Monitor Polski Nr A-U 2. - Poz. 168, 169 i 170 149 Za każdą godzin~ pilnowania ponad 8 godzin na dobę (bądź ponad 6 godzin w sobotę) do pełnych 12 godzin na dobę dozorCy otrzymują zasadnicze wynagrodzenie godzinowe powiększone o 10%, tj. po 1 zł 47 gr za godzinę. 3. Za godziny nadliczbowe, przekraczające 72-godzinną nonnę tygodniowo, wynagrodzenie oblicza się według zasad art. 16 ustawy z dnia 18 grudnia 1919 r. o czasie pracy w przemyśle i handlu (Dz. U. R. P. • 1933 r. Nr 94, poz. 734, z 1934 r. Nr 110, poz. 976, z 1936r. Nr 28, poz. 222, z 1945 r. Nr 21, poz.. 117, z 1946 r; Nr 51, poz. 285 oraz ,z 1950 ,r. Nr 13,pQZ. 1,22), 4. Do obliczenia dodatkowego wynagrodzenia ,godzi,nowego w przypadkach wymienionych w ust. 2 ' i ' 3 przyjmuje się jako zasadnicze wynagrodzenie godzinowe kwotę 1 zł 34 gr. § 4. Zarządzenie wchodzi w życie z dniem ogło szenia z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 1951 r. Minister Finansów: w z. E. Droiniah 169 .zARZĄDZENIE MINISTRA FlNANSOW z dnia 22 styCZIJia 1951 r. W sprawie trybu udzielania kredytów antycypacyjnych na poczet amortyzacji roku następnego bez obowiązku uzyskania uprzedniej zgody Ministerstwa Finansów. Na podstawie ł l ust. l pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dma l kwietnia 1950 r. w sprawie zakresu działania Ministra Finansów i zmiany zakresu działania PaMtwowej Komisji Planowania GQspodarezego (Dz. U. R. P. Nr 22, poz. 188) oraz w związku • § 74 instrukcji Nr 30 Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego o ogólnych zasadach planowania, wykonywania i finansowania remontów obiektów majątku trwałego jednostek gospodarki narodowej, zatwierdzonej zarządzeniem Nr 179 Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z dnia 21 lipca 1950 r. w sprawie ogólnych zasad planowania, wykonywania i finansowania remontów, zarządza ~, co następuje: § 1. Ustala się następujący tryb postępowania przy udzielaniu przedsiębiorstwom państwowym działającym na zasadzie rozrachunku gospodarczego kredytu antycypacyjnego na poczet amortyzacji roku następnego bez obowiązku uzyskanda uprzedniej zgody Ministerstwa Finansów. § 2. Kierownictwo przedsiębiorstwa, któremu ma udzielony kredyt antycypacyjny w omawianym trybie, sporządza protokół konieczności i pilności remontu, w którym:
- a)stwierdza i motywuje konieczność i pilność remontu;
- b)określa szkody gospodarcze, jakie mogą wyniknąć na skutek zwłoki w wykonaniu remontu;
- c)stwierdza niemożność zaniechania realizacji innego planowanego na dany rok remontu bez szkody gospodarczej; .
- d)stwlietdza, że posiadane na rachunku kapitalnych remontów środki zostały juź w całej pełni zaangażowane na inne remonty, jak również że kredyt antycypacyjny na amortyzację roku bieżącego został w całości zaangażowany bądź juź wykorzystany;
- e)stwierdza, iż należności za omawiany remont muszą być uregulowane w tenninie nie pozwa- by~ lającym Da zachowanie nonnalnego trybu, usta~ lonego dla udzielania kredytu antycypacyjnego na poczet amortyzacji roku następnego. § 3. l. Protokół, o którym mowa w § 2, przedsię biorstwo przesyła do swej jednostki nadrzędnej, uprawnionej do zatwierdzania wprowadzonych zmian w planach rzecwwo-finansowych kapitalnych remontów. 2. Jednostka, wymieniona w ust. l, stwierdza na otrzymanym protokole fakt, że:
- a)wszelkie możliwości przeniesień środków na finansowanie remontów z innych podległych jej przedsiębiol'S'tw zostały w danym roku wyczer- pane;
- b)przytoczone przez przedsiębiorstwo w protokole okoliczności uzasadniają zastosowanie uproszczonego trybu udzieleDIia kredytu antycypacyjnego na poczet amortyzacji roku następnego. ł 4. Protokół ze stwierdzeniami omówionymi W ł 3 właściwa jednostka nadrzędna przesyła do banku, finansującego przedsiębiorstwo, dla którego stanoWi on podstawę do udzielenia kredytu. § 5. Kredyt antycypacyjny, o którym mowa w niniejszym zarządzeniu, nie może przekroczyć 15% części planowanej na bieżący rok amortyzacji, przeznaczonej na kapitalne remonty. § 6. o udzieleniu przedsiębiorstwu kredytu antycypacyjnego na poczet amortyzacji roku następnego w trybie określonym ninJiejszym zarządzeniem właści wy oddział banku zawiadamia swoją centralę, która z kolei zawiadamia o tym Państwową Komisję Planowania Gospodarczego i Ministerstwo Finansów. § 7. Udzielanie przez właściwe jednostki nadrzęd ne przedsiębiorstw stwierdzeń na protokole faktów, o których mowa w § 3 ust. 2, mimo braku odpowiedniego dla nich uzasadnienia, uważane będzie za przekroczenie dyscypliny finansowej. § 8. Zarządzenie wchodzi w życie z dniem ogło szenia. Minister Finansów: w z. E. Droiniak 170 ZARZĄDZENIE MINISTRA FINANSOW z dnia 9 lutego 1951 r. w sprawie ulg podatkowych dla duchownych, pełniących funkcje duszpasterskie na obszarze Ziem Odzyskanych. W zwdązku z uchwałą Nr 61 Prezydium Rządu z dnia 31 stycznia 1951 r. w sprawie ulg podatkowych dla duchownych, pełni.ących funkcje duszpasterskie na obszarze Ziem Odzyskanych (Monitor .P olski Nr A-lO, poz. 152), na podstawie art. 3 u st. 2 i art. 35 d~kretu z dnia 26 października 1950 r. o zobowiąz aniach po- Monit or Polski NrA-ll 150 - datkowych (Dz. U. R. P. Nr 4!t, poz. 452) zarządza się~ co nas t~puje: § 1. Upoważnia się prezydia rad narodowych ~ wiat owych oraz. miejskich w miastach stanowiących pow iaty miejskie do ustalania na podstawie art. 3 ust. 1 d ekretu z dnia 26 października 1950 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. R. P. Nr 49, poz. 452) - duchownym, pełnią cym funkcje duszpasterskie na obszarze Ziem Odzyskanych, zobowiązań podatkowych za rok podatkowy 1951 : 1) w podatku gruntowym - w wysokości 250/0 należ nego podatku p rzypada j ącego od położonych na ~ tych ziemiach gospodarstw rolnych, poręczonych przez Pal'i.stwo proboszczom jako podstawa zaopatrzenia, 2) w podatku dochodowym w wysokości 250/0 nal eżnego podatku. § 2. Upoważnia się prezydia rad narodowych po- Poz. 170 i In ,------------------ wiatowycn oraz miejskich w miastach stanowiących powiaty miejskie do umarzania na podstawie art. '35 dekretu z dnia 26 października 1950 T. o zobowiązaniiu:h podatkowych -- duchownym, określonym w ł l, należnego (nie zapłaconego) za do dnia 31 grudnia 1950 r· podatku dochodowego oraz przypadającego od gospodarstw rolnych, o których Jll()wa w § 1 pkt l, podatku gruntowego i wkładów oszczędnościowych na fundusz B Społecznego Funduszu Oszczędnościowego. § 3. Ulgi, o których mowa w §§ 1 i 2, mogą być przyznawane z urzędu bądź na wniosek zainteresowanych podatników. . czas § 4. Zarządzenie dotyczy duchownych, pełniących funkcje duszpasterskie na obszarze Ziem Odzyskanych. § 5. Zarządzenie wchodzi w życie z dniem ogło szenia z mocą obowiązującą od dnia l stycznia 1951 r. Minister Finansów: w z. E. Droi.niak 171 ZARZĄDZENIE MINISTRA KOMUNIKACn z dnia 21 stycznia 1951 r. w sprawie ustanowienia i zakresu działania Na podstaw ie art. 1 i art. 2 pkt 4 i 5 d ekretu z dnia 8 stycznia 1946 r. o organizacji administracji i gospodarki motor yzacy jnej w Rzeczypospolitej P clskiej (Dz. U. R P. Nr 7, poz. 5B) or az w wykonaniu uchwały P rezyd ium Rz ądu z dn ia 14 grudnia 1950 r. w .sprawie p o w ołani a inspektorów gospodarki samochodowej (Monitor Polski Nr A-1 33, poz. 1
(98)zarządza się, co na s tępuje: § 1. Przy prezydiach woj ewódzkich rad n arC)dowych (rad n a rodowych m. s t. Warszawy i m . Ło dzi) ustana wia się w od.działach gospodarki samochodowej wy d z iałów komuni kacyjn ych stanowiska inspektorów gospodarki samochodowej. § 2. Inspektorów gospodarki samochodowej powołuj e i odwołuje Minister Komunikacji na wniosek prezydium wojewódzkiej rady narodowej (rad narod owych m. st. Warszawy i m. Łodzi) w r amach et atów osobowych, zatwierdzonych na jego wniosek przez Prezesa Rady Ministrów. § 3. Do zakresu działania inspektorów gospodarki samochodowej należy kontroia gospodarki samochodowej urzędów, przedsiębiorstw państwowych, spółdzielczych, central spółdzi elczo-państwowych, spółek prawnych, w których udział Skarbu Państwa jest większy niż 500/0, i nie uspołecznionych przedsię b iorstw transportu samochodowego oraz instruowan ie zatrudnionych w tej gospodarce kierowców i innych pracowników samochodowych. § 4. Określone w § 3 zadania wykonują inspektorzy gospodarki samochodowej przez:
- l)badanie ewid encji i dokumentacji dotyczącej eksploatacji i obsługi technicznej pojazdów samochodowych pod względem prawidłowości i terminowości ich prowadzenia; - 2) b ad anie sprawozdawczości . z zakresu eksploatacji i obsługi technicznej pojazdów samochodowych pod względem ich prawidłowości i terminowości; 3) kontrolę zużycia materiałów pędnych, smarów, ogumienia i· innych materiałów eksploatacyjnych oraz sposobu gospodarowania nimi; 4) kontrolę gospodarki częściami zamiennymi i zespołami pojazdów samochodowych pod względem inspektorów gospodarki samochodowej. prawidłowości ich magazynowania i użytkowania; 5) badanie stanu technicznego pojazdów ' samochodowych oraz dokonywanych przy nich zabiegów obsługi technicznej i napraw pod względem ich planowości, terminowości, celowości i jakości; 6) b adanie garaźy, zajezd...'1i, stacyj obsługi i warsztatów samochodowych pod względem:
- a)wła ś ciwego wykorzystania ich pomieszczeń i zabudowań,
- b)właściwego wykorzystania ich urządzeń obsłu gowych i naprawczych zarówno co do ich ilości jak i rod:taju,
- c)właściwego rozplanowania urządzeń obsługo wych i naprawczych co do przebiegu procesów technologicznych zabiegów, którym służą; 7) badanie gotowości technicznej pojazdów samochodowych; 8) badanie prawidłowości wykorzystania taboru pod względem:
- a)stosowania do transportu pojazdów samochodowych o właściwościach technicznych odpowiadających rodzajowi transportu,
- b)wykorzystania ładowności pojazdów samochodowych; . 9} kontrolę stosowania przepisów o używaniu pojazdów samochodowych; 10) kontrolę właściwego zatrudnienia kierowców i praktykantów na kierowców zawodowych; 11) instruowanie k.ierowców i innych pracowników zatrudnionych przy eksploatacji pojazdów samochodowych przy sposobności wykonywania czynności wyliczonych w poprzednich punktach z wyjątkiem pkt 6; 12) inne czynności zlecone przez Ministerstwo Komunikacji. § 5. 1. Inspektorzy gospodarki samochodowej wykonują swoje zadania: 1) przez wizytację garaży, zajezdni, stacyj obsługi, warsztatów i wszelkich innych miejsc eksploatacji pojazdów samochodowych ; 2) przez doraźną kontrolę przeprowadzaną na drogach publicznych.