3. Jeżeli trasa podróży statku pasażerskiego typu ro-ro przebiega przez więcej niż jeden obszar wyznaczony zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 86 ust. 12 ustawy, po którym pływają statki pasażerskie typu ro-ro uprawiające żeglugę pasażerską na linii regularnej do lub z portów Rzeczypospolitej Polskiej, statek spełnia szczególne wymagania stateczności odpowiadające najwyższym wartościom znaczącej wysokości fali określonym dla tych obszarów. 4. Przyjmuje się, że równoważne obliczeniom dokonywanym zgodnie z ust. 4 i 6 części I załącznika nr 6 do rozporządzenia są wyniki próby modelowej przeprowadzonej dla danego statku pasażerskiego typu ro-ro zgodnie z wymaganiami określonymi w dodatku do załącznika I do dyrektywy 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie szczególnych wymogów stateczności dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro (Dz. Urz. UE L 123 z 17.05.2003, str. 22 – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 7, str. 286, z późn. zm.22)) poświadczające, że statek nie przewróci się i nie dozna szkody, która jest określona w prawidle 8.4 części B rozdziału II-1 SOLAS 90, w najmniej korzystnym miejscu uszkodzenia – w warunkach, o których mowa w pkt 2 części I załącznika nr 6 do rozporządzenia, oraz w warunkach nieregularnego falowania. 5. Organ inspekcyjny, stosując wymagania określone w części I załącznika nr 6 do rozporządzenia, posługuje się wytycznymi określonymi w załączniku II do dyrektywy 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie szczególnych wymogów stateczności dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro, w zakresie, w jakim można je zastosować i są one zgodne z konstrukcją statku. § 35.21) 1. Spełnianie szczególnych wymagań stateczności potwierdza certyfikat bezpieczeństwa statku pasażerskiego typu ro-ro określony w przepisach wydanych na podstawie art. 23 ust. 4 ustawy. 22) Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 48 z 19.02.2005, str. 19, Dz. Urz. UE L 311 z 21.11.2008, str. 1, Dz. Urz. UE L 41 z 12.02.2009, str. 34, Dz. Urz. UE L 198 z 25.07.2019, str. 241 oraz Dz. Urz. UE L 128 z 15.05.2023, str. 1.  Dziennik Ustaw – 13 – Poz. 142 2. W certyfikacie, o którym mowa w ust. 1, odnotowuje się, które z wymagań określonych w § 31 ust. 2 pkt 1 lub 2 lub w § 32 ust. 1 pkt 1 lub 2, lub w ust. 2 pkt 1 lub 2 są stosowane w przypadku statku, o którym mowa w § 31 ust. 1 lub § 32 ust. 1, oraz odpowiednio w § 30 ust. 2. § 35a.23) W odniesieniu do statku, o którym mowa w § 31 ust. 2, właściwy dyrektor urzędu morskiego, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej, w terminie dwóch miesięcy od daty wydania certyfikatu, o którym mowa w § 35 ust. 1, powiadamia Komisję Europejską, które z wymagań określonych w § 31 ust. 2 pkt 1 lub 2 są stosowane, oraz dołącza do tego powiadomienia szczegółowe informacje, o których mowa w załączniku III do dyrektywy 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie szczególnych wymogów stateczności dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro. § 35b.23) 1. Armator uprawiający całoroczną żeglugę pasażerską na linii regularnej, zamierzający wprowadzić do eksploatacji dodatkowy statek pasażerski typu ro-ro, realizujący tę żeglugę w okresie krótszym niż sześć miesięcy, najpóźniej w terminie miesiąca przed rozpoczęciem żeglugi pisemnie powiadamia o tym właściwego dyrektora urzędu morskiego. 2. Jeżeli w wyniku nieprzewidzianych okoliczności do eksploatacji musi zostać szybko wprowadzony zamienny statek pasażerski typu ro-ro, aby zapewnić ciągłość wykonywania usługi, organ inspekcyjny może na wniosek armatora wyznaczyć termin inspekcji wstępnej na dzień przypadający niepóźniej niż w terminie miesiąca od dnia rozpoczęcia uprawiania żeglugi na linii regularnej, pod warunkiem że oględziny statku oraz kontrola dokumentów nie budzą wątpliwości, że dany statek pasażerski typu ro-ro spełnia wymogi niezbędne do bezpiecznej eksploatacji. 3. Armator zamierzający uprawiać sezonową żeglugę pasażerską na linii regularnej w okresie nieprzekraczającym sześciu miesięcy najpóźniej w terminie trzech miesięcy przed rozpoczęciem żeglugi powiadamia o tym właściwego dyrektora urzędu morskiego. 4. W przypadku statków pasażerskich typu ro-ro spełniających szczególne wymagania stateczności określone w części I załącznika nr 6 do rozporządzenia, jeżeli działalność, o której mowa w ust. 1–3, odbywa się w czasie, kiedy znacząca wysokość fali dla danego okresu eksploatacji jest niższa niż określona dla eksploatacji całorocznej, podczas stosowania szczególnych wymagań stateczności określonych w części I załącznika nr 6 do rozporządzenia w celu wyznaczenia poziomu wysokości wody na pokładzie można użyć wartości znaczącej wysokości fali mającej zastosowanie do takiego krótszego okresu eksploatacji. Wartość ta powinna zostać uzgodniona z państwami członkowskimi Unii Europejskiej położonymi na końcach trasy tego statku, a gdy jest to uzasadnione i możliwe – także z państwami trzecimi. 5. Po uzyskaniu zgody właściwego dyrektora urzędu morskiego na wykonywanie usługi w rozumieniu ust. 1–3 od statku pasażerskiego typu ro-ro, który wykonuje taką usługę, wymagane jest posiadanie certyfikatu, o którym mowa w § 35 ust. 1. Rozdział 5 Przepisy przejściowe i końcowe § 36. Szybkie statki pasażerskie: 1) zbudowane lub poddane znaczącym naprawom, zmianom lub modyfikacjom w dniu 1 stycznia 1996 r. lub później powinny spełniać wymogi prawideł 2 i 3 rozdziału X Konwencji SOLAS, chyba że:

1. a)ich stępkę położono lub jednostka znajdowała się na podobnym etapie budowy niepóźniej niż w dniu 4 czerwca 1998 r.,
2. b)ich dostawa oraz oddanie do eksploatacji nastąpiło w ciągu sześciu miesięcy od daty, o której mowa w lit. a, oraz
3. c)w całości spełniają wymagania przepisów dotyczących jednostek dynamicznie unoszonych, określonych przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO); 2) zbudowane przed dniem 1 stycznia 1996 r. i spełniające wymogi określone w Międzynarodowym kodeksie bezpieczeństwa jednostek szybkich, określonym w prawidle 1 rozdziału X Konwencji SOLAS, kontynuują działalność żeglugową na podstawie przepisów tego kodeksu; 3) zbudowane przed dniem 1 stycznia 1996 r. i niespełniające wymogów określonych w Międzynarodowym kodeksie bezpieczeństwa jednostek szybkich nie mogą uprawiać pasażerskiej żeglugi krajowej, chyba że uprawiały taką żeglugę przed dniem lub w dniu 4 czerwca 1998 r.; w takim przypadku jednostki te mogą uzyskać zezwolenie na kontynuowanie takich podróży i powinny spełniać wymagania dotyczące jednostek dynamicznie unoszonych, określone przepisami IMO15). 23) Dodany przez § 1 pkt 6 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.  Dziennik Ustaw – 14 – Poz. 142 § 37. Istniejące promy pasażerskie typu ro-ro, które w dniu 17 maja 2003 r. spełniały wymogi prawidła 8 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS w zakresie podziału wodoszczelnego oraz stateczności statków pasażerskich w stanie uszkodzonym, powinny spełniać szczególne wymagania stateczności promów pasażerskich typu ro-ro niepóźniej niż w dniu 1 października 2015 r. § 38. W przypadku statku zbudowanego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, uprawiającego żeglugę portową, żeglugę osłoniętą, wychodzącego na redę lub którego okres eksploatacji do czasu likwidacji wynosi mniej niż 2 lata, nie jest wymagane spełnienie wymagań w zakresie konstrukcji i wyposażenia statku określonych w rozporządzeniu, jeżeli niespełnienie tych wymagań wynika ze względów konstrukcyjnych, fakt ten został potwierdzony w drodze inspekcji statku i został wydany certyfikat zwolnienia, o którym mowa w rozdziale 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 listopada 2012 r. w sprawie inspekcji i audytów oraz certyfikatów statku morskiego (Dz. U. poz. 1313). § 39. Statki zostaną dostosowane do przepisów rozporządzenia w zakresie wyposażenia w środki i urządzenia ratunkowe, urządzenia nawigacyjne i radiowe oraz środki sygnałowe w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. § 40. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia24).25) 24) 25) Rozporządzenie zostało ogłoszone w dniu 13 stycznia 2015 r. Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 sierpnia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki morskie (Dz. U. poz. 1452, z 2006 r. poz. 515 oraz z 2011 r. poz. 496), które zgodnie z art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. poz. 1368, z 2012 r. poz. 1068, z 2013 r. poz. 852 oraz z 2014 r. poz. 609 i 768) utraciło moc z dniem 26 lipca 2013 r.  Dziennik Ustaw – 15 – Załączniki do rozporządzenia Poz. 142 Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 9 grudnia 2014 r. (Dz. U. z 2026 poz. ……) Załączniki do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 9 grudnia 2014 r. (Dz. U. z 2026 r. poz. 142) 26) Załącznik nr 1 LICZBA, RODZAJ I ROZMIESZCZENIE ŚRODKÓW Załącznik nr 126) LICZBA, RODZAJ I IROZMIESZCZENIE ŚRODKÓW I URZĄDZEŃ RATUNKOWYCH NA STATKU URZĄDZEŃ RATUNKOWYCH NA STATKU I. Postanowienia ogólne 1. Jeżeli wyposażenie w środki ratunkowe jest uzależnione od długości statku, przyjmuje się jego długość pomiarową określoną przepisami Międzynarodowej konwencji o pomierzaniu pojemności statków z 1969 r., sporządzonej w Londynie dnia 23 czerwca 1969 r. (Dz. U. z 1983 r. poz. 247 i 248). 2. Środki i urządzenia ratunkowe powinny odpowiadać aktualnym wymaganiom określonym w Konwencji SOLAS, Kodeksie LSA i ustawie z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim (Dz. U. z 2025 r. poz. 572) oraz posiadać odpowiednie atesty podmiotów uznanych przez administrację morską i dokonujących atestacji urządzeń i wyposażenia statku – jeżeli są wymagane. W przypadku statków zbudowanych przed dniem 1 maja 2004 r. wymaganie to dotyczy tylko nowo montowanego wyposażenia. 3. Armator sporządza plan rozmieszczenia środków i urządzeń ratunkowych na statku. Plan może być połączony z planem ochrony przeciwpożarowej pod warunkiem zachowania czytelności i przejrzystości. 4. Znajdujące się na statku niesprawne urządzenia ratunkowe, które nie są wymagane przez przepisy niniejszego załącznika do rozporządzenia, demontuje się i usuwa ze statku. 5. „Skuteczne urządzenie służące do ratowania człowieka za burtą statku” oznacza urządzenie gwarantujące podniesienie nieprzytomnego rozbitka. Skuteczność urządzenia sprawdza się za pomocą praktycznego ćwiczenia, które polega na tym, że za burtę statku będącego w ruchu wyrzuca się manekina, którego na pokład wciąga załoga. 6. Na statkach pasażerskich przed odcumowaniem statku przeprowadza się dla pasażerów instruktaż, który dotyczy rozmieszczenia pasów ratunkowych, dróg ewakuacyjnych i miejsc zbiórek, oraz demonstruje się zakładanie pasa ratunkowego – dotyczy to tylko rejsów minimum 30-minutowych. 7. Statek towarowy i specjalistyczny o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej uprawiające żeglugę krajową wyposaża się w środki i urządzenia ratunkowe określone przez właściwego dyrektora urzędu morskiego, jeżeli jest to możliwe, w takim zakresie jak statek uprawiający żeglugę międzynarodową, a w każdym przypadku – w minimum takim zakresie jak statek o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek odpowiadający tym statkom pod względem charakteru i rodzaju uprawianej żeglugi. 8. Wymagań Kodeksu LSA w zakresie wyposażenia łodzi lub tratw ratunkowych nie stosuje się do jednostek uprawiających żeglugę portową. 26) 26)

§ 1

pkt 7 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

§ 1pkt 7 rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku 3.

 Dziennik Ustaw II. – 16 – Poz. 142 Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe istniejących statków pasażerskich w żegludze krajowej o długości poniżej 24 m, statków pasażerskich w pasażerskiej żegludze krajowej zbudowanych z materiałów innych niż stal lub bez napędu mechanicznego, lub uprawiających wyłącznie żeglugę portową oraz szybkich statków pasażerskich i promów w żegludze krajowej uprawiających wyłącznie żeglugę portową Lp. Typ statku Klasa statku / obszar żeglugi1) Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych Statki pasażerskie odbywające podróże w żegludze krajowej 1 Statki pasażerskie o długości 24 m i powyżej zbudowane z materiałów innych niż stal B, C 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia 125 % liczby osób na nowych statkach. Na istniejących statkach dopuszcza się liczbę łodzi lub tratw ratunkowych, które są wystarczające, aby pomieścić 110 % osób. Jeżeli nie można łatwo przemieszczać tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na statku. 2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty. 3. Koła ratunkowe: co najmniej 8 sztuk, z których 2 powinny być wyposażone w pławkę świetlno-dymną, pozostałe w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną. 4. Pasy ratunkowe dla 105 % liczby osób na statku oraz dziecięce pasy ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie niemniejszej niż 10 % ogólnej liczby osób na statku. 5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet 2 Statki pasażerskie o długości poniżej 24 m B, C 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia 125 % liczby osób na nowych statkach. Na istniejących statkach dopuszcza się liczbę łodzi lub tratw ratunkowych, które są wystarczające, aby pomieścić 110 % osób. Jeżeli nie można łatwo przemieszczać tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na statku. 2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty lub inne skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowania człowieka za burtą. 3. Koła ratunkowe: co najmniej 4 sztuki, z których 2 powinny być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, a pozostałe – w linkę ratunkową. 4. Pasy ratunkowe dla 105 % liczby osób na statku oraz dziecięce pasy ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie niemniejszej niż 10 % ogólnej liczby osób na statku. 5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet Statki pasażerskie odbywające podróże w żegludze osłoniętej 1 1) Statki pasażerskie D, a także C na zachód od linii Hel – Świbno na Zatoce Gdańskiej 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia 125 % liczby osób na nowych statkach. Na istniejących statkach dopuszcza się liczbę łodzi lub tratw ratunkowych, które są wystarczające, aby pomieścić 110 % osób. Jeżeli nie można łatwo przemieszczać tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na statku. 2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty lub inne skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowania człowieka za burtą. Obszary żeglugi określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 4 marca 2020 r. w sprawie wykazów obszarów pasażerskiej żeglugi krajowej (Dz. U. poz. 451).  Dziennik Ustaw Lp. Typ statku – 17 – Klasa statku / obszar żeglugi1) Poz. 142 Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych 3. Koła ratunkowe:

1. a)minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
2. b)minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej – z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, a pozostałe – w linkę ratunkową. 4. Pasy ratunkowe dla 105 % liczby osób na statku oraz dziecięce pasy ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie niemniejszej niż 10 % ogólnej liczby osób na statku Statki pasażerskie odbywające żeglugę portową 1 Statki pasażerskie i szybkie statki pasażerskie Porty i przystanie portowe 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe lub dwustronne tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. 2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty lub inne skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowania człowieka za burtą. 3. Koła ratunkowe:
3. a)minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
4. b)minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej, zbudowanych z materiałów innych niż stal – z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, a pozostałe koła – w linkę ratunkową. 4. Pasy ratunkowe dla 105 % osób na statku oraz dziecięce pasy ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie niemniejszej niż 10 % ogólnej liczby osób na statku 2 Promy Porty i przystanie portowe 1. Tratwy ratunkowe lub dwustronne tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na promie. 2. Koła ratunkowe: co najmniej 4 sztuki, z których 1 koło na każdej burcie promu powinno być wyposażone w linkę ratunkową, a pozostałe koła – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną. 3. Pasy ratunkowe dla 100 % osób na promie oraz dziecięce pasy ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczbie niemniejszej niż 10 % ogólnej liczby osób na promie Uwagi: 1. Na statkach pasażerskich klasy D uprawiających żeglugę w porze dziennej: 1) pławka świetlno-dymna może być zastąpiona pławką dymną; 2) pasy ratunkowe nie muszą być wyposażone w lampki świetlne. 2. Statki w pasażerskiej żegludze krajowej uprawiające żeglugę od dnia 15 kwietnia do dnia 15 października zamiast tratw ratunkowych mogą używać otwartych dwustronnych tratw pneumatycznych. Tratw pneumatycznych nie trzeba wyposażać w środki ochrony cieplnej i lekarstwa przeciwko chorobie morskiej. 3. Na promach odbywających żeglugę portową nie wymaga się tratw ratunkowych wyposażonych w zwalniaki hydrostatyczne, a jedynie tratw ratunkowych zamocowanych na haku odrzutnym. 4. Statek powinien posiadać przynajmniej jedną drabinkę do wsiadania do środków ratunkowych z każdej burty, odpowiadającą wymaganiom pkt 6.1 Kodeksu LSA. 5. Komplet wyrzutni linki ratunkowej obejmuje 4 rakiety i 4 linki.  Dziennik Ustaw III. – 18 – Poz. 142 Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe statków towarowych o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek Lp. Typ statku Rodzaj żeglugi Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych 1 Statki towarowe inne niż zbiornikowce o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek Międzynarodowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. Jeżeli nie można łatwo przemieszczać tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na statku. 2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie służące do ratowania człowieka za burtą. 3. Koła ratunkowe:
5. a)minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
6. b)minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej – z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, 1 koło na każdej burcie w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich kół – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną. Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej użycia. 4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku. 6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet 2 Statki towarowe inne niż zbiornikowce o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek Krajowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. Jeżeli nie można łatwo przemieszczać tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na statku. 2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie służące do ratowania człowieka za burtą. 3. Koła ratunkowe:
7. a)minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
8. b)minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej – z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną. Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej użycia. 4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku (nie dotyczy żeglugi osłoniętej i portowej). 6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu (nie dotyczy żeglugi portowej i osłoniętej) 3 Zbiornikowce o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek Międzynarodowa 1. Łodzie ratunkowe motorowe: minimum 2 sztuki o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. Uwaga: Chemikaliowce, gazowce i zbiornikowce przewożące ładunki niebezpieczne i zbudowane po dniu 1 lipca 1998 r. powinny być wyposażone w całkowicie zakryte łodzie ratunkowe (SOLAS III/31.1.6, 31.1.7).  Dziennik Ustaw Lp. Typ statku – 19 – Rodzaj żeglugi Poz. 142 Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych 2. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. Jeżeli nie można łatwo przemieszczać tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na statku. 3. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie służące do ratowania człowieka za burtą. 4. Koła ratunkowe:
9. a)minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
10. b)minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej – z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, 1 koło na każdej burcie w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich kół – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną. Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej użycia. 5. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 6. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku. 7. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet 4 Zbiornikowce o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek Krajowa 1. Łodzie ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. Uwaga: Chemikaliowce, gazowce i zbiornikowce przewożące ładunki niebezpieczne i zbudowane po dniu 1 lipca 1998 r. powinny być wyposażone w całkowicie zakryte łodzie ratunkowe (SOLAS III/31.1.6, 31.1.7). 2. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. W przypadku braku możliwości łatwego przemieszczania tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na statku (w żegludze portowej i osłoniętej tratwy nie są wymagane). 3. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie służące do ratowania człowieka za burtą. 4. Koła ratunkowe:
11. a)minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
12. b)minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej – z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną. Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej użycia. 5. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 6. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku (nie dotyczy żeglugi osłoniętej i portowej). 7. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu (nie dotyczy żeglugi portowej i osłoniętej) Uwagi: 1. W żegludze międzynarodowej wyposażenie łodzi ratunkowych i ratowniczych oraz tratw powinno być zgodne z Kodeksem LSA. 2. W żegludze krajowej łodzie ratunkowe i łodzie ratownicze powinny być wyposażone zgodnie z pkt 4.4.8 Kodeksu LSA, z wyjątkiem pkt 4.4.8.12 (racje żywnościowe) i pkt 4.4.8.26 (zestaw do łowienia ryb). Tratwy ratunkowe powinny zawierać wyposażenie typu SOLAS B-pack.  Dziennik Ustaw – 20 – 3. W żegludze osłoniętej i portowej łodzie ratunkowe i łodzie ratownicze wyposaża się w: 1) 2 bosaki łodziowe; 2) pływający czerpak i wiadro; 3) 2 falenie (zgodnie z pkt 4.4.8.7 Kodeksu LSA); 4) toporek; 5) nierdzewny czerpak do wody przymocowany na lince; 6) 2 rakiety spadochronowe; 7) 3 pochodnie ręczne; 8) wodoszczelną latarkę elektryczną; 9) egzemplarz tablicy sygnałów ratunkowych; 10) gwizdek; 11) apteczkę pierwszej pomocy; 12) nóż składany; 13) 2 pływające krążki ratunkowe; 14) pompę ręczną do efektywnego osuszania łodzi; 15) przenośne wyposażenie do gaszenia pożaru – uznanego typu; 16) skuteczny reflektor radarowy; 17) środki ochrony cieplnej. 4. W żegludze osłoniętej tratwy ratunkowe wyposaża się w: 1) pływający krążek ratunkowy przymocowany do pływającej linki o długości niemniejszej niż 30 m; 2) nóż, a dla tratw przeznaczonych dla 13 lub więcej osób – 2 noże; 3) czerpak pływający, a dla tratw przeznaczonych dla 13 lub więcej osób – 2 czerpaki; 4) 2 gąbki; 5) 2 dryfkotwy, w tym jedną przymocowaną na stałe do tratwy i jedną zapasową; 6) 2 wiosła łopatkowe; 7) gwizdek lub równorzędny środek sygnalizacji akustycznej; 8) 6 pochodni ręcznych mogących dawać światło czerwone co najmniej przez minutę; 9) wodoszczelną latarkę elektryczną do sygnalizacji błyskowej – z zapasową żarówką; 10) egzemplarz ilustrowanej tablicy sygnałów ratunkowych; 11) instrukcję przetrwania na tratwie; 12) apteczkę pierwszej pomocy umieszczoną w wodoszczelnym pojemniku; 13) zestaw naprawczy do naprawiania przebić w komorach wypornościowych; 14) pompkę dopełniającą lub mieszek; 15) włączaną ręcznie lampkę:
13. a)umieszczaną na wierzchołku namiotu tratwy,
14. b)której światło powinno być widoczne podczas ciemnej nocy i przy przejrzystym powietrzu z odległości co najmniej 2 Mm przez minimum 12 godzin,
15. c)która powinna być zasilana ogniwem uaktywnianym wodą morską i zapalać się samoczynnie po wodowaniu tratwy; 16) światło wewnątrz tratwy włączane ręcznie, zdolne do ciągłego świecenia przez minimum 12 godzin. 5. Komplet wyrzutni linki ratunkowej obejmuje 4 rakiety i 4 linki. Poz. 142  Dziennik Ustaw – 21 – Poz. 142 IV. Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe statków rybackich o długości poniżej 24 m, łodzi rybackich oraz łodzi o długości poniżej 15 m Lp. Typ statku Rodzaj żeglugi Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych 1 Statki rybackie o długości od 15 m do poniżej 24 m Międzynarodowa 1. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na łodzi. 2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 – w linkę ratunkową. 3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku. 4. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku 2 Łodzie rybackie pokładowe*) Przybrzeżna i krajowa 1. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na łodzi. 2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 – w linkę ratunkową. 3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi 3 Łodzie rybackie*) Krajowa ograniczona do 12 Mm od brzegu 1. Tratwa ratunkowa lub kombinezony ratunkowe: dla wszystkich osób na łodzi. 2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 – w linkę ratunkową. 3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi 4 Łodzie rybackie*) Krajowa ograniczona do 6 Mm od brzegu 1. Kombinezony ratunkowe lub ochronne: dla każdej osoby na łodzi. 2. Koła ratunkowe: co najmniej 1 sztuka na dwie osoby wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną. 3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi 5 6 Statki rybackie niepoławiające, przewożące do 12 pasażerów (nie dotyczy łodzi rybackich otwartopokładowych bez niezatapialności) Krajowa ograniczona do 20 Mm od brzegu Łodzie inne niż rybackie*) Przybrzeżna i krajowa powyżej 6 Mm od brzegu 1. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. 2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 – w linkę ratunkową. 3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku. 4. Szelki lub pasy asekuracyjne: po 1 dla każdego pasażera na statku 1. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na łodzi. 2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 – w linkę ratunkową. 3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi 7 Łodzie inne niż rybackie*) Osłonięta i krajowa ograniczona do 6 Mm od brzegu 1. Kombinezony ratunkowe lub ochronne: dla każdej osoby na łodzi. 2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 – w linkę ratunkową. 3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi *) Jednostki o długości poniżej 15 m.  Dziennik Ustaw Lp. Typ statku 8 Łodzie inne niż rybackie*) – 22 – Poz. 142 Rodzaj żeglugi Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych Portowa 1. Koła ratunkowe: co najmniej 1 sztuka wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną. 2. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi Uwagi: 1. W przypadku statków rybackich o długości poniżej 24 m nie jest wymagane posiadanie planu rozmieszczenia środków i urządzeń ratunkowych na statku, o którym mowa w ust. 3 części I niniejszego załącznika do rozporządzenia. 2. Pasy ratunkowe mogą być zastąpione kombinezonami ratunkowymi, jeżeli spełniają wymogi dla pasa ratunkowego. 3. Na łodziach w żegludze do 6 Mm od brzegu w porze dziennej: 1) koła ratunkowe nie muszą być wyposażone w pławki świetlne; 2) pasy ratunkowe nie muszą być wyposażone w lampki świetlne. 4. Tratwy ratunkowe powinny być zamontowane z użyciem zwalniaka hydrostatycznego, chyba że nie jest to zasadne ze względu na głębokość akwenu. 5. Prace na pokładzie statku lub łodzi powinny być prowadzone w kamizelkach asekuracyjnych lub ochronnych kombinezonach wypornościowych. V. Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe statków specjalistycznych i statków przewożących personel przemysłowy o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek oraz statków służby państwowej specjalnego przeznaczenia Lp. Typ statku Rodzaj żeglugi Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych 1 Statki szkolne i naukowo-badawcze o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek Międzynarodowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia 200 % liczby osób na statku, rozmieszczone równomiernie na każdej burcie. 2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej burty. 3. Koła ratunkowe:
16. a)minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
17. b)minimum 8 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej – z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, pozostałe koła w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich kół – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną. 4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku. 6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków o długości 24 m i powyżej 2 Statki szkolne i naukowo-badawcze o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek Krajowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. 2. Łódź ratownicza. 3. Koła ratunkowe:
18. a)minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
19. b)minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej – z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, pozostałe koła w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich kół – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.  Dziennik Ustaw Lp. Typ statku – 23 – Rodzaj żeglugi Poz. 142 Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych 4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku. 6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu – dotyczy statków o długości od 24 m 3 Statki hydrograficzne, pożarnicze, lodołamacze, holowniki, dźwigi pływające, pogłębiarki i inne statki specjalistyczne z napędem własnym – o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek Międzynarodowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia 200 % liczby osób na statku, rozmieszczone równomiernie na każdej burcie. 2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowania człowieka za burtą. 3. Koła ratunkowe:
20. a)minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
21. b)minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej – z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną. Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej użycia. 4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku. 6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków o długości 24 m i powyżej 4 Statki hydrograficzne, pożarnicze, lodołamacze, holowniki, dźwigi pływające, pogłębiarki, motorówki i inne statki specjalistyczne z napędem własnym – o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek Przybrzeżna, krajowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. 2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowania człowieka za burtą. 3. Koła ratunkowe:
22. a)minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
23. b)minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej – z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną. Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej użycia. 4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu – dotyczy statków o długości 24 m i powyżej 5 Statki przewożące personel przemysłowy – o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek Międzynarodowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia 200 % liczby osób na statku, rozmieszczone równomiernie na każdej burcie. 2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowania człowieka za burtą. 3. Koła ratunkowe:
24. a)minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
25. b)minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej – z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną.  Dziennik Ustaw Lp. Typ statku – 24 – Rodzaj żeglugi Poz. 142 Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej użycia. 4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku. 6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków o długości 24 m i powyżej. 7. Środki gwarantujące bezpieczny transfer personelu przemysłowego. 8. Środki ochrony osobistej zapewniające bezpieczny transfer personelu przemysłowego 6 Statki przewożące personel przemysłowy – o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek Przybrzeżna, krajowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. Jeżeli nie można łatwo przemieszczać tratw z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby osób na statku. 2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowania człowieka za burtą. 3. Koła ratunkowe:
26. a)minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
27. b)minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej – z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną. Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej użycia. 4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków o długości 24 m i powyżej. 6. Środki gwarantujące bezpieczny transfer personelu. 7. Środki ochrony osobistej zapewniające bezpieczny transfer personelu 7 Platformy wiertnicze Międzynarodowa 1. Łodzie ratunkowe motorowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na platformie oraz tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia 150 % liczby osób na platformie. 2. Łódź ratownicza. 3. Koła ratunkowe: co najmniej 8 sztuk, z których 50 % powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 50 % – w linkę ratunkową. 4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na platformie oraz dodatkowe w miejscach wykonywania pracy (dla każdej osoby pełniącej tam wachtę). 5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na platformie 8 Holowniki, statki pilotowe, kontrolne i pożarnicze Osłonięta, portowa z wyjściem na redę lub w granicach działania VTS 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. 2. Koła ratunkowe:
28. a)minimum 2 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,  Dziennik Ustaw Lp. Typ statku – 25 – Rodzaj żeglugi Poz. 142 Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych
29. b)minimum 4 sztuki – dla statków o długości 24 m i powyżej – z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w linkę ratunkową, a 50 % wszystkich kół – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną. 3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku 9 Holowniki, statki pilotowe, kontrolne, pożarnicze motorówki, pogłębiarki i inne statki specjalistyczne z napędem własnym Portowa 1. Koła ratunkowe: co najmniej 1 sztuka na 2 osoby, lecz niemniej niż 2 sztuki na statek, z których 1 koło powinno być wyposażone w linkę ratunkową, a 1 – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną. 2. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku 10 Statki bez napędu, takie jak: magazyny pływające, warsztaty, szalandy, koszarki, pontony, pogłębiarki, barki – z załogą na burcie Zacumowane do burty statku lub nabrzeża 1. Koła ratunkowe z linką ratunkową:
30. a)minimum 1 sztuka – dla statków o długości poniżej 24 m,
31. b)minimum 2 sztuki – dla statków o długości 24 m i powyżej. 2. Praca na pokładzie statku w pasie ratunkowym lub kamizelce asekuracyjnej 11 Statki bez napędu, takie jak: magazyny pływające, warsztaty, szalandy, koszarki, pontony, pogłębiarki, barki – bez załogi na burcie Zacumowane do burty statku lub nabrzeża Nie wymaga się stałego wyposażenia ratunkowego. Praca na pokładzie statku w pasie ratunkowym lub kamizelce asekuracyjnej 12 Statki bez napędu, takie jak: magazyny pływające, warsztaty, szalandy, koszarki, pontony, pogłębiarki, barki – holowane z załogą na burcie lub stojące samodzielnie na kotwicy W każdym rodzaju żeglugi 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku (nie dotyczy żeglugi portowej). 2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być wyposażona w linkę ratunkową, a 1 – w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną. 3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku 13 Statki pełniące funkcje restauracyjne, restauracyjno-hotelowe lub muzealne Zacumowane na stałe Właściwy dyrektor urzędu morskiego każdorazowo określi ilość i rodzaj środków ratunkowych, w zależności od rejonu postoju, liczby załogi oraz ogólnej liczby osób mogących przebywać na statku 14 Łodzie ratownicze Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa o długości do 10 m Krajowa 1. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną, a 1 – w linkę ratunkową. 2. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi. 3. Kombinezony ochronne: dla każdej osoby na łodzi. 4. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu 15 Jednostki Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa o długości do 16 m, zdolne do samoodwracania Międzynarodowa ograniczona do obszaru Morza Bałtyckiego 1. Koła ratunkowe: co najmniej 2 sztuki, z których 1 powinna być wyposażona w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną, a 1 – w linkę ratunkową. 2. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku. 3. Kombinezony ochronne: dla każdej osoby na statku. 4. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet 16 Jednostki Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa inne niż wymienione w lp. 14 i 15 Międzynarodowa ograniczona do obszaru Morza Bałtyckiego 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe: minimum 2 sztuki o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia 200 % liczby osób na statku, rozmieszczone równomiernie na każdej burcie. 2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowania człowieka za burtą.  Dziennik Ustaw Lp. Typ statku – 26 – Rodzaj żeglugi Poz. 142 Ilość i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych 3. Koła ratunkowe:
32. a)minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
33. b)minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej – z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną. Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej użycia. 4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 5. Kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby na statku. 6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 komplet – dotyczy statków o długości 24 m i powyżej 17 Jednostki Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa inne niż wymienione w lp. 14 i 15 18 Łodzie służby państwowej specjalnego przeznaczenia o długości do 15 m Krajowa Przybrzeżna 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. 2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowania człowieka za burtą. 3. Koła ratunkowe:
34. a)minimum 4 sztuki – dla statków o długości poniżej 24 m,
35. b)minimum 6 sztuk – dla statków o długości 24 m i powyżej – z których 1 koło na każdej burcie statku powinno być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlno-dymną. Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno-dymna może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pławką świetlną i pławką dymną dostępną w sterówce z możliwością szybkiego jej użycia. 4. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na statku oraz dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1/2 kompletu – dotyczy statków o długości 24 m i powyżej 1. Tratwa ratunkowa o pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na łodzi lub kombinezony ratunkowe: dla każdej osoby, lub kombinezony ochronne: dla każdej osoby – pod warunkiem uwzględnienia istniejących zagrożeń. 2. Koła ratunkowe: co najmniej 1 sztuka, która powinna być wyposażona w linkę ratunkową. 3. Pasy ratunkowe: po 1 dla każdej osoby na łodzi. 4. Kamizelki pneumatyczne: dla każdej osoby pracującej na pokładzie lub wykonującej czynności inspekcyjne Uwagi: 1. Dla statków wymienionych w lp. 9–12, 14, 15, 17 i 18 nie sporządza się planu rozmieszczenia środków i urządzeń ratunkowych na statku, o którym mowa w ust. 3 części I niniejszego załącznika do rozporządzenia. 2. Jeżeli wymagane tratwy ratunkowe nie mogą być w łatwy sposób przemieszczane z burty na burtę na tym samym pokładzie, należy zapewnić dodatkowe tratwy ratunkowe w takiej liczbie, aby na każdej burcie ich pojemność zapewniła miejsca dla ogólnej liczby osób na statku. 3. Komplet wyrzutni linki ratunkowej obejmuje 4 rakiety i 4 linki.  Dziennik Ustaw – 27 – Poz. 142 Załącznik nr 226) MINIMALNY ZESTAW URZĄDZEŃ NAWIGACYJNYCH I RADIOWYCH MINIMALNY ZESTAW URZĄDZEŃ NAWIGACYJNYCH I RADIOWYCH ORAZ ŚRODKÓW SYGNAŁOWYCH Załącznik nr 226) ORAZ ŚRODKÓW SYGNAŁOWYCH I. Postanowienia ogólne 1. Urządzenia nawigacyjne i radiowe oraz środki sygnałowe powinny odpowiadać wymaganiom określonym w Konwencji SOLAS i w ustawie z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu morskim (Dz. U. z 2025 r. poz. 572) oraz posiadać odpowiednie atesty uznanych przez administrację morską podmiotów dokonujących atestacji urządzeń i wyposażenia statku. 2. Środki i urządzenia znajdujące się na statkach pasażerskich w żegludze krajowej, statkach towarowych i rybackich w żegludze międzynarodowej zbudowanych w dniu 1 maja 2004 r. lub po tej dacie, wymienione w aktach wykonawczych wydanych przez Komisję Europejską na podstawie art. 35 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/90/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie wyposażenia morskiego i uchylającej dyrektywę Rady 96/98/WE, powinny posiadać znak zgodności. W przypadku statków zbudowanych przed dniem 1 maja 2004 r. wymaganie to dotyczy tylko nowo montowanego wyposażenia. Na pozostałych statkach dopuszcza się urządzenia ze świadectwem uznania typu upoważnionej uznanej organizacji. 3. Znajdujące się na statku niesprawne urządzenia nawigacyjne, radiowe i środki sygnałowe, które nie są wymagane przez przepisy niniejszego załącznika do rozporządzenia, demontuje się i usuwa ze statku. 4. Statek towarowy i specjalistyczny o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej uprawiające żeglugę krajową wyposaża się w urządzenia nawigacyjne, radiowe i środki sygnałowe określone przez właściwego dyrektora urzędu morskiego, jeżeli jest to możliwe, w takim zakresie jak statek uprawiający żeglugę międzynarodową, a w każdym przypadku – w minimum takim zakresie jak statek o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek odpowiadający tym statkom pod względem charakteru i rodzaju uprawianej żeglugi. 5. Wyposażenie w urządzenia radiowe statków towarowych i specjalistycznych o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej określa Konwencja SOLAS. 6. Statki rybackie o długości poniżej 24 m zbudowane w dniu 1 stycznia 2013 r. lub po tej dacie powinny spełniać wymagania radiowe określone dla statków towarowych w części III lp. 21–26 niniejszego załącznika do rozporządzenia. 7. Niniejszy załącznik do rozporządzenia nie ma zastosowania do statków bez własnego napędu.  Dziennik Ustaw II. – 28 – Poz. 142 Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych i radiowych oraz środków sygnałowych dla statków pasażerskich w pasażerskiej żegludze krajowej D 1 Kompas magnetyczny główny 1 1 1 1 szt. Z aktualną tabelą dewiacji i aktualnym atestem 2 Kompas magnetyczny sterowy – – – 1 szt. Nie jest wymagany, jeżeli informacja z kompasu głównego o kursie jest dostępna dla sternika w miejscu sterowania 3 Kompas żyroskopowy – – – 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej 4 Urządzenie do przekazywania kursu (THD) – 1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r. 5 Mapy nawigacyjne lub ECDIS – 1 1 1 6 Radar 1 1 1 1 szt. 7 Elektroniczne urządzenie nakresowe (EPA) – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r. 8 Reflektor radarowy 1 1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) poniżej 200 jednostek 9 GPS – 1 1 1 szt. 10 Navtex – – 1* 1 szt. * Dotyczy statków w żegludze krajowej powyżej 20 Mm od brzegu 11 Echosonda – 1 1 1 szt. Dotyczy statków o długości 24 m i powyżej 12 Sonda ręczna 1 1 1 1 szt. 13 Log mierzący prędkość po wodzie – – – 1 szt. 14 Lornetka pryzmatyczna 1 1 1 1 szt. 15 Przechyłomierz – 1 1 1 szt. 16 Barometr (aneroid) – – – 1 szt. 17 System odbioru sygnałów dźwiękowych – – – 1 szt. 18 Telefon lub inne urządzenie przekazujące kurs do awaryjnego stanowiska sterowego, jeżeli nie jest możliwe skuteczne wydawanie komend głosem – 1 1 1 szt. Lp. Urządzenia i środki C B Jednostka Porty i przystanie portowe Klasa statku Uwagi zestaw/ Odpowiednie do trasy planowanego rejsu szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 50 jednostek i powyżej Dotyczy statków z całkowicie zamkniętym mostkiem zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r.  Dziennik Ustaw – 29 – Poz. 142 19 Radiotelefon VHF z DSC z niezależnym źródłem zasilania 1 1 1 1 szt. 20 Radiotelefon przenośny do łączności dwukierunkowej (GMDSS) 1 2 2 3 szt. 21 Radiopława awaryjna 406 MHz – – 1 1 szt. 22 Transponder radarowy – 1 1 1 szt. Dotyczy statków w żegludze powyżej 1,5 Mm od miejsca schronienia 23 BNWAS 1 1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 150 jednostek i powyżej 24 Latarnie sygnałowo-pozycyjne 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami Konwencji w sprawie międzynarodowych przepisów o zapobieganiu zderzeniom na morzu (COLREG) 25 Lampa do sygnalizacji dziennej i zapas żarówek – – 1 1 szt. 26 Przyrząd do nadawania sygnałów dźwiękowych (gwizdek zgodnie z prawidłem 32) 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami COLREG 27 Dzwon, gong 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami COLREG 28 Znaki dzienne 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami COLREG 29 Flagi MKS 1 1 1 1 kpl. W żegludze krajowej wymagane flagi A, B, C, G, H, N, O 30 Pławka dymna pomarańczowa 1 1 1 1 szt. 31 Rakiety spadochronowe czerwone – 6 12 12 szt. III. Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych i radiowych oraz środków sygnałowych dla statków towarowych o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek osłonięta krajowa międzynarodowa 1 Kompas magnetyczny główny 1 1 1 1 szt. Z aktualną tabelą dewiacji i aktualnym atestem 2 Kompas magnetyczny sterowy – – – 1 szt. Nie jest wymagany, jeżeli informacja z kompasu głównego o kursie jest dostępna dla sternika w miejscu sterowania 3 Kompas żyroskopowy – – – 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 150 jednostek i powyżej Lp. Urządzenia i środki Jednostka portowa Rodzaje żeglugi Uwagi  Dziennik Ustaw – 30 – szt. Poz. 142 4 Urządzenie do przekazywania kursu (THD) – – 1 1 Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r. 5 Mapy nawigacyjne lub ECDIS – 1 1 1 6 Radar 1 1 1 1 szt. 7 Elektroniczne urządzenie nakresowe (EPA) – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r. 8 Reflektor radarowy 1 1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 200 jednostek i poniżej 9 GPS – 1 1 1 szt. 10 Navtex – – 1* 1 szt. * Dotyczy statków w żegludze krajowej powyżej 20 Mm od brzegu 11 Echosonda – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej 12 Sonda ręczna 1 1 1 1 szt. 13 Log mierzący prędkość po wodzie – – – 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r. 14 Sekstant – – – 1 szt. Dotyczy statków w żegludze oceanicznej 15 Chronometr – – – 1 szt. Dotyczy statków w żegludze oceanicznej 16 Lornetka pryzmatyczna 1 1 1 2 szt. 17 Przechyłomierz – – 1 1 szt. 18 Barometr (aneroid) – – – 1 szt. 19 System odbioru sygnałów dźwiękowych – – – 1 szt. 20 Telefon lub inne urządzenie przekazujące kurs do awaryjnego stanowiska sterowego, jeżeli nie jest możliwe skuteczne wydawanie komend głosem – 1 1 1 szt. 21 Radiotelefon VHF z niezależnym źródłem zasilania 1 – – – szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) poniżej 300 jednostek 22 Radiotelefon VHF z DSC z niezależnym źródłem zasilania – 1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) poniżej 300 jednostek 23 Radiotelefon MF z DSC lub uznana mobilna stacja satelitarna – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) poniżej 300 jednostek uprawiających żeglugę w obszarze A2 24 Radiotelefon przenośny do łączności dwukierunkowej (GDMSS) – – 2 2 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) poniżej 300 jednostek zestaw/ Odpowiednie do trasy planowanego rejsu szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 50 jednostek i powyżej Dotyczy statków z całkowicie zamkniętym mostkiem zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r.  Dziennik Ustaw – 31 – Poz. 142 25 Radiopława awaryjna 406 MHz – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) poniżej 300 jednostek w żegludze międzynarodowej oraz statków w żegludze krajowej uprawiających żeglugę w odległości powyżej 20 Mm od brzegu 26 Transponder radarowy – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) poniżej 300 jednostek 27 BNWAS – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 150 jednostek i powyżej 28 Latarnie sygnałowo-pozycyjne 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami COLREG 29 Lampa do sygnalizacji dziennej i zapas żarówek – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 150 jednostek i powyżej 30 Przyrząd do nadawania sygnałów dźwiękowych (gwizdek zgodnie z prawidłem 32) 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami COLREG 31 Dzwon, gong 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami COLREG 32 Znaki dzienne 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami COLREG 33 Flagi MKS 1 1 1 1 kpl. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 50 jednostek i powyżej. W żegludze portowej, osłoniętej i krajowej wymagane flagi A, B, C, G, H, N, O 34 Rakiety spadochronowe czerwone – 3 6 12 szt. IV. Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych i radiowych oraz środków sygnałowych dla statków rybackich, łodzi rybackich oraz łodzi o długości poniżej 15 m osłonięta krajowa międzynarodowa 1 Kompas magnetyczny główny 1 1 1 1 szt. Z aktualną tabelą dewiacji i aktualnym atestem 2 Kompas magnetyczny sterowy – – – 1 szt. Nie jest wymagany, jeżeli informacja z kompasu głównego o kursie jest dostępna dla sternika w miejscu sterowania 3 Kompas żyroskopowy – – – 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej 4 Urządzenie do przekazywania kursu (THD) – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r. 5 Mapy nawigacyjne lub ECDIS – 1 1 1 Lp. Urządzenia i środki Jednostka portowa Rodzaje żeglugi Uwagi zestaw/ Odpowiednie do trasy planowanego rejsu. szt. Nie dotyczy łodzi otwartopokładowych  Dziennik Ustaw 1) – 32 – Poz. 142 6 Radar 1 1 1 1 szt. Nie dotyczy łodzi otwartopokładowych w żegludze portowej, osłoniętej i krajowej do 20 Mm od brzegu 7 Elektroniczne urządzenie nakresowe (EPA) – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r. 8 Reflektor radarowy 1 1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 200 jednostek i poniżej 9 GPS – 1 1 1 szt. 10 Navtex – – 1* 1 szt. * Dotyczy statków w żegludze krajowej powyżej 20 Mm od brzegu 11 Echosonda – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej 12 Sonda ręczna 1 1 1 1 szt. 13 Log mierzący prędkość po wodzie – – – 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r. 14 Sekstant – – – 1 szt. Dotyczy statków w żegludze oceanicznej 15 Chronometr – – – 1 szt. Dotyczy statków w żegludze oceanicznej 16 Lornetka pryzmatyczna 1 1 1 2 szt. 17 Przechyłomierz – – 1 1 szt. 18 Barometr (aneroid) – – – 1 szt. 19 Telefon lub inne urządzenie przekazujące kurs do awaryjnego stanowiska sterowego, jeżeli nie jest możliwe skuteczne wydawanie komend głosem – 1 1 1 szt. 20 Radiotelefon VHF z niezależnym źródłem zasilania1) 1 1 1 – szt. Dotyczy statków w żegludze osłoniętej i krajowej do czasu utrzymania nasłuchu na kanale 16 21 Radiotelefon VHF z DSC z niezależnym źródłem zasilania1) – 1 1 1 szt. Dotyczy statków w żegludze osłoniętej i krajowej po zakończeniu nasłuchu na kanale 16. Statki posiadające radiotelefon VHF z DSC nie muszą spełniać wymogów określonych w lp. 20 22 Radiotelefon MF z DSC lub uznana mobilna stacja satelitarna – – 1 1 szt. Dotyczy statków uprawiających żeglugę w obszarze A2. W rejonie Morza Bałtyckiego dotyczy statków uprawiających żeglugę w odległości powyżej 20 Mm od brzegu, jeżeli nie posiadają radiopławy awaryjnej 406 MHz 23 Radiotelefon przenośny do łączności dwukierunkowej (GMDSS) – – – 2 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 50 jednostek i powyżej Niezależnie od postanowień zawartych w lp. 22 i 23 łodzie otwartopokładowe w żegludze osłoniętej ograniczonej do 6 Mm od brzegu oraz w żegludze krajowej ograniczonej do 6 Mm od brzegu mogą być wyposażone w przenośne radiotelefony VHF.  Dziennik Ustaw – 33 – Poz. 142 24 Radiopława awaryjna 406 MHz – – 1 1 szt. 25 Transponder radarowy – – – – szt. 26 Latarnie sygnałowo-pozycyjne 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami COLREG. Nie dotyczy łodzi uprawiających żeglugę krajową w porze dziennej, przy widzialności powyżej 2 Mm 27 Lampa do sygnalizacji dziennej i zapas żarówek – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 150 jednostek i powyżej 28 Przyrząd do nadawania sygnałów dźwiękowych (gwizdek zgodnie z prawidłem 32) 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami COLREG 29 Dzwon, gong 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami COLREG 30 Znaki dzienne 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami COLREG 31 Flagi MKS 1 1 1 1 kpl. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 50 jednostek i powyżej. W żegludze portowej, osłoniętej i krajowej wymagane flagi B, C, N, O 32 Pławka dymna pomarańczowa 1 1 1 1 szt. 33 Rakiety spadochronowe czerwone – 3 6 12 szt. V. Dotyczy wszystkich statków w żegludze międzynarodowej oraz statków w żegludze krajowej uprawiających żeglugę w odległości powyżej 20 Mm od brzegu, jeżeli nie posiadają radiotelefonu MF z DSC Statki w żegludze międzynarodowej ograniczonej do Morza Bałtyckiego mogą być wyposażone w 6 rakiet. Łodzie2) w żegludze osłoniętej i krajowej ograniczonej do 6 Mm od brzegu mogą być wyposażone w 3 rakiety lub 6 pochodni ręcznych czerwonych Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych, radiowych i środków sygnałowych dla statków specjalistycznych i statków przewożących personel przemysłowy o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek oraz dla statków służby państwowej specjalnego przeznaczenia Lp. Urządzenia i środki portowa osłonięta krajowa międzynarodowa Jednostka Rodzaje żeglugi Uwagi 1 Kompas magnetyczny główny 1 1 1 1 szt. Z aktualną tabelą dewiacji i aktualnym atestem 2 Kompas magnetyczny sterowy – – – 1 szt. Nie jest wymagany, jeżeli informacja z kompasu głównego o kursie jest dostępna dla sternika w miejscu sterowania 2) Jednostki o długości poniżej 15 m.  Dziennik Ustaw – 34 – Poz. 142 3 Kompas żyroskopowy – – – 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej 4 Urządzenie do przekazywania kursu (THD) – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r. 5 Mapy nawigacyjne lub ECDIS – 1 1 1 6 Radar 1 1 1 1 szt. 7 Elektroniczne urządzenie nakresowe (EPA) – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r. 8 Reflektor radarowy 1 1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 200 jednostek i poniżej 9 GPS – 1 1 1 szt. 10 Navtex – – 1* 1 szt. * Dotyczy statków w żegludze krajowej powyżej 20 Mm od brzegu 11 Echosonda – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej 12 Sonda ręczna 1 1 1 1 szt. 13 Log mierzący prędkość po wodzie – – – 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r. 14 Sekstant – – – 1 szt. Dotyczy statków w żegludze oceanicznej 15 Chronometr – – – 1 szt. Dotyczy statków w żegludze oceanicznej 16 Lornetka pryzmatyczna 1 1 1 2 szt. 17 Przechyłomierz – – 1 1 szt. 18 Barometr (aneroid) – – – 1 szt. 19 System odbioru sygnałów dźwiękowych – – – 1 szt. 20 Telefon lub inne urządzenie przekazujące kurs do awaryjnego stanowiska sterowego, jeżeli nie jest możliwe skuteczne wydawanie komend głosem – 1 1 1 szt. 21 Rozgłośnia statkowa lub inne 1 urządzenie umożliwiające przekazywanie komunikatów do miejsca wykonywania transferów 1 1 1 szt. Dotyczy statków przewożących personel przemysłowy 22 Radiotelefon VHF z niezależnym źródłem zasilania 1 – – – szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) poniżej 300 jednostek 23 Radiotelefon VHF z DSC z niezależnym źródłem zasilania – 1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) poniżej 300 jednostek zestaw/ Odpowiednie do trasy planowanego rejsu szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 50 jednostek i powyżej Dotyczy statków z całkowicie zamkniętym mostkiem zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 r.  Dziennik Ustaw – 35 – Poz. 142 24 Radiotelefon MF z DSC lub uznana mobilna stacja satelitarna – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) poniżej 300 jednostek uprawiających żeglugę w obszarze A2 25 Radiotelefon przenośny do łączności dwukierunkowej (GMDSS) – – 2 2 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) poniżej 300 jednostek 26 Radiopława awaryjna 406 MHz – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) poniżej 300 jednostek w żegludze międzynarodowej oraz statków w żegludze krajowej uprawiających żeglugę w odległości powyżej 20 Mm od brzegu 27 Transponder radarowy – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) poniżej 300 jednostek 28 Latarnie sygnałowo-pozycyjne 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami COLREG 29 Lampa do sygnalizacji dziennej i zapas żarówek – – 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 150 jednostek i powyżej 30 Przyrząd do nadawania sygnałów dźwiękowych (gwizdek zgodnie z prawidłem 32) 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami COLREG 31 Dzwon, gong 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami COLREG 32 Znaki dzienne 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami COLREG 33 Flagi MKS 1 1 1 1 kpl. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 50 jednostek i powyżej. W żegludze portowej, osłoniętej i krajowej wymagane flagi A, B, C, G, H, N, O 34 Pławka dymna pomarańczowa 1 1 1 1 szt. 35 Rakiety spadochronowe czerwone – 3 6 12 szt.  Dziennik Ustaw – 36 – Poz. 142 Załącznik nr 326) Załącznik nr 326) MINIMALNY ZESTAW WYDAWNICTW IIPODRĘCZNIKÓW MINIMALNY ZESTAW WYDAWNICTW PODRĘCZNIKÓW ORAZ PRZYBORÓW NAWIGACYJNYCH ORAZ PRZYBORÓW NAWIGACYJNYCH Lp. Wyszczególnienie 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 1) 2) Rodzaj żeglugi międzynarodowa przybrzeżna krajowa osłonięta portowa Międzynarodowa konwencja o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS) wraz z kodeksami ISM, LSA i ISPS Międzynarodowa konwencja o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania świadectw oraz pełnienia wacht (STCW) Międzynarodowa konwencja o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (MARPOL) Międzynarodowa konwencja o liniach ładunkowych (LL)1)