MONI-'TOR POLSKI DZIENNIK URZ~DOWY POLSKIEJ RZECZY POS POL IlEJ LUDOWEJ Nr 40 Warszawa, dnia 10 grudnia 1974 r. TRES Poz.: c: u C H W A t Y R A D Y M I N I S T R O W: 232 - nr 258 z dnia 8 listopada 1974 r. w sprawie gospodarowania wtórnymi 405 233 - nr 271 z dnia 25 listopada 1974 r. w sprawie właściwości organów do ustalania cen oraz trybu postępowania przy ich ustalaniu. 407 niemetalicznymi surowcami Z A R Z Ą D Z E N I A: 234 - Ministrów Spraw Wewnętrznych I Obrony Narodowej ' z dnia 18 listopada 1974 r. w sprawie przeprowadzenia poboru w okresie wiosennym 1975 r. 235 - Ministra Finansów z dnia 19 listopada 1974 r. w sprawie amortyzacji niektórych trwałych 415 236 - Ministra Handlu Wewnętrznego I Usług z dnia 8 listopada 1974 r. zmieniające zarządzenie w sprawie wypieku. wżycia surowców do wypieku oraz wprowadzania do obrotu pieczywa piekarskiego • 416 środków 415 232 UCHW AtA Nr 258 RADY MINISTRÓW z dnia 8 listopada 1974 r. w sprawie gospodarowanIa nłemetalicznymi surowcami wtórnymi. W celu zapewnienia prawidłowego gospodarowania nieme ta licznymi surowcami wtórnymi Rada Ministrów uchwala. co następuje: § l. l. Uchwała ustala zasady gospodarowania niemetalicznymi:
- l)odpadami powstającymi w toku produkcji, świadcze nia usług lub obrotu, 2) przedmiotami nieużytecznymi zakwalifikowanymi na surowce wtórne w trybie określonym odrębnymi przepisam1, 3) odpadkami po użytkowymi i pokonsumpcyjnymi, zwanymi dalej "surowcami wtórnymi". 2. Uchwala nie dotyczy tych mineralnych surowców odpadowych, których zagospodarowanie określają odręb ne przepisy. § 2. Jednostki gospodarki uspołecznionej są obowią zane do podejmowania niezbędnych przedsięwzięć organi~ zacyjnych i technicznych, mających na celu zmniejszanie powstawania odpadów w toku produkcji. 1. Jednostki gospodarki uspołecznionej są obodo wykorzystania powstających u nich surowców wtórnych, przede wszystkim dla zaspokojenia własnych potrzeb surowcowych. 2. Jeżeli ekonomicznie uzasadnione zastosowanie su· rowców wtórnych zamiast surowców pierwotnych <p'Owoduje zwiększony nakład pracy, udokumentowanepr l!';elHoczenie funduszu płac z tego tytułu uważa się ' za ' -ihiJsarlnione i usprawiedliwione. Przepis ten nie dotyczy 'jednostek organizacyjnych działających na podstawie uchwały § 3. wiązane nr 329 Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1972 r. w sprawie wprowadzania kompleksowych zasad ekonomiczno-finansowych w niektórych jednostkach i organizacjach gospodarczych. 3. Jeżeli rachunek ekonomiczny wskazuje na efekprzerobu powstających w przedsiębiorstwie surowców wtórnych dotychczas nie wykorzystanych, zaleca się tym przedsiębiorstwom uzupełnienie parku maszynowego urządzeniami do przerobu surowców wtórnych. tywność 4. Jeżeli zagospodarowanie surowców wtórnych tego wymaga, mogą być tworzone w istniejących przedsiębior stwach oddziały produkcji ubocznej prowadzone na wewnętrznym rozrachunku gospodarczym albo odrębne specjalistyczne przedsiębiorstwa. § 4. 1. Surowce wtórne, które nie mogą być zagospodarowane w trybie przepisów § 3, powinny być sprzedane jednostkom zajmującym się obrotem surowcami wtórnymi, innym jednostkom gospodarki uspołecznionej albo jednostkom gospodarki nie uspołecznionej. 2. Państwowa Rada Gospodarki Materiałowej w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami może ustalić wykaz surowców wtórnych, które są nabywane przez jednostki zajmujące się obrotem surowcami wtórnymi na zasadach wyłączności. 3. Surowce wtórne przewidziane do sprzedaży powinny być odpowiednio gromadzone i wstępnie przygotowy' wane, np. przez czyszczenie, sortowanie, belowanie, podsuszanie, zagęszczanie i stosowanie innych form uzda tniania. Monitor Polski Nr 40 - 406 ----------------------------~ § 5. Jednostka państwowa może przekazać nieodplatnie zbędne surowce wtórne jednostce państwowej lub innej jednostce gospodarki uspołecznionej, jeŻ2li surowce te są potrzebne jednostce przejmującej na cele jej statutowej dziala:lności oświil towej, naukowej, szkoleniowej lub w zakresie pomocy spoleczn e j. § 6. Surowce wtórne, których nie można zagospoda- rować zgodnie z przepisami § 3, 4 i 5, należy zniszczyć, gdy nakazują to względy be z pieczeństwa, higieny i porządku w przedsiębiorstwie, zgodnie ze wskazaniami właściwych organów ochrony środowiska naturalnego człowieka. Decyzję o zniszczeniu podejmuje dyrektor (kierownik) jednostki organizacyjnej, w której surowce wtórne się znajdują, a w odniesieniu do surowców wtórnych określonych w § 4 ust. 2 - na podstawie opinii jednostki zajmującej się obrotem surowcami wtórnymi na zasadzie wyłączności. § 7. Ministrowie (kierownicy urzędów centralnych) są obowiązani zapewnić warunki optymalnego- i racjonalnego wyk orzystania surowców wtórnych powstających w podleqłych i nadzorowanych jednostkach organizacyjnych oraz sprawują kontrolę właściwego wykorzystania surowców wtórnych przez te jednostki. ~ 8. Państwowa Rada Gospodarki Materiałowej ustala w porozumieniu z właściwymi ministrami, jakie' surowce wtórne powinny być objęte koordynacją branżową, natomiast w odniesieniu do koordynacji rrpiędzyresortowej przedsta wia Prezesowi Rady Ministrów wnioski dotyczące właściwości orqanów sprawujących tę koordynację. § 9. Ministrowie sprawujący koordynację branżową i międzyresortową w zakresie gospodarowania surowcami vtórnymi (§ 8) są obowiązani do: 1) ustalania zasad gospodarowania poszczególnymi rodzajami surowców wtórnych, 21 sporządzania bilansów surowców wtórnych, 3) opracowywania wieloletnich resortowych programów g ospodarowanJa surowcami wtórnymi, na podstawie ramowych proqramów, 4) ujm owania w proj e ktach rocznych planów zadań wynikając y ch z programów, o których mowa w pkt 3, oraz z bi e żącej analizy sytuacji, 5) za pewniania środków na prace badawcze, rozwojowe i wdrożeniowe W zakresie zagospodarowania surowców wtórny ch, 6) opracowywania kompleksowych założ e ń zagospodarowania surowców wtórnych przy projektowaniu nowych zakładów przemysłowych lub przy rekonstrukcji i modernizacji istniejących zakładów przemysłowych, 7) zapewniania nakładów inwestycyjnych na realizację z a dań zwi ązanych z zagospodarowaniem surowców wtórnych. § 10. Bilanse surowców wtórnych, o których mowa w § 9 pkt 2, powinny być uwzględniane przy opracowywaniu bilansów VV bilansach materiałowych naw wypadku gdy surowce wtórne mogą zastępować surowce pierwotne, należy zakładać pierwszeńs t wo wykorzystania surowców wtórnych. materiałowych. leży stosować zasadę, że § 11. Zasady organizacji skupu i obrotu surowcami wtórnymi okreś l a Państwowa Rada Gospodarki Materiało wej w porozumieniu z właściwymi ministrami. § 12. 1. Wprowadza się dodatkowe wynagrodzenie za zbieranie, sortowanie, pakowanie, belowanie i stosowanie innych form uzdatniania oraz przekazywanie do skupu I przetwórstwa (zużycia) surowców wtórnych poużytko wych i pokonsumpcyjnych. - Poz. 232 - -----------------------------------------------2. Wypłaty dodatkowych wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1, dokonywane są: 1) w jednostkach organizacyjnych działających na podstawie uchwały nr 329 Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1972 r. w sprawie wprowadzania kompleksowych zasad ekonomiczno-finansowych w niektórych jednostkach i organizacjach gospodarczych - z dyspozycyjnego funduszu płac, 2) w pozostałych jednostkach organizacyjnych ze środ ków poza planem funduszu płac - zależnych od wysokości wpływów ze sprzedaży surowców wtórnych. 3. Minister Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami i Państwową Radą Gospodarki Materiałowej ustala szczegółowe zasady wypIaty dodatkowych wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1 i 2. § 13. W zakresie zagospodarowywania surowców wtórnych: 1) Państwowa Rada Gospodarki Materiałowej:
- a)koordynuje wieloletnie resortowe programy zagospodarowania surowców wtórnych,
- b)prowadzi analizy i kontrolę realizacji programów zagospodarowania surowców wtórnych,
- c)koordynuje organizację skupu i utylizacji surowców wtórnych,
- d)inicjuje w porozumieniu z Ministrem Nauki, Szkolnictwa" Wyższego i Techniki i zainteresowanymi ministrami resortowe badania naukowe i prace doświadczalne mające na celu rozszerzenie zakresu najbardziej efektywnego wykorzystania surowców wtórnych,
- e)prowadzi i koordynuje współpracę gospodarczą i naukowoctechniczną z' zagranicą,
- f)wydaje biuletyn informujący o rozwoju i osiągnię ciach techniki w zakresie zagospodarowania surowców wtórnych w kraju i za granicą, 2) Komisja Planowania przy Radzie Ministrów:
- a)opracowuje metody i tryb bilansowania surowców wtórnych,
- b)ujmuje w projektach narodowego planu społeczno gospodarczego ważniejsze zadania i środki w celu prawidłowego zagospodarowania surowców wtórnych. § 14. 1. Wojewodowie (prezydenci miast wyłączonych z województw) zapewnią zagospodarowanie surowców wtórnych powstających w jednostkach podporządkowa nych radom narodowym oraz koordynację przedsięwzięć organizacyjnych w zakresie intensyfikacji zbiórki i skupu surowców wtórnych z gospodarstw domowych. 2. Terenowe organy administracji państwowej wszystkich stopni powierzą osobom, które organizują skup metalicznych surowców wtórnych, organizowanie rówmez zbiórki i skupu niemetalicznych surowców wtórnych od jednostek podporządkowanych radom narodowym, jednostek gospodarki nie uspołecznionej i z gospodarstw domowych, inicjowanie zbiórki surowców wtórnych z przeznaczeniem funduszy uzyskanych z ich sprzedaży na cele społeczne oraz udzielanie pomocy jednostkom skupu oraz administracjom domów mieszkalnych w organizacji pozyskiwania i dostaw tych surowców. § 15. 1. Jeżeli prawidłowe zagospodarowanie surowców wtórnych wymagać będzie dokonania inwestycji, banki finansujące inwestycje, na wniosek zainteresowanego Monitor Polski .Nr 40 - 407 ministra, mogą ustalić dłuższe niż ogólnie obowiązujące okresy spłat kredytów inwestycyjnych. § 20. 1. Tracą moc: 1) 2. Oprocentowanie kredytów, o których mowa w ust. 1, ustala się na 3% rocznie. 2) 3) uchwała nr 62 Rady Ministrów z dnia 24 marca 1965 r. w sprawie zasad gospodarowania niemetaIicznymi surowcami wtórnymi (Monitor Polski z 1968 r. Nr 48, poz. 336, z 1972 r. Nr 10, poz. 71 oraz z 1973 r. Nr 35, poz. 210). Terenowe organy administracji państwowej za- 2) pozostawienie istniejących punktów skupu albo skład nic surowców wtórnych, o których mowa w pkt 1, do czasu wyznaczenia nowej lokalizacji i uruchomienia zastępczych lub nowych obiektów, dogodnych dla mieszkańców zbywających posiadane surowce wtórne. § 18. Właściwość organów do ustalania cen na surowce wtórne oraz tryb postępowania przy ich ustalaniu regulują odrębne przepisy. uchwała nr 19 Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 1971 r. w sprawie intensyfikacji gospodarki nieme talicznymi surowcami wtórnymi w latach 1971-1975, z wyjątkiem § l oraz ramowego programu zagospo- darowania niemetaIicznych surowców wtórnych w latach 1971~1975, stanowiącego załącznik do uchwały, pewnią: 1) wyznaczanie przy projektowaniu nowych dzielnic mieszkaniowych odpowiednich lokali i terenów oraz ich przydzielanie na lokalizację specjalistycznych punktów skupu albo składnic surowców wtórnych, uchwała nr 114 Rady Ministrów z dnia 30 marca 1962 r. w sprawie gospodarki makulaturą oraz zwięk szenia wykorzystania tego surowca przez przemysł papierniczy (Monitor Polski Nr 33, poz. 154), § 16. Minister Gospodarki Terenowej i Ochrony- Srodowiska określi w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej, Przewodniczącym Państwowej Rady Gospodarki Materiałowej oraz z wojewodami i prezydentami miast wyłączonych z województw, jakie rodzaje surowców wtórnych mogą podlegać zbiórce i gromadzeniu na terenie budynków mieszkalnych w miastach, oraz zasady i tryb niszczenia surowców wtórnych powstających w jednostkach gospodarki uspołecznionej, zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska naturalnego człowieka. § 17. Poz. 232 i 233 - 2. Do czasu wydania przepIsow, O których mowa w § 12 ust. 3, pozostają w mocy przepisy wydane na podstawie § 3 uchwały wymienionej w ust. 1 pkt 1, dotyczące wynagradzania pracowników za zbiórkę i dostawy makulatury. § 21. Właściwi ministrowie oraz kierownicy urzędów centr;alnych uchylą przepisy prawne wydane na podstawie dekretu z dnia 29 pażdziernika 1952 r. o gospodarowaniu artykułami obrotu towarowego i zaopatrzenia (Dz. U. z 1952 r. Nr 44, poz. 301, z 1956 r. Nr 54, poz. 244 I z 1971 r. Nr 12, poz. 115), jeżeli przepisy te okażą się zbędne lub sprzeczne z przepisami niniejszej uchwały. § 19. Zaleca się zarządom centralnych związków spół dzielni odpowiednie stosowanie przepisów uchwały i przepisów wydanych na jej podsta wie. § 22. Uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1975 r. Prezes Rady Ministrów: w z. M. Jagielskl 233 UcHWAtA Nr 271 RADY MINISTROW z dnia 25 listopada 1974 r. w sprawie właściwości organów do ustalania cen oraz -trybu postępowania przy ich ustalaniu. W celu stworzenia warunków zapewniających wzmocnienie centralnego oddziaływania na kształtowanie cen oraz uelastycznienia systemu ich ustalania w stopniu odpowiadającym rozszerzonemu zakresowi samodzielności jednostek gospodarczych. a zwłaszcza wielkich organizacji gospodarczych, przy jednoczesnym zwiększeniu ich odpowiedzialności za prawidłową realizację polityki Państwa w dziedzinie cen, a także uproszczenia obowiązujących w tym zakresie przepisów, tak aby pozwalały one na dokładne określenie właściwości i odpowiedzialności każdego organu ustalającego ceny, zapewniały prawidłowe postępowanie przy kształtowaniu cen i umożliwiały skuteczną koordynację działalności organów ustalających ceny, na podstawie art. I ust. 1, 3 i 4 oraz art. 2 i 4 dekretu z dnia 3 czerwca 1953 r. o ustalaniu cen, opłat i stawek taryfowych (Dz. U. Nr 31, poz. 122) Rada Ministrów uchwala, co następuje: Rozdział 1 Przepisy ogólne. § 1. Uchwała określa: organów administracji państwowej oraz kierowników jednostek gospodarki uspołecznionej' do ustalania cen, marż handlowych i stawek zysku, 2) tryb postępowania przy ustalaniu cen, marż handlowych i stawek zysku. 1) właściwość § 2. Ilekroć w uchwale jest mowa o: ,
- l)organie administracji państwowej - należy przez to ministra, kierownika urzędu centralnego oraz organ administracji państwowej stopnia woJewódzkiego, rozumieć