Uchwała Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z dnia 19 września 1988 r. w sprawie realizacji reformy oraz aktualnej sytuacji społeczno-gospodarczej

Monitor Polski Nr 26 Poz. 229 398 229 UCHWAtA SEJMU POLSKIEJ RZECZYPOSPOLITEJ LUDOWEJ z dnia 19 września 1988 r: w , sprawie realizacji reformy oraz aktualnej sytuacji społeczno-gospodarczej kraju. Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej,uwzględniając powagę obecnej sytuacji gospodarczej, społecznej i politycznej, przykłada wielką wagę do rzetelnego przeanalizowanię, przyczyn wielu niepowodzeń w dziele reform. Uzna· jąc, że od reform wyzwalających mechanizmy proefektywnościowe nie może być odwrotu, Sejm uważa, że analiza, niepowodzeń winna stać się podstawą przygotowania przedsIęwzięć, które zagwarantują skuteczność i konsek. wencję w dziele niezbędnycb przemian. Trudności i sła­ bości polskiej gospodarki wiążą się z jednej strony z olbrzymimi obciążeniami wynikającymi z konieczności obsługi zadłużenia zagranicznego oraz przestarzałą, całko­ wicie nie odpowiadającą współczesności ' strukturą gospodarczą, a z drugiej strony z połowicznością 'dotychczasowych przekształceń systemowych. Gospodarka 'nasza jest w szczególnie niekorzystnym okresie. Przestały być ' skuteczne, nie do końca wyeliminowane, zasady systemu nakazowo-rozdzielczego, a nie za· częły skutecznie działać zasady i mechanizmy nowe. ' Bezwzględnym i obiektywnym wymogiem ekonomicznym jest dokonanie dalszych przekształceń. W ostatnim roku na drodze tych przekształceń ujawniło się więcej przeszkód niż ułatwień. Powstały poważne trudności mimo statystycznie dobrych wyników w produkcji przemysłówej i w handlu zagranicznym. Procesowi tworzenia prawnych podstaw do rozwijania przedsiębiorczości. liberalizmu założycielskiego,pluralizmu podmiotowego i wielosektoroWOSCl towarzyszy erozja infrastruktury ekonomicznej, związana z załamaniem rynk'u i gwałtownym spadkiem zaufania do pieniądza. W pełni zasadne okazały się obawy i wątpliWOŚci, jakie ,Sejm wyraził w uchwale z 21 stycznia 1988 r. co do skuteczności proponowanej wówczas przez Rząd polityki gospodarczej, a zwłaszcza operacji cenowo-dochodowej. Wyrazem słabości przewidywań i nieskuteczności polityki gospodarczej jest odchodzenie w praktyce od planowanych, ważnych proporcji gospodarczych, a w szczególności: - - 'Osiągnięcie poziomu wzrostu cen zakładanego w tzw. wariancie radykalnym, przedłożonym w referendum (57%), przy niezrealizowaniu zadań zakładanych w tzw. wariancie łagodnym, poważne przekrocżenie planowanego wzrostu Inwestycji, w tym zwłaszcza planu nakładów na roboty budowlano-montażowe, - - wzrost siły nabywczej ludności o kilkanaście procent, zamiast jej stabilizacji. przy istotnym obniżeniu stopy życiowej ' znacznej ' części społeczeństwa, zmniejszenie wolumenu zapasów w handlu o ponad 2(11/0 zamiast 'ich planowanego wzrostu, wbrew założeniom zwiększenia trudnego finansowania przedsiębiQrstw tempo wzrostu ich środków własnych jest zdecydowanie szybsze od dynamiki sprzedaży ich wyrobów w cenach bieżących, zamiast spadku udziału dotacji następuje ich wzrost, zamiast wzrostu udziału nakładów na rolnictwo i gospodarkę , żywnościową następuje jego spadek, planowany istotny, relatywnie szybszy wzrost płac w sferze budżetowej, zakładany vi operacji cenowo-dochodowej, zamienia się w grożbę dalszego ich relatywnego spadku na skutek zdecydowanie wyższego niż planowano wzrostu płac w sferze materialnej. Za zjawisko szczególnie niekorzystne, tak w wymiarze ekonomiczriym, jak i społecznym, Sejm uznaje jedilOczesne połączenie wysokiej inflacji cenowej z inflacją związaną z nierównowagą i wzrostem oszczędności przymusowych. Pogłębienie nierównowagi i eskalacja inflacji podważyły podstawy zakładanego przymusu ekonomicznego, selekcji przedsiębiorstw nieefektywnych i presji na rozwój innowacyjności. Zakres ruchów cen i słabość pozycji kupującego zdegradowały rolę rachunku ekonomicznego i zliberalizowały reguły ekonomiczne. Pogłębienie nierównowagi podważa jednocześnie konieczną racjonali: zację parametrów i obiektywną weryfikację pracy przed· siębiorstw. Osłabienie pieniądza i obawa przed pogłębieniem inflacji poważnie ograniczyły skłonność ludności i samodzielnych przedsiębiorstw do dobrowolnych oszczędności, co podważa podstawy gospodarności i blokuje drogi do równowagi. Zamiast wzrostu znaczenia regułekonomicz­ nych nastąpił więc paraliż mechanizmów reformy. PQważ­ ną przeszkodą dla rozwoju przedsiębiorczości stał się brak poczucia trwałości reguł ekonomicznych i prawnych. Nad. miernie rozbudowany i nieSpójny system przepisów prawnych jest naturalnym czynnikiem rozwoju tendencji biurokratycznych, hamujących inicjatywę i kreatywność pod- , miotów gospodarczych. W nuejsce oczekiwanych przez wszystkich zdecydowanych działań na rzecz radykalnego reformowania gospo- ' darki ujawniło się wiele nowych jej zagrożeń i dalsze poważne obniżenie kredytu społecznego zaufania do prowadzonych przedsięwzięć reformatorskich. Połączenie wysokiego wzrostu cen inarastającegó braku towarów spotę­ gowało niezadowolenie i zniecierpliwienie społeczne. I ' Powazne bariery w reformowaniu gospodarki są skutkiem niedostosowania polityki gospodarczej do wymogów reformy, a przede wszystkim braku jej zdecydowanego nakierowania na równoważenie i umacnianie pieniądza. Z jednej strony niesprawne okazały się reguły pieniężne i finansowe kreujące popyt poprzez płace i dochody, a z drugiej strony ujawnił się ostry brak sprawnego mechanizmu alokacji zasobów, co tworzy bariery na drodze proefektywnościowych i prorynkowych zmian w -strukturze - Monitor Pofski Nr 26 399 ' Poz. 229 i 230 gospodarki. Polityka gospodarcza nie dokonała zdecydowanego kroku, by zlikwidować nieefektywne wielkie jednostki, co blokuje zmiany strukturalne w pozostałych ,sferach gospodarki. Nie dokonano odczuwalriego postępu w zakresie demonopolizacji gospodarki i ograniczenia biurokratycznej nadbudowy. Realizacja proefektywnościowych celów reformy wymaga szybkiej likwidacji barier antymotywacyjnych, które hamują wzrost produkcji i wydajności pracy. W generalnych sprć;1wach systemowych Sejm z~ecy­ dowanie opowiada się za urynk;owieniem gospodarki i takimi przekształceniami w stosunkach własności, które powinny prowadzić do rzeczywistego wyodrębnienia autoSejm negatywnie ocenfa cały proces inwestycyjny. Dotyczy to tak inwestycji centralnych, jak i inwestycji nomicznych podmiotów gospodarczych, zainteresowanych w długofalowym rozwoju. przedsiębiorstw. W tej sferze powiększa się luka infla- . Wśród ostrych dylematów wyboru postawić musimy cyjna i wciąż rośnie rozproszenie frontu inwestycyjnego, na skutek czego narasta zamrożenie i zaangażowanie środ­ na to, co służy rzeczywistemu uzdrowieniu gospodarki ków 'inwestycyjnych. Zmiany struktury jnwestycji w po - i państwa. Nie służą temu , na pewno wszelkie groźby i próby naruszania spokoju społecznego, porządku prawważnym zakresie nie odpowiadają przyjętym wcześniej priorytetom; dotyczy to przede wszystkim rolnictwa i bu- nego w państwie i rytmu pracy gospodarki. Ich skutki downictwamieszkaniowego. Niska efektywność i nie- okazałyby się groźne tak dla społeczeństwa oraz gospodarki narodowej, jak i dla kontynuacji dzieła reform i posprawność procesu inwestycyjnego jest tym groźniejsza, rozumienia narodowego. , że nie można jej tłumaczyć trudnymi uwarunkowaniami Sejm uznaje za niebezpieczne zjawisko narastania żą­ społecznymi. diln rewindykacyjnych, wynikających z partykularnych Sejm stwierdza, że w sytuacji narastającej skali trud- interesów stojących w jaskrawej sprzeczności i obiektywnych problemów Rząd w stopniu ' niedostatecznym wyko- nymi interesami ekonomicznymi kraju. rzystuje nadzwyczajne uprawnienia i upoważnienia . Sejm stwierdza, że powodzenie reformy zależy rówSejm uważa, że niepowodzenia ostatniego okresu w nież od zmian w systemie sprawowania władzy. Opowia dając się za takimi zmianami. Sejm uznaje potrzebę kontyżadnym wypadku nie mogą prowadzić do osłabienia woli i działań reformatorskich. Muszą one doprowadzić do nuowania reformy naczelnych organów państwa, a także jasnego określenia wzajemnych relacji i kompetencji mię ­ zwiększenia zdecydowania w pokonywaniu barier syste mowych, świadomościowych i politycznych, jakie stoją dzy rządem a władzą polityczną . ' Nieodzowne staje się również wprowadzenie i egzekwowanie zasady osobistej na drodze do równowagi i efektywności. odpowiedzialności kadr kierowniczych administracji pańSejm za szczególnie ważne uznaje kompleksowe ' dzia- stwowej za realizację zadań. ' łania na rzecz równowaźenia gospodarki. Rozciąganie pro· Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, uznając zacesu równoważenia grozi erozją zasad reformy i dalszym sadność krytyki społecznej, stwierdza nieodzowność za. narastaniem niezadowolenia społecznego. W naszej sy- sadniczych i głębokich zmian w Rządzie, w administracji tuacji, przy wysoce nieprawidłowych proporcjach podziału centralnej i teren·o wej, które zagwarantują radykalne przydochodu narodowego, wyrażających się w poważnym spieszenie reformy gospodarczej i osiąganie założonych wzroście siły nabywczej ludności. działania propodażowe celów społecznych . . są niewystarczające . W okresie inflacji nie do utrzymania Sejm opowiada się za rozwiązywaniem trudnych projest do.t ychczasowy system cenotwórstwa, przy którym blemów w naszym kraju na drodze porozumienia i dialogu tak duży jest udział cen urzędowych. Zmniejsza to szanse narodowego oraz , pozyskiwania wszystkich sił proreforszybkiej racjonalizacji parametrów ekonomicznych i od- matorskich. ' dala perspektywę osiągnięcia realnej samodzielności ekonomicznej przedsiębiorstw. Marszałek Sejmu: R. Malinowski 230 r· UCHWAŁA - RADY PAŃSTW A z dnia 29 czerwca 1988 r. w sprawie trybu przedstawiania wniosków Q nadanie Krzyża Bitwy pod Lenfno oraz sposobu jego noszenia. Na podstawie art. 5 ust. 2 ' ustawy z dnia 26 maja 1988 ·r. o ustanowieniu Krzyża Bitwy pod Lenino (Dz. U . . Nr 21. poz. 136) Rada Państwa stanowi, co następuje: 3. Wnroski nie wymagają uzyskania wódzkich -komisji odznaczeń państwowych. § 1. 1. Wl)ioski o nadanie Krżyża Bitwy pod Lenino, zwanego dalej Krzyżem, w odniesieniu do osób, o których mowa wart. 5 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1988 r. o usta· nowieniu Krzyźa Bitwy pod Lenino (Dz. , U. Nr 21. poz. 136), przedstawiają Radzie Państwa: średnio 1) Minister Obrony Narodowej, 2) Minister Spraw Zagranicznych, 3) Zarząd Główny Związku Bojowników o Wolnpść i Demokrację. 2. Wnioski sporządza, się na przez Kancelarię Rady Państwa. drukach ustalonych opinii woje- § 2. Krzyż nosi się na lewej stronie piersi bezpo- po Krzyżu Partyzanckim. § 3. W zakresie nie uregulowanym niniejszą uchwałą stosuje się przepisy uchwały Rady Państwa z dnia 6 stycznia 1977 r. w sprawie szczegółowych zasad oraz trybu nadawania orderów i odznaczeń (Monitor Polski Nr 2, poz. 12 i z 1982 r. Nr 16, poz. 124) oraz uchwały Rady Państwa z dnia 6 stycznia 1977 r. w sprawie opisu odznak orderów i odznaczeń oraz sposobu ich noszenia (Monitor Polski Nr 2, poz. 13 i Nr 4, poz. 32). § 4. Uchwała wchodzi w Przewodniczący życie z dniem ogłąszenia. Rady Państwa: W. ·Jaruzelski