Zarządzenie Ministra Finansów z dnia 27 maja 1952 r. w sprawie stosowania postanowień niektórych dewizowych przepisów wykonawczych wydanych przed dnie

· Monitor Polski Nr A-47 - 808 Poz. 647, 648 i 649 - 647 ZARZĄDZENIE MINISTRA FINANSOW z dnia 27 maja 1952 r. w sprawie uprawnień Narodowego Banku Polskiego do udzielania indywidualnych zezwoleń dewizowych. Na podstawie art. 11 ustawy dewizowej z dnia 28 marca 1952 r. (Dz. U. R. P. Nr 21, poz. 133) zarządza się, co następuje: §

2. Nadaje się Narodowemu Bankowi Polskiemu uprawnienia do udzielania zezwoleń indywidualnych: l) na czynności z zakresu obrotu wartościami dewizowymi z zagranicą i w kraju, na dysponowanie mieniem posiadanym za granicą oraz na wywóz i przywóz wyrobów użytkowych ze złota lub platyny, innych metali szlachetnych, kamieni szlachetnych i klejnotów - uzależnione przepisami prawa dewizowego od zezwolenia Ministrd Finansów~ z wyjątkiem zezwoleń na czynności własne Ministerstwa Fillansów i jednostek temu Ministerstwu podległych; 2) na posiadanie wartości dewizowych w kraju.
3. Wymienione uprawnienia Narodowego Banku Polskiego do udzielania zezwoleń indywidualnych nie dotyczą zatwierdzania umów, w wyniku których następują lub mają nastąpić płatności w stosunkach z zagranicą, ani zatwierdzania preliminarzy administracyjnych wydatków dewizowych. §
4. Warunki udzięlania przez Narodowy Bank Polski zezwoleń indywidualnych ustali instrukcja. §
5. Do decyzji .· Narodowego Banku Polskiego stosuje się odpowiednio przepis art. 10 ust. 2 ustawy dewizowej. §
6. Zarządzenie wchodzi w życie z dniem 5 czerwca 1952 r. Minister Finansów; K. DqblOwski 648 ZARZĄDZENIE MINISTRA FINANSOW z dnia 27 maja 1952 r. w sprawie stosowania postanowień niektórych dewizow ych przepisów wykonawczych wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy dewizowej. Na podstawie art. 9 ust. l, art. 10 ust. 1 pkt l i art. 41 ustawy dewizowej z dnia. 28 marca 1952 r. (Dz. U. R. P. Nr 21, poz. 133) zarządza się, co następuje: §
7. Do czasu wydania zarządzeń w wykonaniu ustawy dewizowej z dnia 28 marca 1952 r. (Dz.' U. R. P. Nr 21, poz. 133) należy w sprawach dewizowych nadal stosować wszystkie postanowienia zarządzeń, instrukcji, okólników i uchwał generalnych Ministra Skarbu, Ministra Finansów i Komisji Dewizowej obowiązujących w ' dniu 4 czerwca 1952 r., o ile nie są sprzeczne z przepisami tej ustawy dewizowej. §
8. Zarządzenie wchodzi w życie z dniem 5 czerwca 1952 r. Minister Finansów: K. Dqbrowski 649 ZARZĄDZENIE MINISTRA PRlEl\iYSł.U DROBNEGO I RZEMIOSł.A z dnia 30 kwietnia 1952 r. w sprawie cen obowiązujących na najbardziej powszechne naprawy podstawowych maszyn i narzędzi rolniczych oraz ich części. Na podstawie § 2 rozporządzenia Rady M'i nistrów z dnia 17 pażdżiernika 1947 r. w sprawie normowania wynagrodzeń za usługi oraz za wartość pracy i wydatków przy umowie o dzieło i przy wytwarzaniu lub. przetwarzaniu artykułów pierwszej potrzeby (Dz. U. R. P. Nr 67, poz. 418) oraz stosownie do § 4 uchwały Nr 106 Prezydium Rządu z dnia 1 marca 1952 r. w sprawie zaopatrzenia wsi w wytwory hutnicze i wyroby żelazne zarzą­ dza się, co następuje: §
9. Zarządzenie niniejsze dotyczy cen za wymienione w załączniku do niniejszego zarządzenia naprawy podstawowych maszyn i narzędzi rolniczych oraz ich części, wykonywane przez indywidualne zakłady rzemie ś lnicze. §
11. Ceny za naprawy określone w § 1 nie mo- gą przekraczać cen maksymalnych wymienionych w cen- niku maksymalnym za najbardziej powszechne naprawy podstawowych maszyn i narz ę dzi rolniczych oraz ich czę­ ści, stanowiącym załącznik do niniejszego zarządzenia. Ceny wymienione w 'c enniku . rozumie się jako za wykonaną usługę, łącznie z materiałem pomocniczym, jak koks, acetylen, tlen, karbid, drut do spawaniał smary itp., jednak bez kosztu części wymiennych oraz śrub, użytych do naprawy, które dolicza się po cenach detalicznych zwiększonych o
13. całkowitą należność
14. W przypadku braku gotowych części ceny za dorobienie części wymiennej z materiału własnego rzemieślnika nie mogą przekraczać więcej aniżeli 50010 ceny detalicznej takiego samego wyrobu masowego. §
16. Upoważnia się prezydia wojewódzkich rad narodowych do ustalania w uzasadnionych przypadkach, zwłaszcza o ile 'chodzi o okręgi uprzemysłowione, na wniosek izby rzemieślniczej cen przekraczających ceny wymienione we wskazanym wyżej cenniku, nie więcejl jednak niż o
18. Podwyższenie ceny dotyczyć może terenu całego województwa lub jego części.