Kodeks cywilny – tekst jednolity 2024

Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 21 czerwca 2024 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks cywilny Spis treści Treść obwieszczenia Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny Księga PIERWSZA Księga DRUGA - WŁASNOŚĆ I INNE PRAWA RZECZOWE Tytuł I - Własność

Dział I - Przepisy ogólne

Dział II - Treść i wykonywanie własności

Dział III - Nabycie i utrata własności

Rozdział I - Przeniesienie własności

Rozdział II - Zasiedzenie

Rozdział III - Inne wypadki nabycia i utraty własności

Dział IV - Współwłasność

Dział V - Ochrona własności

Tytuł II - Użytkowanie wieczyste Tytuł III - Prawa rzeczowe ograniczone

Dział I - Przepisy ogólne

Dział II - Użytkowanie

Rozdział I - Przepisy ogólne

Rozdział II - Użytkowanie przez osoby fizyczne

Rozdział III - Użytkowanie przez rolnicze spółdzielnie produkcyjne

Rozdział IV - Inne wypadki użytkowania

Dział III - Służebności

Rozdział I - Służebności gruntowe

Rozdział II - Służebności osobiste

Rozdział III - Służebność przesyłu

Dział IV - Zastaw

Rozdział I - Zastaw na rzeczach ruchomych

Rozdział II - Zastaw na prawach

Tytuł IV - Posiadanie Księga TRZECIA - ZOBOWIĄZANIA Tytuł I - Przepisy ogólne Tytuł II - Wielość dłużników albo wierzycieli

Dział I - Zobowiązania solidarne

Dział II - Zobowiązania podzielne i niepodzielne

Tytuł III - Ogólne przepisy o zobowiązaniach umownych Tytuł IV Tytuł V - Bezpodstawne wzbogacenie Tytuł VI - Czyny niedozwolone Tytuł VI_1 - Odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny Tytuł VII - Wykonanie zobowiązań i skutki ich niewykonania

Dział I - Wykonanie zobowiązań

Dział II - Skutki niewykonania zobowiązań

Dział III - Wykonanie i skutki niewykonania zobowiązań z umów wzajemnych

Tytuł VIII - Potrącenie, odnowienie, zwolnienie z długu Tytuł IX - Zmiana wierzyciela lub dłużnika

Dział I - Zmiana wierzyciela

Dział II - Zmiana dłużnika

Tytuł X - Ochrona wierzyciela w razie niewypłacalności dłużnika Tytuł XI - Sprzedaż

Dział I - Przepisy ogólne

Dział II - Rękojmia za wady

Dział II_1

Dział III - Gwarancja przy sprzedaży

Dział IV - Szczególne rodzaje sprzedaży

Rozdział I - Sprzedaż na raty

Rozdział II - Zastrzeżenie własności rzeczy sprzedanej. Sprzedaż na próbę

Rozdział III - Prawo odkupu

Rozdział IV - Prawo pierwokupu

Tytuł XII - Zamiana Tytuł XIII - Dostawa Tytuł XIV - Kontraktacja Tytuł XV - Umowa o dzieło Tytuł XVI - Umowa o roboty budowlane Tytuł XVII - Najem i dzierżawa

Dział I - Najem

Rozdział I - Przepisy ogólne

Rozdział II - Najem lokalu

Dział II - Dzierżawa

Tytuł XVII_1 - Umowa leasingu Tytuł XVIII - Użyczenie Tytuł XIX - Pożyczka Tytuł XX - Umowa rachunku bankowego Tytuł XXI - Zlecenie Tytuł XXII - Prowadzenie cudzych spraw bez zlecenia Tytuł XXIII - Umowa agencyjna Tytuł XXIV - Umowa komisu Tytuł XXV - Umowa przewozu

Dział I - Przepisy ogólne

Dział II - Przewóz osób

Dział III - Przewóz rzeczy

Tytuł XXVI - Umowa spedycji Tytuł XXVII - Umowa ubezpieczenia

Dział I - Przepisy ogólne

Dział II - Ubezpieczenia majątkowe

Dział III - Ubezpieczenia osobowe

Tytuł XXVIII - Przechowanie Tytuł XXIX - Odpowiedzialność, prawo zastawu i przedawnienie roszczeń utrzymujących hotele i podobne zakłady Tytuł XXX - Umowa składu Tytuł XXXI - Spółka Tytuł XXXII - Poręczenie Tytuł XXXIII - Darowizna Tytuł XXXIII_1 - Przekazanie nieruchomości Tytuł XXXIV - Renta i dożywocie

Dział I - Renta

Dział II - Dożywocie

Tytuł XXXV - Ugoda Tytuł XXXVI - Przyrzeczenie publiczne Tytuł XXXVII - Przekaz i papiery wartościowe

Dział I - Przekaz

Dział II - Papiery wartościowe

Księga CZWARTA - SPADKI Tytuł I - Przepisy ogólne Tytuł II - Dziedziczenie ustawowe Tytuł III - Rozrządzenia na wypadek śmierci

Dział I - Testament

Rozdział I - Przepisy ogólne

Rozdział II - Forma testamentu

Dział II - Powołanie spadkobiercy

Dział III - Zapis i polecenie

Rozdział I - Zapis zwykły

Rozdział II - Zapis windykacyjny

Rozdział III - Polecenie

Dział IV - Wykonawca testamentu

Tytuł IV - Zachowek Tytuł V - Przyjęcie i odrzucenie spadku Tytuł VI - Stwierdzenie nabycia spadku lub przedmiotu zapisu windykacyjnego, poświadczenie dziedziczenia i ochrona spadkobiercy Tytuł VII - Odpowiedzialność za długi spadkowe Tytuł VIII - Wspólność majątku spadkowego i dział spadku Tytuł IX - Umowy dotyczące spadku Tytuł X - Przepisy szczególne o dziedziczeniu gospodarstw rolnych Treść obwieszczenia 1.

Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023 r. poz. 1610), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:

2.

Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:

Art. 16

Do umów o roboty budowlane zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w odniesieniu do których wykonawca nie wystąpił z żądaniem przedstawienia gwarancji zapłaty za roboty budowlane przed tym dniem, stosuje się przepis art. 6491§ 11 ustawy zmienianej w art. 2. ” „

Art. 26Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:

Art. 10Do terminów zasiedzenia nieruchomości rolnej w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy zmienianej

w art. 4 posiadanej w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy przez posiadacza innego niż rolnik indywidualny w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 4 stosuje się przepisy art. 172 § 1 lub 2 ustawy zmienianej w art. 2, z tym że do tych terminów zalicza się również czas posiadania nieruchomości rolnej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. ” „

Art. 15Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

17, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2024 r. ” ;

Art. 11

1.

Przepisy art. 928 § 1 pkt 4 i 5 ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się do zdarzeń stanowiących podstawę uznania za niegodnego dziedziczenia, zaistniałych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Do spadków otwartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 934 § 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

3.

Przepis art. 934 § 21 ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się do spadków otwartych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

4.

Jeżeli termin do złożenia oświadczenia o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku albo o uchyleniu się od skutków prawnych tego oświadczenia nie upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy art. 1015 § 11 i 12 oraz art. 1019 § 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1. ” „

Art. 14Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:

Art. 4

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia. ” .

Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny1)Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji transpozycji dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz. Urz. WE L 178 z 17.07.2000, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 25, str.

Księga PIERWSZA Część OGÓLNA Tytuł I Przepisy wstępne

Art. 1Kodeks niniejszy reguluje stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami

prawnymi.

Art. 2(uchylony)

Art. 3

Ustawa nie ma mocy wstecznej, chyba że to wynika z jej brzmienia lub celu.

Art. 4(uchylony)

Art. 5Nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym

przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony.

Art. 6

Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.

Art. 7Jeżeli ustawa uzależnia skutki prawne od dobrej lub złej wiary, domniemywa się istnienie

dobrej wiary.

Tytuł II Osoby

Dział I

Osoby fizyczne

Rozdział I

Zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych

Art. 8

§ 1

Każdy człowiek od chwili urodzenia ma zdolność prawną.

§ 2(uchylony)

Art. 9

W razie urodzenia się dziecka domniemywa się, że przyszło ono na świat żywe.

Art. 10

§ 1

Pełnoletnim jest, kto ukończył lat osiemnaście.

§ 2Przez zawarcie małżeństwa małoletni uzyskuje pełnoletność. Nie traci jej w razie unieważnienia

małżeństwa.

Art. 11

Pełną zdolność do czynności prawnych nabywa się z chwilą uzyskania pełnoletności.

Art. 12

Nie mają zdolności do czynności prawnych osoby, które nie ukończyły lat trzynastu, oraz osoby ubezwłasnowolnione całkowicie.

Art. 13

§ 1Osoba, która ukończyła lat trzynaście, może być ubezwłasnowolniona całkowicie, jeżeli

wskutek choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych, w szczególności pijaństwa lub narkomanii, nie jest w stanie kierować swym postępowaniem.

§ 2Dla ubezwłasnowolnionego całkowicie ustanawia się opiekę, chyba że pozostaje on jeszcze

pod władzą rodzicielską.

Art. 14

§ 1

Czynność prawna dokonana przez osobę, która nie ma zdolności do czynności prawnych, jest nieważna.

§ 2Jednakże gdy osoba niezdolna do czynności prawnych zawarła umowę należącą do umów

powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego, umowa taka staje się ważna z chwilą jej wykonania, chyba że pociąga za sobą rażące pokrzywdzenie osoby niezdolnej do czynności prawnych.

Art. 15

Ograniczoną zdolność do czynności prawnych mają małoletni, którzy ukończyli lat trzynaście, oraz osoby ubezwłasnowolnione częściowo.

Art. 16

§ 1

Osoba pełnoletnia może być ubezwłasnowolniona częściowo z powodu choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych, w szczególności pijaństwa lub narkomanii, jeżeli stan tej osoby nie uzasadnia ubezwłasnowolnienia całkowitego, lecz potrzebna jest pomoc do prowadzenia jej spraw.

§ 2

Dla osoby ubezwłasnowolnionej częściowo ustanawia się kuratelę.

Art. 17

Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do ważności czynności prawnej, przez którą osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych zaciąga zobowiązanie lub rozporządza swoim prawem, potrzebna jest zgoda jej przedstawiciela ustawowego.

Art. 18

§ 1Ważność umowy, która została zawarta przez osobę ograniczoną w zdolności do czynności

prawnych bez wymaganej zgody przedstawiciela ustawowego, zależy od potwierdzenia umowy przez tego przedstawiciela.

§ 2Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może sama potwierdzić umowę po

uzyskaniu pełnej zdolności do czynności prawnych.

§ 3

Strona, która zawarła umowę z osobą ograniczoną w zdolności do czynności prawnych, nie może powoływać się na brak zgody jej przedstawiciela ustawowego. Może jednak wyznaczyć temu przedstawicielowi odpowiedni termin do potwierdzenia umowy; staje się wolna po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu.

Art. 19Jeżeli osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych dokonała sama jednostronnej

czynności prawnej, do której ustawa wymaga zgody przedstawiciela ustawowego, czynność jest nieważna.

Art. 20Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może bez zgody przedstawiciela

ustawowego zawierać umowy należące do umów powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego.

Art. 21Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może bez zgody przedstawiciela

ustawowego rozporządzać swoim zarobkiem, chyba że sąd opiekuńczy z ważnych powodów inaczej postanowi.

Art. 22Jeżeli przedstawiciel ustawowy osoby ograniczonej w zdolności do czynności prawnych

oddał jej określone przedmioty majątkowe do swobodnego użytku, osoba ta uzyskuje pełną zdolność w zakresie czynności prawnych, które tych przedmiotów dotyczą. Wyjątek stanowią czynności prawne, do których dokonania nie wystarcza według ustawy zgoda przedstawiciela ustawowego.

Art. 221Za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej

niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową.

Art. 23

Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach.

Art. 24

§ 1Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania

tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego albo zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny.2)Zdanie trzecie w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1615), która weszła w życie z dniem 15 listopada 2023 r.; wszedł w życie z dniem 15 września 2023 r.

§ 2Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany

może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych.

§ 3Przepisy powyższe nie uchybiają uprawnieniom przewidzianym w innych przepisach, w

szczególności w prawie autorskim oraz w prawie wynalazczym.

Rozdział II

Miejsce zamieszkania

Art. 25Miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa

z zamiarem stałego pobytu.

Art. 26

§ 1Miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania

rodziców albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej.

§ 2Jeżeli władza rodzicielska przysługuje na równi obojgu rodzicom mającym osobne miejsce

zamieszkania, miejsce zamieszkania dziecka jest u tego z rodziców, u którego dziecko stale przebywa. Jeżeli dziecko nie przebywa stale u żadnego z rodziców, jego miejsce zamieszkania określa sąd opiekuńczy.

Art. 27

Miejscem zamieszkania osoby pozostającej pod opieką jest miejsce zamieszkania opiekuna.

Art. 28

Można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania.

Rozdział III

Uznanie za zmarłego

Art. 29

§ 1Zaginiony może być uznany za zmarłego, jeżeli upłynęło lat dziesięć od końca roku

kalendarzowego, w którym według istniejących wiadomości jeszcze żył; jednakże gdyby w chwili uznania za zmarłego zaginiony ukończył lat siedemdziesiąt, wystarcza upływ lat pięciu.

§ 2Uznanie za zmarłego nie może nastąpić przed końcem roku kalendarzowego, w którym zaginiony

ukończyłby lat dwadzieścia trzy.

Art. 30

§ 1Kto zaginął w czasie podróży powietrznej lub morskiej w związku z katastrofą statku

lub okrętu albo w związku z innym szczególnym zdarzeniem, ten może być uznany za zmarłego po upływie sześciu miesięcy od dnia, w którym nastąpiła katastrofa albo inne szczególne zdarzenie.

§ 2Jeżeli nie można stwierdzić katastrofy statku lub okrętu, bieg terminu sześciomiesięcznego

rozpoczyna się z upływem roku od dnia, w którym statek lub okręt miał przybyć do portu przeznaczenia, a jeżeli nie miał portu przeznaczenia - z upływem lat dwóch od dnia, w którym była ostatnia o nim wiadomość.

§ 3Kto zaginął w związku z bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia nieprzewidzianym

w paragrafach poprzedzających, ten może być uznany za zmarłego po upływie roku od dnia, w którym niebezpieczeństwo ustało albo według okoliczności powinno było ustać.

Art. 31

§ 1

Domniemywa się, że zaginiony zmarł w chwili oznaczonej w orzeczeniu o uznaniu za zmarłego.

§ 2Jako chwilę domniemanej śmierci zaginionego oznacza się chwilę, która według okoliczności

jest najbardziej prawdopodobna, a w braku wszelkich danych - pierwszy dzień terminu, z którego upływem uznanie za zmarłego stało się możliwe.

§ 3Jeżeli w orzeczeniu o uznaniu za zmarłego czas śmierci został oznaczony tylko datą

dnia, za chwilę domniemanej śmierci zaginionego uważa się koniec tego dnia.

Art. 32

Jeżeli kilka osób utraciło życie podczas grożącego im wspólnie niebezpieczeństwa, domniemywa się, że zmarły jednocześnie.

Dział II

Osoby prawne

Art. 33Osobami prawnymi są Skarb Państwa i jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne

przyznają osobowość prawną.

Art. 331

§ 1Do jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje

zdolność prawną, stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych.

§ 2Jeżeli przepis odrębny nie stanowi inaczej, za zobowiązania jednostki, o której mowa

w § 1, odpowiedzialność subsydiarną ponoszą jej członkowie; odpowiedzialność ta powstaje z chwilą, gdy jednostka organizacyjna stała się niewypłacalna.

Art. 34Skarb Państwa jest w stosunkach cywilnoprawnych podmiotem praw i obowiązków, które

dotyczą mienia państwowego nienależącego do innych państwowych osób prawnych.

Art. 35Powstanie, ustrój i ustanie osób prawnych określają właściwe przepisy; w wypadkach

i w zakresie w przepisach tych przewidzianych organizację i sposób działania osoby prawnej reguluje także jej statut.

Art. 36(uchylony)

Art. 37

§ 1Jednostka organizacyjna uzyskuje osobowość prawną z chwilą jej wpisu do właściwego

rejestru, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

§ 2

Rodzaje rejestrów oraz ich organizację i sposób prowadzenia regulują odrębne przepisy.

Art. 38Osoba prawna działa przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i w opartym

na niej statucie.

Art. 39

§ 1Jeżeli zawierający umowę jako organ osoby prawnej nie ma umocowania albo przekroczy

jego zakres, ważność umowy zależy od jej potwierdzenia przez osobę prawną, w której imieniu umowa została zawarta.

§ 2

Druga strona może wyznaczyć osobie prawnej, w której imieniu umowa została zawarta, odpowiedni termin do potwierdzenia umowy; staje się wolna po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu.

§ 3W braku potwierdzenia ten, kto zawarł umowę jako organ osoby prawnej, obowiązany jest

do zwrotu tego, co otrzymał od drugiej strony w wykonaniu umowy, oraz do naprawienia szkody, którą druga strona poniosła przez to, że zawarła umowę nie wiedząc o braku umocowania lub o przekroczeniu jego zakresu.

§ 4Jednostronna czynność prawna dokonana przez działającego jako organ osoby prawnej

bez umocowania albo z przekroczeniem jego zakresu jest nieważna. Jednakże gdy ten, komu zostało złożone oświadczenie woli w imieniu osoby prawnej, zgodził się na działanie bez umocowania, stosuje się odpowiednio przepisy o zawarciu umowy bez umocowania.

§ 5Przepis § 3 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy czynność prawna została dokonana

w imieniu osoby prawnej, która nie istnieje.

Art. 40

§ 1

Skarb Państwa nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania państwowych osób prawnych, chyba że przepis odrębny stanowi inaczej. Państwowe osoby prawne nie ponoszą odpowiedzialności za zobowiązania Skarbu Państwa.

§ 2W razie nieodpłatnego przejęcia, na podstawie obowiązujących ustaw, określonego składnika

mienia od państwowej osoby prawnej na rzecz Skarbu Państwa, ten ostatni odpowiada solidarnie z osobą prawną za zobowiązania powstałe w okresie, gdy składnik stanowił własność danej osoby prawnej, do wysokości wartości tego składnika ustalonej według stanu z chwili przejęcia, a według cen z chwili zapłaty.

§ 3Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności jednostek samorządu

terytorialnego i samorządowych osób prawnych.

Art. 41Jeżeli ustawa lub oparty na niej statut nie stanowi inaczej, siedzibą osoby prawnej

jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający.

Art. 42

§ 1Jeżeli osoba prawna nie może być reprezentowana lub prowadzić swoich spraw ze względu

na brak organu albo brak w składzie organu uprawnionego do jej reprezentowania, sąd ustanawia dla niej kuratora. Kurator podlega nadzorowi sądu, który go ustanowił.

§ 2Do czasu powołania albo uzupełnienia składu organu, o którym mowa w § 1, albo ustanowienia

likwidatora kurator reprezentuje osobę prawną oraz prowadzi jej sprawy w granicach określonych w zaświadczeniu sądu.

§ 3Kurator niezwłocznie podejmuje czynności zmierzające do powołania albo uzupełnienia

składu organu osoby prawnej uprawnionego do jej reprezentowania, a w razie potrzeby do jej likwidacji.

§ 4Pod rygorem nieważności kurator jest obowiązany uzyskać zezwolenie sądu rejestrowego

na:

Art. 421

§ 1Kuratora ustanawia się na okres nieprzekraczający roku. W szczególnie uzasadnionych

przypadkach można przedłużać ustanowienie kuratora na czas oznaczony, jeżeli czynności kuratora, o których mowa w art. 42 § 3, nie mogły zostać zakończone przed upływem okresu, na który został ustanowiony.

§ 2Jeżeli czynności podjęte przez kuratora nie doprowadziły do powołania lub uzupełnienia

składu organu osoby prawnej uprawnionego do jej reprezentowania albo jej likwidacji, występuje on niezwłocznie z wnioskiem do sądu rejestrowego o rozwiązanie osoby prawnej.

Nie narusza to uprawnień kuratora do wystąpienia z żądaniem rozwiązania osoby prawnej na podstawie odrębnych przepisów.

Art. 43Przepisy o ochronie dóbr osobistych osób fizycznych stosuje się odpowiednio do osób

prawnych.

Dział III

Przedsiębiorcy i ich oznaczenia

Art. 431Przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna, o której

mowa w art. 331 § 1, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową.

Art. 432

§ 1

Przedsiębiorca działa pod firmą.

§ 2

Firmę ujawnia się we właściwym rejestrze, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Art. 433

§ 1Firma przedsiębiorcy powinna się odróżniać dostatecznie od firm innych przedsiębiorców

prowadzących działalność na tym samym rynku.

§ 2Firma nie może wprowadzać w błąd, w szczególności co do osoby przedsiębiorcy, przedmiotu

działalności przedsiębiorcy, miejsca działalności, źródeł zaopatrzenia.

Art. 434Firmą osoby fizycznej jest jej imię i nazwisko. Nie wyklucza to włączenia do firmy

pseudonimu lub określeń wskazujących na przedmiot działalności przedsiębiorcy, miejsce jej prowadzenia oraz innych określeń dowolnie obranych.

Art. 435

§ 1

Firmą osoby prawnej jest jej nazwa.

§ 2

Firma zawiera określenie formy prawnej osoby prawnej, które może być podane w skrócie, a ponadto może wskazywać na przedmiot działalności, siedzibę tej osoby oraz inne określenia dowolnie obrane.

§ 3Firma osoby prawnej może zawierać nazwisko lub pseudonim osoby fizycznej, jeżeli służy

to ukazaniu związków tej osoby z powstaniem lub działalnością przedsiębiorcy. Umieszczenie w firmie nazwiska albo pseudonimu osoby fizycznej wymaga pisemnej zgody tej osoby, a w razie jej śmierci - zgody jej małżonka i dzieci.

§ 4

Przedsiębiorca może posługiwać się skrótem firmy. Przepis art. 432 § 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 436Firma oddziału osoby prawnej zawiera pełną nazwę tej osoby oraz określenie „oddział”

ze wskazaniem miejscowości, w której oddział ma siedzibę.

Art. 437Zmiana firmy wymaga ujawnienia w rejestrze. W razie przekształcenia osoby prawnej

można zachować jej dotychczasową firmę z wyjątkiem określenia wskazującego formę prawną osoby prawnej, jeżeli uległa ona zmianie. To samo dotyczy przekształcenia spółki osobowej.

Art. 438

§ 1W przypadku utraty członkostwa przez wspólnika, którego nazwisko było umieszczone

w firmie, spółka może zachować w swej firmie nazwisko byłego wspólnika tylko za wyrażoną na piśmie jego zgodą, a w razie jego śmierci - za zgodą jego małżonka i dzieci.

§ 2Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w wypadku kontynuowania działalności gospodarczej

osoby fizycznej przez inną osobę fizyczną będącą jej następcą prawnym.

§ 3Kto nabywa przedsiębiorstwo, może je nadal prowadzić pod dotychczasową nazwą. Powinien

jednak umieścić dodatek wskazujący firmę lub nazwisko nabywcy, chyba że strony postanowiły inaczej.

Art. 439

§ 1

Firma nie może być zbyta.

§ 2

Przedsiębiorca może upoważnić innego przedsiębiorcę do korzystania ze swej firmy, jeżeli nie wprowadza to w błąd.

Art. 4310Przedsiębiorca, którego prawo do firmy zostało zagrożone cudzym działaniem, może żądać

zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać usunięcia jego skutków, złożenia oświadczenia lub oświadczeń w odpowiedniej treści i formie, naprawienia na zasadach ogólnych szkody majątkowej lub wydania korzyści uzyskanej przez osobę, która dopuściła się naruszenia.

Tytuł III Mienie

Art. 44

Mieniem jest własność i inne prawa majątkowe.

Art. 441

§ 1Własność i inne prawa majątkowe, stanowiące mienie państwowe, przysługują Skarbowi

Państwa albo innym państwowym osobom prawnym.

§ 2Uprawnienia majątkowe Skarbu Państwa względem państwowych osób prawnych określają

odrębne przepisy, w szczególności regulujące ich ustrój.

Art. 45

Rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne.

Art. 46

§ 1Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności

(grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

§ 2

Prowadzenie ksiąg wieczystych regulują odrębne przepisy.

Art. 461Nieruchomościami rolnymi (gruntami rolnymi) są nieruchomości, które są lub mogą być

wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej.

Art. 47

§ 1

Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.

§ 2Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia

lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.

§ 3Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części

składowych.

Art. 48Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą

w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.

Art. 49

§ 1Urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii

elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa.

§ 2

Osoba, która poniosła koszty budowy urządzeń, o których mowa w § 1, i jest ich właścicielem, może żądać, aby przedsiębiorca, który przyłączył urządzenia do swojej sieci, nabył ich własność za odpowiednim wynagrodzeniem, chyba że w umowie strony postanowiły inaczej.

Z żądaniem przeniesienia własności tych urządzeń może wystąpić także przedsiębiorca.

Art. 50

Za części składowe nieruchomości uważa się także prawa związane z jej własnością.

Art. 51

§ 1Przynależnościami są rzeczy ruchome potrzebne do korzystania z innej rzeczy (rzeczy

głównej) zgodnie z jej przeznaczeniem, jeżeli pozostają z nią w faktycznym związku odpowiadającym temu celowi.

§ 2

Nie może być przynależnością rzecz nienależąca do właściciela rzeczy głównej.

§ 3Przynależność nie traci tego charakteru przez przemijające pozbawienie jej faktycznego

związku z rzeczą główną.

Art. 52

Czynność prawna mająca za przedmiot rzecz główną odnosi skutek także względem przynależności, chyba że co innego wynika z treści czynności albo z przepisów szczególnych.

Art. 53

§ 1

Pożytkami naturalnymi rzeczy są jej płody i inne odłączone od niej części składowe, o ile według zasad prawidłowej gospodarki stanowią normalny dochód z rzeczy.

§ 2Pożytkami cywilnymi rzeczy są dochody, które rzecz przynosi na podstawie stosunku

prawnego.

Art. 54Pożytkami prawa są dochody, które prawo to przynosi zgodnie ze swym społeczno-gospodarczym

przeznaczeniem.

Art. 55

§ 1Uprawnionemu do pobierania pożytków przypadają pożytki naturalne, które zostały odłączone

od rzeczy w czasie trwania jego uprawnienia, a pożytki cywilne - w stosunku do czasu trwania tego uprawnienia.

§ 2

Jeżeli uprawniony do pobierania pożytków poczynił nakłady w celu uzyskania pożytków, które przypadły innej osobie, należy mu się od niej wynagrodzenie za te nakłady. Wynagrodzenie nie może przenosić wartości pożytków.

Art. 551Przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych

przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej.

Obejmuje ono w szczególności:

Art. 552Czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi

w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych.

Art. 553Za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub

ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego.

Art. 554Nabywca przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego jest odpowiedzialny solidarnie ze

zbywcą za jego zobowiązania związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa lub gospodarstwa, chyba że w chwili nabycia nie wiedział o tych zobowiązaniach, mimo zachowania należytej staranności. Odpowiedzialność nabywcy ogranicza się do wartości nabytego przedsiębiorstwa lub gospodarstwa według stanu w chwili nabycia, a według cen w chwili zaspokojenia wierzyciela. Odpowiedzialności tej nie można bez zgody wierzyciela wyłączyć ani ograniczyć.

Tytuł IV Czynności prawne

Dział I

Przepisy ogólne

Art. 56Czynność prawna wywołuje nie tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które

wynikają z ustawy, z zasad współżycia społecznego i z ustalonych zwyczajów.

Art. 57

§ 1

Nie można przez czynność prawną wyłączyć ani ograniczyć uprawnienia do przeniesienia, obciążenia, zmiany lub zniesienia prawa, jeżeli według ustawy prawo to jest zbywalne.

§ 2Przepis powyższy nie wyłącza dopuszczalności zobowiązania, że uprawniony nie dokona

oznaczonych rozporządzeń prawem.

Art. 58

§ 1

Czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy.

§ 2

Nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

§ 3Jeżeli nieważnością jest dotknięta tylko część czynności prawnej, czynność pozostaje

w mocy co do pozostałych części, chyba że z okoliczności wynika, iż bez postanowień dotkniętych nieważnością czynność nie zostałaby dokonana.

Art. 59W razie zawarcia umowy, której wykonanie czyni całkowicie lub częściowo niemożliwym

zadośćuczynienie roszczeniu osoby trzeciej, osoba ta może żądać uznania umowy za bezskuteczną w stosunku do niej, jeżeli strony o jej roszczeniu wiedziały albo jeżeli umowa była nieodpłatna. Uznania umowy za bezskuteczną nie można żądać po upływie roku od jej zawarcia.

Art. 60Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności

prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej (oświadczenie woli).

Art. 61

§ 1Oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło

do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej.

§ 2

Oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią.

Art. 62

Oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, nie traci mocy wskutek tego, że zanim do tej osoby doszło, składający je zmarł lub utracił zdolność do czynności prawnych, chyba że co innego wynika z treści oświadczenia, z ustawy lub z okoliczności.

Art. 63

§ 1Jeżeli do dokonania czynności prawnej potrzebna jest zgoda osoby trzeciej, osoba ta

może wyrazić zgodę także przed złożeniem oświadczenia przez osoby dokonywające czynności albo po jego złożeniu. Zgoda wyrażona po złożeniu oświadczenia ma moc wsteczną od jego daty.

§ 2Jeżeli do ważności czynności prawnej wymagana jest forma szczególna, oświadczenie

obejmujące zgodę osoby trzeciej powinno być złożone w tej samej formie.

Art. 64Prawomocne orzeczenie sądu stwierdzające obowiązek danej osoby do złożenia oznaczonego

oświadczenia woli, zastępuje to oświadczenie.

Art. 65

§ 1

Oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje.

§ 2W umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać

się na jej dosłownym brzmieniu.

Art. 651

Przepisy o oświadczeniach woli stosuje się odpowiednio do innych oświadczeń.

Dział II

Zawarcie umowy

Art. 66

§ 1Oświadczenie drugiej stronie woli zawarcia umowy stanowi ofertę, jeżeli określa istotne

postanowienia tej umowy.

§ 2

Jeżeli oferent nie oznaczył w ofercie terminu, w ciągu którego oczekiwać będzie odpowiedzi, oferta złożona w obecności drugiej strony albo za pomocą środka bezpośredniego porozumiewania się na odległość przestaje wiązać, gdy nie zostanie przyjęta niezwłocznie; złożona w inny sposób przestaje wiązać z upływem czasu, w którym składający ofertę mógł w zwykłym toku czynności otrzymać odpowiedź wysłaną bez nieuzasadnionego opóźnienia.

Art. 661

§ 1Oferta złożona w postaci elektronicznej wiąże składającego, jeżeli druga strona niezwłocznie

potwierdzi jej otrzymanie.

§ 2Przedsiębiorca składający ofertę w postaci elektronicznej jest obowiązany przed zawarciem

umowy poinformować drugą stronę w sposób jednoznaczny i zrozumiały o:

§ 3Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli przedsiębiorca zaprasza drugą stronę do

rozpoczęcia negocjacji, składania ofert albo do zawarcia umowy w inny sposób.

§ 4Przepisy § 1-3 nie mają zastosowania do zawierania umów za pomocą poczty elektronicznej

albo podobnych środków indywidualnego porozumiewania się na odległość. Nie stosuje się ich także w stosunkach między przedsiębiorcami, jeżeli strony tak postanowiły.

Art. 662

§ 1

W stosunkach między przedsiębiorcami oferta może być odwołana przed zawarciem umowy, jeżeli oświadczenie o odwołaniu zostało złożone drugiej stronie przed wysłaniem przez nią oświadczenia o przyjęciu oferty.

§ 2Jednakże oferty nie można odwołać, jeżeli wynika to z jej treści lub określono w niej

termin przyjęcia.

Art. 67Jeżeli oświadczenie o przyjęciu oferty nadeszło z opóźnieniem, lecz z jego treści

lub z okoliczności wynika, że zostało wysłane w czasie właściwym, umowa dochodzi do skutku, chyba że składający ofertę zawiadomi niezwłocznie drugą stronę, iż wskutek opóźnienia odpowiedzi poczytuje umowę za niezawartą.

Art. 68Przyjęcie oferty dokonane z zastrzeżeniem zmiany lub uzupełnienia jej treści poczytuje

się za nową ofertę.

Art. 681

§ 1W stosunkach między przedsiębiorcami odpowiedź na ofertę z zastrzeżeniem zmian lub

uzupełnień niezmieniających istotnie treści oferty poczytuje się za jej przyjęcie.

W takim wypadku strony wiąże umowa o treści określonej w ofercie, z uwzględnieniem zastrzeżeń zawartych w odpowiedzi na nią.

§ 2

Przepisu paragrafu poprzedzającego nie stosuje się, jeżeli w treści oferty wskazano, że może ona być przyjęta jedynie bez zastrzeżeń, albo gdy oferent niezwłocznie sprzeciwił się włączeniu zastrzeżeń do umowy, albo gdy druga strona w odpowiedzi na ofertę uzależniła jej przyjęcie od zgody oferenta na włączenie zastrzeżeń do umowy, a zgody tej niezwłocznie nie otrzymała.

Art. 682

Jeżeli przedsiębiorca otrzymał od osoby, z którą pozostaje w stałych stosunkach gospodarczych, ofertę zawarcia umowy w ramach swej działalności, brak niezwłocznej odpowiedzi poczytuje się za przyjęcie oferty.

Art. 69Jeżeli według ustalonego w danych stosunkach zwyczaju lub według treści oferty dojście

do składającego ofertę oświadczenia drugiej strony o jej przyjęciu nie jest wymagane, w szczególności jeżeli składający ofertę żąda niezwłocznego wykonania umowy, umowa dochodzi do skutku, skoro druga strona w czasie właściwym przystąpi do jej wykonania; w przeciwnym razie oferta przestaje wiązać.

Art. 70

§ 1W razie wątpliwości umowę poczytuje się za zawartą w chwili otrzymania przez składającego

ofertę oświadczenia o jej przyjęciu, a jeżeli dojście do składającego ofertę oświadczenia o jej przyjęciu nie jest wymagane - w chwili przystąpienia przez drugą stronę do wykonania umowy.

§ 2W razie wątpliwości umowę poczytuje się za zawartą w miejscu otrzymania przez składającego

ofertę oświadczenia o jej przyjęciu, a jeżeli dojście do składającego ofertę oświadczenia o jej przyjęciu nie jest wymagane albo oferta jest składana w postaci elektronicznej

Art. 701

§ 1

Umowa może być zawarta w drodze aukcji albo przetargu.

§ 2W ogłoszeniu aukcji albo przetargu należy określić czas, miejsce, przedmiot oraz warunki

aukcji albo przetargu albo wskazać sposób udostępnienia tych warunków.

§ 3Ogłoszenie, a także warunki aukcji albo przetargu mogą być zmienione lub odwołane

tylko wtedy, gdy zastrzeżono to w ich treści.

§ 4Organizator od chwili udostępnienia warunków, a oferent od chwili złożenia oferty

zgodnie z ogłoszeniem aukcji albo przetargu są obowiązani postępować zgodnie z postanowieniami ogłoszenia, a także warunków aukcji albo przetargu.

Art. 702

§ 1Oferta złożona w toku aukcji przestaje wiązać, gdy inny uczestnik aukcji (licytant)

złożył ofertę korzystniejszą, chyba że w warunkach aukcji zastrzeżono inaczej.

§ 2

Zawarcie umowy w wyniku aukcji następuje z chwilą udzielenia przybicia.

§ 3

Jeżeli ważność umowy zależy od spełnienia szczególnych wymagań przewidzianych w ustawie, zarówno organizator aukcji, jak i jej uczestnik, którego oferta została przyjęta, mogą dochodzić zawarcia umowy.

Art. 703

§ 1Oferta złożona w toku przetargu przestaje wiązać, gdy została wybrana inna oferta

albo gdy przetarg został zamknięty bez wybrania którejkolwiek z ofert, chyba że w warunkach przetargu zastrzeżono inaczej.

§ 2Organizator jest obowiązany niezwłocznie powiadomić na piśmie uczestników przetargu

o jego wyniku albo o zamknięciu przetargu bez dokonania wyboru.

§ 3Do ustalenia chwili zawarcia umowy w drodze przetargu stosuje się przepisy dotyczące

przyjęcia oferty, chyba że w warunkach przetargu zastrzeżono inaczej. Przepis art.

702 § 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 704

§ 1W warunkach aukcji albo przetargu można zastrzec, że przystępujący do aukcji albo

przetargu powinien, pod rygorem niedopuszczenia do nich, wpłacić organizatorowi określoną sumę albo ustanowić odpowiednie zabezpieczenie jej zapłaty (wadium).

§ 2Jeżeli uczestnik aukcji albo przetargu, mimo wyboru jego oferty, uchyla się od zawarcia

umowy, której ważność zależy od spełnienia szczególnych wymagań przewidzianych w ustawie, organizator aukcji albo przetargu może pobraną sumę zachować albo dochodzić zaspokojenia z przedmiotu zabezpieczenia. W pozostałych wypadkach zapłacone wadium należy niezwłocznie zwrócić, a ustanowione zabezpieczenie wygasa. Jeżeli organizator aukcji albo przetargu uchyla się od zawarcia umowy, ich uczestnik, którego oferta została wybrana, może żądać zapłaty podwójnego wadium albo naprawienia szkody.

Art. 705

§ 1Organizator oraz uczestnik aukcji albo przetargu może żądać unieważnienia zawartej

umowy, jeżeli strona tej umowy, inny uczestnik lub osoba działająca w porozumieniu z nimi wpłynęła na wynik aukcji albo przetargu w sposób sprzeczny z prawem lub dobrymi obyczajami. Jeżeli umowa została zawarta na cudzy rachunek, jej unieważnienia może żądać także ten, na czyj rachunek umowa została zawarta, lub dający zlecenie.

§ 2Uprawnienie powyższe wygasa z upływem miesiąca od dnia, w którym uprawniony dowiedział

się o istnieniu przyczyny unieważnienia, nie później jednak niż z upływem roku od dnia zawarcia umowy.

Art. 71Ogłoszenia, reklamy, cenniki i inne informacje, skierowane do ogółu lub do poszczególnych

osób, poczytuje się w razie wątpliwości nie za ofertę, lecz za zaproszenie do zawarcia umowy.

Art. 72

§ 1Jeżeli strony prowadzą negocjacje w celu zawarcia oznaczonej umowy, umowa zostaje

zawarta, gdy strony dojdą do porozumienia co do wszystkich jej postanowień, które były przedmiotem negocjacji.

§ 2

Strona, która rozpoczęła lub prowadziła negocjacje z naruszeniem dobrych obyczajów, w szczególności bez zamiaru zawarcia umowy, jest obowiązana do naprawienia szkody, jaką druga strona poniosła przez to, że liczyła na zawarcie umowy.

Art. 721

§ 1

Jeżeli w toku negocjacji strona udostępniła informacje z zastrzeżeniem poufności, druga strona jest obowiązana do nieujawniania i nieprzekazywania ich innym osobom oraz do niewykorzystywania tych informacji dla własnych celów, chyba że strony uzgodniły inaczej.

§ 2

W razie niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków, o których mowa w § 1, uprawniony może żądać od drugiej strony naprawienia szkody albo wydania uzyskanych przez nią korzyści.

Dział III

Forma czynności prawnych

Art. 73

§ 1

Jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę pisemną, dokumentową albo elektroniczną, czynność dokonana bez zachowania zastrzeżonej formy jest nieważna tylko wtedy, gdy ustawa przewiduje rygor nieważności.

§ 2Jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej inną formę szczególną, czynność dokonana

bez zachowania tej formy jest nieważna. Nie dotyczy to jednak wypadków, gdy zachowanie formy szczególnej jest zastrzeżone jedynie dla wywołania określonych skutków czynności prawnej.

Art. 74

§ 1Zastrzeżenie formy pisemnej, dokumentowej albo elektronicznej bez rygoru nieważności

ma ten skutek, że w razie niezachowania zastrzeżonej formy nie jest w sporze dopuszczalny dowód z zeznań świadków lub z przesłuchania stron na fakt dokonania czynności. Przepisu tego nie stosuje się, gdy zachowanie formy pisemnej, dokumentowej albo elektronicznej jest zastrzeżone jedynie dla wywołania określonych skutków czynności prawnej.

§ 2Jednakże mimo niezachowania formy pisemnej, dokumentowej albo elektronicznej przewidzianej

dla celów dowodowych dowód z zeznań świadków lub z przesłuchania stron jest dopuszczalny, jeżeli obie strony wyrażą na to zgodę, żąda tego konsument w sporze z przedsiębiorcą albo fakt dokonania czynności prawnej jest uprawdopodobniony za pomocą dokumentu.

§ 3Jeżeli forma pisemna, dokumentowa albo elektroniczna jest zastrzeżona dla oświadczenia

jednej ze stron, w razie jej niezachowania dowód z zeznań świadków lub z przesłuchania stron na fakt dokonania tej czynności jest dopuszczalny także na żądanie drugiej strony.

§ 4Przepisów o skutkach niezachowania formy pisemnej, dokumentowej albo elektronicznej

przewidzianej dla celów dowodowych nie stosuje się do czynności prawnych w stosunkach między przedsiębiorcami.

Art. 75(uchylony)

Art. 751

§ 1Zbycie lub wydzierżawienie przedsiębiorstwa albo ustanowienie na nim użytkowania powinno

być dokonane w formie pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi.

§ 2Zbycie przedsiębiorstwa należącego do osoby wpisanej do rejestru powinno być wpisane

do rejestru.

§ 3Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w wypadku wydzierżawienia przedsiębiorstwa lub

ustanowienia na nim użytkowania.

§ 4Przepisy powyższe nie uchybiają przepisom o formie czynności prawnych dotyczących

nieruchomości.

Art. 76Jeżeli strony zastrzegły w umowie, że określona czynność prawna między nimi ma być

dokonana w szczególnej formie, czynność ta dochodzi do skutku tylko przy zachowaniu zastrzeżonej formy. Jednakże gdy strony zastrzegły dokonanie czynności w formie pisemnej, dokumentowej albo elektronicznej, nie określając skutków niezachowania tej formy, w razie wątpliwości poczytuje się, że była ona zastrzeżona wyłącznie dla celów dowodowych.

Art. 77

§ 1Uzupełnienie lub zmiana umowy wymaga zachowania takiej formy, jaką ustawa lub strony

przewidziały w celu jej zawarcia.

§ 2

Jeżeli umowa została zawarta w formie pisemnej, dokumentowej albo elektronicznej, jej rozwiązanie za zgodą obu stron, jak również odstąpienie od niej albo jej wypowiedzenie wymaga zachowania formy dokumentowej, chyba że ustawa lub umowa zastrzega inną formę.

§ 3Jeżeli umowa została zawarta w innej formie szczególnej, jej rozwiązanie za zgodą

obu stron wymaga zachowania takiej formy, jaką ustawa lub strony przewidziały w celu jej zawarcia; natomiast odstąpienie od umowy albo jej wypowiedzenie powinno być stwierdzone pismem.

Art. 771

§ 1W wypadku gdy umowę zawartą pomiędzy przedsiębiorcami bez zachowania formy pisemnej

jedna strona niezwłocznie potwierdzi w piśmie skierowanym do drugiej strony, a pismo to zawiera zmiany lub uzupełnienia umowy, niezmieniające istotnie jej treści, strony wiąże umowa o treści określonej w piśmie potwierdzającym, chyba że druga strona niezwłocznie się temu sprzeciwiła na piśmie.

§ 2W przypadku gdy umowę zawartą pomiędzy przedsiębiorcami bez zachowania formy dokumentowej

jedna strona niezwłocznie potwierdzi w dokumencie skierowanym do drugiej strony, a dokument ten zawiera zmiany lub uzupełnienia umowy, niezmieniające istotnie jej treści, strony wiąże umowa o treści określonej w dokumencie potwierdzającym, chyba że druga strona niezwłocznie się temu sprzeciwiła w dokumencie.

Art. 772Do zachowania dokumentowej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia

woli w postaci dokumentu, w sposób umożliwiający ustalenie osoby składającej oświadczenie.

Art. 773

Dokumentem jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią.

Art. 78

§ 1Do zachowania pisemnej formy czynności prawnej wystarcza złożenie własnoręcznego podpisu

na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli. Do zawarcia umowy wystarcza wymiana dokumentów obejmujących treść oświadczeń woli, z których każdy jest podpisany przez jedną ze stron, lub dokumentów, z których każdy obejmuje treść oświadczenia woli jednej ze stron i jest przez nią podpisany.

§ 2(uchylony)

Art. 781

§ 1Do zachowania elektronicznej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia

woli w postaci elektronicznej i opatrzenie go kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

§ 2Oświadczenie woli złożone w formie elektronicznej jest równoważne z oświadczeniem

woli złożonym w formie pisemnej.

Art. 79

Osoba niemogąca pisać może złożyć oświadczenie woli w formie pisemnej w ten sposób, że uczyni na dokumencie tuszowy odcisk palca, a obok tego odcisku osoba przez nią upoważniona wypisze jej imię i nazwisko oraz złoży swój podpis, albo w ten sposób, że zamiast składającego oświadczenie podpisze się osoba przez niego upoważniona, a jej podpis będzie poświadczony przez notariusza, wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa z zaznaczeniem, że został złożony na życzenie osoby niemogącej pisać.

Art. 80(uchylony)

Art. 81

§ 1Jeżeli ustawa uzależnia ważność albo określone skutki czynności prawnej od urzędowego

poświadczenia daty, poświadczenie takie jest skuteczne także względem osób nieuczestniczących w dokonaniu tej czynności prawnej (data pewna).

§ 2Czynność prawna ma datę pewną także w wypadkach następujących:

§ 3W razie śmierci jednej z osób podpisanych na dokumencie datę złożenia przez tę osobę

podpisu na dokumencie uważa się za pewną od daty śmierci tej osoby.

Dział IV

Wady oświadczenia woli

Art. 82Nieważne jest oświadczenie woli złożone przez osobę, która z jakichkolwiek powodów

znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Dotyczy to w szczególności choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego, chociażby nawet przemijającego, zaburzenia czynności psychicznych.

Art. 83

§ 1Nieważne jest oświadczenie woli złożone drugiej stronie za jej zgodą dla pozoru. Jeżeli

oświadczenie takie zostało złożone dla ukrycia innej czynności prawnej, ważność oświadczenia ocenia się według właściwości tej czynności.

§ 2

Pozorność oświadczenia woli nie ma wpływu na skuteczność odpłatnej czynności prawnej, dokonanej na podstawie pozornego oświadczenia, jeżeli wskutek tej czynności osoba trzecia nabywa prawo lub zostaje zwolniona od obowiązku, chyba że działała w złej wierze.

Art. 84

§ 1W razie błędu co do treści czynności prawnej można uchylić się od skutków prawnych

swego oświadczenia woli. Jeżeli jednak oświadczenie woli było złożone innej osobie, uchylenie się od jego skutków prawnych dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy błąd został wywołany przez tę osobę, chociażby bez jej winy, albo gdy wiedziała ona o błędzie lub mogła z łatwością błąd zauważyć; ograniczenie to nie dotyczy czynności prawnej nieodpłatnej.

§ 2Można powoływać się tylko na błąd uzasadniający przypuszczenie, że gdyby składający

oświadczenie woli nie działał pod wpływem błędu i oceniał sprawę rozsądnie, nie złożyłby oświadczenia tej treści (błąd istotny).

Art. 85Zniekształcenie oświadczenia woli przez osobę użytą do jego przesłania ma takie same

skutki, jak błąd przy złożeniu oświadczenia.

Art. 86

§ 1Jeżeli błąd wywołała druga strona podstępnie, uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia

woli złożonego pod wpływem błędu może nastąpić także wtedy, gdy błąd nie był istotny, jak również wtedy, gdy nie dotyczył treści czynności prawnej.

§ 2Podstęp osoby trzeciej jest jednoznaczny z podstępem strony, jeżeli ta o podstępie

wiedziała i nie zawiadomiła o nim drugiej strony albo jeżeli czynność prawna była nieodpłatna.

Art. 87Kto złożył oświadczenie woli pod wpływem bezprawnej groźby drugiej strony lub osoby

trzeciej, ten może uchylić się od skutków prawnych swego oświadczenia, jeżeli z okoliczności wynika, że mógł się obawiać, iż jemu samemu lub innej osobie grozi poważne niebezpieczeństwo osobiste lub majątkowe.

Art. 88

§ 1Uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli, które zostało złożone innej osobie

pod wpływem błędu lub groźby, następuje przez oświadczenie złożone tej osobie na piśmie.

§ 2

Uprawnienie do uchylenia się wygasa: w razie błędu - z upływem roku od jego wykrycia, a w razie groźby - z upływem roku od chwili, kiedy stan obawy ustał.

Dział V

Warunek

Art. 89Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości

czynności prawnej, powstanie lub ustanie skutków czynności prawnej można uzależnić od zdarzenia przyszłego i niepewnego (warunek).

Art. 90

Ziszczenie się warunku nie ma mocy wstecznej, chyba że inaczej zastrzeżono.

Art. 91Warunkowo uprawniony może wykonywać wszelkie czynności, które zmierzają do zachowania

jego prawa.

Art. 92

§ 1

Jeżeli czynność prawna obejmująca rozporządzenie prawem została dokonana pod warunkiem, późniejsze rozporządzenia tym prawem tracą moc z chwilą ziszczenia się warunku o tyle, o ile udaremniają lub ograniczają skutek ziszczenia się warunku.

§ 2Jednakże gdy na podstawie takiego rozporządzenia osoba trzecia nabywa prawo lub zostaje

zwolniona od obowiązku, stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie osób, które w dobrej wierze dokonały czynności prawnej z osobą nieuprawnioną do rozporządzania prawem.

Art. 93

§ 1Jeżeli strona, której zależy na nieziszczeniu się warunku, przeszkodzi w sposób sprzeczny

z zasadami współżycia społecznego ziszczeniu się warunku, następują skutki takie, jakby warunek się ziścił.

§ 2Jeżeli strona, której zależy na ziszczeniu się warunku, doprowadzi w sposób sprzeczny

z zasadami współżycia społecznego do ziszczenia się warunku, następują skutki takie, jakby warunek się nie ziścił.

Art. 94Warunek niemożliwy, jak również warunek przeciwny ustawie lub zasadom współżycia społecznego

pociąga za sobą nieważność czynności prawnej, gdy jest zawieszający; uważa się za niezastrzeżony, gdy jest rozwiązujący.

Dział VI

Przedstawicielstwo

Rozdział I

Przepisy ogólne

Art. 95

§ 1Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości

czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela.

§ 2Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą

skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.

Art. 96Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie (przedstawicielstwo

ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego (pełnomocnictwo).

Art. 97Osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługiwania publiczności

poczytuje się w razie wątpliwości za umocowaną do dokonywania czynności prawnych, które zazwyczaj bywają dokonywane z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa.

Rozdział II

Pełnomocnictwo

Art. 98Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do czynności

przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej czynności.

Art. 99

§ 1Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma, pełnomocnictwo

do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej formie.

§ 2

Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie.

Art. 100Okoliczność, że pełnomocnik jest ograniczony w zdolności do czynności prawnych, nie

ma wpływu na ważność czynności dokonanej przez niego w imieniu mocodawcy.

Art. 101

§ 1Pełnomocnictwo może być w każdym czasie odwołane, chyba że mocodawca zrzekł się odwołania

pełnomocnictwa z przyczyn uzasadnionych treścią stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa.

§ 2Umocowanie wygasa ze śmiercią mocodawcy lub pełnomocnika, chyba że w pełnomocnictwie

inaczej zastrzeżono z przyczyn uzasadnionych treścią stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa.

Art. 102

Po wygaśnięciu umocowania pełnomocnik obowiązany jest zwrócić mocodawcy dokument pełnomocnictwa.

Może żądać poświadczonego odpisu tego dokumentu; wygaśnięcie umocowania powinno być na odpisie zaznaczone.

Art. 103

§ 1

Jeżeli zawierający umowę jako pełnomocnik nie ma umocowania albo przekroczy jego zakres, ważność umowy zależy od jej potwierdzenia przez osobę, w której imieniu umowa została zawarta.

§ 2Druga strona może wyznaczyć osobie, w której imieniu umowa została zawarta, odpowiedni

termin do potwierdzenia umowy; staje się wolna po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu.

§ 3W braku potwierdzenia ten, kto zawarł umowę w cudzym imieniu, obowiązany jest do zwrotu

tego, co otrzymał od drugiej strony w wykonaniu umowy, oraz do naprawienia szkody, którą druga strona poniosła przez to, że zawarła umowę nie wiedząc o braku umocowania lub o przekroczeniu jego zakresu.

Art. 104Jednostronna czynność prawna dokonana w cudzym imieniu bez umocowania lub z przekroczeniem

jego zakresu jest nieważna. Jednakże gdy ten, komu zostało złożone oświadczenie woli w cudzym imieniu, zgodził się na działanie bez umocowania, stosuje się odpowiednio przepisy o zawarciu umowy bez umocowania.

Art. 105Jeżeli pełnomocnik po wygaśnięciu umocowania dokona w imieniu mocodawcy czynności

prawnej w granicach pierwotnego umocowania, czynność prawna jest ważna, chyba że druga strona o wygaśnięciu umocowania wiedziała lub z łatwością mogła się dowiedzieć.

Art. 106Pełnomocnik może ustanowić dla mocodawcy innych pełnomocników tylko wtedy, gdy umocowanie

takie wynika z treści pełnomocnictwa, z ustawy lub ze stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa.

Art. 107

Jeżeli mocodawca ustanowił kilku pełnomocników z takim samym zakresem umocowania, każdy z nich może działać samodzielnie, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa.

Przepis ten stosuje się odpowiednio do pełnomocników, których pełnomocnik sam dla mocodawcy ustanowił.

Art. 108Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonywa w imieniu

mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik reprezentuje obie strony.

Art. 109Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie woli

ma być złożone przedstawicielowi.

Rozdział III

Prokura

Art. 1091

§ 1Prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi

wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa.

§ 2Nie można ograniczyć prokury ze skutkiem wobec osób trzecich, chyba że przepis szczególny

stanowi inaczej.

Art. 1092

§ 1Prokura powinna być pod rygorem nieważności udzielona na piśmie. Przepisu art. 99

§ 1 nie stosuje się.

§ 2

Prokurentem może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych.

Art. 1093Do zbycia przedsiębiorstwa, do dokonania czynności prawnej, na podstawie której następuje

oddanie go do czasowego korzystania, oraz do zbywania i obciążania nieruchomości jest wymagane pełnomocnictwo do poszczególnej czynności.

Art. 1094

§ 1

Prokura może być udzielona kilku osobom łącznie (prokura łączna) lub oddzielnie.

§ 11Prokura może obejmować umocowanie także albo wyłącznie do dokonywania czynności wspólnie

z członkiem organu zarządzającego lub wspólnikiem uprawnionym do reprezentowania handlowej spółki osobowej.

§ 2Kierowane do przedsiębiorcy oświadczenia lub doręczenia pism mogą być dokonywane wobec

jednej z osób, którym udzielono prokury.

Art. 1095Prokurę można ograniczyć do zakresu spraw wpisanych do rejestru oddziału przedsiębiorstwa

(prokura oddziałowa).

Art. 1096Prokura nie może być przeniesiona. Prokurent może ustanowić pełnomocnika do poszczególnej

czynności lub pewnego rodzaju czynności.

Art. 1097

§ 1

Prokura może być w każdym czasie odwołana.

§ 2Prokura wygasa wskutek wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji

o Działalności Gospodarczej albo z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, a także ogłoszenia upadłości, otwarcia likwidacji oraz przekształcenia przedsiębiorcy.

§ 3

Prokura wygasa ze śmiercią prokurenta.

§ 31Prokura wygasa wskutek ustanowienia kuratora na podstawie art. 42 § 1. W okresie kurateli

prokura nie może być ustanowiona.

§ 4Utrata przez przedsiębiorcę zdolności do czynności prawnych nie powoduje wygaśnięcia

prokury.

Art. 1098

§ 1Udzielenie i wygaśnięcie prokury przedsiębiorca powinien zgłosić do Centralnej Ewidencji

i Informacji o Działalności Gospodarczej albo rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.

§ 2Zgłoszenie o udzieleniu prokury powinno określać jej rodzaj, a w przypadku prokury

łącznej oraz prokury, o której mowa w art. 1094 § 11, także sposób jej wykonywania.

Art. 1099(uchylony)

Tytuł V Termin

Art. 110Jeżeli ustawa, orzeczenie sądu lub decyzja innego organu państwowego albo czynność

prawna oznacza termin nie określając sposobu jego obliczania, stosuje się przepisy poniższe.

Art. 111

§ 1

Termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia.

§ 2Jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia

się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło.

Art. 112Termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który

nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Jednakże przy obliczaniu wieku osoby fizycznej termin upływa z początkiem ostatniego dnia.

Art. 113

§ 1Jeżeli termin jest oznaczony na początek, środek lub koniec miesiąca, rozumie się

przez to pierwszy, piętnasty lub ostatni dzień miesiąca.

§ 2

Termin półmiesięczny jest równy piętnastu dniom.

Art. 114Jeżeli termin jest oznaczony w miesiącach lub latach, a ciągłość terminu nie jest

wymagana, miesiąc liczy się za dni trzydzieści, a rok za dni trzysta sześćdziesiąt pięć.

Art. 115Jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za

wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą.

Art. 116

§ 1Jeżeli skutki czynności prawnej mają powstać w oznaczonym terminie, stosuje się odpowiednio

przepisy o warunku zawieszającym.

§ 2Jeżeli skutki czynności prawnej mają ustać w oznaczonym terminie, stosuje się odpowiednio

przepisy o warunku rozwiązującym.

Tytuł VI Przedawnienie roszczeń

Art. 117

§ 1

Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu.

§ 2Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może

uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia.

Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne.

§ 21Po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego

przeciwko konsumentowi.

§ 3(uchylony)

Art. 1171

§ 1W wyjątkowych przypadkach sąd może, po rozważeniu interesów stron, nie uwzględnić

upływu terminu przedawnienia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi, jeżeli wymagają tego względy słuszności.

§ 2Korzystając z uprawnienia, o którym mowa w § 1, sąd powinien rozważyć w szczególności:

Art. 118

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.

Art. 119

Terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność prawną.

Art. 120

§ 1

Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego, bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie.

§ 2Bieg przedawnienia roszczeń o zaniechanie rozpoczyna się od dnia, w którym ten, przeciwko

komu roszczenie przysługuje, nie zastosował się do treści roszczenia.

Art. 121Bieg przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu:

Art. 122

§ 1

Przedawnienie względem osoby, która nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych, nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat dwóch od ustanowienia dla niej przedstawiciela ustawowego albo od ustania przyczyny jego ustanowienia.

§ 2Jeżeli termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata, jego bieg liczy się od dnia

ustanowienia przedstawiciela ustawowego albo od dnia, w którym ustała przyczyna jego ustanowienia.

§ 3

Przepisy powyższe stosuje się odpowiednio do biegu przedawnienia przeciwko osobie, co do której istnieje podstawa do jej całkowitego ubezwłasnowolnienia.

Art. 123

§ 1Bieg przedawnienia przerywa się:

§ 2(uchylony)

Art. 124

§ 1

Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo.

§ 2W razie przerwania przedawnienia przez czynność w postępowaniu przed sądem lub innym

organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone.

Art. 125

§ 1Roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu powołanego do

rozpoznawania spraw danego rodzaju albo orzeczeniem sądu polubownego, jak również roszczenie stwierdzone ugodą zawartą przed sądem albo sądem polubownym albo ugodą zawartą przed mediatorem i zatwierdzoną przez sąd przedawnia się z upływem sześciu lat. Jeżeli stwierdzone w ten sposób roszczenie obejmuje świadczenia okresowe, roszczenie o świadczenie okresowe należne w przyszłości przedawnia się z upływem trzech lat.

§ 2(uchylony)

Księga DRUGA WŁASNOŚĆ I INNE PRAWA RZECZOWE Tytuł I Własność

Dział I

Przepisy ogólne

Art. 126(uchylony)

Art. 127(uchylony)

Art. 128(uchylony)

Art. 129(uchylony)

Art. 130(uchylony)

Art. 131(uchylony)

Art. 132(uchylony)

Art. 133(uchylony)

Art. 134(uchylony)

Art. 135(uchylony)

Art. 136(uchylony)

Art. 137(uchylony)

Art. 138(uchylony)

Art. 139(uchylony)

Dział II

Treść i wykonywanie własności

Art. 140

W granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą.

Art. 141(uchylony)

Art. 142

§ 1Właściciel nie może się sprzeciwić użyciu a nawet uszkodzeniu lub zniszczeniu rzeczy

przez inną osobę, jeżeli to jest konieczne do odwrócenia niebezpieczeństwa grożącego bezpośrednio dobrom osobistym tej osoby lub osoby trzeciej. Może jednak żądać naprawienia wynikłej stąd szkody.

§ 2

Przepis powyższy stosuje się także w razie niebezpieczeństwa grożącego dobrom majątkowym, chyba że grożąca szkoda jest oczywiście i niewspółmiernie mniejsza aniżeli uszczerbek, który mógłby ponieść właściciel wskutek użycia, uszkodzenia lub zniszczenia rzeczy.

Art. 143W granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność

gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Przepis ten nie uchybia przepisom regulującym prawa do wód.

Art. 144Właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od

działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych.

Art. 145

§ 1Jeżeli nieruchomość nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej lub do należących

do tej nieruchomości budynków gospodarskich, właściciel może żądać od właścicieli gruntów sąsiednich ustanowienia za wynagrodzeniem potrzebnej służebności drogowej (droga konieczna).

§ 2Przeprowadzenie drogi koniecznej nastąpi z uwzględnieniem potrzeb nieruchomości niemającej

dostępu do drogi publicznej oraz z najmniejszym obciążeniem gruntów, przez które droga ma prowadzić. Jeżeli potrzeba ustanowienia drogi jest następstwem sprzedaży gruntu lub innej czynności prawnej, a między interesowanymi nie dojdzie do porozumienia, sąd zarządzi, o ile to jest możliwe, przeprowadzenie drogi przez grunty, które były przedmiotem tej czynności prawnej.

§ 3

Przeprowadzenie drogi koniecznej powinno uwzględniać interes społeczno-gospodarczy.

Art. 146Przepisy artykułu poprzedzającego stosuje się odpowiednio do samoistnego posiadacza

nieruchomości; jednakże posiadacz może żądać tylko ustanowienia służebności osobistej.

Art. 147Właścicielowi nie wolno dokonywać robót ziemnych w taki sposób, żeby to groziło nieruchomościom

sąsiednim utratą oparcia.

Art. 148Owoce opadłe z drzewa lub krzewu na grunt sąsiedni stanowią jego pożytki. Przepisu

tego nie stosuje się, gdy grunt sąsiedni jest przeznaczony na użytek publiczny.

Art. 149Właściciel gruntu może wejść na grunt sąsiedni w celu usunięcia zwieszających się

z jego drzew gałęzi lub owoców. Właściciel sąsiedniego gruntu może jednak żądać naprawienia wynikłej stąd szkody.

Art. 150Właściciel gruntu może obciąć i zachować dla siebie korzenie przechodzące z sąsiedniego

gruntu. To samo dotyczy gałęzi i owoców zwieszających się z sąsiedniego gruntu; jednakże w wypadku takim właściciel powinien uprzednio wyznaczyć sąsiadowi odpowiedni termin do ich usunięcia.

Art. 151Jeżeli przy wznoszeniu budynku lub innego urządzenia przekroczono bez winy umyślnej

granice sąsiedniego gruntu, właściciel tego gruntu nie może żądać przywrócenia stanu poprzedniego, chyba że bez nieuzasadnionej zwłoki sprzeciwił się przekroczeniu granicy albo że grozi mu niewspółmiernie wielka szkoda. Może on żądać albo stosownego wynagrodzenia w zamian za ustanowienie odpowiedniej służebności gruntowej, albo wykupienia zajętej części gruntu, jak również tej części, która na skutek budowy straciła dla niego znaczenie gospodarcze.

Art. 152Właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu

gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych; koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych znaków granicznych ponoszą po połowie.

Art. 153Jeżeli granice gruntów stały się sporne, a stanu prawnego nie można stwierdzić, ustala

się granice według ostatniego spokojnego stanu posiadania. Gdyby również takiego stanu nie można było stwierdzić, a postępowanie rozgraniczeniowe nie doprowadziło do ugody między interesowanymi, sąd ustali granice z uwzględnieniem wszelkich okoliczności; może przy tym przyznać jednemu z właścicieli odpowiednią dopłatę pieniężną.

Art. 154

§ 1Domniemywa się, że mury, płoty, miedze, rowy i inne urządzenia podobne, znajdujące

się na granicy gruntów sąsiadujących, służą do wspólnego użytku sąsiadów. To samo dotyczy drzew i krzewów na granicy.

§ 2

Korzystający z wymienionych urządzeń obowiązani są ponosić wspólnie koszty ich utrzymania.

Dział III

Nabycie i utrata własności

Rozdział I

Przeniesienie własności

Art. 155

§ 1Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca

do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

§ 2Jeżeli przedmiotem umowy zobowiązującej do przeniesienia własności są rzeczy oznaczone

tylko co do gatunku, do przeniesienia własności potrzebne jest przeniesienie posiadania rzeczy. To samo dotyczy wypadku, gdy przedmiotem umowy zobowiązującej do przeniesienia własności są rzeczy przyszłe.

Art. 156Jeżeli zawarcie umowy przenoszącej własność następuje w wykonaniu zobowiązania wynikającego

z uprzednio zawartej umowy zobowiązującej do przeniesienia własności, z zapisu zwykłego, z bezpodstawnego wzbogacenia lub z innego zdarzenia, ważność umowy przenoszącej własność zależy od istnienia tego zobowiązania.

Art. 157

§ 1Własność nieruchomości nie może być przeniesiona pod warunkiem ani z zastrzeżeniem

terminu.

§ 2Jeżeli umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości została zawarta

pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu, do przeniesienia własności potrzebne jest dodatkowe porozumienie stron obejmujące ich bezwarunkową zgodę na niezwłoczne przejście własności.

Art. 158Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być zawarta w

formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być w akcie wymienione.

Art. 159(uchylony)

Art. 160(uchylony)

Art. 161(uchylony)

Art. 162(uchylony)

Art. 163(uchylony)

Art. 164(uchylony)

Art. 165(uchylony)

Art. 166

§ 1W razie sprzedaży przez współwłaściciela nieruchomości rolnej udziału we współwłasności

lub części tego udziału pozostałym współwłaścicielom przysługuje prawo pierwokupu, jeżeli prowadzą gospodarstwo rolne na gruncie wspólnym. Nie dotyczy to jednak wypadku, gdy współwłaściciel prowadzący jednocześnie gospodarstwo rolne sprzedaje swój udział we współwłasności wraz z tym gospodarstwem albo gdy nabywcą jest inny współwłaściciel lub osoba, która dziedziczyłaby gospodarstwo po sprzedawcy.

§ 2(uchylony)

§ 3

Do sprzedaży przez współwłaściciela nieruchomości rolnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 423) udziału we współwłasności lub części tego udziału stosuje się przepisy tej ustawy.

Art. 167(uchylony)

Art. 168(uchylony)

Art. 169

§ 1Jeżeli osoba nieuprawniona do rozporządzania rzeczą ruchomą zbywa rzecz i wydaje ją

nabywcy, nabywca uzyskuje własność z chwilą objęcia rzeczy w posiadanie, chyba że działa w złej wierze.

§ 2Jednakże gdy rzecz zgubiona, skradziona lub w inny sposób utracona przez właściciela

zostaje zbyta przed upływem lat trzech od chwili jej zgubienia, skradzenia lub utraty, nabywca może uzyskać własność dopiero z upływem powyższego trzyletniego terminu. Ograniczenie to nie dotyczy pieniędzy i dokumentów na okaziciela ani rzeczy nabytych na urzędowej licytacji publicznej lub w toku postępowania egzekucyjnego.

§ 3Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się do rzeczy wpisanej do krajowego rejestru utraconych

dóbr kultury.

Art. 170

§ 1W razie przeniesienia własności rzeczy ruchomej, która jest obciążona prawem osoby

trzeciej, prawo to wygasa z chwilą wydania rzeczy nabywcy, chyba że ten działa w złej wierze. Przepis paragrafu drugiego artykułu poprzedzającego stosuje się odpowiednio.

§ 2Przepisu § 1 nie stosuje się do rzeczy wpisanej do krajowego rejestru utraconych dóbr

kultury.

Art. 171(uchylony)

Rozdział II

Zasiedzenie

Art. 172

§ 1Posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada

nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie).

§ 2Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał

posiadanie w złej wierze.

§ 3

(uchylony)3)Przez art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1933), która weszła w życie z dniem 5 października 2023 r.

Art. 173

Jeżeli właściciel nieruchomości, przeciwko któremu biegnie zasiedzenie, jest małoletni, zasiedzenie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem dwóch lat od uzyskania pełnoletności przez właściciela.

Art. 174

§ 1Posiadacz rzeczy ruchomej niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada

rzecz nieprzerwanie od lat trzech jako posiadacz samoistny, chyba że posiada w złej wierze.

§ 2Przepisu § 1 nie stosuje się do rzeczy wpisanej do krajowego rejestru utraconych dóbr

kultury.

Art. 175

Do biegu zasiedzenia stosuje się odpowiednio przepisy o biegu przedawnienia roszczeń.

Art. 176

§ 1Jeżeli podczas biegu zasiedzenia nastąpiło przeniesienie posiadania, obecny posiadacz

może doliczyć do czasu, przez który sam posiada, czas posiadania swego poprzednika.

Jeżeli jednak poprzedni posiadacz uzyskał posiadanie nieruchomości w złej wierze, czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem posiadania obecnego posiadacza wynosi przynajmniej lat trzydzieści.

§ 2Przepisy powyższe stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy obecny posiadacz jest spadkobiercą

poprzedniego posiadacza.

Art. 177(uchylony)

Art. 178(uchylony)

Rozdział III

Inne wypadki nabycia i utraty własności

Art. 179

(utracił moc)4)Z dniem 15 lipca 2006 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 marca 2005 r. sygn. akt K 9/04 (Dz. U. poz. 462).

Art. 180Właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz

porzuci.

Art. 181

Własność ruchomej rzeczy niczyjej nabywa się przez jej objęcie w posiadanie samoistne.

Art. 182

§ 1Rój pszczół staje się niczyim, jeżeli właściciel nie odszukał go przed upływem trzech

dni od dnia wyrojenia. Właścicielowi wolno w pościgu za rojem wejść na cudzy grunt, powinien jednak naprawić wynikłą stąd szkodę.

§ 2Jeżeli rój osiadł w cudzym ulu niezajętym, właściciel może domagać się wydania roju

za zwrotem kosztów.

§ 3Jeżeli rój osiadł w cudzym ulu zajętym, staje się on własnością tego, czyją własnością

był rój, który się w ulu znajdował. Dotychczasowemu właścicielowi nie przysługuje w tym wypadku roszczenie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia.

Art. 183(uchylony)

Art. 184(uchylony)

Art. 185(uchylony)

Art. 186(uchylony)

Art. 187

§ 1Rzecz znaleziona, która nie zostanie przez osobę uprawnioną odebrana w ciągu roku

od dnia doręczenia jej wezwania do odbioru, a w przypadku niemożności wezwania - w ciągu dwóch lat od dnia jej znalezienia, staje się własnością znalazcy, jeżeli uczynił on zadość swoim obowiązkom. Jeżeli jednak rzecz została oddana staroście, znalazca staje się jej właścicielem, jeżeli rzecz odebrał w wyznaczonym przez starostę terminie.

§ 2Rzecz znaleziona będąca zabytkiem lub materiałem archiwalnym po upływie terminu do

jej odebrania przez osobę uprawnioną staje się własnością Skarbu Państwa. Inne rzeczy znalezione stają się własnością powiatu po upływie terminu do ich odbioru przez znalazcę.

§ 3Z chwilą nabycia własności rzeczy przez znalazcę, powiat albo Skarb Państwa wygasają

obciążające ją ograniczone prawa rzeczowe.

Art. 188(uchylony)

Art. 189Jeżeli rzecz znaleziono w takich okolicznościach, że poszukiwanie właściciela byłoby

oczywiście bezcelowe, staje się ona przedmiotem współwłasności w częściach ułamkowych znalazcy i właściciela nieruchomości, na której rzecz została znaleziona, jeżeli jednak rzecz ta jest zabytkiem lub materiałem archiwalnym, staje się ona własnością Skarbu Państwa, a znalazca jest obowiązany wydać ją niezwłocznie właściwemu staroście.

Art. 190Uprawniony do pobierania pożytków naturalnych rzeczy nabywa ich własność przez odłączenie

ich od rzeczy.

Art. 191Własność nieruchomości rozciąga się na rzecz ruchomą, która została połączona z nieruchomością

w taki sposób, że stała się jej częścią składową.

Art. 192

§ 1

Ten, kto wytworzył nową rzecz ruchomą z cudzych materiałów, staje się jej właścicielem, jeżeli wartość nakładu pracy jest większa od wartości materiałów.

§ 2Jeżeli przetworzenie rzeczy było dokonane w złej wierze albo jeżeli wartość materiałów

jest większa od wartości nakładu pracy, rzecz wytworzona staje się własnością właściciela materiałów.

Art. 193

§ 1Jeżeli rzeczy ruchome zostały połączone lub pomieszane w taki sposób, że przywrócenie

stanu poprzedniego byłoby związane z nadmiernymi trudnościami lub kosztami, dotychczasowi właściciele stają się współwłaścicielami całości. Udziały we współwłasności oznacza się według stosunku wartości rzeczy połączonych lub pomieszanych.

§ 2

Jednakże gdy jedna z rzeczy połączonych ma wartość znacznie większą aniżeli pozostałe, rzeczy mniejszej wartości stają się jej częściami składowymi.

Art. 194Przepisy o przetworzeniu, połączeniu i pomieszaniu nie uchybiają przepisom o obowiązku

naprawienia szkody ani przepisom o bezpodstawnym wzbogaceniu.

Dział IV

Współwłasność

Art. 195

Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).

Art. 196

§ 1Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością

łączną.

§ 2

Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.

Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.

Art. 197

Domniemywa się, że udziały współwłaścicieli są równe.

Art. 198

Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.

Art. 199Do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres

zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W braku takiej zgody współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli.

Art. 200

Każdy ze współwłaścicieli jest obowiązany do współdziałania w zarządzie rzeczą wspólną.

Art. 201

Do czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną potrzebna jest zgoda większości współwłaścicieli.

W braku takiej zgody każdy ze współwłaścicieli może żądać upoważnienia sądowego do dokonania czynności.

Art. 202Jeżeli większość współwłaścicieli postanawia dokonać czynności rażąco sprzecznej z

zasadami prawidłowego zarządu rzeczą wspólną, każdy z pozostałych współwłaścicieli może żądać rozstrzygnięcia przez sąd.

Art. 203Każdy ze współwłaścicieli może wystąpić do sądu o wyznaczenie zarządcy, jeżeli nie

można uzyskać zgody większości współwłaścicieli w istotnych sprawach dotyczących zwykłego zarządu albo jeżeli większość współwłaścicieli narusza zasady prawidłowego zarządu lub krzywdzi mniejszość.

Art. 204

Większość współwłaścicieli oblicza się według wielkości udziałów.

Art. 205Współwłaściciel sprawujący zarząd rzeczą wspólną może żądać od pozostałych współwłaścicieli

wynagrodzenia odpowiadającego uzasadnionemu nakładowi jego pracy.

Art. 206Każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz

do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli.

Art. 207Pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku

do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną.

Art. 208Każdy ze współwłaścicieli niesprawujących zarządu rzeczą wspólną może żądać w odpowiednich

terminach rachunku z zarządu.

Art. 209Każdy ze współwłaścicieli może wykonywać wszelkie czynności i dochodzić wszelkich

roszczeń, które zmierzają do zachowania wspólnego prawa.

Art. 210

§ 1Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to może

być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.

§ 2Zniesienie współwłasności nieruchomości rolnej oraz gospodarstwa rolnego w rozumieniu

przepisów ustawy, o której mowa w art. 166 § 3, następuje z uwzględnieniem przepisów tej ustawy.

Art. 211Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło przez

podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.

Art. 212

§ 1Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość poszczególnych

udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami gruntowymi.

§ 2Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do okoliczności

jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.

§ 3

Jeżeli ustalone zostały dopłaty lub spłaty, sąd oznaczy termin i sposób ich uiszczenia, wysokość i termin uiszczenia odsetek, a w razie potrzeby także sposób ich zabezpieczenia.

W razie rozłożenia dopłat i spłat na raty terminy ich uiszczenia nie mogą łącznie przekraczać lat dziesięciu. W wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie sąd na wniosek dłużnika może odroczyć termin zapłaty rat już wymagalnych.

Art. 213

§ 1Jeżeli zniesienie współwłasności gospodarstwa rolnego przez podział między współwłaścicieli

byłoby sprzeczne z zasadami prawidłowej gospodarki rolnej, sąd przyzna to gospodarstwo temu współwłaścicielowi, na którego wyrażą zgodę wszyscy współwłaściciele.

§ 2Przyznanie przez sąd gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów ustawy, o której

mowa w art. 166 § 3, następuje z uwzględnieniem przepisów tej ustawy.

Art. 214

§ 1W razie braku zgody wszystkich współwłaścicieli, sąd przyzna gospodarstwo rolne temu

z nich, który je prowadzi lub stale w nim pracuje, chyba że interes społeczno-gospodarczy przemawia za wyborem innego współwłaściciela.

§ 2Jeżeli warunki przewidziane w paragrafie poprzedzającym spełnia kilku współwłaścicieli

albo jeżeli nie spełnia ich żaden ze współwłaścicieli, sąd przyzna gospodarstwo rolne temu z nich, który daje najlepszą gwarancję jego należytego prowadzenia.

§ 3Na wniosek wszystkich współwłaścicieli sąd zarządzi sprzedaż gospodarstwa rolnego

stosownie do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, a w przypadku gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów ustawy, o której mowa w art. 166 § 3, z uwzględnieniem przepisów tej ustawy.

§ 4Sprzedaż gospodarstwa rolnego sąd zarządzi również w wypadku niewyrażenia zgody przez

żadnego ze współwłaścicieli na przyznanie mu gospodarstwa.

Art. 215Przepisy dwóch artykułów poprzedzających stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy gospodarstwo

rolne może być podzielone, lecz liczba wydzielonych części jest mniejsza od liczby współwłaścicieli.

Art. 216

§ 1Wysokość przysługujących współwłaścicielom spłat z gospodarstwa rolnego ustala się

stosownie do ich zgodnego porozumienia.

§ 2W razie braku takiego porozumienia spłaty przysługujące współwłaścicielom mogą być

obniżone. Przy określaniu stopnia ich obniżenia bierze się pod uwagę:

§ 3Obniżenie spłat, stosownie do przepisu paragrafu poprzedzającego, nie wyklucza możliwości

rozłożenia ich na raty lub odroczenia terminu ich zapłaty, stosownie do przepisu art.

212 § 3.

§ 4Przepisów § 2 i 3 nie stosuje się do spłat na rzecz małżonka w razie zniesienia współwłasności

gospodarstwa rolnego, które stosownie do przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego należy do wspólnego majątku małżonków.

Art. 217

Współwłaściciel, który w wyniku zniesienia współwłasności otrzymał gospodarstwo rolne, wchodzące zaś w skład tego gospodarstwa nieruchomości rolne zbył odpłatnie przed upływem pięciu lat od chwili zniesienia współwłasności, jest obowiązany pozostałym współwłaścicielom, którym przypadły spłaty niższe od należnych, wydać - proporcjonalnie do wielkości ich udziałów - korzyści uzyskane z obniżenia spłat, chyba że celem zbycia jest zapewnienie racjonalnego prowadzenia tego gospodarstwa.

Art. 218

§ 1Współwłaściciele, którzy nie otrzymali gospodarstwa rolnego lub jego części, lecz

do chwili zniesienia współwłasności w tym gospodarstwie mieszkali, zachowują uprawnienia do dalszego zamieszkiwania, jednakże nie dłużej niż przez pięć lat, a gdy w chwili znoszenia współwłasności są małoletni - nie dłużej niż pięć lat od osiągnięcia pełnoletności.

Ograniczenie terminem powyższym nie dotyczy współwłaścicieli trwale niezdolnych do pracy.

§ 2Do uprawnień wynikających z przepisów paragrafu poprzedzającego stosuje się odpowiednio

przepisy o służebności mieszkania.

Art. 219(uchylony)

Art. 220

Roszczenie o zniesienie współwłasności nie ulega przedawnieniu.

Art. 221Czynności prawne określające zarząd i sposób korzystania z rzeczy wspólnej albo wyłączające

uprawnienie do zniesienia współwłasności odnoszą skutek także względem nabywcy udziału, jeżeli nabywca o nich wiedział lub z łatwością mógł się dowiedzieć. To samo dotyczy wypadku, gdy sposób korzystania z rzeczy został ustalony w orzeczeniu sądowym.

Dział V

Ochrona własności

Art. 222

§ 1Właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została

mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą.

§ 2Przeciwko osobie, która narusza własność w inny sposób aniżeli przez pozbawienie właściciela

faktycznego władztwa nad rzeczą, przysługuje właścicielowi roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń.

Art. 223

§ 1

Roszczenia właściciela przewidziane w artykule poprzedzającym nie ulegają przedawnieniu, jeżeli dotyczą nieruchomości.

§ 2(uchylony)

§ 3(uchylony)

§ 4Roszczenie właściciela, o którym mowa w art. 222 § 1, nie ulega przedawnieniu, jeżeli

dotyczy rzeczy wpisanej do krajowego rejestru utraconych dóbr kultury.

Art. 224

§ 1Samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie

z rzeczy i nie jest odpowiedzialny ani za jej zużycie, ani za jej pogorszenie lub utratę. Nabywa własność pożytków naturalnych, które zostały od rzeczy odłączone w czasie jego posiadania, oraz zachowuje pobrane pożytki cywilne, jeżeli stały się w tym czasie wymagalne.

§ 2Jednakże od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o

wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy. Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych, które zużył.

Art. 225Obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze względem właściciela są takie same

jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której ten dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy. Jednakże samoistny posiadacz w złej wierze obowiązany jest nadto zwrócić wartość pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał, oraz jest odpowiedzialny za pogorszenie i utratę rzeczy, chyba że rzecz uległaby pogorszeniu lub utracie także wtedy, gdyby znajdowała się w posiadaniu uprawnionego.

Art. 226

§ 1

Samoistny posiadacz w dobrej wierze może żądać zwrotu nakładów koniecznych o tyle, o ile nie mają pokrycia w korzyściach, które uzyskał z rzeczy. Zwrotu innych nakładów może żądać o tyle, o ile zwiększają wartość rzeczy w chwili jej wydania właścicielowi.

Jednakże gdy nakłady zostały dokonane po chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, może on żądać zwrotu jedynie nakładów koniecznych.

§ 2

Samoistny posiadacz w złej wierze może żądać jedynie zwrotu nakładów koniecznych, i to tylko o tyle, o ile właściciel wzbogaciłby się bezpodstawnie jego kosztem.

Art. 227

§ 1Samoistny posiadacz może, przywracając stan poprzedni, zabrać przedmioty, które połączył

z rzeczą, chociażby stały się jej częściami składowymi.

§ 2Jednakże gdy połączenia dokonał samoistny posiadacz w złej wierze albo samoistny posiadacz

w dobrej wierze po chwili, w której dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, właściciel może przyłączone przedmioty zatrzymać, zwracając samoistnemu posiadaczowi ich wartość i koszt robocizny albo sumę odpowiadającą zwiększeniu wartości rzeczy.

Art. 228

Przepisy określające prawa i obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której dowiedział się on o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, stosuje się także w wypadku, gdy samoistny posiadacz rzeczy będącej przedmiotem własności państwowej został wezwany przez właściwy organ państwowy do wydania rzeczy.

Art. 229

§ 1Roszczenia właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi o wynagrodzenie za korzystanie

z rzeczy, o zwrot pożytków lub o zapłatę ich wartości, jak również roszczenia o naprawienie szkody z powodu pogorszenia rzeczy przedawniają się z upływem roku od dnia zwrotu rzeczy. To samo dotyczy roszczeń samoistnego posiadacza przeciwko właścicielowi o zwrot nakładów na rzecz.

§ 2(uchylony)

Art. 230Przepisy dotyczące roszczeń właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi o wynagrodzenie

za korzystanie z rzeczy, o zwrot pożytków lub o zapłatę ich wartości oraz o naprawienie szkody z powodu pogorszenia lub utraty rzeczy, jak również przepisy dotyczące roszczeń samoistnego posiadacza o zwrot nakładów na rzecz, stosuje się odpowiednio do stosunku między właścicielem rzeczy a posiadaczem zależnym, o ile z przepisów regulujących ten stosunek nie wynika nic innego.

Art. 231

§ 1Samoistny posiadacz gruntu w dobrej wierze, który wzniósł na powierzchni lub pod powierzchnią

gruntu budynek lub inne urządzenie o wartości przenoszącej znacznie wartość zajętej na ten cel działki, może żądać, aby właściciel przeniósł na niego własność zajętej działki za odpowiednim wynagrodzeniem.

§ 2Właściciel gruntu, na którym wzniesiono budynek lub inne urządzenie o wartości przenoszącej

znacznie wartość zajętej na ten cel działki, może żądać, aby ten, kto wzniósł budynek lub inne urządzenie, nabył od niego własność działki za odpowiednim wynagrodzeniem.

§ 3(uchylony)

Tytuł II Użytkowanie wieczyste

Art. 232

§ 1Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa a położone w granicach administracyjnych

miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym.

§ 2W wypadkach przewidzianych w przepisach szczególnych przedmiotem użytkowania wieczystego

mogą być także inne grunty Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków.

Art. 233W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę

o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.

Art. 234Do oddania gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego

bądź ich związków w użytkowanie wieczyste stosuje się odpowiednio przepisy o przeniesieniu własności nieruchomości.

Art. 235

§ 1Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym

do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.

§ 2Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na użytkowanym

gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.

Art. 236

§ 1Oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego

bądź ich związków w użytkowanie wieczyste następuje na okres dziewięćdziesięciu dziewięciu lat. W wypadkach wyjątkowych, gdy cel gospodarczy użytkowania wieczystego nie wymaga oddania gruntu na dziewięćdziesiąt dziewięć lat, dopuszczalne jest oddanie gruntu na okres krótszy, co najmniej jednak na lat czterdzieści.

§ 2W ciągu ostatnich pięciu lat przed upływem zastrzeżonego w umowie terminu wieczysty

użytkownik może żądać jego przedłużenia na dalszy okres od czterdziestu do dziewięćdziesięciu dziewięciu lat; jednakże wieczysty użytkownik może wcześniej wystąpić z takim żądaniem, jeżeli okres amortyzacji zamierzonych na użytkowanym gruncie nakładów jest znacznie dłuższy aniżeli czas, który pozostaje do upływu zastrzeżonego w umowie terminu. Odmowa przedłużenia jest dopuszczalna tylko ze względu na ważny interes społeczny.

§ 3

Umowa o przedłużenie wieczystego użytkowania powinna być zawarta w formie aktu notarialnego.

Art. 237Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o przeniesieniu

własności nieruchomości.

Art. 238

Wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną.

Art. 239

§ 1Sposób korzystania z gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu

terytorialnego bądź ich związków przez wieczystego użytkownika powinien być określony w umowie.

§ 2Jeżeli oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste następuje w celu wzniesienia na gruncie

budynków lub innych urządzeń, umowa powinna określać:

Art. 240Umowa o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu

terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste może ulec rozwiązaniu przed upływem określonego w niej terminu, jeżeli wieczysty użytkownik korzysta z gruntu w sposób oczywiście sprzeczny z jego przeznaczeniem określonym w umowie, w szczególności jeżeli wbrew umowie użytkownik nie wzniósł określonych w niej budynków lub urządzeń.

Art. 241

Wraz z wygaśnięciem użytkowania wieczystego wygasają ustanowione na nim obciążenia.

Art. 242(uchylony)

Art. 243Roszczenie przeciwko wieczystemu użytkownikowi o naprawienie szkód wynikłych z niewłaściwego

korzystania z gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków, jak również roszczenie wieczystego użytkownika o wynagrodzenie za budynki i urządzenia istniejące w dniu zwrotu użytkowanego gruntu przedawniają się z upływem lat trzech od tej daty.

Tytuł III Prawa rzeczowe ograniczone

Dział I

Przepisy ogólne

Art. 244

§ 1

Ograniczonymi prawami rzeczowymi są: użytkowanie, służebność, zastaw, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz hipoteka.

§ 2

Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz hipotekę regulują odrębne przepisy.

Art. 245

§ 1

Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego stosuje się odpowiednio przepisy o przeniesieniu własności.

§ 2

Jednakże do ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego na nieruchomości nie stosuje się przepisów o niedopuszczalności warunku lub terminu.

Forma aktu notarialnego jest potrzebna tylko dla oświadczenia właściciela, który prawo ustanawia.

Art. 2451

Do przeniesienia ograniczonego prawa rzeczowego na nieruchomości potrzebna jest umowa między uprawnionym a nabywcą oraz - jeżeli prawo jest ujawnione w księdze wieczystej - wpis do tej księgi, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Art. 246

§ 1

Jeżeli uprawniony zrzeka się ograniczonego prawa rzeczowego, prawo to wygasa. Oświadczenie o zrzeczeniu się prawa powinno być złożone właścicielowi rzeczy obciążonej.

§ 2

Jednakże gdy ustawa nie stanowi inaczej, a prawo było ujawnione w księdze wieczystej, do jego wygaśnięcia potrzebne jest wykreślenie prawa z księgi wieczystej.

Art. 247

Ograniczone prawo rzeczowe wygasa, jeżeli przejdzie na właściciela rzeczy obciążonej albo jeżeli ten, komu prawo takie przysługuje, nabędzie własność rzeczy obciążonej.

Art. 248

§ 1

Do zmiany treści ograniczonego prawa rzeczowego potrzebna jest umowa między uprawnionym a właścicielem rzeczy obciążonej, a jeżeli prawo było ujawnione w księdze wieczystej - wpis do tej księgi.

§ 2Jeżeli zmiana treści prawa dotyka praw osoby trzeciej, do zmiany potrzebna jest zgoda

tej osoby. Oświadczenie osoby trzeciej powinno być złożone jednej ze stron.

Art. 249

§ 1

Jeżeli kilka ograniczonych praw rzeczowych obciąża tę samą rzecz, prawo powstałe później nie może być wykonywane z uszczerbkiem dla prawa powstałego wcześniej (pierwszeństwo).

§ 2

Przepis powyższy nie uchybia przepisom, które określają pierwszeństwo w sposób odmienny.

Art. 250

§ 1

Pierwszeństwo ograniczonych praw rzeczowych może być zmienione. Zmiana nie narusza praw mających pierwszeństwo niższe aniżeli prawo ustępujące pierwszeństwa, a wyższe aniżeli prawo, które uzyskuje pierwszeństwo ustępującego prawa.

§ 2

Do zmiany pierwszeństwa praw rzeczowych ograniczonych potrzebna jest umowa między tym, czyje prawo ma ustąpić pierwszeństwa, a tym, czyje prawo ma uzyskać pierwszeństwo ustępującego prawa. Jeżeli chociaż jedno z tych praw jest ujawnione w księdze wieczystej, potrzebny jest także wpis do księgi wieczystej.

§ 3Zmiana pierwszeństwa staje się bezskuteczna z chwilą wygaśnięcia prawa, które ustąpiło

pierwszeństwa.

Art. 251

Do ochrony praw rzeczowych ograniczonych stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie własności.

Dział II

Użytkowanie

Rozdział I

Przepisy ogólne

Art. 252

Rzecz można obciążyć prawem do jej używania i do pobierania jej pożytków (użytkowanie).

Art. 253

§ 1

Zakres użytkowania można ograniczyć przez wyłączenie oznaczonych pożytków rzeczy.

§ 2

Wykonywanie użytkowania nieruchomości można ograniczyć do jej oznaczonej części.

Art. 254

Użytkowanie jest niezbywalne.

Art. 255

Użytkowanie wygasa wskutek niewykonywania przez lat dziesięć.

Art. 256

Użytkownik powinien wykonywać swoje prawo zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki.

Art. 257

§ 1Jeżeli użytkowanie obejmuje określony zespół środków produkcji, użytkownik może w

granicach prawidłowej gospodarki zastępować poszczególne składniki innymi. Włączone w ten sposób składniki stają się własnością właściciela użytkowanego zespołu środków produkcji.

§ 2Jeżeli użytkowany zespół środków produkcji ma być zwrócony według oszacowania, użytkownik

nabywa własność jego poszczególnych składników z chwilą, gdy zostały mu wydane; po ustaniu użytkowania obowiązany jest zwrócić zespół tego samego rodzaju i tej samej wartości, chyba że inaczej zastrzeżono.

Art. 258

W stosunkach wzajemnych między użytkownikiem a właścicielem użytkownik ponosi ciężary, które zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki powinny być pokrywane z pożytków rzeczy.

Art. 259Właściciel nie ma obowiązku czynić nakładów na rzecz obciążoną użytkowaniem. Jeżeli

takie nakłady poczynił, może od użytkownika żądać ich zwrotu według przepisów o prowadzeniu cudzych spraw bez zlecenia.

Art. 260

§ 1Użytkownik obowiązany jest dokonywać napraw i innych nakładów związanych ze zwykłym

korzystaniem z rzeczy. O potrzebie innych napraw i nakładów powinien niezwłocznie zawiadomić właściciela i zezwolić mu na dokonanie potrzebnych robót.

§ 2Jeżeli użytkownik poczynił nakłady, do których nie był obowiązany, stosuje się odpowiednio

przepisy o prowadzeniu cudzych spraw bez zlecenia.

Art. 261Jeżeli osoba trzecia dochodzi przeciwko użytkownikowi roszczeń dotyczących własności

rzeczy, użytkownik powinien niezwłocznie zawiadomić o tym właściciela.

Art. 262Po wygaśnięciu użytkowania użytkownik obowiązany jest zwrócić rzecz właścicielowi

w takim stanie, w jakim powinna się znajdować stosownie do przepisów o wykonywaniu użytkowania.

Art. 263§

Roszczenie właściciela przeciwko użytkownikowi o naprawienie szkody z powodu pogorszenia rzeczy albo o zwrot nakładów na rzecz, jak również roszczenie użytkownika przeciwko właścicielowi o zwrot nakładów na rzecz przedawniają się z upływem roku od dnia zwrotu rzeczy.

§ 2(uchylony)

Art. 264

Jeżeli użytkowanie obejmuje pieniądze lub inne rzeczy oznaczone tylko co do gatunku, użytkownik staje się z chwilą wydania mu tych przedmiotów ich właścicielem. Po wygaśnięciu użytkowania obowiązany jest do zwrotu według przepisów o zwrocie pożyczki (użytkowanie nieprawidłowe).

Art. 265

§ 1

Przedmiotem użytkowania mogą być także prawa.

§ 2

Do użytkowania praw stosuje się odpowiednio przepisy o użytkowaniu rzeczy.

§ 3Do ustanowienia użytkowania na prawie stosuje się odpowiednio przepisy o przeniesieniu

tego prawa.

Rozdział II

Użytkowanie przez osoby fizyczne

Art. 266

Użytkowanie ustanowione na rzecz osoby fizycznej wygasa najpóźniej z jej śmiercią.

Art. 267

§ 1

Użytkownik obowiązany jest zachować substancję rzeczy oraz jej dotychczasowe przeznaczenie.

§ 2Jednakże użytkownik gruntu może zbudować i eksploatować nowe urządzenia służące do

wydobywania kopalin z zachowaniem przepisów prawa geologicznego i górniczego.

§ 3Przed przystąpieniem do robót użytkownik powinien w odpowiednim terminie zawiadomić

właściciela o swym zamiarze. Jeżeli zamierzone urządzenia zmieniałyby przeznaczenie gruntu albo naruszały wymagania prawidłowej gospodarki, właściciel może żądać ich zaniechania albo zabezpieczenia roszczenia o naprawienie szkody.

Art. 268Użytkownik może zakładać w pomieszczeniach nowe urządzenia w takich granicach jak

najemca.

Art. 269

§ 1Właściciel może z ważnych powodów żądać od użytkownika zabezpieczenia, wyznaczając

mu w tym celu odpowiedni termin. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu właściciel może wystąpić do sądu o wyznaczenie zarządcy.

§ 2

Użytkownik może żądać uchylenia zarządu, jeżeli daje odpowiednie zabezpieczenie.

Art. 270

Właściciel może odmówić wydania przedmiotów objętych użytkowaniem nieprawidłowym, dopóki nie otrzyma odpowiedniego zabezpieczenia.

Art. 2701(uchylony)

Rozdział III

Użytkowanie przez rolnicze spółdzielnie produkcyjne

Art. 271Użytkowanie gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa może być ustanowione na rzecz

rolniczej spółdzielni produkcyjnej jako prawo terminowe lub jako prawo bezterminowe.

W każdym razie użytkowanie takie wygasa z chwilą likwidacji spółdzielni.

Art. 272

§ 1Jeżeli rolniczej spółdzielni produkcyjnej zostaje przekazany do użytkowania zabudowany

grunt Skarbu Państwa, przekazanie budynków i innych urządzeń może nastąpić albo do użytkowania, albo na własność.

§ 2Budynki i inne urządzenia wzniesione przez rolniczą spółdzielnię produkcyjną na użytkowanym

przez nią gruncie Skarbu Państwa stanowią własność spółdzielni, chyba że w decyzji o przekazaniu gruntu zostało zastrzeżone, iż mają się stać własnością Skarbu Państwa.

§ 3

Odrębna własność budynków i innych urządzeń, przewidziana w paragrafach poprzedzających, jest prawem związanym z użytkowaniem gruntu.

Art. 273

Jeżeli użytkowanie gruntu Skarbu Państwa przez rolniczą spółdzielnię produkcyjną wygasło, budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane i stanowiące własność spółdzielni stają się własnością Skarbu Państwa. Spółdzielnia może żądać zapłaty wartości tych budynków i urządzeń w chwili wygaśnięcia użytkowania, chyba że zostały wzniesione wbrew społeczno-gospodarczemu przeznaczeniu gruntu.

Art. 274Przepisy dotyczące własności budynków i innych urządzeń na gruncie Skarbu Państwa

użytkowanym przez rolniczą spółdzielnię produkcyjną stosuje się odpowiednio do drzew i innych roślin.

Art. 275Rolnicza spółdzielnia produkcyjna może zmienić przeznaczenie użytkowanych przez siebie

gruntów Skarbu Państwa albo naruszyć ich substancję, chyba że w decyzji o przekazaniu gruntu inaczej zastrzeżono.

Art. 276(uchylony)

Art. 277

§ 1Jeżeli statut rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub umowa z członkiem spółdzielni

inaczej nie postanawia, spółdzielnia nabywa z chwilą przejęcia wniesionych przez członków wkładów gruntowych ich użytkowanie.

§ 2Do wniesienia wkładów gruntowych nie stosuje się przepisów o obowiązku zachowania

formy aktu notarialnego przy ustanowieniu użytkowania nieruchomości.

Art. 278Statut rolniczej spółdzielni produkcyjnej może postanawiać, że - gdy wymaga tego prawidłowe

wykonanie zadań spółdzielni - przysługuje jej uprawnienie do zmiany przeznaczenia wkładów gruntowych oraz uprawnienie do naruszenia ich substancji albo jedno z tych uprawnień.

Art. 279

§ 1Budynki i inne urządzenia wzniesione przez rolniczą spółdzielnię produkcyjną na gruncie

stanowiącym wkład gruntowy stają się jej własnością. To samo dotyczy drzew i innych roślin zasadzonych lub zasianych przez spółdzielnię.

§ 2W razie wygaśnięcia użytkowania gruntu działka, na której znajdują się budynki lub

urządzenia będące własnością spółdzielni, może być przez spółdzielnię przejęta na własność za zapłatą wartości w chwili wygaśnięcia użytkowania. Drzewa i inne rośliny zasadzone lub zasiane przez spółdzielnię stają się własnością właściciela gruntu.

Art. 280(uchylony)

Art. 281(uchylony)

Art. 282(uchylony)

Rozdział IV

Inne wypadki użytkowania

Art. 283(uchylony)

Art. 284Do innych wypadków użytkowania przez osoby prawne stosuje się przepisy rozdziału I

i odpowiednio rozdziału II niniejszego działu, o ile użytkowanie to nie jest inaczej uregulowane odrębnymi przepisami.

Dział III

Służebności

Rozdział I

Służebności gruntowe

Art. 285

§ 1Nieruchomość można obciążyć na rzecz właściciela innej nieruchomości (nieruchomości

władnącej) prawem, którego treść polega bądź na tym, że właściciel nieruchomości władnącej może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, bądź na tym, że właściciel nieruchomości obciążonej zostaje ograniczony w możności dokonywania w stosunku do niej określonych działań, bądź też na tym, że właścicielowi nieruchomości obciążonej nie wolno wykonywać określonych uprawnień, które mu względem nieruchomości władnącej przysługują na podstawie przepisów o treści i wykonywaniu własności (służebność gruntowa).

§ 2Służebność gruntowa może mieć jedynie na celu zwiększenie użyteczności nieruchomości

władnącej lub jej oznaczonej części.

Art. 286Na rzecz rolniczej spółdzielni produkcyjnej można ustanowić służebność gruntową bez

względu na to, czy spółdzielnia jest właścicielem gruntu.

Art. 287Zakres służebności gruntowej i sposób jej wykonywania oznacza się, w braku innych

danych, według zasad współżycia społecznego przy uwzględnieniu zwyczajów miejscowych.

Art. 288Służebność gruntowa powinna być wykonywana w taki sposób, żeby jak najmniej utrudniała

korzystanie z nieruchomości obciążonej.

Art. 289

§ 1W braku odmiennej umowy obowiązek utrzymywania urządzeń potrzebnych do wykonywania

służebności gruntowej obciąża właściciela nieruchomości władnącej.

§ 2Jeżeli obowiązek utrzymywania takich urządzeń został włożony na właściciela nieruchomości

obciążonej, właściciel odpowiedzialny jest także osobiście za wykonywanie tego obowiązku.

Odpowiedzialność osobista współwłaścicieli jest solidarna.

Art. 290

§ 1W razie podziału nieruchomości władnącej służebność utrzymuje się w mocy na rzecz

każdej z części utworzonych przez podział; jednakże gdy służebność zwiększa użyteczność tylko jednej lub kilku z nich, właściciel nieruchomości obciążonej może żądać zwolnienia jej od służebności względem części pozostałych.

§ 2W razie podziału nieruchomości obciążonej służebność utrzymuje się w mocy na częściach

utworzonych przez podział; jednakże gdy wykonywanie służebności ogranicza się do jednej lub kilku z nich, właściciele pozostałych części mogą żądać ich zwolnienia od służebności.

§ 3Jeżeli wskutek podziału nieruchomości władnącej albo nieruchomości obciążonej sposób

wykonywania służebności wymaga zmiany, sposób ten w braku porozumienia stron będzie ustalony przez sąd.

Art. 291

Jeżeli po ustanowieniu służebności gruntowej powstanie ważna potrzeba gospodarcza, właściciel nieruchomości obciążonej może żądać za wynagrodzeniem zmiany treści lub sposobu wykonywania służebności, chyba że żądana zmiana przyniosłaby niewspółmierny uszczerbek nieruchomości władnącej.

Art. 292Służebność gruntowa może być nabyta przez zasiedzenie tylko w wypadku, gdy polega

na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia. Przepisy o nabyciu własności nieruchomości przez zasiedzenie stosuje się odpowiednio.

Art. 293

§ 1

Służebność gruntowa wygasa wskutek niewykonywania przez lat dziesięć.

§ 2Jeżeli treść służebności gruntowej polega na obowiązku nieczynienia, przepis powyższy

stosuje się tylko wtedy, gdy na nieruchomości obciążonej istnieje od lat dziesięciu stan rzeczy sprzeczny z treścią służebności.

Art. 294Właściciel nieruchomości obciążonej może żądać zniesienia służebności gruntowej za

wynagrodzeniem, jeżeli wskutek zmiany stosunków służebność stała się dla niego szczególnie uciążliwa, a nie jest konieczna do prawidłowego korzystania z nieruchomości władnącej.

Art. 295

Jeżeli służebność gruntowa utraciła dla nieruchomości władnącej wszelkie znaczenie, właściciel nieruchomości obciążonej może żądać zniesienia służebności bez wynagrodzenia.

Rozdział II

Służebności osobiste

Art. 296Nieruchomość można obciążyć na rzecz oznaczonej osoby fizycznej prawem, którego treść

odpowiada treści służebności gruntowej (służebność osobista).

Art. 297Do służebności osobistych stosuje się odpowiednio przepisy o służebnościach gruntowych

z zachowaniem przepisów rozdziału niniejszego.

Art. 298Zakres służebności osobistej i sposób jej wykonywania oznacza się, w braku innych

danych, według osobistych potrzeb uprawnionego z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego i zwyczajów miejscowych.

Art. 299

Służebność osobista wygasa najpóźniej ze śmiercią uprawnionego.

Art. 300Służebności osobiste są niezbywalne. Nie można również przenieść uprawnienia do ich

wykonywania.

Art. 301

§ 1

Mający służebność mieszkania może przyjąć na mieszkanie małżonka i dzieci małoletnie.

Inne osoby może przyjąć tylko wtedy, gdy są przez niego utrzymywane albo potrzebne przy prowadzeniu gospodarstwa domowego. Dzieci przyjęte jako małoletnie mogą pozostać w mieszkaniu także po uzyskaniu pełnoletności.

§ 2