Ustawa z dnia 17 kwietnia 2026 r. o zmianie ustawy o Funduszu Ochrony Rolnictwa

DZIENNIK USTAW RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Warszawa, dnia 12 maja 2026 r. Poz. 632 US T AW A z dnia 17 kwietnia 2026 r. o zmianie ustawy o Funduszu Ochrony Rolnictwa Art. 1. W ustawie z dnia 9 maja 2023 r. o Funduszu Ochrony Rolnictwa (Dz. U. z 2025 r. poz. 308) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Zestawienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, Krajowy Ośrodek przedstawia w terminie do dnia: 2) 1) 30 kwietnia danego roku – w przypadku wniosków, o których mowa w art. 12 ust. 1, złożonych w terminie, o którym mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1; 2) 30 września danego roku – w przypadku wniosków, o których mowa w art. 12 ust. 1, złożonych w terminie, o którym mowa w art. 12 ust. 2 pkt 2.”; w art. 10: a) w ust. 2 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie: „Wysokość rekompensaty, o której mowa w ust. 1, zwanej dalej „rekompensatą”, ustala się jako iloczyn procentowej stawki ustalonej odpowiednio zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 5 albo 6 i kwoty wierzytelności netto za:”, b) ust. 5 otrzymuje brzmienie: „5. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określa corocznie w terminie do dnia 31 maja, w drodze rozporządzenia, procentową stawkę stosowaną do ustalenia wysokości rekompensaty w odniesieniu do wniosków o przyznanie rekompensaty złożonych w terminie, o którym mowa w art. 12 ust. 2 pkt 1, mając na względzie sumę kwot wierzytelności wynikających ze złożonych wniosków o przyznanie rekompensaty w tym terminie oraz wysokość środków finansowych zgromadzonych na Funduszu.”, c) dodaje się ust. 6 w brzmieniu: „6. Minister właściwy do spraw rynków rolnych określa corocznie w terminie do dnia 30 października, w drodze rozporządzenia, procentową stawkę stosowaną do ustalenia wysokości rekompensaty w odniesieniu do wniosków o przyznanie rekompensaty złożonych w terminie, o którym mowa w art. 12 ust. 2 pkt 2, mając na względzie sumę kwot wierzytelności wynikających ze złożonych wniosków o przyznanie rekompensaty w tym terminie oraz wysokość środków finansowych zgromadzonych na Funduszu.”; 3) w art. 12: a) ust. 1–2 otrzymują brzmienie: „1. Rekompensatę przyznaje na wniosek producenta rolnego albo grupy, w drodze decyzji administracyjnej, dyrektor oddziału terenowego Krajowego Ośrodka właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego albo grupy, w terminie do dnia: 1) 30 czerwca danego roku – w przypadku wniosków o przyznanie rekompensaty złożonych w terminie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, Dziennik Ustaw 2) –2– Poz. 632 30 listopada danego roku – w przypadku wniosków o przyznanie rekompensaty złożonych w terminie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 – z tym że wydanie decyzji o przyznaniu rekompensaty przerywa bieg terminu przedawnienia wierzytelności, o której mowa w art. 11 ust. 1, w dniu, w którym ta decyzja stała się ostateczna. 1a. Rekompensata stanowi: 1) w przypadku producenta rolnego – pomoc de minimis w rolnictwie i jest przyznawana zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 9, z późn. zm.), 2) w przypadku grupy – pomoc de minimis i jest przyznawana zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 2023/2831 z 15.12.2023) – oraz zgodnie z przepisami o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. 2. Wniosek o przyznanie rekompensaty składa się do dyrektora oddziału terenowego Krajowego Ośrodka właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego albo grupy, na formularzu opracowanym przez Krajowy Ośrodek i udostępnionym na jego stronie internetowej, w terminie od dnia: 1) 1 lutego do dnia 31 marca danego roku – w przypadku gdy podmiot skupujący stał się niewypłacalny niewcześniej niż 1 stycznia drugiego roku poprzedzającego dany rok i niepóźniej niż 31 grudnia roku poprzedzającego dany rok; 2) 1 lipca do dnia 31 sierpnia danego roku – w przypadku gdy podmiot skupujący stał się niewypłacalny niewcześniej niż 1 stycznia drugiego roku poprzedzającego dany rok i niepóźniej niż 30 czerwca danego roku.”, b) w ust. 3a pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) oświadczenie albo zaświadczenia dotyczące: a) pomocy de minimis w rolnictwie oraz informacje niezbędne do udzielenia pomocy, o których mowa w art. 37 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2026 r. poz. 500) – w przypadku producenta rolnego, b) pomocy de minimis oraz informacje niezbędne do udzielenia pomocy, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej – w przypadku grupy;”; 4) w art. 17 w ust. 1 uchyla się pkt 1. Art. 2. 1. Do postępowań w sprawach dotyczących przyznania rekompensaty, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, zwanej dalej „rekompensatą”, dla podmiotów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1–6 ustawy zmienianej w art. 1, zwanych dalej „grupami”, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 2. W przypadku gdy grupa będąca stroną postępowania, o którym mowa w ust. 1, nie złożyła w toku tego postępowania oświadczenia albo zaświadczeń dotyczących pomocy de minimis oraz informacji niezbędnych do udzielenia pomocy, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2026 r. poz. 500), oświadczenie albo zaświadczenia dotyczące pomocy de minimis oraz informacje niezbędne do udzielenia pomocy, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, składa na wezwanie organu, przed którym toczy się to postępowanie, w terminie wskazanym przez ten organ, niekrótszym jednak niż 14 dni od dnia otrzymania wezwania. 3. Rekompensatę dla grupy przyznaną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną uznaje się za pomoc de minimis przyznaną na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 2023/2831 z 15.12.2023). 4. Grupa, której przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną przyznano rekompensatę, składa do właściwego dyrektora oddziału terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, zwanego dalej „Krajowym Ośrodkiem”, oświadczenie albo zaświadczenia dotyczące pomocy de minimis oraz informacje niezbędne do udzielenia pomocy, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Dziennik Ustaw –3– Poz. 632 5. W przypadku gdy ze złożonych na podstawie ust. 4 oświadczenia albo zaświadczeń dotyczących pomocy de minimis lub informacji niezbędnych do udzielenia pomocy, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, wynika, że rekompensata dla grupy przyznana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wymaga: 1) zwiększenia jej wysokości z uwagi na zastosowanie przy jej przyznawaniu przepisów o pomocy de minimis w rolnictwie, w tym przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 9, z późn. zm.), albo 2) obniżenia jej wysokości z uwagi na pułap pomocy de minimis określony w rozporządzeniu Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis – dyrektor oddziału terenowego Krajowego Ośrodka z urzędu zmienia decyzję o przyznaniu rekompensaty dla grupy przez odpowiednio zwiększenie jej wysokości albo obniżenie jej wysokości albo uchyla tę decyzję, gdy okaże się, że z uwagi na pułap pomocy de minimis określony w rozporządzeniu Komisji (UE) 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis rekompensata dla grupy nie powinna zostać przyznana. 6. Do zmiany lub uchylenia decyzji o przyznaniu rekompensaty dla grupy na podstawie ust. 5 przepisów art. 154 i art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) nie stosuje się, a zgoda strony nie jest wymagana. 7. W przypadku gdy w wyniku zmiany albo uchylenia decyzji o przyznaniu rekompensaty dla grupy na podstawie ust. 5 rekompensata dla grupy podlega zwrotowi w całości albo części, kwotę tej rekompensaty podlegającą zwrotowi uznaje się za kwotę nienależnie lub nadmiernie pobranej rekompensaty w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 1, z tym że ustalenia tej kwoty dokonuje się w decyzji o zmianie albo uchyleniu tej decyzji. 8. Jeżeli grupa, której przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną przyznano rekompensatę, nie złoży w terminie określonym w ust. 4 do właściwego dyrektora oddziału terenowego Krajowego Ośrodka oświadczenia albo zaświadczeń dotyczących pomocy de minimis oraz informacji niezbędnych do udzielenia pomocy, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, dyrektor oddziału terenowego Krajowego Ośrodka stwierdza wygaśnięcie decyzji o przyznaniu rekompensaty dla grupy, a jeżeli rekompensata została wypłacona w dniu, w którym decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o przyznaniu rekompensaty dla grupy stała się ostateczna, kwotę tej rekompensaty uznaje się za nienależnie lub nadmiernie pobraną w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 1. 9. Z dniem, w którym decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o przyznaniu rekompensaty dla grupy, o której o mowa w ust. 8, stała się ostateczna: 1) traci ważność zaświadczenie stwierdzające, że rekompensata dla grupy przyznana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy jest pomocą de minimis w rolnictwie; 2) uznaje się, że wierzytelność objęta decyzją o przyznaniu rekompensaty dla grupy, której wygaśnięcie zostało stwierdzone na podstawie ust. 8, nie przeszła z mocy prawa na Krajowy Ośrodek. Art. 3. Postępowania w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy umarza się. Art. 4. Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: K. Nawrocki