Dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 29 września 1936 r. - Kodeks wojskowego postępowania karnego.

Dziennik Ustaw. Poz. 536 i 537, Nr 76. urzędowania i biurowość prokuratorów wojskowych oficerów sądowych. D Z lAŁ VII. Asyst2nci. Art" 113. Oficerowie audylorowic, przydzieleni .do sądów lub prokuratur wojsko wych 'prze? ol.r:-:ymaniem pie rwsz ego mianowania nasędz ! e go lub pro: kuratora wojskowe go , pełnią służbę jako aSY'sten~L Służ,ba ta ma n a celu wszechstronne przyg otowa me ich na stanowiska sę,dziowskie i prokuratorskie. Art. 114. § 1. Asystentom można powierzać czasowo pełnienie czynności wojskowego sędziego śledczego lub wojskowego podprokuratora okręgo­ wego oraz pełnienie w poszczególnych sprawach czynności obrońcy z urzędu. § 2. Pełnienie czynności wojskowego sędziego śledczego powierza asystentom szd wojskowego są­ du okręgowego a czynnoś ci wojskowego podprokuratora okręgowego - wojskowy prokurator okrę­ gowy. D Z lAŁ VIII. Selire!ariaty sądów i prokuratur wojskowych. Art. 115. Celem załatwiania spraw kancelaryjnych istnieje w każd ym ~ądzie wojskowym i prokuraturze wojskowej sekretariat. Art. p6. Sekretariaty sądów i prokuratur wojskowych składa,ją się z kierownika sekretariatu i potrzebnej ilości innych pracowników kancelaryjnych. D ZIAŁ IX. Przepisy końcowe. Art. 117. Wykonanie d ekr e tu nini ejszego porucza się Ministrowi Sp raw Wojskowych. Art. 118. Dekret niniejszy wchodzi w z dniem l stycznia 1937 r. życie Prezydent Rzeczyposnolitej: 1. M oścźcki Prezes Rady Ministrów: Sławoj Składkowski Minister Spraw Wojskowych: f{asprzycki 537. DEKRET PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ z dnia 29 września 1936 r. Kodeks wojskowego postępowania karnego. Na podsta wie art. 55 ust. {1j ustawy 1wnstytllcyjnej i art. 1 pkt aj u s taw y z dnia 2 lipca 1936 r. () Uipo,~ażnielliu Prezyd i::: nta Rz:eczY'PospoJitej do wydawama dekretów (D z. U. R. P. Nr 51, poz. 363) postanawiam co nas tępuje: CZĘść PiERWSZA. PRZEPISY OGóLNE. Art. 1. Postępowanie karne w sprawach o pr.zesit(,p.st:wa, należące d'o właściwoś'c i sądów wojsko· 1229 wych, odbywa się wedŁug prz1epLsó,w kodeksu ninie:,· szego. Art. 2. § 1. Z pominięci'em post'ępowania kar· nego można wymierzyć, zamiast .kary grożącej za dane 1H'z,eslępstwo, karę dyscy:plinarną .wed,~·e wo'js1k ow ych przepisÓlwdyscyp:linarnyc:h, ,jeżeli 'Przestępstwo nada.j'e się do ukara,nia dyscyplinarnego w myś,l prze.p Łsów ;kodeksu karnego wojskowego. Powołanym do wymierz enia J<.ary dyscypliJnCł. rnej jes't zarówno prze łożonydyscypihnarny jak i zwierz·c hnik sądowo­ karny. § 2. Wymierz enie kary dyscyphnal'llej za przestęp'stwo śdgane na wniosek pok rzywdzonego, na wnioselk ~'ego władzy prz.ełożo,nej hlJb z oskarżenia prywatne'go, może nastąp i,ć tY'l:ko za z,godą stawiającego ww;osek lub oskarżyciela prywatnego. . § 3. J eżCIli za prz'2 stępsbwo nastąjpiło ukaranie dyscyplinarne mimo braku zgody określonej w § 2 albo miJffio bralm waT'unków do dY'scy!plinarne go ukarania, 0lkreś,lon yd1 w kodeksie karnym wojskowym, należy WSz.cząć postępow anie :k arne, o ile ściganie nie Ulle,gło przedawnieniu. \"1 pr.2ypad'ku tal\.im, w raz ie sądowego skazania, sąd, wymierzaj ąc karę pozba,w ie nia wo,1ności, zalicza pr'Zy tym w','koluaną karę ci yscypIinarną aresztu. Art. 3. § 1. PoS'tę'powani'e karn e wszczyna si ę na żądanie uprawn ionego oskarżyciela ;publicznego oraz, w przypadkach w kodeksie niniejszym wskazanych, na żOidanie z,w ierzchnika sa~dowo-'karnego. § 2. Oskarż yciel tplllbtliczny hrb zwi,erz,crunik są­ dowo-karny powinien wy:jed 'nać z,ez.w olenie na ściga­ ni.e okre śilo,nej oso,by,jeŻJeli ta'k ie'g o 'z'ezwo,l enia wymaiga szczegóJny prz,epis prawa. Art. 4. Nie Wiszcz-y!il'a się po stępnwa:llia, a wszczęte umarza się w 'razie ŚiJl1ierci oskarżonego, przed?wnienia, 'llkaraniady,scyplinar.ne.g o w myśl art. 2 § 1, 2 lub innej oko,lkzności w ylączającej ści­ ganie. Art. 5. Sąd moż,e za zlg ocią oskarżyciela puhlicz,nego umorzyć postępowan i e 'w s'Prawieo przestępstwo pospolite, jeżeli najwyższa kara grożąca oskarż-:memu nie prze1kracza 'jedne.go rokupozbawienia wolności i musialaby z mocy ;prawa ulec pochłonięciu przez karę, ,i'uż pra'w cmocnie orz,eczoną. Art. 6. § 1. W ra'zi'e nieohecności lub nienję­ cia o,s karżone'go a]:bo jego ,choroby ,psychicznej, po' stępowanie zawiesza , się na czas trwania przeszik ody. Do'wody należy zebrać i zabezpieczyć. § 2. W,ła.dzą właściwą do zawie sz enia 'pO !'i tę'Po­ wania jest wład z a, uprawniona do umorzenia p os t;;powania. O wszcz· ęcin tudzież n ukol1czeniu po ·· l{ar,nego prze'ciwko żolIlierzom w cZylI llej s'łużbie wojskowej, osobom podlegającym pu blicznej władzy dyscypli,oarnej, oraz wY'c howańco,m zakładów naukowych zawiadamia się włtl.~c iwą wl aArt. 7. c;[ę.powania c.lz·ę. Art. 8. Sąd w01's ko'w y ro'zstrzyga samodzj.elni',e wszelkie zagadnienia 'p rawne, W"y'll1 ika,jące w toiku postępowania i nie iest związany or'zecz emiem81T1cgo sądu Lub urzędu. 1230 Dl.;ennik Ustaw , P oz. 537. Art. 9. § l.Włactze p,d ishvo w e vml,s kowe i c ywilne oraz wł adz e samo'l"ząda,vle są ObOvliązane do udzielania pomocy sądom i plOkur"lturoITl wojskowym: § 2. \v'; szczegó1rlOścl żandarmeria ; policja paasiwowa wyko'ny,v a w z2Kresie ści,g a ma przestępstw po,l ecenia sądu i pro'kuratC'ra wOjSkOW8g0, \\!szyslikie władze i oi'ial11 a, powoła­ Art. W. Nr 76. § 4. J.eże,Ji w myśI powyższych zasad do wydar.ia wyro'xl1 : orzekającego karę łączną, bytby 'vv1:aśc ; wy s;d ;uż nie istnre, jący w jego mie'jsce wstę­ puje sąd . który przejął po nim sprawy. Art. 17. § 1. Jeżeli ta sama osoba popełniła p''.:'z8slęps,w, pod ie gającY'ch częściowo sądowi wo ,s)<.c'v.remu częśc.owo zaś powszechn~mu, każdy z wtaśc lwych sądów r ozpozna~e sprawę, do, niego na- kilka ne de' :1(1z; ału w ricchodzer- iu i ściganiu p!' zestęps tw leżqcą, przed są,Q'ami wojs k owymi, mają o,bGvvi, ązck uwzg'l ęd­ niania 7Qrówno c ,kc,:icznoś'ci 'P rZ em '.F\'\r,\R,jących za , oSkai'Ż(I , ,' Y'ill jak i przeciw niemu. § 2. W pr?ypadku zibie:&u prawomo,enych wyroków ~ ądu wojskowego i powszechnego, o ,karze łącz­ nej orzeka ten z tych sądów, który wymierzył karę ArL U. Sądy wCJ;:skowc o rz ekają na mocy iJrzcko>llo.rI1.:a. opartego '~la swohodnej o cenie dowodów, nie istnietjący, o ka'rze lączne'j orzeka sąd, który przej ął po ni'l11 sprawy. § 3. Jcie:ii ze wz;gl<;,clu na swój o,~raniczony zakres w'.i'm:crz.a nia kar sąd, wymicnio-ny w § 2, nie mó,gi:by orzec kary łącznc,j, wówcza's o karze tej orze- Art. 12. S:\r1y w01s1: o\vc wyda ;ą wyrok~ w imi.enIU Rzecz}~poGpi)J ;~tc; Pobki '~l i. sur ow szą. J.e~e.Ji karę suro,wszą wymi e rzył SW! już ka sąd wyższego rz·ędu . KSIĘGA T l, R o z d z i a ł II, SADY WOJSKO\)7E. Wyłąc~-:enie sędziego, asesora i protokolanta. 'N ,a1"'t Art. 18. § 1. Sędzia wojskowy nie mo-ż,e brać prowadzeniu f'prawy: a) ; eżeli Jpl'awa dotyczy gobez'pO'średnio; b) jel.eli j'es: ma,łżonkiern oskarżyciela, po'krzywdzonego lub oskarżo.,1cgOj el jeż.eJ i j,el-:t krcwlnym lub powi.no,watym w linii prcstej b ez ograDlf;-zcnia, " w linii bocznej aż do st o pnia między dzi ~'ćmi rodZ Cllstwa - os6b, wymienionych pod lit. bl. albo jeż ej i jest związany z jedną z tych osób z tytułu przysposobienia, opieki lub kura 'eli; d) jcżcii "rt--;~j ,;amej sprawie był ~Uib ma być sl'uchany ja.k o ś'wiadek lu:b biegły a1bo jeżelE był świadkiem czynu. o który sp:rawa się toczy; e} jeże' , współdziałał w tej sarlcj sprawie jako 'z'w ier'Zchnik sądo'wo-tkamy, oskarżyciel public:my, obroT!ca albo pełnomocnik osk<trżycieIa, albo też jeżeli doniósł O przestęp­ stwie; f) jdeli w te.j s~..me'i s-prawi,e pwwadził śledz­ ważne g)jcżdi w ni~:szei inslanc,ji brał udział w rwy- Rozdział L ltdziału VI Z.."l{TCS d:dała::l.iCi sądów wojskowych. Art. 13. § 1. Sąd wojskowy z urz~clu rozstrzyga o swoi ej wla;;ciwo'ści rZeczowej. § 2,. U;~::ając swo,j~ llicw-i a śc~wość s~d woj'sko'\vy prZ e.lCl2.U;;e sprawI;( : ' l'lllU nale::.y, Art 1.4. § 1. O r z'3czel". irc wydane 'Przez sąd os oby, która Vl dane~ sprawie " ,"" o .~·" , ,,ir"; " V'J ~ ·,. ;i:""1 wo';s"ovrycb j-e,s l wo'k~-kowy wz'gJę d c m n ;e ro-d l~6 " zJmo~y ·~~~:".i~F·}~;.~.;.:;;';,';~ ,:,';:r:~: 'I ". "," • OrzIQc:.: r;r:t'C1 1/.ry'u axJ:2 prz(!z S ;~O \v(}p;:l{Q-wy l1liż:ne go rz: ::"u Z cbra:q przepisć'w O wbsciwoś ci TZ'eCZ'()\\;:ej, ,jl2St 'Z rn n c y s.:r.u:";'.g o p r En.\T3 nile v{:~in'e. § 2. § 3. Qr z2c;: c niy~ s2;chl Ył/ o,;d;:o we'Qc wyższe' go rzę:du, wydz,:Je Vi zcJkr8'~;i(~ dz idan ia sąd!.! ,;',ro-js);)we,~o Illi:ższego rZ'idLl, ni;.~ j,a;t z te,g o ,powodu nieważne. t Art 15. § 1. \.V p rzYP2.J!ka,eh: wskazanych 14 , n ~ e 'w~, i:'LOŚf: st'N:Cl.' dza postanov"i. erllp.n1 sąd bC'ZJp c: śr e d:r;, i o wyi,sz'Y· nad sądem, ktÓ'ry wydał nie- on',eczonie, § 2. .) ;::żcl; (l rz,7C"!.C:iiic 'wychł sąG \'Jojenny, stwierdza 1,~'ZWaŻllG1ć Nu,jwyż s?y Sąt1 \:vo jskcrwy. § 3, On8cze,n j,c o Illęważnośc:i wyca,je sąd z własne? jin1c-jat'iwy Ib b '1'3.w!nios,,,,j, stron. Ar~. 16, § L ,Je żC'li przeclw.k o tc,j samej oso,b ie z pOWG-clu kr:i;·;u ·Drzcstf;'ij S~ V.· ;;,:t·'~:, adły ,prawomocne l' 1 • • ,., ' .1 .: ' l 1 w·y·ro..:~l (;E.az·u~'ące ilV ro·. t.ny·Ci l ~;(.~ac[). \V O"I ~ (,(>WV'C:1, a w pi ervł .~~z.e] 'l n ~l'ta'!lcJi rG.z:~G:i!!a\lv aly :~praviy s ądy tego t·,;~ ~·d. u, !!U: !·~)·41 C Z (.i,S t <2 n z ·tych sądó\v, który wyd al ()'f:t9.!t'i1i "'''yro'k ska zują'ey, wydaje wy rok, orze- 'S21fllegn kaj ący karę łilc;zr: ćl. § ~ . Je Ż e,li. w :ril?rwsz c j in stancji rozrpoznawały sf'rawy sądy v.lc ·~ shc we róźnego T 7· ędu , natenczas z pomiędzy ty:;}: s ącló,w o- ,k arze fą,c:z; ne,j o-rzc-ka t en sqd wyż<;z q~ o r::: ęciu, kt6ry c·dat'ni wydał wyj~o!k skazujący, § 3. \7n;,:;;lcowy sąd ok: ~'g owy i sąd wojenny za sądy rówilcgo ;·zędu. nakży 'Uwc,.'i: <: .-: hv ~' ; dan:u zaskarżo,;:e 6 o orzeczenia; 'Vo.r razie uchflcn;''l wyroku ieżeli brał tldz~ał w jego wydaniu, § 2, Powody wyłączenia ~rwają nawet :po usta- h) niu łub un:eważnieniu uzas<łdniająccgo 1'0 ,nalżeń­ stw'a, P1"zyspo's ooienió., o'pie1k i lub 'kurdcli, § 3,Przepis:J § 1 ELf), h) ni~ sŁosli'ie ~ię w woj<;1.wwych sądacn rejono·.... yeh, a przepisu § 1 lit. f) w sąd ach woje!lUych. Art 19. § 1. Przepis art. 18 § l, 2 stosuje się o-c1pow'iednio również do ase·s orów i protokolanta. § 4. Ponadto nie n:.o,.i e być asesorem ten, tkto ze nvierz'clmikiem sądow 'J -karnym, oskarżyci~lem, sędzią wojskowym, lub protokolantem pozostaje 'w jzdn)lm ze sto-sunków okreś'!onych wart. 18 ~ 1 lil. ,:1. a protokolantem - ten, kto w tym stosunku pozo,~ta:j'c ze zwi8rzc.b!li 1ldemsądowo-lkarnv'm, o-skarżycielem, s"dzią wojskowym lub asesorem. DzienniJ{ Ustaw. Poz. 537 , Nr 76. 1231 .-.. _----- --- --_....----------------- ----_._ - - - - - -----. _ ----_.--- - _. _._--_..._-- --------._--- --_ . ...--._--_._--- ... Art, 20. § 1. O przyczyn:e wvłącz:cnia, osoba. której wyłą'czcni:e dotyczy, za. w jadam :;} właściwy sąd i wstrzyun uie S ię od udz;ab w 3prawie, z wyjąt­ kIem czynności n',e cierpiących zwłoki. § 2. Róv.nniei ·k~żd::l :!':C s'trc!:J m o'że z?,\v':sdoroić sąd o przyczyn1G, v";rląsz2 ~ąsei sędz.ie;lo ', vc,; skowego, ;:scsora lub protokolanta. dzież zarządzen i a § 1. O v.,rył.ąc'zcrrlu sędzje :~ o 1ub asesora rozslrz y;ga są,d , w któi'y.l11 sp rawa s:ę l~)c!:y, a gdy chodzi o sęd7.iego 'Ii" wojskowym S2,dz ie r e jo:,owymwOiskowy sąd okręgo wy. i!.dy zaś chodzi o s ęd ~~ieg,) lub asesora w sądzie wo,j,ennym _ . zwi,;:rzchni:\: są­ gOV"l~('. sęC1Zie~0 tc:;.goz S2~;d~~( cu.l:o Z·"ViOC1C · SH~ do ln:nego sądu o l:rZ '? :p;'-(iv,ac1z~:nie GcipCVi~cd}j.i,-:h cZy ;.:.f1nści; ;~w iadk a lub ,h;(~~lc~o rrl<JLna pr z c :;;t...l.Chd(; T"od pezy- Art, '21. dowo,-,karn y, § 2. O ~N·yłącz r.~· n!u. protl}l\. o~;'~.tl"t2!. rozs~!zyg~ sę­ dzia woj,s'] w'vy, stvją'cy n a ez·d e . sądu, \',,- którym S'Prc_wa się toczy. Art . 22.. zło'żył. Art 27. jeżtzli zachnch.i potEeba s pra'\'vch enia. okoLczi1nści f.D.:17, tvC"z~. vc h celetT'. viv,J2.D.ia pcs't af ~....J ''' V'' .1..\_, ' ''I1':Cl ..... strony, j:cże-l1 zncho(ł.;'::1. n:ko iic z.n{j .ś s~, fi"iO·.~~ąc G WyV~70 - \;'l;ll i(: ~;,~ k s·1.rc.·ny o wv 1 ąc.zcn ie W mYśl] arL 22 na,k:~; y v~, ·)ip~l: ,Je) ,,::cL', do l\tórc.go na, kży OSO-Da o:bj"ta WEj OG:J om . § 2. \XfniiJ8c!" o w,/k\u:c:uie Hl():}::" być LtGzYnlO ~y pisemnip. lub podany ustnie dn p ~1.(j].;ołu, . § 3,Na rozpr aiw icgtó'N,nej '1'/,ni0;,e k ma być uczynio·n y nai~,ó źnjc'i przed c,Jcz~)-tf.1ni",,:'J. ,i ,kh~ os,1.:ar:~enia, a na rc'ZpravI': t:: n:w ;, zvjil1,~i ----- ;;);-~ed z,to:';·c n;{.m ustnego sprawo~:d<t,n; a , Po tv::n tc:':·m i'l :\; v!i,io ~ el( może być cczynio lly tyWw w p'I'zy'p adku, !~.dy u'zasadniające f;o okolicznnści wr;i~dn ie j nie is:.nl2.ly lub niz:~ /.:) ,. . . 1 ~o'7pr~',\,,'1 "'~d -vo,-"v. D" , .... •0 . "I '"""t! "o~ : .~ ~ rv,I'Y ;""' :. ~.'. ~ OŻ'-' Je e 4 .1. - Ar1.28. § 1. S ą'd 'i,i~ :mi!. chowiązkn uza':'3.unia- !Ira l-~o,s~a .~1ol;tv ie·~1 .ia. : a) zarządz a j ,;'::E.'go przc p~o'\.radz8n ie lt"tb v,·-e~ V/3. r: je l:o-,~c~~ de, s ąd li ~ b) u'~\v:z!~~.1t-} d~l 1 3. j ą ce·Ro V.li:'~ GS("'~~ dowo,dn s: r :}ll"'r{ • .ktć .I'e- IDU ~ię inDa s·t~c n3 nie sp ·::-,z·cc:i\~' ·i ła. § 2. Inne orzecz '~n i". 5,';d pc'w-'l,n;'-:n uzas:ldnla ć, z wyjąfkiem p'r:~<,r;::' 2 d k ó\'oj- , IV f.ii,rych p .rz e pi.;' szczególny v,ryra:~nie go od te go zVIi :J.ln;<t. Art. 29. łać wątpl iw ość co do j";ilo bez'slr onno,.ścL § 1. . "(''', ił:' :liJ <.. s;· ęg·ą, J:Jiezo 1c ~ż'rde o,d przy..:; z y;), 1/;r'i~IH~cnio'" nych wart. 18 i 19, sąd ;ub \',':l2.dz.a, wtaśc :.vva VI myśl art. 21, wyłącza st;dzieLZo w,";s kowe.go, <:Jcsora lub protokol anta na wlasL8 i:o Sio ;; ;'.(~al'l ;2" hb DCt wiliosek Art . 23., za'p ad:tja !Je~~ wys łuchauia 0's1:2.1'ptJ.b ·l icz!18g0 , chvba że 1« 3.ek(S .n i!1ie~szy inaczc,i stanowi 1!1.b oskai'życ iel publiczny wnios~k :-wój :~y ciela Jeżeli prz epis ;;ZC Z~ ?ÓhiY ni,c stanowi inaczei, ol'l:ecze'uia i zarządz8,n! ~1! :r.;:padk na r oz'prawie. o'znaj'wiD. si~ prze z O'.l~foś:,;en;.e w,Lne; iil ne orze~ (;lenia i za rz ąc12.e. nia oznaimia si ę bądź przez ogłosze ... nie us t. ' ..? ~ bąd :~ p .~zez d or·~(: ze!1 h~ odpis11. 'IN Art. SU, § 1. OczywllSl,e ormył:ki' p isarskie orzecz eni u lllh z c !"ząJz':: llilj pro,s'lnie się, )' " \ . "" .' o:",tanO ":~VH?nlC sprO-S· :O"il3.,rna 'D('·.j,u'..su.~ e SIę § '1.'~ . 1 "ł.i. tle n sanl s'pO'sób, r;at: ak t 1.d (::1~:~i:~~ ·y s,pr o\s t ovJaniu. § 3, Na ,posbnov-:ienic zarządza;ące sJ)rostowa- nie służy zażal eni e . Rozdział wąt;p:Ii ''\T18 ll~·e był -y :. ! t r ;),t1ie Z l:! .:-~ ne. " 4' . \~"SOD;:; '" " . . .J ą :':Z'l?ill<l "1 ' l3 . 'lOO i' C. 'v'y' z ą,c.ana, 111a SH~ oświadczyć na dotyc ząc y W!11csc,k_ Art.31. r,ośslą IV, § 1. S .?chia wC'l ske wy, kieruią o: y czyn- sąd U·, .v;f ".r"l":/'df\.jf: ·\~vsz.e 1,;(t8 z.a rząd "t.p" llla, nie- zi;.~, .jnc df) nt!·z:T". ·. "nh podcla" tej cZYI111(1'śc i po:wagi, Art . 24.. ti 1 . ~ ~d V,! u'ls1.;O\v·y '=;:'ry"'cl~" ic o~zc<.:ze ~ i ia v. 'Postaci wi'r Gków~uh ~)G ~;l2.;low';eJi, Orz <::: ,~zcllie., nazyvia wy .. Jkiem, ~tó;'c go . przq;',ii> " ::Czci;ó]n: lli e Jest P<JSl c 'l0'N.(::I'c m. !':! \, .. 1 " , ., :" ~ ,. \'1 _cwc::i;arh" n;c. ·wYIT'ago.]ący~cti orzeczema sądu wydaJ,e 'ZI.l":" F:z;-.;:ri' " SędZ ;l: '.i'/'ij':,k0'\VY s,o- Sf)okoju i porzitcib.L ' § 2~ -)s() l:v~ ~ K ·tó r ~. ru:~rH·~?;t_ ~"'!oVl~_gęł spc!l{ó'! lu.b ~\Ot"Zą~l~?;l;..~ sC!ct(. ~; ;;\ \J\,~c,j ~;"k(~I;"l}" : 1:. 1{:~r 1).~ąc-I ·;:'·~"tll""lno8t: ·j · ą są­ d o'V\~·ą ~ u:p·c.rnklH. i up r . ;~cdza '.i sl.;~uVl\.ach ,.v'łó..śc ~ \\i · eg:) Z 3.Ci~O\/l; ł.}l la sl:}-. ~ jący Da c.zele 5ądu ~ ~przc~·.;uJnl.~~?,ąl:y! sęlJ.zj~ '!'"lCllj-slko ... wy ,,?a.ją..':x 'pd.~:~;i..~ ,~yr,\~.~.~~i .: ;~~~:~'~yO :r! ; c :~,ći::'~'~:o ,ora.,z sędz1a " "C':S,h0\N 'j j .. .. '.• T l'; '·f'" J c .. ,." ..,,;, c.~ ~·" ,l.O~v l·~ "ądo,w",. e.źeili §~;~~~f~{~; ~~~:.~~ ~~~LL~'~( b~~ ~;:::l Gl !:;-)':'~~<' l:'(,'~~~!::i: d;će ni~ Art. 25. W'Fu,l-: v sądzie });erws?;,d . mo~'e zapaść ty.H;o ;13 r nzpr:.twi<~ skns::•.('; j. J~..:.-!,. 26. ł'ozprawie !lub 1nsiancji § 1. PO·f. :" llowll:r!;a sc~[;rJ. 7.apad c,!ą na poza rozprawą, § 2, Pc,, 1. Cino·,v·ICl";a n 'l ozpmw'k z.1JpadJją !pC' wysłu;:;haniu 0,:.,.(,: c: n vch str on. ~ ~' ""\ j. T""'.1. :. ros ~ an(l',I"'Wl';a 1 • poza rozp ra'N'l zap':t Ctają po wysłuchan.iu us1neg~) lub cciczyiar:iu P:', , ':',mcga w nio-sku oskarżyc iela p~,h1iC'Zr:.2g0 . .Fos1. anov.-icnia WO), 5kowego sęd zie.go ś]e-dc.ze:go, '·I,Teojs,k o·'\:\I--2 gO' s[~.d u r'e jonowego oraz sądu wo;ennego poza rozprawą tu- f; caJszego nie- ęd zi aS v:\ ~{~~;:~/;-, ~~r~';i'~~r~ ~~;; ~zt~~~~:,;,(t ~~! ~ ~~:~~v :'~ ~~~~~;~ za.rządzIe 'U:;l\C.;\·~ Cl-· 2 v./~.nn(;g Q z rrU(:!lSca. ~jG,k o'nywa"{.i.la czynr' o:3ci, o i;l (~ kod e J.~s i:;,n~cj~~zy rnie s ićwu'wi inaczej. Art, 32, § 1. J~Z;: l: -POdCZ.flS [1o~c0:1ywani a czynnośd sąd ()W(~.j cioPU,: ;zczlln o się ci ~ Ż' SZ 2,gO naruszenia powagi :>ądu l<Jb pl'rZ~d);:H .:;zymlO~(:j sądowej albo ubii;~e:1i a ::; ądov"j , innc:j -..vt,d::y bb O:,;()b OIH biorą­ CyTTI 1.~Jział w sprav,,"i e , sęd zia "v·'·)~,s1:C'VlYt kieruj"ąc.y cźynn0śc:-ą sąL10\v"t, może U;'. ~H "'; wln n:::go: a) ź0bicrza , poz()si:2.'iąc~~go w czy'nnei służbie WQ,j'skov,'c j --- :karą ll crządkową aresztu ci\} trzech d n:; b) i:nm, o'sobę-- -karą j:8rqd1~ową aresztu do ,trzE' ch dni j;;b grzywną do- 300 :d . § 2. Do osób poo;r~awio:lych wolnG ,:' c1 stosuje się w miei,s'c e ka~'Y por7.:ądi·: o'\-\.';ci are~ztu ,ka rę PQrzą,d­ kawą odoscbr.ionego 'zam~a1 i.;:cia: wz,;~lędem. oskar· 1232 Dziennik Us taw. P oz. 537. żoneg:o __ do siedmiu dni, względem innych osób do trzech dni . § 3. J eżeli czynu, wymienionego w ~ 1, dopu śc ił s i ę żołnierz w cz ynn ej ·sluż.bie wojskowej, 'Posi adający s!op:ell wojskowy wyższy, n iż sędzi a w oiskoo wy lderujący czyr.nością sądową, karę porządkową <l res:du (odosobnionego zamknięcia) wymierza na wniosek sędziego wojskowego 'zwierzchnik sądowo~ karny , któ rego \.... ł a:lciwość uzasadni ona jest ze wzgl ęd u ·113 miel's ce popc.lnicnia czynu. .. § 4. W r azie nicściągaJno,śc i grz)'wny Zamle'illa się ją na ka rę porządkową areszt.u (odosobnionego zamknięcia) do trzech dni. § 2. ,Przep isy, odno sz ące si'ę do rprokurat ora wojskowedo, slosuj ą ,gi ę od'powic-dnio do oficera są­ dowe go, j:żeli przepis szczególny nie slanowi inaczej. § 3. O skarżyciele m publicznym w s~dach ~o" 1cnnych jesl oficer wyznaczony przez zWlerz,chnlka sądow o · karnego. Art. 38. O ska rżyc i e l ,p ubliczny w sądach wojskowych obowiązany jest - w granic.ac~ przysług1:l­ jących mu nprawnieri - <lo wnoszenia ł ipop~e.ra m a o skar żenia w sprawach · o ,p rT-c s,t ę.ps twa sC lgane z urzędu. Art. 39; § 1. Prze,stępslwa, których śctg,~ni e jes t zależne od wn iosku pokrzywdzone~o lub Jego Art. 33. § 1. J eżeli czynu, wymienionego wart. 32 § 1, dopuszczono się podczas rozprawy , ka- władzy przełożo-nej, staj ą się z c hw ilą złożenia wniora p orząd..k.owa areszt u [odosobnioneJ!o zamknięcia) ' sIm przestępstw ami ściganymi z urzędu. § 2. W sp rawach o przestępstw a, których ści­ n:;oże być wymierzona na czas do dni siedmiu, a ~ stosunku d o Qskarionych aresztowanych - do dm ganie jest zależne od skargi oskarżyciela prywalneczlernasfu, zas kara porządkowa grzyw.n y - do wy- go, osk arżyciel publiczny ohe.~muie oS'karżenie równocześnie z wszczęciem po stę,powania na' podstawt(! sokości 500 zł, przy czym prawo n.:l.klad ania tych kar skargi. . przysługuje sądowi; jeżeli jednak winn ym jest żoł­ nierz w czynnej s ł użbie w ojskowe j, posiadający taki Art. 40. § L Oskarżyciel !publ iczny w s ądzie s topień wo;skowy, że w stosunku do 'Ilie~o s'kład s ą­ wojskowym, c o do którego- zachodzi iedna z. okodu ~lj.C byłby właści.wy do orzekania w sprawie kar- licz ności , wsk azanych 'Wart. 18 § 1 lit. a), bl, el lub nej, prawo nal ożenia kary przys ł u.,guje 'Przewodni - u), albo który w&półdziałał w sp rawie ja)ko zwierzch· c zącemu r o'zprawy, jeżeli p osiada sto-pień w ojskowy nik sądow o -karny, sęd'z i a , asesor lub obrońca, porówny IlIb wyższy niż len żołnierz , w innych zaś przy- winien się wyłączyć i zawiadomić o ty.m s wego bezp adl.:ac h J{a r ę wymierza na Wlniooelk przewodniczące­ p oś redniego prze ł ożonel1o. go rozpra wy zwierzchnik sądo wo-karn y w sprawie , § 2. O przyczynie, wyłączające; oskarżycie'a będącej przedmiote m rozprawy. pub1ic7.ne~o , Ikażda ze str on m oże zawiadomić je)!!> § 2. \II r a'Zie ni'CSciągalności grzyw,ny zamienia bezposredniego przełożonego, !który, skoro -s twier· si ę ją na ,karę porządkową aresz·tu (odosobnionego <hi ~e p l"Zyczyna ·t aka zachodzi, wyzna-cza innego zam'knięcia) d a siedm:.\l d.ni. oskarżyciel a publicznego. § 3. C zynnos ć dokon ana przez o ska rżycie1a Pll Art. 34. § 1. O ukaranie osoby, 11ie podlegają­ cej vAaśc;,w ości sądów wo jskowych, sąd w oojskowy blic7~nego , k tór y 'POowi,nien s ię był wyłączyć, nie jest zw raca się 'CIo s ądu grodzkiego m iejsca zamieszkania z te go powodu niewa,żna. lub pobyt u dane j osoby; sąd grodzki ma postąpić lak, Art. 41. § 1. O sk arżycieI publiczny m oic już j:!khy czynu dopuszczono- się p rzed tym sądem. w to'ku dochodzenia lub śledzłwa zł ożyć wniosel{ § 2. Prze'pisu § 1 nie s Ł osuje się do obrońców o zabezpieczenie ,grQżących oskarżonemu kary piei pełnomocników siron. ni ężnej lub przepadk.u spos obami , ws kazanymi w kQie P ostęllQWan ra cywHnego dla zaobez.pieczenia Art. 35. Kar .p orzą d kow ych , 'WYffiie-nionych de-ks powód zt wa. w art. 32 i 33, nic s/osuie się d o sędzió w waj.s-kowych § 2. 'Prz-e pis ,§ 1 stosuje !>ię odpOowiednio do za :. asesorów należącyc h do s'kładu sądzą-cego j' do bezpi eczenia na m ieniu osób, odpowiedzia lnyoh maoskarżyciela publicznego w są d zie wcY,.sk owym, a kajątkowo za o skarżo n c~ o. ry aresztu -- z wy jątkie m kary, pl'zli:widziane.i w ~rl. § 3. W spr aw ie zabezpie cze nia rozstrzyga s ą.d 32 § 4. i art. 33 § 2 - do obro6cy ,l ub .pełnomocn l'ka woj.<;kowy, do klórl<!go właściwo ści sprawa należy. strony. § 4. Na to. post anowienie -s łu ży zaiale-nic . Art. 36. § 1. Ukaranie i'zsl 'lla·!yclIlUi<ls !. wy.konalne i 11ie ll ch y!a oclpowiedzia lno:O:ci karnej i dyscy' Rozcl-zlał U. v\illarn ej. Pokrzywdzony. § 2. G" yw" y "Op l yw"i, '" ,ue, Skod", p ,,;&lw.1. Art. 42. Za p n,kr,zywdzonego uwaLa' silt IJ su b~, K S l li G A II. której dohro IPra wn e zosta ło ,be z-po ś r e dni o naru!>zone lub 7a.'frożone. STRONY, ORRO NCY I PEI.NOMOCN ICY. R oz d z i, .a ł I. Oskarżyciel publicwy. Art 37. § 1. O s karż ycie·l em 'Pu'hlic-:.nYIH w są ­ (!:tch wojsko,wyd! jest p rokma lor wojsk ow y- ~ w woj~, I,:owyC' h sqd a ch rejonowych OfiC'i:i sąd ow y, jei~li J,ofolw ra,!)f woj s!·wwy Sdill ni~ dziala. Art. 4 3. § l . .J (:!:l:t:'Ji lHJ1kl'<'.ywd-w llY u il:.' uk o "l ' o.y ł Jat 17 lub jes t ubezwłasnowolnio,ny, ,prawa jeg .... ..... ykonywają: ojcil:'c, matka, opi ek u n lu b osoba, P,J t.! Jd ór cj ~ta lą pizl:zą pok rzywdzon y pozosŁaie. § 2. Jeż:di p o,krzywdzonym jest nie p e łnol e tni od ,la t 17 do 2 1, to prawa jego- Ila równi,.. nim modą 'wykc-nywcć o3'Joby, wym~enionl: w ~ 1, o ile 1lie-p;ł . uoletni l(,ln u si ę ni l: sprzeciwi. Nr 76. Dzi elI nik Ustaw. Art. 44. J eże li po kr zywdzoną jes l osuba prawn a , lo :prawa os o,by lcj wyk o ny wa je j u s tawowy przechla wi c icI. Art. 45. \Y/ ra'zl e s m wrc i pokrzywdzoneg·!) prawa jego wykonują: mał żone k, rodzi ce, d z i'c·:;i i wnuki. Art. 46. Po'luzywd zo n y oraz inn e osoby , wymienione w a rt. 43 do 45, 111 Ggą wyk o nywać s we pr a wa osobiście alb o pr zez p ełno mo cnika , będącego CJbrOJlcą w ojs k o.wyro. R o z cl z i a ł § 1. Pokrzywdzony przcslęp:>twem, ściganym z o ska r że nia prywalnega, nale żą c ym d o właściwo·ści s ądów wojskowych, ma celem sp ow od o",ania ścigania wni e ść s ka r gę do zwierzchnika s ąd u ­ 'w o-karn e;g o , d o os·karżyci e la pub.Jicz nego w sądzie wojskowym, .do sądu w O;Sk ow 2g0 , do 'Przełożonej władzy wo-js:kowej podejrzanego, do ż andarmer i i lub do policji. pań stw owe j. jakie ja k iej p odstaw ie. § 3. Oskarżyciel o wi pryw a tnemu przys ługują 'llprawnienia strony, jeże'li k odeks nini e jszy ni c stan owi inacz e j. Art. 48. Jeżeli postęp o wanie wszczęto wskutekskangi', wniesione? przez jednego lub :k ilku pokrzywdzonych, inne osoby pokrzywdzone tym samym czynem mogą się do 1:eg. :J postępo 'wania przyłączyć aż do rozpo'częcia rozprawy g· łównej. Art. 49. J eże:li śmie rć pokr.zywdzonego nastą­ piła po- wniesieniu przezeń skar'gi, to- prawa pokrzyw.dzoneg·o :służą osobom, wymieni onym wart. 45, o ile przystąpią do sprawy w 't er:m inie zawitym trzymi e sięcznym od da'ty śmierci p o!krzywdzonego, Art. 50. § 1. Od s tąpienie oskarżyciela prywatr.cgo od skargi przed rozpoczęci em rozprawy głów­ !lej powoduje umorzenie postępowania. § 2. Odstąpienie oskarżyciela prywatnego od skargi' 'po' roz.poc.zęciu r ozprawy ,g'łównej, a przed przystąpieni'em sądu do narady nad wyro·k iem, powoduje umorzenie postępowania tylko wtedy, gdy nastą:pi,ło za zgodą oskarżonego. § 3. W przypadku wskazanym w ~ 2 ni e nastąpi jednak umorzenie postępowania, ieżeIi oskar' życiel publiczny w sądzie wojskowym z'e w zględu na interes publiczny ,oskarżenie nada'l po'p ie ra. Rozdział IV. Oskarżon!y . Art. 51. § 1. Ten, przeciw:k o któremu toczy dochodzenie, nazywa się pode,jrzanym, a· ten, przeciwko· 'kit.ó remu wszczęto postępowanie sądo­ we - ,oskarżonym. § 2. Gdy kodeks nini eiszy używa w znaczeniu ogó,lnym wyrazu oskarżony, sLosuje się odnośne prze · pisy także do po'd ejrlanego. Art. 52. Oskar żo ny może żądać ju ż p odczas śledztwa albo dochodzenia, prowadzonego przez prokuratora wo·jsko'w ego lub na jeg o .z lecenie, aby mu się przestępslwo mu za.rz uco no i na Art. 53. O ska r żo ny m oż c nIC odpowiadać n a za daw ane mu pytania. Art. 54. C o do ,ka żdego oska r ża n ego zbiera si" dane, dotyczące jego tożsam o ści, stopnia w ojsko w e go, w iek u, wyznania, s to sunk ów rodzinnych i mająl­ kowyc h, przebiegu służby i kwa,l ifikacji sł u ż,bowYC:1, oraz w zmi a nek o nim w rejestrach }<arnych i w ewidencji kar, prowadzonej przez władze woj sk owe . Art. 55. § 1. Oskarżony, pozostający n a wol- no śc i , jest obowią za ny stawić się na ka żd e wezwanie s ądu w ojskowe go lub .p row ad z ącego do chod ze ni e p rokuratora w o jskowe go i 'zawiadomić s ąd, wzg l ę d­ nie pr okuratora, o każde j zmianie miejs ca zamicsz]{ania. § 2. W ra zie nieusprawi ecHiwionego nie s tawi en nictwa oskarżDnego można' ,go· spro wadzić :pr zymuso w o. R o z ci z i a ł § 2. Prze'p isy art. 43 do 46 stosuje się odpo,wiccl- nio. 12.33 537. ':"Y J a~!lI()[10 , III. Oskarżyciel prywatny. Art. 47. P OL V. Obrońcy. Art. 56. § 1. Oskarżony ma pra wo kor zy~; t a ć z pomocy 'jednego obrońcy woj skoweg o . § 2. Kilk u oskarżonych w sprawie m ':Jźc korzyz p om ocy jedne go ohrollcy wo; s-k oweg o, gdy obrona jednego z nich ni e jes t w spr.ze.cznnści z obroną drugieg o. s tać Art. 57. Jeżeli oskarżony jes t niepełnoletni lub ubezwła,sno'w o,ln io ny, prawo w Y'brania dl ari cbrollcy wojskowe go służy r ównież iego o,jcu, matce, opiekunowi i osobie, pad której stałą pi ec zą pozost a je . Art. 58. Obrońcami wo j,skowY'mi mo gą ;być nie pozostający w czynnej służbie wojsko'wei: a) oficer.awie au·dyŁorowi·e oraz generalawie, przeniesieni z korpusu oficerów audytorów d o korpusu generałów; b) adwokaci wpisani w P o!.sc e na l is tę adwokatów; ej profeso r owie lub docenci prawa polskiej szkoły akademickiej państwowej lub prz e z Pańslwo uznanej; jeż e li zostaną na. swą prośbę wpisani na' listę obroń­ ców wojskowych. Art. 59. O wpisaniu na listę obroI'iców w o jsk owych rozstrzy,g a na pods t awi.e swobodnej oc e ny Minister Spraw Wojs,kowych, uwzg'lędniając zachodzącą 'potrzebę od:powie dniej iJo ści obnHlców woj skowych w danej miejscowości oraz osobiste kwalifikacj'e pro'sz ące\go. Odmowa Wipisu nie wymaga uzasadnienia. Art. 60. § 1. Minister Spraw W o,jsk owych zarządza wykreślenie obroI'icy 'z listy obroI'iców wojsk owy.: h: a) na prośbęohroI'icy woj,sl{Qweg o; bl w raz ie utracenia przez obroI'icę wojskowego warunków, wymienionych wart. 58. § 2. Minist e r Spraw Wojskowych może zarzą­ C! ZlC wykr e ślenie obroI'icy z hsty obroIlCów w o jskowy ch: 1234 Nr 76. Dziennik Ustaw. Poz. 537. aj w przypadku .c za.sowe,,go zawieszenia obroń­ cy wO~ls:kowe'i~o w wykonywaniu adwokatury; bl w przypadku ukarania obrońcy wojskowego pr'z yna jmni'cj ,dwukrotnie karą porządko­ wą za wykroczenie porządkowe w sądzie wojis kowym; cj ze względu na podniesione przeciw obrońcy wojskowemu poważne, dyskwalifikujące go zarzuty. Art. 61. § 1. Przed wszystkimi sądami wojskowymi w pierws zej instan.cji, nawet w tok u śl edztwa oraz w toku dochodzenia prowadzonego bezpośre­ dnio przez prokuratora wojsk0wego, oskarżony musi mieć obrońcę: a) jeżeli nie ukończył lat 17; b) jeżeli jest głuchy lub ni emy; cl jeżeli zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności. § 2. Oskarżony o zbrodnię musi mieć obrońcę na rozprawie głównej. Art. 62. § 1. Sędzia wojskowy, stojący na czele sądu, wyznacza oskarżonemu obrońcę z urzędu: a) w przypadkach, wskazanych wart. 61, jeżeli oskarżony nie ma obrońcy wojskowego z wyboru; bl na prośbę oskarżon e go, który z powodu ubóstwa nie może pon ieść kosztów obrony, jeżeli udział obrońcy jest w danej sprawie wskazany; c) na prośbę o skarżonego, gdy na miejscu nie ma obrońcy wojskowe go gotowego podjąć się obrony, jeżeli udział obrońcy jest w danej sprawie wskazany. § 2. \Y/yznacz enie obrońcy z urzędu do rozprawy rewizyjnej zależy od uznania sędziego wojskowego, stojącego na czele sądu odwoławczego. Art. 63. § 1. Do obrony z urzędu wyznacza zasadniczo obrońcę wojskowego, zamieszkałego w miejscowości, w której odbywa się rozprawa albo toczy się dochodzenie lub śledztwo. § 2. Obrońca wojskowy, wyznaczony do obrony z urzędu, nie moż e bez ważnych powodów odmówić przyjęcia obrony w miejs cu swego zamieszkania. O ważności powodów odmow y decyduje ostatecznie sędzia wojskowy, stojący na czele sądu. się Art. 66. § 1. Nie może pełnić czynności obroń­ cy wojskowego z wyboru: aj kto był lub ma być słuchany w danej sprawie jako świadek lub biegły; b) małżon ek zwierzchnika sądowo-karnego, oskarżyciela, sędziego wojskowego, asesora lub pokrzywdzonego; c) kto ze zwierzchnikiem sądowo - karnym, oskarżycielem, sędzią wojskowym, asesorem lub pokrzywdzonym jest spokrewniony lub spowinowacony w linii prostej bez ogranIcze nia albo w linii bocznej aż do stopnia między dziećmi rodzeństwa; d) kto pozostaje względem jednej z osób wymienionych pód b) w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli; e) adwokat, który został czasowo zawieszony w wykonywaniu adwokatury. § 2. Powody wyłączenia od czynności obrońcy trwają nawet po ustaniu lub unieważnieniu uzasadniającego je małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli. Art. 67. Nie mogą być wyznaczeni do obrony z urzędu: a) osoba, co do której zachodzą przeszkody wymienione wart. 66; b) ofice r, pełniący czynną służbę wojskową i posiadający stopień wojskowy wyższy, niż przewodniczący rozprawy, lub będący przełożonym któregokolwiek z członków składu sądzącego; c) oficer, będący p o dwładnym oskarżonego; d) w sprawie o przestępstwo przeciw karnoś­ ci - podwładny oficera, przeciw któremu to przestę pstwo spełniono. Art. 68, Obrońca, wyznaczony do obrony z urzędu w sądzie I instancji, nie jest obowiązany, z wyjątkiem przypadku ponownego wyznaczenia, do, udziału w rozprawie rewizyjnej; jest jednak obowią­ zany współdziałać przy zakładaniu rewizji lub wnoszeniu odpowiedzi rewizyjnej, Art. 69. Do czasu doręczenia oskarżonemu odpisu aktu osk a rżenia obrońca może porozumiewać sie( z oskarż o n ym aresztowanym tylko za zgodą i w ob e cności sędziego wojsk owego lub oskarżyciela publicznego; po doręczeniu odpisu aktu oskarżenia wolno mu porozumiewać się z nim sam na sam. Art. 64. § 1. Gdyby powierzenie obrony z urzędu obrolicy w ojskowemu nat r afiało na szczególne trudności, wy znacz a siG do ob rony z urzędu sę­ dziego w o jsk owe go , a systenta lub oficera, odby wają­ cego wojskową aplikację sąd o wą . § 2. Jeżeli w y znaczenie s;:; dziego woj:;kowego, asystenta lub oficera, odbywając e~:o wojskową. aplikację sądową, do obrony z ur z ę du jest utrudnion<:!; sęd z ia wojskowy, st ojący na czele sądu, zwraca się do zwierzchnika sąd o wo-karnego o wyznac ze nie d o obrony z urzędu innego oficera, pozostającego w czynnej służbie wojskowej. Art. 70. § 1. Pełnomocnictwo, udzielone obroń­ cy wojskowemu, upoważni a do prowadzenia sprawy we wszystki,ch instancjach, jeżeli nie zawiera pod ty m względem wyraźnego ograniczenia. § 2. Mo że być ono udzielone na piśmie lub uslnie wobec sądu. Pr zy wyznaczaniu obrońcy z urzędu Art. 71. Ka ż da osoba, wezwana przez sąd wojs kowy na świadka , pówinna stawić się w miejscu, Art. 65, n a Je ż y stosować odpowieJnio p rz epis art. 56. KSIĘGA III. DOWODY. Rozd z : ał I. Świadkowie. Nr 76. dniu i godz.inie, w skazanych w wezwaniu i pozosta(; aż do zwolnienia. Art. 72. Swiadka, który nie może stawić się z povvo du chorohy lub kalectwa, można przesłuchać w jego mi eszkaniu . Art. 73. Y/I razie polrzeby p rze słuchania Prezydenta Rzeczypo spolitej, Generalnego Insp e ktora Sił Zbrojnych , l'hczelnego Wodza luh Marszalka Polski, sąd zwro.c a się d o n i e$~o pisenw ic o wyzn acze ni,.:: miej>.ca i czas u pr zes łucbania . Art. 74. Przesluch anie osób, ], orzystającydl z przywi leju zakraio wośc i, f}Llbywa się z zachowa11iem ustavy, umów lub w;lalonych zwycza jów między­ nc.roc1owych . Art. 'j/j, 1235 Dziennik Ustaw. Poz. 537. Nie wolno prz es łuchiwać jako św i ad- ka: al dllchow negn co do [aktów, o kt órych dowiedział się na spowie2zi; hl oororicy oskali;one go co do hktów, o których się od niBgo dowiedział p~'zy uclzielan ill porady prawnej lub prowadzeniu sprawy. Art. '16 . J eżeliśw .iilclck oc1m a 'lVia zeznań z powodu taj emnicy zawodow~i. v. sąd nie uzna za możli­ we go zwolnić, przeduchanie odbywa się przy drzwiach zamknię tych. Art. 77. § L Żołnierzy i urzędników publicz nych, chocia żby ju ż ni c poz:osta'v:.tli w czynnej służ­ bie, wojno słuchać jako swiadl,ów co do okolicznosci, na które rozciąga si ę ich obowiąz ek zachowania tajemnicy urzedowej, jedynie ~a zezwoleniem ich obecnej lub os tatnio prz eł.::' ;!:onej ,·vJa d zy s łl1żb()w~j. § 2. Zezwolenia wolno odmówić jedynie wle dy, gdyby zrażenie z<2znania wyrząd z ić mogło poważną szkodę Państwu. § 3. Sąd może zwrócić sic: o z\"olnienie ż·::>łnic­ rza lub unędnika publicznego z o bowiązku zachowania tajemnicy do wład zy naC/:eJn2j odnośnego działu zarządu pallslwowego . Art. 78. § L Mają prawo odmówić zeznali: a) małżonek oskarżonego; bl krewny i powinowaty oskarżoneóo w linii pr os tej; . c) krewny oskarżonego w linii bocznej aż do slopnia między dziećmi r'Jdzeńdwa; d) brat i siostra małżonk". oskarżonego; e) osoba związana z oskarżonym z tytułu przysposobienia. ~ 2. Prawo odmowy zeznali hwa nawet po 11stanln lub unieważnieniu małżeństwa lub przysposobien1a. § 3. O prawie odmowy zeznań należy osoby te b uprzedzić . Art. 79. Jeżeli osoba, wymieniona wart. 73, złożyła. zeznanie, a nas:ępnie przed złożeniem zeznar ia na przewodzie fądowym w pier",:,szej instancji o .~:wiadczy, ,';e chce z p rawa odmowy Skorzystać, poprzednie jej zez:1anie nie może słu żyć za dowód i nie może być odczytane ani odtworzone. Art. 80, § L Świadek m D pra wo nic odpowiadać na pytan ia co do okoliczności, klórych ujawnie- nie mogłoby narazić na odpowiedzialność za przejego samego lub osobę, pozostającą z nim w sto o.unku, wskazanym wart. 78. § 2. O prawie należy świadka uprzedzić, stępstwo tym Art. 81. Świadka, po uprzedzeniu go o odpowiedzialności za ll1eprawdziwe zezna'nia, należy zapytać o imię, nazwisko, stopień wojskowy, wiek, wyznanie, zajęcie, przynależność służbową, miejsce zamie szka nia i stosunek do stron. Art. 82. § 1. Po ohzymaniu danych, wskazanych wart. 81, nakiy odebrać od świadka przysięgę, jeżeli kodeb nini('iszy nie stanowi inaczej; przej odebraniem przy s ięgi należy go pouczyć o znaczeniu tego a ktu § 2. Świadkom, klórzy w danej sprawie zeznawali już pod przysięgą, przypomina się przy ponownym przesluchanill poprze dnio złożoną przysięgę, chyba że sąd uzna za koni e czne ponowne zaprzysiężel1le. Art. 83. § 1. Swiadek składa przysięgę wedlug roty następu j ącej: " Przy s i ęgam P anu Bogu \Vszechmogącemu i \Y/sz echw iedzącemu, że b~dę mówił szC';;crą prawdę, nicze.go nie ukrywając z tego, co mi jest wiC'.dome. Tak mi, Panie Boże, dopomóż" . § 2. Osoby, wyz nając e reJif~ i ę chrześcijańską , przysięgają przed lu zyże m . § 3. Osoby, wyznające re::1i gi ę mojżeszową, trzymają prawą rękę na torze - 2 ks. Mojżesza 20 rozdz. 7 wiersz. Art. 84, § 1. Swiade1c składa przysięgę poza sęd z ią lub odczytując 11a głos jej rotę, przy czym wszyscy, nie wyłącz a i ąc sądu, stoją. § 2. Niemi piśmienni sJdadają przysięgę przez podpisan ie roty. Niemi niepi ś mienni przysięgają przy pomocy tlumacza, czyniąc znaki. wlarznjąc Art. 85, § 1. Nie sklad"ją przysięgi: a) nic letni co lat czternastu; bl osoby, które z powodu choroby psychicznej lub innego zakłócenia czynności psychiczny ch nie zdają sobie sprawy ze znaczenia przysięgi; cl podejrzani o udział w czynie, będącym przedmiotem postępowania, lub o działall'ość przestępną, pozostającą w ścisłym związku z działaniem oskarżon ego .. § 2. Duchowni llznanych prawnie wyznań nie składają przysięgi. Art. 86. § 1. Ś'.viadkowie, niewvmienieni v..' art. 83 § 2, 3, składają w miejsce przysięgi zapewnienie, że zeznają prawdę niczego nie ukrywając, wcd;,~ formy i trybu, zawartych w przepisach obowiązują­ cych w sądownictwie powszechnym. § 2. Przepi r.y, dotyczące przysięgi i jej skutków prawnych, stosuje się odpowiednio. Art. 87. § 1. Przesłuchanie co do samej sprawy zaczyna się od wezwania świadka, aby opowie dział wszystk~ co mu wiadomo VI' sprawie, po czym sąd, a następme strony mogą zadawać mu p~7tania, 1236 § 2. Świadkowi okazuje się dotyczące jego zeznaó. Nr 76 .. Dziennik Ustaw. Poz. 537. § 2. Na postanowienie odmowne dowody rzeczowc, Art. 88. Jeżeli między zeznaniami świadków zajdą sprzeczności, sąd może zarządzić stawicnie ich ~:o bie do oczu. Art. 89. § 1. W razie nie usprawiedliwion ego ni es tawiennictwa świadka, podlegającego sądownic­ twu wojskowemu, sącl wojskowy może zarządzi':: przymusowe sprowadzenie świadka. Niezależnie od tego należy świadka, będącego żołnierzem, pociągnąć do odpowiedzialności sądowej lub dyscyplinarn e j za niewykonanie rozkazu, jeżeli świadek otrzyniał od ~wego przełożonego rozkaz stawienia się przed są­ dem. § 2. O przymusowe sprowadzenie i -- w razie potrzeby - o ukaranie świadka, nie podlegającego sądownictwu wojskowemu, który nie stawił się bez usprawiedliwienia, zwraca się sąd wojskowy do sądu grodzkiego miejsca zamieszkania lub pobytu świad­ ka, który ma postąpić tak, jakby świadek nie stawił się przed tym sądem . W przypadkach nie cierpią­ cych zw łoki może sąd wois.kowy zarządzić przymusowe sprowadzenie świadka przez policję paóslwową lub żandarmerię. Art. 90. § 1. W razie odmowy złożenia zeznarl lub przysięgi przez świadka, podlegającego są­ downictwu wojskowemu, sąd może zarządzić niezwłoczne aresztowanie świadka na czas, nie przekraczający jednego miesiąca. Areszt uchyla się, jeżeli świadek złoży zeznania, przysięgę lub jeżelj spr awę w danej instancji ukol1czono. § 2. W razie odmowy złożenia zeznaó lub przysięgi przez świadka, nie podlegającego sądownictwu wojskowemu, sąd wojskowy może zarządzić areszlowa nie, przewidziane w § 1, a niezależnie od tego mo;:8 zwrócić się o ukaranie świadka do sądu grodzkiego miejsca zamieszkania lub pobytu świadka, który ma postąpić tak, jakby świadek odmówił złożenia zeznali lub przysięgi przed tym sądem. Art. 91. § 1. Jeżeli rozprawę przerwano lub odroczono z powodu niestawiennictwa albo odmowy zloże nia zeznaó lub przysięgi wszyscy, których nieusprawiedliwione niestawiennictwo lub odmowa stały się powodem przerwy lub odroczenia rozprawy, ponoszą odpowiedzialność solidarną za zwrot zwią­ zanychz tym kosztów, O ile sąd nie postanowi inaczej. § 2. Na osoby, podlegające sądownictwu wojskowemu, obowiązek zwrotu kosztów, wymienionych w § 1, nakłada sąd wojskowy; co do innych osób sąd wojskowy zwraca się do sądu grodzkiego miejsca za mieszkania lub pobytu tej osoby o nałożenie obowiązł,u zwrotu tych koszlów. Sąd grodzki ma postą­ pić lak, jakby nieusprawiedliwione nies~aw}ennictwo lub odmowa złożenia zeznali albo przysIęgI zdarzyły się w tym sądzie. Art. 92. Na poslanowienia, wydane w myśl art. 89 (1. 0 91, służy zażalenie. Art. 93. § 1. Sąd wojskowy zwalnia świadka od kary i zwrotu kosztów, jeżeli świadek w ciągu dwóch tygodni od dnia niestawiennictwa udowodni, że niestawiennictwo jego było usprawiedliwione. służy zaża­ lenie. R oz dział II. Oględziny, biegli i tłumacze. Art. 94. § 1. W razie po tr zeby sąd dokonywa oględzin miejsca, rzeczy lub ciała . .' . § 2. Oględzin , połączonych z obnazel1lem cIała, dokonywa s ię w miarę możności za po ś r ednictwem osób lej samej płci . Sędzia może b yć przy lym obecny tylko w razie polrz:cby. § 3. Oględzin zwłok dokonywa się ZCl.wsze przez lekarza, w fuiarę możności przez lckarzawojsko wego. Art. 95. § 1. W przypadkach, wym<,.\~a iących specjalnych, sąd wzywa biegłych . § 2. Jako biegłych nal eży w miarę możności wzywać żołnierzy w czynnej s łużbie wojskowej, Jdórzy posiadają potrzebne wiaclamo ś ci specjalne. wiadomości § 1. Do pclnicnia czynno śc i biegłego oraz każdy, kto uprawia zawód stwierdzający jego wiedzę w dan e j dziedzinie. § 2. Okoliczność, że ktoś jest świadkiem w danej sprawie, nie wyłącza przesłuchania go jako bi e- Art. 96. obowiązany jest biegły sądowy głego. Art. 97. § 1. Nie mogą być biegłymi osoby, któlych w myśl art. 75 nie wolno przesłuchiwać jako ~wiadków lub które w myśl art. 78 mają prawo odmówić zeznaó. § 2. Jeżeli zachodzą ważne powody, osłabiają­ ce zaufanie do danego biegłego, sąd wzywa w jego miejsce innego. . Art. 98. § 1. Jeżeli zachodzi podejrzenie zadania gwałto'i\'nej śmierci, zarządza się otwarcie zwłok przez lekarza. § 2. Do otwarcia zwłok należy, w miarę moż­ ności, prócz biegłego zawezwać również lekarza, który ostatnio udzielał pomocy zmarłemu. Art. 99, § 1. Jeżeli zachodzi podzjrzenic śmierci z otrucia, należy przez chemika lub odpowiedni urząd albo zakład dokonać zbadania wnętrzności l innydl przedmiotów, mogących mieć związek z otruciem. § 2. Do badania należy w razie potrzeby zawezwać również lekarza , Art. 100. § 1. J eże li zachodzi potrzeba zbadania stanu umysłowego oskarżonego, sąd wzywa przynajmniej dwóch lekarzy, w miarę możno ści psychiatrów. . § 2. Biegli mogą żądać oddania oskarżonego pod obserwację w zakładzie le-::zniczym. § 3. Potrzebę, czas trwania oraz miej sce obserwacji określa sąd. Obserwacja powinna trwać nie dłużej, niż $ześć tygodni . . \// przypadkach wyją!1\O­ wych sąd może na wnio sek bicl~łych przedłt,,~yć ten tel min na czas ściśle okre~lony. § 4. Na postanowien ie, nakazują-::c ob serwac j ę w zakładzie leczniczym, s łuży za.żalenie, Nr 76. - ----- - -- --- ----- - - -- - hl przesłuchania osoby, nic mówiąc ~j ję7.yki~11l zrozum i a ł ym dla sądu ; cI przekl <!du pisma, spo r ządzonego w obcym § 5. ,Jeż eli karaln\)śĆ czyIlu uskarżolH':: I!O zależy od ustal enia stallI! ulllysloweao p)krzywdznnego, lu przepis § 1 stosuje się równicż do po krzywdzonego, A rt. 10 1. § 1. .leżeli zachodzi potrzeba wyjaśnienia okolicznosci, które; ocena wymaga znajomości szluki dowodzenia lub wyższej sztuki wojennej albo pewnej szczególnej umiejętności wojskowej, sąd zwraca się o opinię do komi$ji wojskowo-naukowej, § 2. Or~aniza cię oraz tryb postępowania komisji wojsl<owo-naukow e j określa rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych. Art. 102. B iegly sl-.:lada sądowi ustnie lub pisemr.ie dok ładne sprawozdanie ze swoich spostrzeżeri oraz opartą na nich opini~. Art. 103. § J, Biegły składa przysięgę wed ł ug roty następującej: "Przysięgam Panu Bogu Wszechmogącemu i Wszechwie d zącemu, że powie rzone mi obowiązki b i egłego wykonam z ca ł ą sumie:1noscią i bezstrol"!nością Tak m i, Pa nie Boże, języku. § 2, Tł umacz składa przysięgę według roty następującej: " P rzysię~am Panu Bogu Wszechmogącem'l Wszechwiedzącemu, że powierzone m i obowiązki tłumacza wykonam z całą Sllmiennośc i tt. Tak mi, Pan ie B oże, dopomóż"'. i § 3. Do tłu m aczów stosuje przepisy, dotyczące biegłych. a w poszczególnych sprawach na nią . Art. 134. § 1. Biegli mogą za zgodą sądu przeakta sprawy w calosci lub w części oraz zadawać oskarżonemu i świadkom pytania, potrzebne do ustalenia opinii. § 2. Biegłym należy okazać dowody rzeczowe dotyczące splaw, w których mają wydać opinię, ~Iądać Art. 105. Sąd kieruje badaniem dokonywanym przez b iegłych, a jeżeli warunki badan ia tego wymagają, może wyznaczyć bie,!!lym termin do złożenia ooin i; oraz wydać im za pokwitowaniem przedmiou legające badaniu. . ty, Art. 106. Jeżeli przedmiot badania m oże ulce zniszczeniu lub zmianie przy badaniu, należy w miarę możr.ości pozoslawić część lego przedmiotu w przechowaniu sądowym, Art. 107. Jeżeli opinia bieg,łych jest nle)asna lub sp rzeczna, sąd m oże l.a r ządzić ponowne przesłu­ chanie tych samych b iegłych lub wezwać innych . Art. 108. Zamiast wzywania bieg ł ych lub n ieod ich wezwania sąd może zasięgnąć opinii odpowiedmego urzędu lub zakładu. zalcżnie Art. 109. § 1. W sprawach o pod rab ian ie p olsk ich pieniędzy i znaków obiegowych sąd zasięga opinii urzędu lub zakładu , powołanego do drukowania banknotów lub b icia monel. § 2, W sprawach o podrab ianie p i eniędzy i znaków ob iegowych obcych sąd, w r azie potrzeby, zasięga za pośr ednict wem Ministra Spraw Wojsko wych opinii właściwego urzędu lub zak ł adu zagranicznego. Art. 110. § 1. Sąd wzywa odpowiedniego lIu macza , jeżeli zachodzi p otrz e ba: aj przesłuchania głuchego lub niem ego, z którym sąd nie może por ozumie:: się bezpo średnio; odpowiednio jątkowych. Roz d zia ł dopomóż", objęciu stanowiska, się Art. 11L § L Przepisy art. 71, 8 t. 83 § 2, 3, arL 84 § 1, art. 86, 87 i art. 89 do 93 stosuje się odpowiednio do bi eg ł ych i tłumaczów. § 2. Przym usowe sprowadze nie b iegłyc h i tłu­ maczó w należy stoso wac tylko w przypadkach wyIII. Rewizja i zatrzymanie rze czy. § 2. Biegły sądowy sklada przysięgę tyiko przy powołuje się 1237 Dziennik Ustaw. Po z, 537. Art. 112. § 1. U osób podle1!ających sądownic ­ twu wojskowemu, podejrzanych o popel nienie p rze' stępstwa, wolno dokonywa c rewizji osobistej lub domowej celem ich ujęcia, wykryc ia dowodów winy al· bo przedmiotów, uzyskanych przez przestępstwo lub u l egających przepadkowi . § 2. U innych osób' lub w innych miejscach wolno dokonywać rewizji tyllw w tedy, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że się tam znajdują; osob 3. podejrzana o przes t ę pstwo podlegająca są­ downictwu wojs kowe m u, a lb o przedmioty, stanowią­ ce dowćd p rzcstępstwa, uzyskane przez przes t ęp­ stwo takiej osoby lub ulegające przepadkowi. § 3. Ograniczenia wymien:one w § 2 nie mają zaslosawania w obrę b ie wspólnych kwater wojskowych i innych pomieszczeń wojska lub marynarki woje nnej a lbo leż w miejscu, w którym przest(( pstwo p opełniono lub podejrzanego ujęto, alb o w którym podej rzany schronił się wskutek pośc i gu. Art. 113, Rewizji osob istej należy dokonyw mia r ę możnośc i za pośrednic t wem osoby tej same j płci, wać Art. 114. § 1. Rewizji domowej w porze noc nej wolno dokonywać ty lko: aj w pr zy padkach n ie cierpiącyc h zwłoki, jeże­ li c hodzi o p rzestępstwo, za które ustawa p rze pisu je ka r ę pozbaw ie n ia wolności co n ajmniej do szcśc i~ mies i ęcYi bJ w lokalach, otwarlych w lej p orze dla Pllb liczno.sci; cJ w lokalach, k (órz służą za miejsce schadzek przestępców al b o do p rzec howywania rzeczy p och odz ą cych z przestępstwa, albo do zawodowego uprawiania nierządu lub gier h azardowych. §, 2. ~a porę il~cną ~~aża. się czas od godziny dwudzlestel p ierwsze) do sJOdme), § 3. R e~ i zję 1"0Zp~czętą za dnia można prowa dzić nadal mimo nastama p ory n ocnej. 1238 Dziennik Ustaw. Poz. 537. Art. 115. § 1. Rewizji w pomieszczeniu urzę­ du państwowego lub samorządowego albo przedsię­ biorstwa pallstwowego dokonywa się po zawiadomieniu przełożonego urzędu lub przedsiębiorstwa albo jego zastępcy. § 2. Rewizji w pomieszczeniu, zajętym przez wojsko lub marynarkę wojenną, dokonywa się w obecności przełożonego danej jednostki wojskowej (formacji, zakładu, urzędu) lub wyznaczonego przezeń zastępcy, a w przypadkach nagłych w obecności organu inspekcyjnego (dyźurnego). Art. 116. Rewizji w biurze lub mieszkaniu osób, korzystających z przywileju zakrajowości, wolno dokonywać tylko za zgodą właściwego przedstawiciela dyplomatycznego. Art. 117. § 1. Osobę, u której rewizja ma się odbyć, zawiadamia się o celu rewizji i wzywa się do obecności przy niej. § 2. Jeżeli gospodarza lokalu nie ma na miejscu, wzywa się do obecności przy rewizji przynajmniej jednego dorosłego domownika lub sąsiada. Art. 118. § 1. Jeżeli przeprowadzający rewinie jest sędzią, powinien okazać osobie, u której rewizja ma się odbyć, polecenie sądowe. § 2. W przypadkach nie cierpiących zwłoki. jeżeli polecenie sądowe nie mogło być wydane przed rewizją, należy zwrócić się do sądu o zatwierdzenie rewizji i doręczyć je w ciągu czterdziestu ośmiu gudzin po odbyciu rewizji osobie, u klórej ją przeprDwadzono. zję Art. 119. Przedmioty zabrane należy spisać, a na 7.ąciJ.nie osoby, brano, wydać jej pokwilowan:e. przy rCW1ZJI od której je ode- Art. 120. § 1. Przedmioty, mogące służyć do ustalenia isloty czynu luL do wykrycia sprawcy, należy, po dokonaniu oględzin i sporządzeniu dokładne­ go opisu, wziąć 'v przechowanie sądowe albo oddać na przecl1C'wanie właścicielowi lub innej osobie godnej zaufania z obowiązldem przedstawienia ich na każde żądanie Sądli i z zakazem ich zbycia 1l1b przeks:dak enia. § 2. Dowody ]'zcczowe naldy odpowiednio za·· hczpieczyć i w rni,H~ możności opieczętować. mająca tl siebie przedmioty, stanowiące dowód przestępstwa, uzyskane przez przesf.ępsl\vo lub ulegające przepadkowi, odmawia ich wY(lania, można zarządzić ich odebra- Arf. 121. § 1. .Idcli m;oba, nIe. § 2. Jeżeli przedmioty odebrał nie sędzia, to odbi2rający powinien niezwlocznie zwrócić się ch są­ du o zatwierdzenie odebrania. Art. 122. § 1. Osobę, podlegającą sądownic­ twu wojskowemu, która odmówiła wydania rzeczy następnie t! niej znalezionych, sąd skazuje na areszt do dwóch tYi~odni. § 2. Jeżeli osoba, podlegająca sądownictwu wojskowemu, której udowodniono , że posiada 11 siebie przcdn .oty vvymienione wart. 121, odmówiła ich wyclania, a drogq rewizji nie można ich odoaleź .." l" sąd wtljskuwy może zarządzi0 niezwłoczne areszto- Nr 76. wanie tej osoby na czas do dwóch tygodni, a w razie ponownej odmowy - na czas do jednego miesiąca. Areszt uchyla się, jeżeli przedmioty wydJ.no, odnaleziono je, albo jeżeli sprawę w danej instancji ukoń­ czono. § 3. Jeżeli warunki, wymienione w § 1 lub § 2, istnieją co do osoby, nie podlegającej sądownictwu wojskowemu, wówczas sąd WJjskowy zwraca się do sądu grodzkiego miejsca zamieszkania lub pobytu danej osoby o ukaranie jej; sąd grodzki ma postąpić tak, jakby odmówienie wydania nastąpiło wobec tegl) sądu. § 4. Przc:pi5'u artykułu nint<?jszego nie stosuje się do tego, kto bądź sU.m jesl podejrzany o dane przestępstwo, bądź może zW01nić się od składania zeznań. § 5. Na postanowienia sądu, wydane na zasadzie artykulu niniejszego, służy zażalenie. Art. 123. § 1. Jeżeli jednostka wojskowa (formacja, zakład, urz-?,d) albo też urząd, zakład lub przedsiębiorslwo pal'ls\woW'"' od których sąd zażą­ dał przedmiotu l\lb dokllITlE:ntu, odmawiają ich wydania, sąd mcże zwrócić się do v.rladzy naczelnej odnosnego działu zarz~dll palistwowego o polecenie wydania przedmiotu lub dokumentu. § 2. \Vydania wolno odmówić jedynie wtedy. gdyby vvydauie lub ujav.rnicnie wyrządzić: mogh, p~­ ważllą szlwJe Paóstwll. ~rt. 124. § 1. .~~)reSpDll(lellClę i inl' c p": piery, znaleZIOne przy reWIZ)l , można prze!Zliłdać b,~z z~,) " dy m:oby, li k iórcj je zlnkzio;lO. . § 2. Jeżeli II osoby niepodejrzanej o popełnie­ nie p,·zeslępslwa (art. 112 § 2) dokonywa rewizji nic sędzia i ni2 prokurator wojskowy, a zachodzi polrzeba przejrzenia lakiej korespondencji lub papierów mimo spn:eciwu osoby, II której je z!laleziono, należy nic przegIqdając opieczętować je i przesiać do sądu lub do prokuratora wojs·l<owegu. Osoba, od klórej papiery odebrano, może je opi,:cz<;!rJ: wać własną pieczęcią. . A:rt. 1~5. Do obecności przy rozpieczętowaniu przejrzenIU l<orespondencji i papierów wzywa się w miarę możności osobę, od której je odebrano . 1 Art. 126. § L Urzędy poczlowe, telegraficzne i kolejowe są obowiązane, slowwnie do pcstanowienia sądll, wydawać sądowi lub prokuratorowi wojskowemu l,orespondencję i przesyłki, wysyłane prze? oskarżonego lub do niego adresowane. § 2. Na postanowienie sądl1 służy zażalenie. Ad. 127. W przypadkach nic cierpiących zwło­ ki prokurator wojskowy może żądać wstrzyman(Cl wydania adresatowi lub nadawcy wskazanych w art. 126 korespondencji i przesyłek aż do czasu uzyskania polecenia sądu, nie dłużej jednak nlż trzy dni. Art. 128. Jeżeli potrzeba zatrzymania korespondencji pocztowej lub telegraficznej, albo przesyłek kolejowych lub pocztowych wyniknie VI toku dochodzenia, należy złol.yć odpowiedni wniosek są­ dowi wojskowemu, który po rozpo:r.naniu poszlak wydaje postanowienie. Dziennik Ustaw. Poz. 537. Nr 76. ----------------------------------------Art. 129. Korespondencję i przesyłki wydaje się tylko sądowi lub prokuratornwi wojskowemu i tylko sąd lub prokurator wojskowy mają prawo je otwierać. Przepis art. 125 należy tu stosować. Art. 130. Przedmioty uzyskane za pnmo~ą przestępstwa, jeżeli nie są niezbędne d? ustalema istoty przestępstwa albo do zwraca się pokrzywdzonemu. wykrycIa sprawcy, 1239 ----------------------------------------Art. 134. § 1. Tymczasowe aresztowanie może nastąpić tylko na mocy postanowienia sądu wojskowego, wydanego na wniosek prokuratora wojskowego. § 2. Na postanowienie w tym przedmiocie słu­ ży zażalenie. § 3. Jeżeli sędzia wojskowy nie zgadza się z wnioskiem prokuratora wojskowego o tymczasowe aresztowanie, przedstawia sprawę wojskowemu są­ dowi okręgowemu do rozstrzygnięcia. Art. 131. § 1. Jeżeli zachodzi wątpliwość co do osoby lub praw właściciela przedmiotów, odebranych Art. 135. Tymczasowe aresztowanie może naod oskarżonego, oddaje się je aż do. czasu prawomo~­ stąpić wtedy tylko: nego rozstrzygnię.cia spra;-vy karn~J na przechowall1~ sądowe lub osobIe godnej zaufa.ma, pod warunkaml, a) gdy zachodzi uzasadniona obawa, że oskarwskazanymi wart. 120 § 1. żony będzie się ukrywał, albo § 2. Jeżeli do czasu prawomocnego rozstrzybJ gdy zachodzi uzasadniona obawa, że oskargnięcia sprawy karnej nie zgłosi się nikt z wykazażony będzie nakłaniał świadków do fałszy­ niem niewątpliwych praw właściciela, wówczas nawych zeznań lub w inny sposób starał się leży odebrane przedmioty oddać sądowi powszecho usunięcie dowodów przestępstwa, albo nemu, który ma pnsląpić w ten sposób, jak gdyby cJ gdy wzgląd na dyscyplinę wojskową wymaprzedmioty pochodziły z postępowania karnego, któga tymczasowego aresztowania oskarżone­ re toczyło się przed nim. go, będącego żołnierzem w czynnej służbie § 3. W przypadku, wymienionym w § l, przed- • wojskowej, albo mioty, ulegające szybkiemu zepsuciu i zniszczeniu, d) gdy oskarżony nie ma w kraju ani stałego sprzedaje się z przetargu publicznego przez zarząd miejsca pobytu, ani określonego źródła gminy lub policję pańslwo'wą a osiągnięte pieniądze utrzymania lub gdy nie można ustalić jego składa się do sądu powszechnego na rzecz osoby, tnżsamości, albo która wykaże prawa własności do tych przedmiotów, e) gdy oskarżony jest przestępcą nałogowym, przysługujące jej przed sprzedażą . zawodowym lub recyd y wistą. KSIĘGA IV. śRODKI ZAPOBIEGAWCZE. Rozdział 1. Zawieszenie w czynnościach służbowych. Art. 132. § 1. Zwierzchnik sqdowo - karny moz powodu wszczęcia lub prowadzenia d oc hodze nia albo poslępowania sądowego, zawiesić w czyn· nościach służbowych poJejrzanego lub osk::użoneg ćl, będącego żołnierzem w czynnej służbiewojskQwej. § 2. To samo uprawni enie służ y z wierzchniko-wi sądowo-karnemu w slosunl,u d o osó b, ldóre na zusadzie stosunku publicznoprawn ego ,] uh umownego pełnią s łu ż bę w poszczególnych u zia łJch administracji wojskowej. że R o z d z i a ł II. Zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie. Art 133. § 1. Schwytanego n~ gorącym u czynku, lub bezp oś rednio pOlem w czasie po·ścigu, l{ażdy ma prawo za trzyma ć, j ;;ż eli zachodzi obawa ucieczki schwytanego lllb j eżeli nie można ust a lić jego tożsa­ mości. § 2, Schwytanego, podlegającego właściwości sądów woj skowych, należy nat-ychmiasl oddać w rę­ ce żandarmerii lub innej władzy w ojsk owej, prokuratora wojskowego lub sądu wojskowego, a gdy ich ni e ma na mie jscu - w ręce policji państwowej. § 3. Inną osobę , niż wymienioną w § 2, naleiy natychmiast od dać w ręc e policji paIlslwowej, prokuratora przy s ądzie powszechnym lub sądu grodzkiego, Art 136. § L Je żel i zach o dzą warunki, niezbędn e do wydania pos tanowienia o tymczasowym aresztowani!!; a y-wloka mogłaby spowodować ucieczkę podejrzanego lub z~tlarcie >~laJów przestępstwa, albo też spowodować uszczerbek. dla dyscypliny wojskowej, przysługuje prawo zatrzymania podejrzanego podlegającego właściwości sądów wojskowych: a) jego pnelożollclllll wOjSkOWl>nlU i miejscowej władzy garnizonowej; b) żan darm e rii; el zwier zchni kowi sądowo -karn e mu; dj prokura torowi wojskowemu; ej sę dzi emu vvojskowemu. § 2. Gdy zwłoka groz i n iebezpieczcTlshvem a nie mo ina uzy skać wkroczenia władz lub organów, wymienionych w § l, prawo zatrzymania podejrz anego, podlegają cego właściwo śc i sądów w ojskowy ch, s łuży również prokuratorowi przy sądzie powszechnym i organom policji pal1 3lwowe j. § 3. Za trzymanie oficera "IN przypadkl1 , wymie nionvm w § 2, ma być zaniechan e, jeżeli n a w ezwanie {,daje się on dobrowolnie do władzy wojskowej, wymienionej w § 1, lub -- jeżeli nie ma jej w dan e j miejscowości do miej scowej komendy policji pa ri · stwowej. § 4. W, przypadkach, wymienionych w § 2, 3, jeżeli zatrzymanego natychmiast s ię nie zwalnia, należy oddać go niez wlocznie wład zy wojskowej, wymienionej w § 1. Art. 137. § L Zatrzymanego, podlegającego wluściwości sądów wojskowych, należy niezwłoczn ie dostawić do prokuratora woj skowego lflb oddać go do jego rozporządzenia. 1240 D zicnnik Ustaw. Poz. 537. .- - - - - - -- § 2. ProklIrator wojskowy p{)willien nielwf(Jczpn:eslllchilĆ oskarżonc~o ;.:apolll<lniu si" ;.: zebranymi poszlakami bądź zar;.:ądzić wypuszc1. cllic go na wolność, bi\di lI,;ys\;:ać poslanowienie sądu o tymczasowym aresztowaniu. § 3. Postanowie nie o aresztowaniu należy doręczyć podejrzanemu najpóźniej w ciągu '18 godz:in od chwili zatrzymania go prze,; władzę. IHC i ]1 :) Art. 138, § t. Aresztowanego tymczasowo nanatychmiast wypuścić na wolność, jeżeli ustaną przyczyny, dla których aresztowanie nastąpiło. § 2. W toku dochod:.:enia i śledztwa wypuszczenie na wotność przez sędziego wojskowego nastąpić może tylko za zgodą prolmratora wojskowl,:;RO. W razie bra ku zgody - sędzia wojskowy przedstawia sprawę wojskowelIlll sądowi okręgowemu do leży !"Ozstrzy~Jl ięcia. § 3. W toku dochodzenia zarządzenie wyposz czenia na wolność może wydać takl.e prokurator wojskowy. Ad. 139. § 1. W czasie mobilizacji uchyla się przed mobi lizacją tymcLasowe aresztowanie oskarżonego, pozostającego w czynnej s ł nż­ bie wojskowej lub powołan·zgo do pełnienia tej s lll ż­ by, jeże l i ze względu na okoliczności czynu nie należy oczekiwać skazania na karę śmierci lub karę wi ęzienia wyżej dwu lat. Uchylenie ly.m czasowe~o aresztowania postanawia sąd na wniosek prokuralora wojsko wego. § 2. P rzepisu § l nie stosu je się, jeżeli tymczasowe aresztowanie pozostaje w związku ze zbr0dnią s tan u, p l·lestępslwem przeciw interesolIl zewnę tr z­ nym P allstwa i slosunkom międzynarod ·::n\'ym, lub zbrodnią albo wys t ępkiem przeciwko bez piecz ellstwu Państwa. zarząd:wne Art_ 140. § I . T ymczasowe nresztowanie po' dejrzanego w loku dochodzcnia m ·:Jże trwać najwyżej dwa miesiące, Należy lo lIw idocz nić w PQsianowieniu sądu. § 2. Na uza …