Zarządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 sierpnia 1990 r. w sprawie najniższego wynagrodzenia pracowników.

MONITOR POLSKI DZIENNIK URZĘDOWY RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Nr 32 Warszawa, dnia 23 sierpnia 1990 r. TREŚĆ: Poz.: ZARZĄDZENIA: 255 - Ministra Finansów z dnia 10 sierpnia 1990 r. w sprawie zaniechania ustalania i poboru podatków od prowizji z tytułu sprzedaży niektórych znaków wartościowych 293 256 - Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 sierpnia 1990 r. w sprawie naj niższego wynagrodzenia pracowników 293 257 - Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 sierpnia 1990 r. w sprawie diet i innych należności z tytułu podróży służbowych na obszarze kraju 294 Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 sierpnia 1990 r. w sprawie świadczeń dla pracowników czasowo przeniesionych . 295 Prezesa Polskiego Komitetu Normalizacji, Miar i Jakości z dnia 10 sierpnia 1990 r. w sprawie okreŚlenia narzędzi pomiarowych podlegających obowiązkowi legalizacji oraz warunków zgłaszania tych narzędzi do legalizacji 296 258 259 - o BWI ESZCZEN I E 260 . Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 14 sierpnia 19!;)0 r. w sprawie wskaźnikówwzrostu cen .dobr inwestycyjnych za czerwiec 1990 r. 300 255 ZARZĄDZENIE MINISTRA FINANSÓW z dnia 10 sierpnia 1990 r. . w sprawie zaniechania ustalania i poboru podatków od prowizji z tytułu sprzedaży niektórych znaków wartościowych. Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. Nr 27, poz. 111, z 1982 r. Nr 45, poz. 289, z 1984 r. Nr p2, poz. 268, z 1985 r. Nr 12, poz. 50, z 1988 r. Nr 41, poz. 325, z1989 r. Nr 4, poz. 23, Nr 33, poz. 176,.Nr 35, poz. 192 i Nr 74, poz. 443 oraz z 199~ r. Nr 34, poz. 198) zarządza się, co · następuje: sprzedaży detalicznej, dokonywanej na podstawie umów zlecenia, znaków opłaty skarbowej, sądowej, notarialnej oraz urzędowych blankietów weksloWych.

1. Zaniechanie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy prowizji uzyskanej w 1990 r. §
2. Zarządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia . §
4. Zarządza się zaniechanie ustalania i poboru podatków od prowizji należnej osobom fizycznym z tytułu Minister Finansów~r' A. Pod~iadlo 256 ZARZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ z dnia 14 sierpnia 1990 r. w sprawie najniższego wynagrodzenia praco~ników. Na podstawie art. 79 Kodeksu pracy zarządza Stę, co następuje: § 1:
5. Najniższe wynagrodzenie pracowników za pełny miesięczny wymiar czasu pracy, oblicZone na podstawie przysługujących im stawek wynagrodzeń zasadniczych i in- nych składników wynagrodzenia, w tym wartości deputatów, wynosi 368.000 zł miesięcznie .
6. ' Pracownikom, których wynagrodzenie za pełny miesięczny wymiar czasu pracy jest niższe od kwoty 368.000 zł miesięcznie, przysługuje wyrównanie do wysokości tej kwo- ., I - Monitor Polski Nr 32 ty; wyrównanie wypłaca się za okres 294 każdego miesiąca łącznie z wynagrodzeniem .
7. Przy ustalaniu wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, wyłącza się: 1) nagrody jubileuszowe, 2) odprawy emerytalno-rentowe, 3) nagrody z zakładowego funduszu nagród, 4) nagrody i premie z zysku , 5) wypłaty z nadwyżki bilansowej w spółdzielniach i nagrody z funduszu nagród, tworzonego na podstawie art. 208 § 6 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze (Dz. U. Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 39, poz. 176, z 1986 r. Nr 39, poz. 192, z 1987 r. Nr 33, poz. 181, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 3, poz. 12 i Nr 6, poz. 33 oraz z 1990 r. Nr 6, poz. 36 i 37 i Nr 14, poz. 87), 6) wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych.
8. Premie i inne składniki wynagrodzenia, wypłacane za okresy dłuższe niż jeden miesiąc, wlicza się do wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w ust. 1, w wysokości wynikającej z odpowiedniego przeliczenia ostatniej ich wypłaty na okres jednomiesięczny. §
10. Pracownikom wynagradzanym na podstawie miesięcznych stawek wynagrodzeń zmniejsza się najniższe wynagrodzenie, ustalone zgodnie z § 1, za każdą godzinę pracy, za którą wynagrodzenie nie przysługuje, o kwotę wynikającą z podzielenia kwoty 368.000 zł przez liczbę godzin pracy stanowiącą pełny miesięczny wymiar czasu pracy obowiązujący pracownika. W razie zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, najniższe wynagrodzenie ustala się w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin zatrudnienia, biorąc za podstawę wynagrodzenie 368.000 zł mie- Poz. 256 i 257
11. Pracownikom wynagradzanym na podstawie godzinowych stawek wynagrodzenia wyrównanie wypłaca się za każdą godzinę pracy w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy. Wyrównanie stanowi różnicę między wynagrodzeniem godzinowym wynikającym z podzieleni a kwoty 368.000 zł przez liczbę godzin pracy obowiązującą pracownika w ramach pełnego wymiaru czasu pracy w danym miesiącu a wynagrodzeniem uzyskanym przez pracownika w danym miesiącu, ustalonym zgodnie z § 1, przeliczonym na godzinę pracy.
12. Pracownikom, których obowiązujący wymiar czasu pracy przekracza 42 godziny przeciętnie na tydzień, najniższe wynagrodzenie miesięczne, o którym mowa w § 1 ust. 1, przysługuje za 42-godzinny tydzień pracy. Za każdą godzinę pracy w miesiącu przekraczającą 42 godziny na tydzień, przepracowaną w ramach obowiązującego pracownika miesięcznego wymiaru czasu pracy, przysługuje wyrównanie ustalone w wysokości stanowiącej różnicę między wynagrodzeniem godzinowym wynikającym z podzielenia kwoty 368.000 zł przez liczbę godzin pracy w miesiącu, wynikającą z 42 -godzinnego tygodnia pracy, a wynagrodzeniem godzinowym pracownika ustalonym zgodnie z §
13. §
14. Wyrównanie najniższych wynagrodzeń, o których mowa w zarządzeniu, następuje w ramach środków przeznaczonych na wynagrodzenia. §
15. Przepisy zarządzenia nie mają zastosowania do pracowników młodocianych odbywających naukę zawodu bądź przyuczanych do wykonywania określonej pracy. §
16. Traci moc zarządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 stycznia 1990 r. w sprawie najniższego wynagrodzenia w uspołecznionych zakładach pracy (Monitor Polski Nr 2, poz. 17) . §
17. Zarządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 1990 r. sięcznie. Minister Pracy i Polityki Socjalnej: w z. J. Szreter 257 ZARZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ z dnia 14 sierpnia 1990 r. w sprawie diet i innych należności z tytułu podróży służbowych na obszarze kraju. Na podstawie art. 79 Kodeksu pracy zarządza się, co następuje: §
19. Przepisy zarządzenia określają zasady wypłaca­ nia diet i innych należności pracownikom zatrudnionym w uspołecznionych zakładach pracy z tytułu podróży służ­ bowych odbywanych na obszarze kraju .
20. Podróżą służbową jest wykonywanie zadania okreś­ lonego przez zakład pracy poza miejscowością, w której znajduje się stałe miejsce pracy pracownika, w terminie i miejscu określonych w poleceniu wyjazdu służbowego. §
21. Miejscowość rozpoczęcia i zakończenia podróży służbowej określa kierownik zakładu pracy w poleceniu wyjazdu służbowego . §
22. Z tytułu podróży służbowej przysługują diety oraz zwrot kosztów: 1) przejazdów z miejscowości stałego miejsca pracy bądź z miejscowości zamieszkania pracownika do miejscowości stanowiącej cel podróży służbowej i z powrotem, 2) noclegów bądź ryczałtu za nocleg, 3) dojazdów środkami komunikacji miejscowej w formie ryczałtu, 4) innych udokumentowanych wydatków. §
24. Dieta stanowi ekwiwalent pieniężny na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży służ­ bowej .
25. Dieta wynosi 12.000 zł za dobę podróży służbowej.
26. Kwota diety, o której mowa w ust. 2, ulega podwyż­ szeniu stosownie do wskaźnika wzrostu cen żywności, w przypadku gdy wzrost tych cen w stosunku do miesiąca poprzedzającego ustalenie diety przekroczy 10%.