Postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 30 maja 2017 r. w sprawie ostatecznych ustaleń dokonanych w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy zako

Dokument podpisany przez Krzysztof Madej Data: 2017.07.06 16:00:09 CEST MONITOR POLSKI DZIENNIK URZĘDOWY RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Warszawa, dnia 6 lipca 2017 r. Poz. 664 POSTANOWIENIE MINISTRA ROZWOJU I FINANSÓW z dnia 30 maja 2017 r. w sprawie ostatecznych ustaleń dokonanych w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia 31 października 2000 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego, w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych, w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. Na podstawie art. 36 ust. 1 w związku z art. 63 ust. 2, art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych (Dz. U. Nr 123, poz. 1352, z późn. zm.) oraz art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w związku z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej (Dz.U. Nr 96, poz. 959), po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia 31 października 2000 r. (M.P. Nr 35, poz. 719) w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego, w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych, w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. (M.P. Nr 39, poz. 550), Minister Rozwoju i Finansów dokonuje ostatecznych ustaleń, co do wystąpienia okoliczności wskazujących na przywóz na polski obszar celny plastikowych zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN ex 9613 10 00 0 oraz plastikowych zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych z zaworkiem deklarowanych jako do wielokrotnego napełniania, oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN ex 9613 20 90 0, przywożonych na polski obszar celny z kraju eksportu: Wietnam, w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. Po nałożeniu cła antydumpingowego nastąpiła zmiana struktury geograficznej i towarowej przewozu niemająca innych uzasadnionych podstaw ekonomicznych, poza uniknięciem następstw ww. cła. Obejście spowodowało osłabienie skutków cła antydumpingowego nałożonego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r., polegające na obniżeniu cen towarów krajowych, przy ustalonej w tej decyzji wartości normalnej chińskiej zapalniczki jednorazowej kieszonkowej gazowej w wysokości 0,12 EUR/szt. Średnia cena zapalniczki objętej postępowaniem deklarowanej jako pochodzenia wietnamskiego w wysokości 0,04 EUR/szt. stanowi cenę dumpingową, pozostając w związku przyczynowo-skutkowym ze szkodą dla przemysłu krajowego. Wysokość cła na przywóz na polski obszar celny plastikowych zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN ex 9613 10 00 0 oraz plastikowych zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych z zaworkiem deklarowanych jako do wielokrotnego napełniania, oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN ex 9613 20 90 0, przywożonych na polski obszar celny z kraju eksportu: Wietnam, w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998r., zaproponowano w wysokości różnicy między ceną minimalną wynoszącą 0,12 EUR/szt. a wartością celną zapalniczki, powiększoną o należne cło wynikające z taryfy celnej, jednakże nie niższe niż 0,09 EUR/szt. Postanowienie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.  Monitor Polski –2– Poz. 664 I. Opis stanu faktycznego. 1.

1. Decyzją z dnia 26 października 1998 r., na podstawie art. 103 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne (Dz. U. z 1994 r. Nr 71, poz. 312, z późn. zm.) w związku z art. 62 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed przywozem towarów na polski obszar celny po cenach dumpingowych (Dz.U. Nr 157, poz. 1028) (dalej: ustawa z 1997 r.), Minister Gospodarki wprowadził na okres 24 miesięcy cło antydumpingowe, w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (dalej: ChRL), oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN 9613 10 00 0, po cenie dumpingowej. Określił, że postępowanie dotyczyło zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, w których nie uzupełnia się gazu i nie wymienia kamienia, zmontowanych w taki sposób, że zbiorniczek gazu jest połączony z korkiem w sposób trwały i wstawianie zaworków lub naklejanie nalepek z informacją, że zapalniczki są wielokrotnego napełniania, nie powoduje zmiany kwalifikacji produktu do innej kategorii. Wysokość cła ustalił jako różnicę między ceną minimalną wynoszącą 0,12 ECU/szt., a wartością celną zapalniczki, powiększoną o należne cło wynikające z taryfy celnej, jednakże w wysokości nie niższej niż 0,09 ECU/szt. 1.
2. Na wniosek złożony przez Spółkę Cywilną „B” z W-J (dalej: S.C. „B”) z dnia 26 marca 1999 r., uzupełniony pismami z dnia 9 i 16 kwietnia 1999 r. oraz 4 maja 1999 r. [k. 1-7, 31-37, 47-49], Minister Gospodarki, na podstawie art. 44 ustawy z 1997 r., w dniu 2 czerwca 1999 r. wydał postanowienie (M.P. Nr 22, poz. 324) w sprawie wszczęcia postępowania antydumpingowego, w związku z wystąpieniem okoliczności wskazujących na przywóz na polski obszar celny towarów podobnych, w celu obejścia ceł antydumpingowych ustanowionych decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. [k. 67-68]. W postanowieniu określono, że towarami objętymi postępowaniem są: 1) plastikowe zapalniczki kieszonkowe gazowe jednorazowe, oznaczone w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN ex 9613 10 00 0, przywożone na polski obszar celny z następujących krajów eksportu: Tajwanu, Wietnamu, Indonezji, oraz 2) plastikowe zapalniczki kieszonkowe gazowe do wielokrotnego napełniania, oznaczone w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN ex 9613 20 90 0, przywożone na polski obszar celny z następujących krajów eksportu: Chińskiej Republiki Ludowej, Tajwanu, Wietnamu i Indonezji. Organ wskazał, że wg złożonego wniosku obejście, ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki cła antydumpingowego, na zapalniczki kieszonkowe gazowe jednorazowe, polega na zmianie struktury ich przywozu, niemającej innych uzasadnionych podstaw ekonomicznych, poza unikaniem cła antydumpingowego, w związku z czym nastąpiło osłabienie skutków nałożonego cła antydumpingowego, polegające na obniżeniu cen towarów krajowych. Obejście dokonywane jest poprzez: 1) przypisywanie zapalniczkom, które są de facto zapalniczkami pochodzenia chińskiego – pochodzenia tajwańskiego, wietnamskiego i indonezyjskiego, jak również 2) deklarowanie zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych w obudowie plastikowej z zaworkiem, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, jako zapalniczek wielokrotnego napełniania, oznaczonych kodem PCN 9613 20 90 0, w przypadkach gdy zaworki te nie spełniają deklarowanych przez importerów funkcji przewidzianych dla zapalniczek do wielokrotnego napełniania. 1.
3. Wnioskiem z dnia 25 października 2000 r. S.C. „B” wycofała wniosek o wszczęcie postępowania antydumpingowego w sprawie obejścia ustanowionych ceł antydumpingowych dotyczących przypisania zapalniczkom pochodzących z ChRL pochodzenia indonezyjskiego. Tym samym wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania w tym zakresie, na podstawie art. 20 ust. 6 w związku z art. 44 ust. 2 ustawy z 1997 r. (por. art. 24 ust. 8 w związku z art. 63 ust. 2 ustawy z 24 sierpnia 2001 r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych). 1.
4. Decyzją z dnia 31 października 2000 r. [k. 1009-1014], utrzymaną w mocy decyzją z dnia 22 lutego 2001 r. (M.P. Nr 8, poz. 145) [k. 1120– 1127], na podstawie art. 45 ustawy z 1997 r., Minister Gospodarki, po rozpatrzeniu wniosku S.C. „B”, stwierdził, że objęty postępowaniem przywóz plastikowych zapalniczek kieszonkowych gazowych do wielokrotnego napełniania oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN 9613 20 90 0, pochodzących z Wietnamu oraz plastikowych zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN 9613 10 00 0, pochodzących z Wietnamu ma na celu obejście cła antydumpingowego nałożonego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. Decyzją tą, nałożone zostało ostateczne cło antydumpingowe na ww. zapalniczki, od dnia wejścia w życie decyzji do dnia zakończenia postępowania antydumpingowego przeglądowego wszczętego postanowieniem Ministra Gospodarki z dnia 25 października 2000 r. (M.P. Nr 23, poz. 718), w wysokości różnicy między ceną minimalną wynoszącą 0,12 EUR/szt., a wartością celną zapalniczki, powiększoną o należne cło wynikające z taryfy celnej, jednakże w wysokości nie niższej niż 0,09 EUR/szt. Ostateczne cło antydumpingowe zostało nałożone na ww. zapalniczki objęte ewidencją prowadzoną przez organy celne od 16 lipca 1999 r. Minister Gospodarki umorzył ponadto, na podstawie art. 20 ust. 6 ustawy z 1997 r., postępowanie w sprawie zapalniczek jednorazowych oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN 9613 10 00 oraz do wielokrotnego napełniania oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN 9613 20 90 0 – pochodzących z Indonezji [k. 1009-1014].  Monitor Polski –3– Poz. 664 W pozostałym zakresie, objętym postanowieniem z dnia 2 czerwca 1999 r. o wszczęciu postępowania, Minister Gospodarki wydał odrębne rozstrzygnięcie. 1.
5. W dniu 7 sierpnia 2001 r. zostało opublikowanie zawiadomienie Ministra Gospodarki z dnia 31 lipca 2001 r. o zaprzestaniu stosowania w niniejszej sprawie ceł, z dniem 6 listopada 2001 r. (M.P. Nr 24, poz. 421). 1.
6. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi P.P.H.U. „M” M.H. [k. 1179-1187], wyrokiem z dnia 25 lutego 2002 r., sygn. akt V SA 993/01, uchylił decyzję Ministra Gospodarki z dnia 22 lutego 2001 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż postępowanie w sprawie obejścia ceł antydumpingowych jest szczególnym rodzajem postępowania, dotyczy towarów, których sprowadzenie oznacza zmianę struktury przywozu niemającą uzasadnionych podstaw ekonomicznych poza unikaniem następstw ceł antydumpingowych, w wyniku której nastąpiło osłabienie skutków nałożonego cła antydumpingowego. Podkreślił, że w postępowaniu, w którym doszło do wydania zaskarżonej decyzji działaniem w celu obejścia ceł antydumpingowych jest: obejście zakazanego kierunku importu (Chiny) przez pozorowanie importu z Wietnamu; wprowadzanie na rynek zapalniczek wielorazowych funkcjonujących w praktyce obrotu dla nabywców tak, jak zapalniczki jednorazowe, ponieważ cła antydumpingowe nałożone w październiku 1998 r. dotyczyły właśnie jednorazowych zapalniczek z Chin. W ocenie Sądu istotną kwestią jest zatem wykazanie, iż sprowadzony towar jest towarem podobnym, działającym dumpingująco na produkcję krajową, a także, że skutki ceł antydumpingowych nie zostały osiągnięte w wyniku działań mających na celu obejście ceł antydumpingowych. Sąd stwierdził, że kwestią wstępną wymagającą wyjaśnienia jest legitymacja procesowa Wnioskodawcy [k. 1265-1273]. 1.
7. Z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych (Dz. U. Nr 123, poz. 1352, z późn. zm.) (dalej: ustawa z 2001 r.) ustawa z 1997 r. utraciła moc obowiązującą. Zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy z 2001 r. postępowania wszczęte i niezakończone ostatecznym postanowieniem lub decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu według jej przepisów. 1.
8. Na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 63 ust. 2 ustawy z 2001 r. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: MGPiPS) w dniu 8 kwietnia 2003 r. wydał postanowienie w sprawie wstępnych ustaleń dokonanych w ramach ponownego rozpatrzenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia 31 października 2000 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych, w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. (M.P. Nr 18, poz. 285) [k. 1559-1566]. Następnie, na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 w zw. z art. 63 ust. 2 ustawy z 2001 r., dnia 4 września 2003 r., MGPiPS wydał postanowienie w sprawie ostatecznych ustaleń dokonanych w ramach ponownego rozpatrzenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia 31 października 2000 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998r. (M.P. Nr 44, poz. 659) [k. 1888-1905]. 1.
9. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 1754/08, po rozpatrzeniu skargi P.P.H.U. „M” M.H. [k. 1999-2035], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdzając naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 września 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, z późn. zm.) (dalej: p.p.s.a.) oraz art. 32 i art. 36 ustawy z 2001 r., uchylił zaskarżone postanowienie MGPiPS z dnia 4 września 2003 r. oraz poprzedzające je postanowienie tego Organu z dnia 8 kwietnia 2003 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organy administracyjne nie wykonały zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 25 lutego 2002 r., sygn. akt V SA 993/01 i nie zebrały materiału dowodowego w zakresie wystarczającym dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i tym samym rozstrzygnięcia sprawy. Sąd wskazał, że w stosunku do kwestii podstawowej dla bytu postępowania w sprawie obejścia ceł antydumpingowych, tzn. legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie tegoż postępowania, musi ona być oceniana na gruncie przepisów obowiązujących w chwili wydania postanowienia o wszczęciu, a więc zgodnie z ustawą z 1997 r. Wskazał, że dla ustalenia legitymacji czynnej Wnioskodawcy, ze względu na treść art. 20 ust. 2 i 3 ustawy z 1997 r. niezbędne jest wykazanie, czy produkcja S.C. „B” w chwili złożenia wniosku i wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wynosiła nie mniej niż 25 % całej produkcji towaru podobnego. Sąd podzielił bowiem wyrażony w postanowieniu pogląd Organu, iż żaden z producentów krajowych towaru podobnego nie zgłosił sprzeciwu wobec wszczęcia postępowania, zatem ustaleniu podlegał jedynie warunek z art. 20 ust. 3 ustawy, co najmniej 25 % produkcji podobnego towaru. Wątpliwości Sądu nie budziły ustalenia Organu stwierdzające funkcjonowanie na rynku w badanym okresie dwóch producentów – S.C. „B” i „P’ S.A. z siedzibą w P. Sąd w wytycznych wyroku zobowiązał jednakże Organ do wskazania w uzasadnieniu orzeczenia konkretnych danych i wskaźników, które świadczą o spełnieniu przez Wnioskodawcę kryteriów z art. 20 ust. 3 ustawy z 1997 r., a także ustosunkowania się do ponoszonego przez Skarżącego zarzutu prowadzenia przez Wnioskodawcę działalności montażowej, wyczerpującej warunki z art. 46 ust. 2 tej ustawy, posługując się sprecyzowanymi i skonkretyzowanymi danymi, dbając jednocześnie, aby materiał źródłowy na poparcie jego twierdzeń znajdował się w aktach administracyjnych. Ponadto Organ został zobowiązany do dokonania ustaleń, które znajdą odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia, wyjaśniających kwestię – dlaczego import zapalniczek gazowych wielokrotnego napełniania uznano za obejście cła antydumpingowego wprowadzonego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. na zapalniczki kie-  Monitor Polski –4– Poz. 664 szonkowe jednorazowe. Skarga kasacyjna Ministra Gospodarki została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 288/
10. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając brak naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego i procesowego, w zakresie ustaleń faktycznych objętych postępowaniem, wskazał na konieczność odniesienia się do charakteru i kompletności bazy ,,Kompass”, stanowiącej dowód na okoliczność funkcjonowania w ramach przemysłu krajowego dwóch producentów. 1.
11. W dniu 8 stycznia 2016 r. Minister Rozwoju wydał postanowienie w sprawie wstępnych ustaleń dokonanych w ramach ponownego rozpatrzenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia 31 października 2000 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych, w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. (M.P. z dnia 25 lutego 2016 r., poz. 190) [k. 2840-2855]. 1.
12. W dniach 8 lutego 2016 r. i 9 lutego 2016 r. do Organu wpłynęły zastrzeżenia, co do ustaleń zawartych w ww. postanowieniu, zgłoszone przez P.P.H.U. ,,D” R.L, reprezentowane przez r.pr. M.S. oraz P.P.H.U. „M” M.H., reprezentowane przez r.pr. H.M. Zarzuty dotyczyły: 1) bezprzedmiotowości postępowania, 2) braku legitymacji spółki S.C. „B” do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania antydumpingowego, 3) ustalenia przemysłu krajowego, 4) ustalenia wielkości udziału producentów zapalniczek objętych postępowaniem w przemyśle krajowym, 5) prowadzenia przez Wnioskodawcę działalności montażowej, 6) nieuznania istnienia produkcji zapalniczek w Wietnamie i nieuprawnionego ustalenia pochodzenia towaru 7) niewykazania podobieństwa zapalniczek sprowadzanych przez Importerów do zapalniczek objętych cłem antydumpingowym, 8) niewłaściwego wykazania osłabienia skutków nałożonego cła antydumpingowego, 9) ustalenia szkody dla przemysłu krajowego, 10) niewykonania wytycznych zawartych w wiążących w sprawie wyrokach sądów administracyjnych. Odnosząc się do treści nadesłanych zastrzeżeń należy na wstępie wskazać, że zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z 2001 r. zastrzeżenia powinny zawierać uzasadnienie wraz z danymi i informacjami na ich poparcie. Strony przedstawiły swoją ocenę ustaleń Organu i zgromadzonego materiału dowodowego, bez załączenia ww. danych i informacji na ich poparcie. Minister Rozwoju i Finansów na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy uznaje zastrzeżenia za nieuzasadnione, ustalając jak następuje. II. Zarzut bezprzedmiotowości postępowania. W zastrzeżeniach podniesiono zarzut bezprzedmiotowości postępowania w sprawie obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r., oparty na odmiennej interpretacji art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w związku z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej (Dz.U. Nr 96, poz. 959), (dalej: Ustawa Uchylająca). Zgodnie z tym przepisem w sprawach decyzji i postanowień wydanych na podstawie ustaw wymienionych w art. 112 pkt 3 i 5, w stosunku do których w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy nie upłynął termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w postępowaniu wszczętym na skutek jej wniesienia oraz w postępowaniu prowadzonym w związku z jej rozstrzygnięciem, stosuje się przepisy dotychczasowe. Art. 112 pkt 5 stanowi, że traci moc ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych. Interpretacja ww. przepisu wyrażona w treści zastrzeżeń polega na przyjęciu, że Minister Rozwoju (obecnie Minister Rozwoju i Finansów) nie jest władny orzekać w przedmiotowej sprawie, jako że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją z dnia 31 października 2000 r. nie mają zastosowania przepisy ustawy z 2001 r., a wyłączną kompetencję w zakresie postępowań antydumpingowych posiada Komisja Europejska. Zgodnie z powyższym stanowiskiem, opierającym się na wykładni gramatycznej, „przepisy dotychczasowe” mają zastosowanie tylko do postanowień (decyzji) nieposiadających przed 1 maja 2004 r. waloru niewzruszalności, tj. w postępowaniach, o których mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a. oraz wobec postępowań administracyjnych (w tym ponownego rozpoznania sprawy), które będą prowadzone po uchyleniu przez sądy postanowień (decyzji) zaskarżalnych do sądu administracyjnego przed dniem 1 maja 2004 r. Natomiast w związku z tym, że art. 1 ust. 3 ustawy z 2001 r. wyłączał zastosowanie przepisów k.p.a. do postępowania antydumpingowego, postanowienia wydawane w toku tego postępowania nie stają się „ostateczne” w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. i nie stosuje się do nich żadnego z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji określonych w k.p.a. Na podstawie art. 2 ust. 6 ustawy z 2001 r., tylko postanowienie o dokonaniu ostatecznych ustaleń podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, natomiast pozostałe nie są objęte tą regułą. Skutek równoważny z ostatecznością takiego postanowienia osiągany jest z upływem terminu na wniesienie skargi do sądu administracyjnego, na podstawie art. 36 ust. 5 ustawy z 2001 r. Zatem art. 110 ust. 1 ww. ustawy z 20 kwietnia 2004 r. nakazuje stosować przepisy dotychczasowe tylko do postępowań będących konsekwencją zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji/postanowień, które w dniu 1 maja 2004 r. nie były „ostateczne”. „W przedmiotowej sprawie termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego na postanowienie o dokonaniu ostatecznych ustaleń (tj. postanowienie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 września  Monitor Polski –5– Poz. 664 2003 r., opublikowane w M.P. nr 44, poz. 659) upłynął w dniu 20 października 2003 r. Przepis art. 110 ust. 1 Ustawy Uchylającej nie stanowi, że jego dyspozycją objęte są również te postanowienia lub decyzje, które na dzień wejścia w życie Ustawy Uchylającej zostały zaskarżone do sądu administracyjnego. Zatem ani postanowienie z 4 września 2003 r., ani aktualne Postanowienie nie należy do grupy postanowień, o których mowa w art. 110 ust. 1 Ustawy Uchylającej”. W związku z powyższym w przypadku decyzji i postanowień wydanych na podstawie ustawy z 2001 r., które stały się ostateczne przed dniem 1 maja 2004 r. (upłynął termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego), w postępowaniu toczącym się po uchyleniu takiego postanowienia (decyzji) przez sąd administracyjny, zastosowanie powinny mieć przepisy nowe, tj. prawo wspólnotowe, a wyłączną kompetencję w zakresie postępowań antydumpingowych posiada Komisja Europejska. Powyższa interpretacja, w ocenie Organu, nie wynika z literalnej wykładni przepisów Ustawy Uchylającej oraz jednoznacznej oceny prawnej zawartej w wiążących w sprawie orzeczeniach sądów administracyjnych. Organ, dokonując wykładni prawa w pierwszej kolejności zastosował wykładnię gramatyczną (językową), polegającą na ustaleniu znaczenia normy, w oparciu o analizę tekstu normatywnego w języku polskim. Istotą tej metody jest zastosowanie językowych dyrektyw interpretacyjnych, zakładających językową racjonalność prawodawcy. W ocenie Ministra Rozwoju i Finansów ww. metoda jest wystarczająca do właściwego ustalenia znaczenia normy zawartej w przepisach Ustawy Uchylającej. Brak przesłanek do przyjęcia, że art. 110 ust. 1 Ustawy Uchylającej nakazuje zastosowanie przepisów dotychczasowych tylko do postępowań będących konsekwencją zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji/postanowień, w odniesieniu, do których w dniu 1 maja 2004 r. nie upłynął termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przepis ten odnosi się również do wszczętych w ww. dacie postępowań przed sądem administracyjnym na skutek wniesienia skargi oraz w postępowaniu prowadzonym przed organem, w związku z rozstrzygnięciem skargi. Należy wskazać, że termin zaskarżenia ww. postanowienia z dnia 4 września 2003 r. istotnie upłynął przed datą wejścia w życie cyt. ustawy z 20 kwietnia 2004 r. W związku z wyrokami sądów: WSA w Warszawie z dnia 7 listopada 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 1754/08 oraz NSA z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 288/09, Organ zobowiązany został, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., do merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy na podstawie przepisów ustawy z 2001 r. (dotychczasowych). W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (patrz: wyrok NSA z dnia 12 marca 2008 r., sygn. akt I GSK 517/07). Skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, w tym także w sprawie stwierdzenia nieważności aktu i wznowienia postępowania administracyjnego, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji. Skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem (por: wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 140/08, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 937/07, Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wr 687/07). W niniejszej sprawie sądy administracyjne nie zakwestionowały braku właściwości Organu do rozstrzygania, co do istoty, zobowiązując poprzedników prawnych Ministra Rozwoju i Finansów do merytorycznego jej rozpatrzenia. Mając na uwadze powyższe zarzut dotyczący braku umocowania prawnego Ministra Rozwoju (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) do prowadzenia niniejszego postępowania należy uznać za bezzasadny. Minister Rozwoju i Finansów związany, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. orzeczeniami ww. sądów administracyjnych, dokonując ostatecznych ustaleń w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia 31 października 2000 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego, w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych, w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. stwierdza, jak następuje.  Monitor Polski –6– Poz. 664 III. Ustalenie legitymacji Wnioskodawcy do wszczęcia postępowania antydumpingowego. Strony złożyły zastrzeżenie związane z niewykonaniem wiążących w sprawie wyroków sądów administracyjnych, w odniesieniu do braku zgromadzenia materiału dowodowego i wykazania legitymacji Wnioskodawcy do złożenia wniosku – braku konkretnych danych dotyczących rozmiarów produkcji w chwili złożenia wniosku inicjującego postępowanie, braku wskazania wielkości produkcji u poszczególnych producentów krajowych, niewyjaśnienia kwestii działalności montażowej Spółki S.C. „B”. Ustalenia w zakresie legitymacji Wnioskodawcy do wszczęcia niniejszego postępowania, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wiążących w sprawie wyrokach sądów administracyjnych, Organ dokonuje na podstawie ustawy z 1997 r. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy postępowanie antydumpingowe zostaje wszczęte na pisemny wniosek osoby fizycznej lub prawnej albo jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, występującej w imieniu i na rzecz przemysłu krajowego. Organ wszczyna również postępowanie antydumpingowe z urzędu, w szczególnych okolicznościach, gdy istnieją dowody występowania dumpingu, szkody i związku przyczynowego. Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z 1997 r. wniosek uważa się za złożony, jeżeli popierają go producenci krajowi, których łączna produkcja stanowi ponad 50% całej produkcji towaru podobnego wyprodukowanego przez tych producentów krajowych, którzy wyrazili swoje poparcie lub sprzeciw wobec wniosku. Jednakże, postępowania antydumpingowego nie wszczyna się, jeżeli producenci krajowi podobnego towaru, jednoznacznie popierający wniosek, produkują mniej niż 25% całej produkcji podobnego towaru. W odniesieniu do ustalenia legitymacji Wnioskodawcy do wszczęcia postępowania antydumpingowego Organ dokonał analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a także mając na uwadze wytyczne wiążących w sprawie orzeczeń sądów administracyjnych, sporządził do akt sprawy zestawienia i notatki służbowe, wskazujące na konkretne dane i wyliczenia, tok rozumowania, jak również wpływające na uporządkowanie i systematyzację materiału dowodowego (por. wytyczne NSA zawarte w wyroku z dnia 25 lutego 2002 r. sygn. akt V SA 993/01). 3.
13. Ustalenia w zakresie przemysłu krajowego. Definicja zawarta w art. 2 pkt 3 ustawy z 1997 r. stanowi, że za przemysł krajowy uważa się ogół producentów wytwarzających towar podobny na terytorium RP lub tych spośród nich, których łączna produkcja stanowi co najmniej 50% całkowitej produkcji krajowej tych towarów; w wypadku gdy producenci są powiązani z zagranicznymi eksporterami lub krajowymi importerami albo sami są importerami towaru będącego przedmiotem postępowania, wówczas przemysł krajowy oznacza pozostałych producentów krajowych wytwarzających towar podobny. S.C. „B” złożyła oświadczenie, że reprezentuje przemysł krajowy i posiada co najmniej 50% całkowitej produkcji krajowej tych towarów oraz nie jest powiązana ani kontrolowana przez importerów lub eksporterów [k. 10]. W toku postępowania Wnioskodawca wskazał jako drugiego producenta zapalniczek „P” S.A. [k. 47-48]. W odniesieniu do zarzutu oparcia się Organu na danych Wnioskodawcy, pochodzących z „poprzedniego postępowania” [w sprawie ustanowienia cła], należy wskazać, iż okresem badanym na potrzeby niniejszego postępowania jest okres od dnia 1 listopada 1998 r. do dnia 31 marca 1999 r. Okres powyższy przyjęto z uwagi na fakt, iż w dniu 5 listopada 1998 r. weszły w życie cła antydumpingowe w odniesieniu do zapalniczek jednorazowych pochodzących z ChRL, których obejście jest przedmiotem niniejszego postępowania, natomiast w dniu 26 marca 1999 r. został złożony wniosek o wszczęcie niniejszego postępowania. Pełne okresy miesięczne zostały przyjęte, w celu umożliwienia weryfikacji danych zawartych w dokumentach, sporządzanych w ujęciu miesięcznym. Organ tym samym dokonał ustaleń na podstawie danych odnoszących się do tego okresu. Zastrzeżenie, przyjęto „bezkrytycznie” dane z połowy 1997 r., w kontekście dokonanych ustaleń w sprawie, jest bezzasadne. W celu weryfikacji danych wskazanych przez Wnioskodawcę oraz określenia przemysłu krajowego Organ dokonał analizy zestawienia importu dla wybranych towarów pozyskanego z Centrum Informatyki Handlu Zagranicznego [emisja na dzień 16 maja 2000 r.] wg stanu z 1998 r., z których wynika, że zarówno Wnioskodawca, jak i „P” S.A. nie byli importerami zapalniczek, jak i ich części. Organ dokonał również analizy dokumentów i informacji udzielonych przez Instytut Górnictwa Naftowego i Gazownictwa [dalej: IGNiG], dotyczących wydanych certyfikatów bezpieczeństwa dla producentów zapalniczek jednorazowych i do wielokrotnego napełniania. W ocenie Organu dokumenty te stanowią wiarygodny dowód na okoliczność, że w ramach przemysłu krajowego zapalniczek, objętych postępowaniem, funkcjonowało dwóch przedsiębiorców – S.C. „B” i „P” S.A. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji (Dz. U. nr 55, poz. 250) oraz zarządzeniem Dyrektora Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji z dnia 20 maja 1994 r. (M.P. 1994 r., Nr 39, poz. 335), zmienionym zarządzeniem z dnia 28 marca 1997 r. (M.P. 1994 r., Nr 22, poz. 216) w sprawie ustalenia wykazu wyrobów podlegających obowiązkowi zgłaszania do certyfikacji na znak bezpieczeństwa, zapalniczki jednorazowe lub do wielokrotnego napełniania gazem płynnym podlegały obowiązkowi certyfikacji, czyli uzyskania tzw. znaku „B”. IGNiG oświadczył [k. 943], że w „ramach nadzoru nad wydanym certyfikatem  Monitor Polski –7– Poz. 664 nasze biuro [Biuro Certyfikacji Wyrobów] kontroluje właścicieli certyfikatów: producentów lub importerów zapalniczek jednorazowych lub do wielokrotnego napełniania. W aktach sprawy znajdują się wykazy firm posiadających certyfikat na zapalniczki jednorazowe lub do wielokrotnego napełniania gazem płynnym – wg stanu na dzień 14 października 1998 r., z którego wynika, że certyfikaty posiadało 14 importerów i 2 wskazanych producentów oraz wg stanu na lipiec 1999 r., wskazującego na 11 importerów i 1 producenta – spółkę, S.C. „B”, posiadającego certyfikat nr 22/98 [k.561] wydany przez ww. instytut. Certyfikat ten uprawniał wnioskodawcę jako producenta do oznaczenia znakiem bezpieczeństwa zapalniczek gazowych jednorazowych krzesiwowych z okresem ważności od 6 lutego 1998 r. do 5 lutego 2001 r. W tym zakresie zastrzeżenie odnoszące się do nieposiadania przez Wnioskodawcę certyfikatu jest bezpodstawne. W aktach sprawy znajduje się również certyfikat „P” S.A. nr 59/96, aneks nr 154/97 z okresem ważności od dnia 1 maja 1996 r. do dnia 30 kwietnia 1999 r. [k. 28, 561-563, 774 1671, 1308-1309]. W zastrzeżeniach zarzucono, że okoliczność, iż S.C. ,,B” i „P” S.A. posiadały certyfikat uprawniający do oznaczania (jako producenta) znakiem bezpieczeństwa zapalniczek nie oznacza, że faktycznie produkowały na rynek krajowy zapalniczki w badanym okresie. W ocenie Organu, istotnie sam fakt posiadania wyżej wskazanego certyfikatu nie świadczy o faktycznej produkcji, lecz w tej konkretnej sprawie przyjęcie założenia, iż Wnioskodawca był producentem opiera się nie tylko na fakcie posiadania odpowiedniego certyfikatu, lecz także na innych danych zawartych m.in. w oświadczeniach Wnioskodawcy, rozliczeniach i fakturach, analizach i zestawieniach, pozyskanych w trakcie oględzin zakładów produkcyjnych, pośrednio wynikających z informacji z GUS, czy bazy „Kompass”. Spójność informacji zawartych w ww. źródłach, nadaje im przymiot wiarygodności. Wobec sprzeczności twierdzeń Stron z przedstawionymi w sprawie dowodami zarzut dotyczący nieprawidłowego ustalenia przez Organ przemysłu krajowego jest bezzasadny. Składający zastrzeżenia nie przedłożyli przy tym do akt informacji lub dokumentów świadczących, że w skład przemysłu krajowego wchodzili inni producenci krajowi. W zakresie ustaleń odnoszących się do przemysłu krajowego w zastrzeżeniach zakwestionowano przywołanie bazy „Kompass”. W skarżonym postanowieniu stwierdzono, że w toku dotychczas prowadzonego postępowania, Organ wystąpił do Izby Przemysłowo-Handlowej w Toruniu, która stwierdziła, iż w bazie będącej w posiadaniu Izby tj. bazie danych firm polskich „Kompass”, za rok 1999 występowało dwóch producentów zapalniczek jednorazowych, tj. S.C. „B” oraz „P” S.A. [k. 1548]. Baza została uznana za reprezentatywną, ponieważ stanowiła oficjalne źródło danych dla Izby Przemysłowo-Handlowej w Toruniu. Mając na uwadze stanowisko NSA w wyroku z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt I GSK 288/09, że z dokumentu pozyskanego z bazy ,,Kompass” za 1999 r. nie wynika, iż ww. podmioty „realizowały za wskazany okres 100% przemysłu krajowego, w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy”, a ponadto Organ orzekający nie ustalił, czy baza ta ma charakter urzędowy i czy jest kompletna, Organ pozyskał z bazy ,,Kompass” wyjaśnienia, że nie posiada ona charakteru urzędowego, jednak zawiera informacje pozyskane ze źródeł ogólnodostępnych tworząc katalog 39 600 firm. Katalog ten zawiera dane potwierdzające funkcjonowanie na rynku krajowym dwóch producentów, tj. S.C. „B” oraz „P” S.A., co zostało również wskazane przez ww. Izbę. W odniesieniu do zarzutu Importera, że nadal Organ nie wyjaśnił, na czym polegała „weryfikacja” informacji z bazy ,,Kompass”, należy wskazać, że Organ dokonał analizy przedmiotowej bazy, występując w toku postępowania o wyjaśnienia do przedsiębiorców, których zakres działalności mógł wskazywać na związek z produkcją zapalniczek. Ustalenia Organu nie potwierdziły, by baza „Kompass” obejmowała innych producentów zapalniczek. Tym niemniej należy podkreślić, że Minister Rozwoju we wstępnych ustaleniach w przedmiotowej sprawie, wypełniając zobowiązanie Sądu do dokonania ustaleń związanych z ww. Bazą uznał, że dokument ten nie posiada pełnej wiarygodności dowodowej i może stanowić jedynie materiał o charakterze porównawczym [k. 2425]. Mając na uwadze wytyczne Sądu związane z potwierdzeniem ustaleń Organu danymi statystycznymi, Organ wystąpił do Głównego Urzędu Statystycznego (dalej: GUS) o udostępnienie informacji dotyczących produkcji zapalniczek w latach 1998-1999 u poszczególnych producentów. Tym samym ustalił, że GUS odnotował produkcję „zapalniczek oraz zapalarek do gazu łącznie z elektrycznymi” w wielkości 1 416 000 szt. w 1998 r. oraz 3 299 000 szt. w 1999 r. Urząd podkreślił, że nie dysponuje statystykami dotyczącymi podmiotów produkujących zapalniczki jednorazowe na polskim rynku w latach 1998-1999, a przedstawione wyliczenia odnoszą się zbiorczo do kategorii „zapalniczek oraz zapalarek do gazu łącznie z elektrycznymi”. Jednocześnie, GUS odmówił przekazania informacji dotyczących wielkości produkcji poszczególnych przedsiębiorców, z uwagi na obowiązek ochrony danych indywidualnych i osobowych nałożony ustawą z 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1068) [k. 1306-1307,1549, 2303, 2344]. Odnosząc się do zastrzeżenia „ignorowania sygnałów i dokumentów” świadczących o braku możliwości produkcyjnych Wnioskodawcy, należy wskazać, że Organ odniósł się do dowodów, pochodzących z różnych źródeł, potwierdzających posiadanie zdolności produkcyjnych przez Wnioskodawcę. Organ przeanalizował również zdolności produkcyjne przedsiębiorstw S.C. „B” oraz „P” S.A. [k.15, 186-203, 1291-1298, 1329-1335]. W tym celu Organ zweryfikował przedstawione przez Wnioskodawcę rozliczenia i faktury na zakup materiałów do produkcji zapalniczek [k. 216-299], których poprawność została potwierdzona w analizie księgowej [k. 1329-1335]. Ponadto, wzięto pod uwagę dostarczoną przez Wnioskodawcę  Monitor Polski –8– Poz. 664 dokumentację techniczną dotyczącą zakładu wraz z opinią rzeczoznawców [k. 215-186]. Organ przeanalizował również wyniki kontroli warunków technicznych zakładu Wnioskodawcy przeprowadzonej przez Inspekcję Handlową, która potwierdza zdolności produkcyjne przedsiębiorstwa [k. 1908-1920]. Wobec dowodów świadczących o istnieniu zdolności produkcyjnych Wnioskodawcy Organ nie uznał zarzutów Importerów, że wskazana zdolność nie istniała. Nie potwierdza powyższego przywołane przez Importera sprawozdanie z wyjazdu do Wąbrzeźna z dnia 23 stycznia 1998 r. Niezależnie od daty sporządzenia tego sprawozdania oraz niekompletności danych wyjściowych (m.in. wykazu maszyn), zdolności produkcyjne S.C. „B” oszacowane w sprawozdaniu – „możliwości techniczne urządzeń pozwalają na wykonanie w ciągu 8 godzin 6-8 tys. wyrobów (…) stosunkowo małe możliwości techniczne urządzeń pozwalają wykonać około 150 tys. zapalniczek na m-c/1zmianę” – nie pozostają w sprzeczności m.in. z danymi przekazanymi przez Wnioskodawcę, czy ustaleniami Organu, co do istnienia zdolności produkcyjnych w przedsiębiorstwie S.C. „B”. W aktach sprawy brak informacji, w tym zarzutów importerów biorących udział w postępowaniu, wskazujących na istnienie innych producentów zapalniczek objętych postępowaniem, wchodzących w skład przemysłu krajowego. Na podstawie wskazanych wyżej ustaleń za przemysł krajowy zapalniczek uznane zostały spółki: S.C. „B” – Wnioskodawca postępowania oraz „P” S.A. – przedstawiciel produkcji krajowej wspierający wniosek, których łączna produkcja krajowa zapalniczek wynosiła 100%. 3.
14. Wielkość udziału producentów zapalniczek objętych postępowaniem w przemyśle krajowym. W wiążącym w sprawie wyroku WSA z dnia 7 listopada 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 1754/08 Sąd podzielił pogląd Organu, że żaden z producentów krajowych towaru podobnego nie zgłosił sprzeciwu wobec wszczęcia postępowania, zatem ustaleniu podlegał jedynie warunek z art. 20 ust. 3 ustawy z 1997 r. – co najmniej 25% produkcji towaru podobnego. Powyższe wiąże się z koniecznością ustalenia, czy produkcja S.C. „B” w chwili wszczęcia postępowania wynosiła nie mniej niż 25% produkcji towaru podobnego. Organ przyjął złożone w formie aktu notarialnego oświadczenie Wnioskodawcy, że reprezentuje co najmniej 50% produkcji krajowej oraz nie jest powiązany ani kontrolowany przez importerów lub eksporterów [k. 10-11]. W 1998 r. i 1999 r. produkował odpowiednio 618 000 szt. i 2 937 450 szt. zapalniczek jednorazowych. Natomiast w okresie badanym 1 684 000 szt., w tym w marcu 1999 r. (miesiącu złożenia wniosku) 126 000 szt. [zestawienie nr 2 i 3, k. 2486-2489, 2490-2493]. Jednoznaczne poparcie dla Wnioskodawcy zostało wyrażone przez spółkę „P” S.A. w korespondencji z Organem [k. 15, 1396-1398, 1425-1426, 1800-1817]. „P” S.A. współpracowała w niniejszym postępowaniu oraz wsparła tezy wniosku o wszczęcie postępowania dotyczące nieefektywności ceł antydumpingowych nałożonych decyzją z 26 października 1998 r., omijania cła poprzez deklarowanie tajwańskiego lub wietnamskiego pochodzenia zapalniczek, które w rzeczywistości pochodziły z ChRL oraz deklarowania zapalniczek jednorazowych jako zapalniczki do wielokrotnego napełniania [k. 1396-1398]. Zgodnie z danymi przekazanymi przez „P” S.A., spółka wyprodukowała w latach 1998-1999 odpowiednio 600 000 szt. i 200 000 szt. zapalniczek jednorazowych [zestawienie nr 2, k. 2486-2489], natomiast w okresie listopad 1998 r. – marzec 1999 r. 33 846 szt. [k. 15], przy czym w marcu 1999 r., tj. w miesiącu złożenia wniosku przez S.C. „B” 5 580 szt. Wskazane dane o produkcji potwierdzają udział Wnioskodawcy w przemyśle krajowym w miesiącu złożenia wniosku na 95,75%. W okresie badanym udział poszczególnych producentów w przemyśle krajowym wynosił odpowiednio w spółce S.C. „B” 96,43% i „P” S.A. 3,57% [zestawienie nr 1, k. 2483-2485]. Organ podjął działania, w celu weryfikacji wskazanych wyżej wielkości produkcji zapalniczek jednorazowych w skali kraju, również w oparciu o dane statystyczne. Odnosząc się do zastrzeżenia, co do danych przedstawionych przez GUS należy zgodzić się z twierdzeniem Stron, że przedstawiają one całość produkcji bez podziału na poszczególnych producentów. Z uwagi na okresowość i zakres przedmiotowy sporządzania danych przez GUS (w okresach rocznych) niemożliwe było uzyskanie z tego źródła danych dotyczących produkcji całkowitej wyłącznie w zakresie produkcji zapalniczek, w tym w okresie badanym listopad 1998 – marzec 1999 [k.1306-1307,1549]. Organ, dysponując dostępnymi danymi statystycznymi oraz wielkością produkcji firm S.C. „B” i ,,P” S.A. (zweryfikowaną na podstawie kontroli księgowości firm), mógł ustalić możliwy udział tych firm w produkcji krajowej. Istotnie również udział ten można było obliczyć wyłącznie w całym roku 1998 i 1999, gdyż takie były dane gromadzone przez GUS. Wziąwszy pod uwagę fakt, że okres badany stanowi 5 miesięcy na przełomie lat 1998 i 1999, uznano, że skoro Wnioskodawca osiągnął odpowiedni udział w produkcji krajowej w całym roku 1998 i w całym roku 1999, należy przyjąć założenie, że osiągnął go także w okresie badanym. Jest to założenie przyjęte na podstawie najbardziej dostępnych danych, gdyż oficjalne dane dotyczące całkowitej produkcji krajowej zapalniczek w okresie listopad 1998 – marzec 1999 nie są możliwe do uzyskania, podobnie jak dane dotyczące całkowitej produkcji krajowej zapalniczek z dnia, w którym złożono wniosek o wszczęcie postępowania. Organ uwzględnił ponadto okoliczność, że ww. dane statystyczne odnosiły się również do zapalarek do gazu, łącznie z elektrycznymi, ostatecznie uznając pozyskane z GUS dane statystyczne, jako dowód o charakterze poglądowym.  Monitor Polski –9– Poz. 664 Wobec odmowy przekazania informacji dotyczących produkcji poszczególnych przedsiębiorców przez GUS, Organ podjął działania, w celu ustalenia wielkości produkcji zapalniczek jednorazowych w skali kraju. W celu weryfikacji wiarygodności ww. danych o produkcji, oszacowano wielkość produkcji w przemyśle krajowym zapalniczek, w tym wielkość produkcji Wnioskodawcy na podstawie dostępnych dokumentów [zestawienie nr 1, k. 2483-2485, zestawienie nr 2, k. 24862489, zestawienie nr 3, k. 2490-2493]. Przeanalizowano, jako wyżej wskazano, dane przedstawione przez GUS, który prowadził zbiorczą klasyfikację dla kategorii „zapalniczek oraz zapalarek do gazu, łącznie z elektrycznymi” o symbolu SWW 0671-43 [k. 1306-1307,1549, 2303, 2344]. Zgodnie z ww. danymi o produkcji wyrobu o symbolu SWW 0671-43 za lata 1998-1999, w 1998 r. wyprodukowano 1 416 000 szt. natomiast w 1999 r. 3 299 000 szt. zapalniczek oraz zapalarek do gazu łącznie z elektrycznymi. Mając na uwadze, że przemysł krajowy stanowił dwóch producentów, których łączna produkcja w 1998 r. wynosiła 1 218 000 szt. natomiast w 1999 r. 3 137 450 szt., stanowiąc tym samym 100% przemysłu krajowego Organ wskazuje, że ich udział w SWW 0671-43 wynosił odpowiednio w ww. latach 86,01% i 95,10%. Przy czym udział Wnioskodawcy wynosił w 1998 r. 43,64%, natomiast w 1999 r. 89,04%. [zestawienie nr 2, k. 2486-2489]. Mając na uwadze ww. udział Wnioskodawcy w produkcji wyrobu o symbolu SWW 0671-43 przy niewielkim (odpowiednio 13,99% i 4,90%) udziale producentów zapalarek i zapalniczek nieobjętych postępowaniem, w ocenie Organu, uprawnione jest przyjęcie, że powyższe zestawienie danych nie zaprzecza spełnieniu przez Wnioskodawcę przesłanki do wszczęcia postępowania tj. co najmniej 25% produkcji towaru podobnego. W ocenie Organu, z uwagi na przedmiot postępowania, dopuszczalna jest powyższa analiza porównawcza, mająca walor poglądowy. Wobec zarzutów zgłaszanych przez importerów zapalniczek na polski rynek, że firma S.C. „B” jest formalnym producentem, markującym działania produkcyjne, który nie jest w stanie uruchomić produkcji w związku z czym, firma nie może występować w roli Wnioskodawcy postępowania reprezentującego przemysł krajowy, Organ wobec braku danych statystycznych, przeanalizował również dane dotyczące wielkości produkcji zapalniczek przedstawione przez Wnioskodawcę w toku postępowania z wniosku z dnia 4 sierpnia 2000 r. o wszczęcie postępowania przeglądowego dotyczącego ustanowienia ceł decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r., w związku z decyzją tego Organu z 17 sierpnia 2000 r. Potwierdzają one dotychczasowe ustalenia Organu. Wiarygodność dokumentów złożonych przez S.C. „B” była przedmiotem oceny w postępowaniu prowadzonym z art. 272 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.) przez Prokuraturę Rejonową w W., która umorzyła postępowanie w sprawie wyłudzenia poświadczenia nieprawdy na szkodę L.R. (sygn. akt Ds. 939/01) [k. 2425a -2425d]. Odnosząc się do zarzutu postawionego przez Stronę, iż nieporozumieniem jest twierdzenie Organu, iż wiarygodność dokumentów złożonych przez S.C. „B” była ,,usankcjonowana” faktem, iż dokumenty były przedmiotem analizy w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w W., należy stwierdzić, iż Organ uprawniony jest do dopuszczenia jako dowodu wszelkich informacji oraz dokumentów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie są sprzeczne z prawem. Organ nie podziela stanowiska zawartego w ww. zastrzeżeniach, że „nie można dla oceny możliwości produkcyjnych wnioskodawcy przytaczać wyników wizyt kontrolnych u Wnioskodawcy, które miały miejsce 24 listopada 1999 r.”. Organ w zakresie oceny legitymacji Wnioskodawcy do wszczęcia postępowania i ustaleń dotyczących przemysłu krajowego przeprowadził wizyty kontrolne w zakładach pracy S.C. „B” oraz „P” S.A. Oceniono zdolność produkcyjną, stan techniczny maszyn, dokumentację techniczną oraz finansową. Celem wizyt była weryfikacja prawdziwości danych przedstawionych przez przedstawicieli produkcji krajowej, przede wszystkim zawartych we wniosku o wszczęcie postępowania. W dniu 24 listopada 1999 r. podczas wizyty w zakładzie pracy Wnioskodawcy ustalono, że trzy pomieszczenia przystosowane są do produkcji zapalniczek oraz wyposażone w maszyny związane z przedmiotową produkcją zapewniające funkcjonowanie 25 stanowisk pracy na jedną zmianę. Oszacowano również, że fabryka miała możliwości produkcyjne rzędu ok. 5 milionów szt. miesięcznie, ale z uwagi na utratę rynku produkowała ok. kilkunastu tysięcy szt. dziennie [k. 493]. Sprawozdanie z ww. wizyty, w istocie nie zawiera uzasadnienia dla wskazanego oszacowania konkretnej wielkości zdolności produkcyjnych. Bezspornie jednak wskazuje na stan przedsiębiorstwa (stanowiska pracy, zamaszynowienie) potwierdzający wiarygodność informacji udzielonych przez Wnioskodawcę, w zakresie faktycznej produkcji i możliwości produkcyjnych. W odniesieniu do wizyt kontrolnych urządzeń technologicznych „P” S.A. w dniu 15 maja 2002 r. oraz u Wnioskodawcy w dniu 11 kwietnia 2002 r., w zastrzeżeniach wskazano, że strona powinna mieć prawo czynnego udziału w przeprowadzonych oględzinach. Ponadto podniesiono, że ww. sprawozdania nie zostały sporządzone w poprawnej formie protokołów, stosownie do art. 67 § 2 pkt 3 k.p.a., są one subiektywnym przedstawieniem zaistniałej sytuacji przez pracownika i jako takie nie mają mocy dowodu w niniejszej sprawie. Zapisana w art. 75 k.p.a. zasada otwartego katalogu środków dowodowych statuuje, iż organ może dopuścić jako dowód wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem, a co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Katalog ten nie jest katalogiem zamkniętym. Zgodnie z treścią art. 72 § 1 k.p.a. czynności organu administracji publicznej, z których nie sporządza się protokołu, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dokonał tych czynności. Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy z 2001 r. w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania antydumpingowego stosowano odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego – do zmiany ww.  Monitor Polski – 10 – Poz. 664 artykułu ustawy, z dniem 7 listopada 2002 r., i wprowadzenia regulacji, że „do postępowania antydumpingowego, z wyjątkiem postępowania dotyczącego złożenia i zwrotu zabezpieczenia oraz zwrotu cła antydumpingowego, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego”. Jednocześnie zgodnie z art. 30 ust. 1 cyt. ustawy Minister właściwy do spraw gospodarki, w celu weryfikacji informacji i materiałów przedłożonych przez strony, może przeprowadzić niezbędną kontrolę w ich siedzibie lub miejscu prowadzenia działalności. Mając powyższe na uwadze Organ uznał, że dołączone do akt sprawy dokumenty z wizyt w przedsiębiorstwie ,,P” S.A. w dniu 15 maja 2002 r. oraz u Wnioskodawcy w dniu 11 kwietnia 2002 r. potwierdzają dokonanie przez pracownika czynności kontrolnej utrwalonej w materiale dowodowym, w formie innej niż protokół, o czym wyraźnie świadczy treść dokumentu. Należy podkreślić, że ustawa z 2001 r. odsyła w art. 1 ust. 2 do stosowania środków antydumpingowych z zachowaniem wymogów określonych w Porozumieniu Światowej Organizacji Handlu w sprawie stosowania artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu
15. Zgodnie z art. 6 pkt 7 tego Porozumienia władze muszą zapewnić jedynie „możliwość spotkania się wszystkich bezpośrednio zainteresowanych stron ze stronami mającymi odmienne interesy dla przedstawienia przeciwstawnych poglądów i kontrargumentów. Zapewnienie takich możliwości musi uwzględnić potrzebę zachowania poufnego charakteru informacji. Konfrontacja stron, czy czynny udział w postępowaniu, nie może być rozumiane jako dopuszczenie przeciwstawnych stron do tajemnic przedsiębiorstwa. Udział Importerów w wizytach u producentów, w trakcie których dokonywano nie tylko oględzin zakładów, ale również analizowano dokumentację producentów, stanowiłoby, w ocenie Organu, uzasadnione zagrożenie ujawnienia informacji o charakterze poufnym konkurencyjnym przedsiębiorcom. Minister Rozwoju i Finansów uznaje zatem ww. zarzut za nieuzasadniony. Nieuprawnione jest również zastrzeżenie, co do „subiektywizmu” pracowników dokonujących kontroli. Wyniki przeprowadzonych kontroli w przedsiębiorstwie ,,P” S.A. w dniu 15 maja 2002 r. oraz u Wnioskodawcy w dniu 11 kwietnia 2002 r. potwierdziły, w ocenie Organu, prawdziwość danych o produkcji przekazanych wcześniej przez Wnioskodawcę. W ramach czynności dokonano w szczególności przeglądu procesu technologicznego produkcji zapalniczek, z uwzględnieniem stanu zamaszynowienia, analizy finansowej z rachunku wyników, bilansów, oceny w zakresie trwałości struktury finansowej, rentowności, wskaźników płynności, również za okres 1998-
16. Czynności podjęte przez Organ w trakcie pobytu w zakładach produkcyjnych oraz przeglądania dokumentacji potwierdziły fakt produkcji zapalniczek gazowych objętych postępowaniem oraz istnienie możliwości produkcyjnych producentów krajowych [k. 493, 1291-1298, 1329-1335]. W sprawozdaniu z dnia 22 maja 2002 r. z przeprowadzonych w dniu 15 maja 2002 r. oględzin urządzeń technologicznych firmy ,,P” S.A. wskazano w szczególności, że „od 1995 r. firma ,,P” wytwarza wszystkie 7 typowielkości zapalniczek we własnym zakładzie”, w tym zapalniczki jednorazowego użytku typ 220 (długa), typ 221 (krótka), (do fajki) typ
17. Określono miesięczną najwyższą wydajność maszyn, przy pracy dwuzmianowej, a także wskazano, że najmniejszą wydajność posiada urządzenie do nastawiania płomienia – 598 tys. szt. miesięcznie przy pracy dwuzmianowej. W sprawozdaniu z oględzin urządzeń technologicznych w firmie S.C. „B” dokonanych w dniu 11 kwietnia 2002 r. po analizie operacji montażowych zapalniczki typu Z-01 i założeniach schematu technologicznego produkcji zapalniczek jednorazowych, stwierdzono, iż „z rozmów na temat wydajności pracy na poszczególnych stanowiskach montażowych będących w ruchu w dniu wizytacji wynika, że firma montuje miesięcznie od 120 do 200 tys. sztuk zapalniczek jednorazowych bez oznakowania (…) według zapewnień firmy S.C. „B” wykonane formy, narzędzia i wykrojniki były przewidywane do produkcji co najmniej 2 500 000 sztuk miesięcznie. W praktyce wielkość taką osiągano sporadycznie z uwagi na brak możliwości zbytu wyrobów gotowych”. Organ odnosząc się do zarzutu rzekomo zawyżonej wyceny urządzeń automatycznych znajdujących się w zakładzie Wnioskodawcy zauważa, że szczegółowa wycena wartości sprzętu nie ma wpływu na prawdziwość innych ustaleń dokonanych w toku postępowania, ma jedynie znaczenie szacunkowe. Dla postępowania relewantne jest, iż zostało stwierdzone istnienie możliwości produkcyjnych urządzeń Wnioskodawcy, które ustalili m. in. rzeczoznawcy [k. 186-215]. Przeanalizowano również wyniki kontroli warunków technicznych zakładu Wnioskodawcy przeprowadzonej przez Inspekcję Handlową, która potwierdza zdolności produkcyjne przedsiębiorstwa [k. 1908-1920]. Powyższe potwierdza, że Wnioskodawca posiadał zdolności produkcyjne i reprezentował powyżej 25% produkcji plastikowych zapalniczek jednorazowych kieszonkowych gazowych w przemyśle krajowym, a tym samym dysponował legitymacją czynną do wszczęcia niniejszego postępowania. W odniesieniu do zarzutu, że ,,P” S.A. produkował zapalniczki „z innego segmentu” oraz wycofał się z postępowania antydumpingowego, z uwagi na zerwanie umowy z firmą „R” należy podkreślić, że „P” S.A. wsparła tezy wniosku o wszczęcie postępowania dotyczące nieefektywności ceł antydumpingowych nałożonych decyzją z 26 października 1998 r., omijania cła poprzez deklarowanie tajwańskiego lub wietnamskiego pochodzenia zapalniczek, które w rzeczywistości pochodziły z ChRL oraz deklarowania zapalniczek jednorazowych jako zapalniczki do wielokrotnego napełniania [k. 1396-1398]. Jednocześnie, jak wyżej wskazano, „P” S.A. współpracowała w postępowaniu udzielając niezbędnych wyjaśnień, w zakresie produkcji zapalniczek objętych postępowaniem, uczestnicząc w spotkaniach organizowanych, w celu zapewnienia stronom możliwości wyrażenia opinii oraz udostępniając swój zakład produkcyjny wraz z dokumentacją do celu przeprowadzenia dowodu z oględzin [k. 1329-1335]. Jednoznaczne stanowisko w zakresie poparcia ww. wniosku „P” S.A. zajął również  Monitor Polski – 11 – Poz. 664 w trakcie spotkania wyjaśniającego, w związku z postanowieniem MGPiPS z dnia 8 kwietnia 2003 r., które odbyło się w dniu 24 czerwca 2003 r. [k. 1800-1817]. Niekwestionowany jest ponadto fakt, że poza zapalniczkami objętymi postępowaniem – w zakresie wykazywanego poziomu produkcji, ,,P” S.A. produkowała również innego rodzaju zapalniczki. W odniesieniu do zarzutu braku weryfikacji danych, Organ wskazuje, że w procesie ustalania stanu faktycznego oparł się również na zestawieniach i notatkach własnych, Minister Rozwoju i Finansów podkreśla, że przy dokonywaniu ostatecznych ustaleń kierował się zasadą prawdy obiektywnej, która polega na tym, że Organ podejmuje wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Nie jest, więc w ramach zasady swobodnej oceny dowodów, związany wnioskami stron i samodzielnie dąży do ustalenia prawdy obiektywnej. Ponadto w wyroku z dnia 25 lutego 2002 r. sygn. akt V SA 993/01 NSA wskazał, że „w postępowaniu administracyjnym o mniejszym zakresie i złożoności, niż postępowanie gospodarcze antydumpingowe, organ administracji w samej treści decyzji (uzasadnienie) omawia sposób prowadzenia postępowania dowodowego, przeprowadza analizę dowodów i ich ocenę, przedstawia własny sposób rozumowania. Tego wszystkiego nie można zrobić w decyzji publikowanej w dzienniku promulgacyjnym, adresowanej do wielu uczestników postępowania. Dlatego organ administracji powinien w aktach administracyjnych zamieścić stosowne własne analizy i oceny nie ograniczając się do przytoczenia dokumentów in crudo, które mu służyły za podstawę wnioskowania, ponieważ w ten sposób przy szczupłych rozmiarach uzasadnienia decyzji, złożoności i wielowątkowości oraz wielopodmiotowości prowadzonego postępowania nie podobna skontrolować samego sposobu rozumowania organu administracji prowadzących do ostatecznych wniosków”. Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej okoliczności zarzut błędnego ustalenia wielkości udziału producentów zapalniczek objętych postępowaniem w przemyśle krajowym jest, w ocenie Organu, bezzasadny. 3.
18. Prowadzenie przez Wnioskodawcę działalności montażowej zapalniczek z części chińskiego pochodzenia. Organ zweryfikował podnoszone przez Importerów zarzuty dotyczące wykonywania przez Wnioskodawcę działalności montażowej części zapalniczek importowanych z ChRL. Związany jest ponadto w tym zakresie oceną zawartą w ww. wyroku z dnia 7 listopada 2008 r., iż „zdaniem sądu postępowanie nie może zostać wszczęte na wniosek tego, czyja działalność po przeprowadzonym postępowaniu antydumpingowym w konsekwencji mogłaby zostać uznana za mającą na celu obejście ustanowionych ceł antydumpingowych. Tak więc producent, o którym mowa w art. 20 ust. 2 i 3 nie może jednocześnie prowadzić działalności montażowej, wyczerpującej przesłanki z art. 46 ust. 2 ustawy”. Zgodnie z treścią art. 46 ust. 2 ustawy z 1997 r., działalność montażową prowadzoną w Polsce lub w kraju trzecim uznano za mającą na celu obejście ustanowionych ceł antydumpingowych w wypadku, gdy: a) rozpoczęła albo zwiększyła się ona po lub bezpośrednio przed wszczęciem postępowania antydumpingowego, a części używane do montażu są przywożone z kraju, z którego przywożone towary są objęte cłami antydumpingowymi, b) wartość części używanych do montażu, pochodzących z kraju, o którym mowa w pkt 1, stanowi nie mniej niż 60% łącznej wartości części zmontowanego towaru, przy czym w żadnym wypadku za obchodzenie ceł antydumpingowych nie zostanie uznana sytuacja, w której wartość dodana do przywiezionych części w trakcie montażu lub wykończenia przekracza 25% kosztów produkcji, c) skutki cła antydumpingowego są osłabione i nie eliminują szkody dla przemysłu krajowego w aspekcie cen albo ilości zmontowanych towarów podobnych oraz istnieją dowody na istnienie dumpingu w stosunku do wartości normalnej uprzednio ustalonej dla tego towaru. Przesłanki wymienione w art. 46 ust. 2 ustawy z 1997 r., następnie zawarte w art. 58 ust. 2 ustawy z 2001 r., muszą być spełnione kumulatywnie, aby uznać działalność montażową za mającą na celu obejście ceł antydumpingowych. Taką interpretację potwierdza również treść art. 13