Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 czerwca 2007 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks wykroczeń

Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 4 czerwca 2007 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks wykroczeń Spis treści Treść obwieszczenia Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń Część OGÓLNA Rozdział I - Zasady odpowiedzialności Rozdział II - Kary, środki karne i zasady ich wymiaru Rozdział III - Zastosowanie środków oddziaływania wychowawczego Rozdział IV - Warunkowe zawieszenie wykonania kary aresztu Rozdział V - Przedawnienie orzekania, wykonania kary oraz zatarcie ukarania Rozdział VI - Wyjaśnienie wyrażeń ustawowych Rozdział VII - Stosunek do ustaw szczególnych Część SZCZEGÓLNA Rozdział VIII - Wykroczenia przeciwko porządkowi i spokojowi publicznemu Rozdział IX - Wykroczenia przeciwko instytucjom państwowym, samorządowym i społecznym Rozdział X - Wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu osób i mienia Rozdział XI - Wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji Rozdział XII - Wykroczenia przeciwko osobie Rozdział XIII - Wykroczenia przeciwko zdrowiu Rozdział XIV - Wykroczenia przeciwko mieniu Rozdział XV - Wykroczenia przeciwko interesom konsumentów Rozdział XVI - Wykroczenia przeciwko obyczajności publicznej Rozdział XVII - Wykroczenia przeciwko urządzeniom użytku publicznego Rozdział XVIII - Wykroczenia przeciwko obowiązkowi ewidencji Rozdział XIX - Szkodnictwo leśne, polne i ogrodowe Treść obwieszczenia 1. Na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych   (Dz. U. z 2007 r. Nr 68, poz. 449) i art. 15 ustawy z dnia 28 sierpnia 1998 r. o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń, ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, ustawy o ustroju kolegiów do spraw wykroczeń, ustawy - Kodeks pracy i niektórych innych ustaw   (Dz. U. Nr 113, poz. 717 oraz z 2006 r. Nr 220, poz. 1600) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń   (Dz. U. Nr 12, poz. 114), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych: 1) ustawą z dnia 25 września 1981 r. o zwalczaniu spekulacji   (Dz. U. Nr 24, poz. 124 oraz z 1982 r. Nr 33, poz. 218), 2) ustawą z dnia 26 maja 1982 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa o wykroczeniach   (Dz. U. Nr 16, poz. 125), 3) ustawą z dnia 1 lutego 1983 r. - Prawo o ruchu drogowym   (Dz. U. Nr 6, poz. 35), 4) ustawą z dnia 28 lipca 1983 r. o zmianie niektórych przepisów z zakresu prawa karnego i prawa o wykroczeniach   (Dz. U. Nr 44, poz. 203), 5) ustawą z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności   (Dz. U. Nr 54, poz. 275), 6) ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych   (Dz. U. Nr 14, poz. 60), 7) ustawą z dnia 10 maja 1985 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa o wykroczeniach   (Dz. U. Nr 23, poz. 100), 8) ustawą z dnia 24 października 1986 r. o zmianie niektórych przepisów prawa o wykroczeniach   (Dz. U. Nr 39, poz. 193), 9) ustawą z dnia 17 czerwca 1988 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa o wykroczeniach   (Dz. U. Nr 20, poz. 135), 10) ustawą z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej   (Dz. U. Nr 41, poz. 324), 11) ustawą z dnia 29 maja 1989 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego, prawa o wykroczeniach oraz innych ustaw   (Dz. U. Nr 34, poz. 180), 12) ustawą z dnia 5 lipca 1990 r. - Prawo o zgromadzeniach   (Dz. U. Nr 51, poz. 297), 13) ustawą z dnia 28 września 1990 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa o wykroczeniach   (Dz. U. Nr 72, poz. 422), 14) ustawą z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności   (Dz. U. Nr 86, poz. 504), 15) ustawą z dnia 26 lipca 1991 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego   (Dz. U. Nr 75, poz. 332), 16) ustawą z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej   (Dz. U. Nr 91, poz. 408), 17) ustawą z dnia 28 lutego 1992 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego, prawa o wykroczeniach i o postępowaniu w sprawach nieletnich   (Dz. U. Nr 24, poz. 101), 18) ustawą z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych   (Dz. U. Nr 123, poz. 600), 19) ustawą z dnia 2 grudnia 1994 r. o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń   (Dz. U. z 1995 r. Nr 6, poz. 29), 20) ustawą z dnia 12 maja 1995 r. o zmianie ustawy o łączności oraz niektórych innych ustaw   (Dz. U. Nr 60, poz. 310), 21) ustawą z dnia 12 lipca 1995 r. o zmianie Kodeksu karnego, Kodeksu karnego wykonawczego oraz o podwyższeniu dolnych i górnych granic grzywien i nawiązek w prawie karnym   (Dz. U. Nr 95, poz. 475), 22) ustawą z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o lasach oraz o zmianie niektórych ustaw   (Dz. U. Nr 54, poz. 349 i Nr 160, poz. 1079), 23) ustawą z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej   (Dz. U. Nr 60, poz. 369), 24) ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym   (Dz. U. Nr 98, poz. 602 i Nr 160, poz. 1086), 25) ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz o zmianie niektórych innych ustaw   (Dz. U. Nr 104, poz. 661), 26) ustawą z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach   (Dz. U. Nr 85, poz. 539), 27) ustawą z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego   (Dz. U. Nr 106, poz. 677), 28) ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt   (Dz. U. Nr 111, poz. 724), 29) ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych   (Dz. U. Nr 123, poz. 779), 30) ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych   (Dz. U. Nr 133, poz. 884 i Nr 158, poz. 1043), 31) ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób   (Dz. U. Nr 141, poz. 942 i Nr 158, poz. 1045), 32) ustawą z dnia 28 sierpnia 1998 r. o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń, ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, ustawy o ustroju kolegiów do spraw wykroczeń, ustawy - Kodeks pracy i niektórych innych ustaw   (Dz. U. Nr 113, poz. 717), 33) ustawą z dnia 10 września 1999 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny skarbowy   (Dz. U. Nr 83, poz. 931), 34) ustawą z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej   (Dz. U. Nr 101, poz. 1178), 35) ustawą z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny   (Dz. U. Nr 22, poz. 271), 36) ustawą z dnia 13 lipca 2000 r. o ochronie nabywców prawa korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym roku oraz o zmianie ustaw Kodeks cywilny, Kodeks wykroczeń i ustawy o księgach wieczystych i hipotece   (Dz. U. Nr 74, poz. 855), 37) ustawą z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne   (Dz. U. Nr 73, poz. 852, z 2001 r. Nr 154, poz. 1802 oraz z 2003 r. Nr 113, poz. 1070), 38) ustawą z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw   (Dz. U. Nr 117, poz. 1228), 39) ustawą z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim   (Dz. U. Nr 100, poz. 1081), 40) ustawą z dnia 25 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych, ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej oraz ustawy o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich   (Dz. U. Nr 129, poz. 1438 i Nr 154, poz. 1790 oraz z 2003 r. Nr 52, poz. 450), 41) ustawą z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia   (Dz. U. Nr 106, poz. 1149), 42) ustawą z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym   (Dz. U. Nr 125, poz. 1371), 43) ustawą z dnia 6 września 2001 r. o towarach paczkowanych   (Dz. U. Nr 128, poz. 1409), 44) ustawą z dnia 15 lutego 2002 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, o zmianie ustawy o Policji oraz o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń   (Dz. U. Nr 19, poz. 185), 45) ustawą z dnia 1 marca 2002 r. o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz o zmianie niektórych ustaw   (Dz. U. Nr 25, poz. 253, Nr 200, poz. 1689 i Nr 230, poz. 1923), 46) ustawą z dnia 24 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia oraz innych ustaw   (Dz. U. Nr 135, poz. 1145 oraz z 2003 r. Nr 208, poz. 2020), 47) ustawą z dnia 18 grudnia 2003 r. o zakładach leczniczych dla zwierząt   (Dz. U. z 2004 r. Nr 11, poz. 95), 48) ustawą z dnia 5 marca 2004 r. o zmianie ustawy o usługach turystycznych oraz o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń   (Dz. U. Nr 62, poz. 576), 49) ustawą z dnia 18 marca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks wykroczeń   (Dz. U. Nr 69, poz. 626), 50) ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz o zmianie niektórych innych ustaw   (Dz. U. Nr 93, poz. 891), 51) ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej   (Dz. U. Nr 173, poz. 1808 oraz z 2006 r. Nr 225, poz. 1636), 52) ustawą z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne   (Dz. U. Nr 171, poz. 1800), 53) ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw   (Dz. U. Nr 90, poz. 756), 54) ustawą z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw   (Dz. U. Nr 90, poz. 757), 55) ustawą z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw   (Dz. U. Nr 82, poz. 558) oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 14 kwietnia 2007 r. 2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy nie obejmuje: 1) art. 18 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o zwalczaniu spekulacji   (Dz. U. Nr 24, poz. 124 oraz z 1982 r. Nr 33, poz. 218), który stanowi: „  Art. 18. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.  ”  ; 2) art. 2 § 2 i 3 oraz art. 7 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa o wykroczeniach   (Dz. U. Nr 16, poz. 125), które stanowią: „  Art. 2. § 2. Ilekroć ustawy przewidują za wykroczenie inne dolne lub górne granice grzywny niż wynikające z przepisów części ogólnej Kodeksu wykroczeń, ustala się je w poczwórnej wysokości. § 3. Ilekroć ustawy przewidują za wykroczenie dolną lub górną granicę nawiązki oraz określają wartość kwotową mienia, towaru oraz wyrządzonej szkody, ustala się ją w poczwórnej wysokości.  ” „  Art. 7. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.  ”  ; 3) art. 96 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. - Prawo o ruchu drogowym   (Dz. U. Nr 6, poz. 35), który stanowi: „  Art. 96. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1984 r.  ”  ; 4) art. 5 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o zmianie niektórych przepisów z zakresu prawa karnego i prawa o wykroczeniach   (Dz. U. Nr 44, poz. 203), który stanowi: „  Art. 5. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.  ”  ; 5) art. 87 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności   (Dz. U. Nr 54, poz. 275), który stanowi: „  Art. 87. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1985 r.  ”  ; 6) art. 53 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych   (Dz. U. Nr 14, poz. 60), który stanowi: „  Art. 53. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 1985 r.  ”  ; 7) art. 6 ust. 2 i 3 oraz art. 13 ustawy z dnia 10 maja 1985 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa o wykroczeniach   (Dz. U. Nr 23, poz. 100), które stanowią: „  Art. 6. 2. Ilekroć przepisy ustaw przewidują za wykroczenie inne dolne lub górne granice grzywny niż wynikające z przepisów części ogólnej Kodeksu wykroczeń, ustala się je w dwu i pół raza wyższej wysokości. 3. Ilekroć przepisy ustaw przewidują za wykroczenie dolną lub górną granicę nawiązki albo określają wartość kwotową mienia, towaru lub wyrządzonej szkody, ustala się je w dwu i pół raza wyższej wysokości.  ” „  Art. 13. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1985 r.  ”  ; 8) art. 3 ustawy z dnia 24 października 1986 r. o zmianie niektórych przepisów prawa o wykroczeniach   (Dz. U. Nr 39, poz. 193), który stanowi: „  Art. 3. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.  ”  ; 9) art. 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1988 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa o wykroczeniach   (Dz. U. Nr 20, poz. 135), który stanowi: „  Art. 9. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1988 r.  ”  ; 10) art. 54 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej   (Dz. U. Nr 41, poz. 324), który stanowi: „  Art. 54. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1989 r.  ”  ; 11) art. 8 ustawy z dnia 29 maja 1989 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego, prawa o wykroczeniach oraz innych ustaw   (Dz. U. Nr 34, poz. 180), który stanowi: „  Art. 8. 1. Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia. 2. Przepisy art. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 5 wchodzą w życie z dniem 1 października 1989 r. 3. Przepis art. 6 pkt 3 wchodzi w życie z dniem objęcia urzędu przez Prezydenta Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.  ”  ; 12) art. 19 ustawy z dnia 5 lipca 1990 r. - Prawo o zgromadzeniach   (Dz. U. Nr 51, poz. 297), który stanowi: „  Art. 19. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.  ”  ; 13) art. 7 ustawy z dnia 28 września 1990 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa o wykroczeniach   (Dz. U. Nr 72, poz. 422), który stanowi: „  Art. 7. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.  ”  ; 14) art. 94 ustawy z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności   (Dz. U. Nr 86, poz. 504), który stanowi: „  Art. 94. Ustawa wchodzi w życie w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia.  ”  ; 15) art. 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego   (Dz. U. Nr 75, poz. 332), który stanowi: „  Art. 25. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.  ”  ; 16) art. 78 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej   (Dz. U. Nr 91, poz. 408), który stanowi: „  Art. 78. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.  ”  ; 17) art. 9 ustawy z dnia 28 lutego 1992 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego, prawa o wykroczeniach i o postępowaniu w sprawach nieletnich   (Dz. U. Nr 24, poz. 101), który stanowi: „  Art. 9. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.  ”  ; 18) art. 27 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych   (Dz. U. Nr 123, poz. 600), który stanowi: „  Art. 27. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu art. 15, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.  ”  ; 19) art. 2 ustawy z dnia 2 grudnia 1994 r. o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń   (Dz. U. z 1995 r. Nr 6, poz. 29), który stanowi: „  Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.  ”  ; 20) art. 8 ustawy z dnia 12 maja 1995 r. o zmianie ustawy o łączności oraz niektórych innych ustaw   (Dz. U. Nr 60, poz. 310), który stanowi: „  Art. 8. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.  ”  ; 21) art. 6 ustawy z dnia 12 lipca 1995 r. o zmianie Kodeksu karnego, Kodeksu karnego wykonawczego oraz o podwyższeniu dolnych i górnych granic grzywien i nawiązek w prawie karnym   (Dz. U. Nr 95, poz. 475), który stanowi: „  Art. 6. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.  ”  ; 22) art. 11 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zmianie ustawy o lasach oraz o zmianie niektórych ustaw   (Dz. U. Nr 54, poz. 349 i Nr 160, poz. 1079), który stanowi: „  Art. 11. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 43, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.  ”  ; 23) art. 66 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej   (Dz. U. Nr 60, poz. 369), który stanowi: „  Art. 66. Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.  ”  ; 24) art. 152 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym   (Dz. U. Nr 98, poz. 602 i Nr 160, poz. 1086), który stanowi: „  Art. 152. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem: 1) art. 49 ust. 2 pkt 5, art. 80, 99 i 109 ust. 4, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 1998 r., 2) art. 39 ust. 3 i art. 85, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., 3) art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a), art. 77, 87, 88, 90-98 i 100-108, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 1999 r.  ”  ; 25) art. 26 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej oraz o zmianie niektórych innych ustaw   (Dz. U. Nr 104, poz. 661), który stanowi: „  Art. 26. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów art. 63-63c ustawy nowelizowanej w art. 1 oraz art. 18-21 ustawy, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.  ”  ; 26) art. 32 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach   (Dz. U. Nr 85, poz. 539), który stanowi: „  Art. 32. Ustawa w chodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.  ”  ; 27) art. 37 ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego   (Dz. U. Nr 106, poz. 677), który stanowi: „  Art. 37. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.  ”  ; 28) art. 44 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt   (Dz. U. Nr 111, poz. 724), który stanowi: „  Art. 44. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepis art. 12 ust. 4 oraz art. 34 ust. 3 w zakresie wykonywania uboju przez przyuczonego ubojowca wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.  ”  ; 29) art. 41 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych   (Dz. U. Nr 123, poz. 779), który stanowi: „  Art. 41. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem art. 39 ust. 1, 3 i 4, który wchodzi w życie z dniem następującym po upływie kadencji rad gmin wybranych w dniu 19 czerwca 1994 r.  ”  ; 30) art. 52 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych   (Dz. U. Nr 133, poz. 884 i Nr 158, poz. 1043), który stanowi: „  Art. 52. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1998 r.  ”  ; 31) art. 27 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób   (Dz. U. Nr 141, poz. 942 i Nr 158, poz. 1045), który stanowi: „  Art. 27. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1998 r.  ”  ; 32) art. 12 i 16 ustawy z dnia 28 sierpnia 1998 r. o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń, ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, ustawy o ustroju kolegiów do spraw wykroczeń, ustawy - Kodeks pracy i niektórych innych ustaw   (Dz. U. Nr 113, poz. 717), które stanowią: „  Art. 12. 1. Nie wykonuje się: 1) kary aresztu orzeczonej za wykroczenie w części przekraczającej 30 dni, 2) kary ograniczenia wolności w części przekraczającej 1 miesiąc. 2. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwo na karę pozbawienia wolności stanowi wykroczenie, orzeczona kara podlegająca wykonaniu ulega zamianie na karę aresztu w wysokości równej górnej granicy ustawowego zagrożenia za taki czyn, a jeśli ustawa nie przewiduje za ten czyn kary aresztu, na karę ograniczenia wolności lub grzywny, przyjmując 1 dzień pozbawienia wolności za równoważny grzywnie w kwocie od 10 złotych do 150 złotych i nie przekraczając górnej granicy tego rodzaju kary przewidzianej za ten czyn. 3. Jeżeli przestępstwo, o którym mowa w ust. 2, popełniono nieumyślnie, orzeczona kara pozbawienia wolności podlegająca wykonaniu nie ulega zamianie na karę aresztu, gdy nowa ustawa daje możliwość wyboru między aresztem a inną karą. 4. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwo stanowi wykroczenie, stosuje się do tego czynu przepisy Kodeksu wykroczeń dotyczące przedawnienia wykonania kary oraz zatarcia ukarania.  ” „  Art. 16. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.  ”  ; 33) art. 17 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny skarbowy   (Dz. U. Nr 83, poz. 931), który stanowi: „  Art. 17. Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 1999 r.  ”  ; 34) art. 100 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej   (Dz. U. Nr 101, poz. 1178), który stanowi: „  Art. 100. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem przepisów art. 4 pkt 3 i 4, rozdziału 5 i 6 oraz art. 89, art. 90 i art. 98 ust. 1 i 2, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, oraz art. 13 w zakresie dotyczącym możliwości realizacji określonych obowiązków za pośrednictwem rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, art. 79 oraz art. 88 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.  ”  ; 35) art. 24 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny   (Dz. U. Nr 22, poz. 271), który stanowi: „  Art. 24. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.  ”  ; 36) art. 15 ustawy z dnia 13 lipca 2000 r. o ochronie nabywców prawa korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym roku oraz o zmianie ustaw Kodeks cywilny, Kodeks wykroczeń i ustawy o księgach wieczystych i hipotece   (Dz. U. Nr 74, poz. 855), który stanowi: „  Art. 15. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.  ”  ; 37) art. 151 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne   (Dz. U. Nr 73, poz. 852, z 2001 r. Nr 154, poz. 1802 oraz z 2003 r. Nr 113, poz. 1070), który stanowi: „  Art. 151. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem przepisów: 1) art. 131 pkt 3 i 4, art. 136 ust. 2, art. 141 oraz art. 144, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia ustawy, 2) art. 109 ust. 2-9, art. 112 ust. 1-4 i 8, art. 113, art. 131 pkt 2 lit. b), pkt 8 lit. a), pkt 9 i 12, art. 136 ust. 1 i 3, art. 137 oraz art. 139, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia ustawy, 3) art. 9 oraz art. 25 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., 4) art. 32, art. 59 ust. 1 oraz art. 112 ust. 5 i 6, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., 5) art. 110 ust. 1 pkt 11-13, które wchodzą w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.  ”  ; 38) art. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw   (Dz. U. Nr 117, poz. 1228), który stanowi: „  Art. 7. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 2 i art. 6, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.  ”  ; 39) art. 22 ustawy z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim   (Dz. U. Nr 100, poz. 1081), który stanowi: „  Art. 22. Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.  ”  ; 40) art. 8 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych, ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej oraz ustawy o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich   (Dz. U. Nr 129, poz. 1438 i Nr 154, poz. 1790 oraz z 2003 r. Nr 52, poz. 450), który stanowi: „  Art. 8. 1. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z zastrzeżeniem ust. 2-6. 2. Przepisy art. 2 pkt 48 wchodzą w życie z dniem ogłoszenia ustawy. 3. Przepisy: 1) art. 2: a) pkt 3, b) pkt 6 w odniesieniu do bydła, c) pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 14 ust. 14 pkt 3, d) pkt 18, 20, 21, 24 lit. a) i pkt 25, e) pkt 26 w zakresie dotyczącym art. 29 ust. 1, 2, 3 pkt 1, f) pkt 28 w zakresie dotyczącym art. 31 ust. 3 pkt 3, g) pkt 32 w zakresie dotyczącym art. 35 ust. 1 pkt 10 i 11, h) pkt 35 w zakresie dotyczącym art. 39a ust. 1 pkt 7, 9 i 11 oraz ust. 2, i) pkt 46, 47, 50, j) pkt 51 w zakresie dotyczącym art. 51 ust. 2 pkt 4a i 4b w odniesieniu do bydła oraz pkt 4c, k) pkt 53 i 54, 2) art. 3: a) pkt 10 w zakresie dotyczącym art. 14 ust. 3, b) pkt 11 w zakresie dotyczącym art. 20 ust. 3, c) pkt 23 w zakresie dotyczącym art. 40a, 3) art. 6 - wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r. 4. Przepisy art. 2: 1) pkt 4 w zakresie dotyczącym art. 5 ust. 1a, ust. 3 i 3c w odniesieniu do gospodarstw, w których utrzymywane są zwierzęta gospodarskie, 2) pkt 5 w zakresie dotyczącym art. 6 ust. 1 i 3 w odniesieniu do gospodarstw, w których utrzymywane są zwierzęta gospodarskie, 3) pkt 6 w odniesieniu do owiec, kóz, świń, koni, jeleni i danieli, 4) pkt 19, 5) pkt 24 w zakresie dotyczącym art. 25 ust. 3a i 9, 6) pkt 26 w zakresie dotyczącym art. 27 i art. 29 ust. 4 i 5, 7) pkt 30 w zakresie dotyczącym art. 32 pkt 5, 8) pkt 51 w zakresie dotyczącym art. 51 ust. 2 pkt 4a i 4b w odniesieniu do owiec, kóz, świń i koni oraz pkt 4d - wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. 5. Przepisy: 1) art. 1 pkt 3, 2) art. 2: a) pkt 4 w zakresie dotyczącym art. 5 ust. 1 pkt 12, ust. 3e i 3f, b) pkt 10 w zakresie dotyczącym art. 11 ust. 8 i 9 pkt 3, c) pkt 11 w zakresie dotyczącym art. 12 ust. 1, 3 i 5, d) pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 14 ust. 4 pkt 2 lit. f), ust. 10, 14 pkt 6 oraz ust. 18 i 19, e) pkt 14 w zakresie dotyczącym art. 15 ust. 1, 3, 6, 7 i 8, f) pkt 17, g) (uchylona), h) pkt 33 lit. b) i c), 3) art. 3: a) pkt 16 w zakresie dotyczącym art. 24 ust. 3, b) pkt 22, c) pkt 23 w zakresie dotyczącym art. 40f - wchodzą w życie z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. 6. Przepis art. 2 pkt 45 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.  ”  ; 41) art. 14 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia   (Dz. U. Nr 106, poz. 1149), który stanowi: „  Art. 14. Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 2001 r.  ”  ; 42) art. 110 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym   (Dz. U. Nr 125, poz. 1371), który stanowi: „  Art. 110. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z tym że rozdział 9 wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2001 r., z wyjątkiem art. 50, art. 68-75 i art. 80-82, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.  ”  ; 43) art. 35 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o towarach paczkowanych   (Dz. U. Nr 128, poz. 1409), który stanowi: „  Art. 35. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem art. 6 ust. 3 i 4, art. 20 i art. 26, które wchodzą w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.  ”  ; 44) art. 5 ustawy z dnia 15 lutego 2002 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, o zmianie ustawy o Policji oraz o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń   (Dz. U. Nr 19, poz. 185), który stanowi: „  Art. 5. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 3 i 4, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.  ”  ; 45) art. 81 ustawy z dnia 1 marca 2002 r. o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz o zmianie niektórych ustaw   (Dz. U. Nr 25, poz. 253, Nr 200, poz. 1689 i Nr 230, poz. 1923), który stanowi: „  Art. 81. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2002 r., z wyjątkiem: 1) art. 31, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r., 2) art. 52 pkt 12 lit. a), art. 59, art. 62 pkt 1, art. 71 ust. 2 i art. 79, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, 3) art. 1 ust. 1 pkt 1, ust. 5 oraz ust. 6 i art. 10 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem 31 marca 2002 r., 4) art. 50 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r., 5) art. 2 ust. 3, art. 25, art. 36 pkt 1, 2 i 4, art. 41, art. 48, art. 52 pkt 5, art. 63 pkt 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2002 r., 6) art. 27 i art. 52 pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 33a ust. 1 pkt 9, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., 7) art. 2 ust. 1, art. 14, art. 33, art. 35, art. 46 pkt 1 i 4, art. 52 pkt 2, art. 54 oraz art. 63 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.  ”  ; 46) art. 15 ustawy z dnia 24 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia oraz innych ustaw   (Dz. U. Nr 135, poz. 1145 oraz z 2003 r. Nr 208, poz. 2020), który stanowi: „  Art. 15. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że: 1) art. 1 pkt 9 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., 2) art. 1 pkt 12 wchodzi w życie z dniem 10 listopada 2002 r., 3) (uchylony).  ”  ; 47) art. 35 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o zakładach leczniczych dla zwierząt   (Dz. U. z 2004 r. Nr 11, poz. 95), który stanowi: „  Art. 35. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.  ”  ; 48) art. 7 ustawy z dnia 5 marca 2004 r. o zmianie ustawy o usługach turystycznych oraz o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń   (Dz. U. Nr 62, poz. 576), który stanowi: „  Art. 7. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r.  ”  ; 49) art. 4 ustawy z dnia 18 marca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz ustawy - Kodeks wykroczeń   (Dz. U. Nr 69, poz. 626), który stanowi: „  Art. 4. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r.  ”  ; 50) art. 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz o zmianie niektórych innych ustaw   (Dz. U. Nr 93, poz. 891), który stanowi: „  Art. 7. Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.  ”  ; 51) art. 90 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej   (Dz. U. Nr 173, poz. 1808 oraz z 2006 r. Nr 225, poz. 1636), który stanowi: „  Art. 90. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 1) art. 27 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.; 2) art. 15 pkt 2 i art. 23 pkt 1, 3 i 4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.; 3) art. 23 pkt 2, art. 69 i art. 70, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2008 r.  ”  ; 52) art. 235 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne   (Dz. U. Nr 171, poz. 1800), który stanowi: „  Art. 235. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 81 ust. 5, art. 100, art. 118 ust. 7, art. 150 ust. 3, art. 180 ust. 2 i art. 183-185, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.  ”  ; 53) art. 9 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw   (Dz. U. Nr 90, poz. 756), który stanowi: „  Art. 9. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2005 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 20, pkt 22 lit. a oraz lit. b w zakresie dotyczącym ust. 3a pkt 6, pkt 39 oraz art. 2, 4 i 5, które wchodzą w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia.  ”  ; 54) art. 26 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw   (Dz. U. Nr 90, poz. 757), który stanowi: „  Art. 26. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 1) art. 1 pkt 2-7, pkt 8 w zakresie dotyczącym art. 10 ust. 1 pkt 17 lit. c, pkt 29, 36, 40 i 42, art. 3-6, art. 8, art. 10 i 11 oraz art. 13-21 i art. 23, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia; 2) art. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze, tiret drugie w zakresie dotyczącym pkt 5b, pkt 8 w zakresie dotyczącym art. 10 ust. 2-4, pkt 10 lit. a tiret pierwsze w zakresie dotyczącym pkt 2b oraz lit. f w zakresie dotyczącym ust. 7b, pkt 38, art. 2 pkt 6, art. 9, art. 12 i art. 24, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.; 3) art. 2 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem określonym w decyzji Rady o stosowaniu przez Rzeczpospolitą Polską art. 2 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen dnia 19 czerwca 1990 r.  ”  ; 55) art. 22 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw   (Dz. U. Nr 82, poz. 558), który stanowi: „  Art. 22. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia z wyjątkiem: 1) art. 1 pkt 1 lit. a tiret drugie w części dotyczącej pkt 5c, pkt 14, art. 3 i art. 6, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia; 2) art. 2, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.  ”  . Załącznik   -   Tekst jednolity ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń Część OGÓLNA Rozdział I Zasady odpowiedzialności Art. 11)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 sierpnia 1998 r. o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń, ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, ustawy o ustroju kolegiów do spraw wykroczeń, ustawy - Kodeks pracy i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 717), która weszła w życie z dniem 1 września 1998 r.. § 1. Odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia pod groźbą kary aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 5 000 złotych lub nagany. § 2. Nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu. Art. 2. § 1. Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia wykroczenia, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. § 2. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty orzeczeniem nie jest już zabroniony pod groźbą kary, ukaranie uważa się za niebyłe. Art. 3. § 12)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Na zasadach określonych w niniejszej ustawie odpowiada ten, kto popełnił wykroczenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym. § 2. Odpowiedzialność za wykroczenie popełnione za granicą zachodzi tylko wtedy, gdy przepis szczególny taką odpowiedzialność przewiduje. Art. 4. § 1. Wykroczenie uważa się za popełnione w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany. § 2. Wykroczenie uważa się za popełnione w miejscu, gdzie sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek nastąpił lub miał nastąpić. Art. 53)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Wykroczenie można popełnić zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie, chyba że ustawa przewiduje odpowiedzialność tylko za wykroczenie umyślne. Art. 6. § 1. Wykroczenie umyślne zachodzi wtedy, gdy sprawca ma zamiar popełnienia czynu zabronionego, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi. § 24)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Wykroczenie nieumyślne zachodzi, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć. Art. 7. § 15)Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Nieświadomość tego, że czyn jest zagrożony karą, nie wyłącza odpowiedzialności, chyba że nieświadomość była usprawiedliwiona. § 26)Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Nie popełnia wykroczenia umyślnego, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego. Art. 87)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Na zasadach określonych w niniejszej ustawie odpowiada ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu lat 17. Art. 98)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. § 1. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona wykroczeń określonych w dwóch lub więcej przepisach ustawy, stosuje się przepis przewidujący najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów. § 2. Jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń, wymierza się łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów. Art. 109)W brzmieniu ustalonym przez art. 5 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1149), która weszła w życie z dniem 17 października 2001 r.. § 1. Jeżeli czyn będący wykroczeniem wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa, orzeka się za przestępstwo i za wykroczenie, z tym że jeżeli orzeczono za przestępstwo i za wykroczenie karę lub środek karny tego samego rodzaju, wykonuje się surowszą karę lub środek karny. W razie uprzedniego wykonania łagodniejszej kary lub środka karnego zalicza się je na poczet surowszych. § 2. Przy zaliczaniu kar przyjmuje się jeden dzień aresztu za równoważny jednemu dniowi pozbawienia wolności, dwóm dniom ograniczenia wolności oraz grzywnie w kwocie od 20 do 150 złotych. § 3. Karę aresztu orzeczoną za wykroczenie uważa się za karę tego samego rodzaju co kara pozbawienia wolności orzeczona za przestępstwo. § 4. Zaliczeniu, o którym mowa w § 1, nie podlegają środki karne w postaci: 1) nawiązki, jeżeli za wykroczenie i za przestępstwo orzeczono je na rzecz różnych podmiotów; 2) obowiązku naprawienia szkody, jeżeli za wykroczenie i za przestępstwo orzeczono je w związku z różnym rodzajem szkód. Art. 1110)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. § 1. Odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje. § 2. Odpowiedzialność za usiłowanie zachodzi, gdy ustawa tak stanowi. § 3. Karę za usiłowanie wymierza się w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego wykroczenia. § 4. Nie podlega karze za usiłowanie, kto dobrowolnie odstąpił od czynu lub zapobiegł skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego. Art. 1210)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania ją do tego. Art. 1310)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, w szczególności dostarczając narzędzie, środek przewozu, udzielając rady lub informacji; odpowiada za pomocnictwo także ten, kto wbrew prawnemu, szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia czynu zabronionego swoim zaniechaniem ułatwia innej osobie jego popełnienie. Art. 14. § 1. Odpowiedzialność za podżeganie i pomocnictwo zachodzi wtedy, gdy ustawa tak stanowi i tylko w razie dokonania przez sprawcę czynu zabronionego. § 211)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Każdy ze współdziałających w popełnieniu czynu zabronionego odpowiada w granicach swojej umyślności lub nieumyślności, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdziałających. § 3. Karę za podżeganie lub za pomocnictwo wymierza się w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego wykroczenia. Art. 1512)Ze zmianami wprowadzonymi przez art. 1 pkt 11 lit. a i b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Nie popełnia wykroczenia, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem. Art. 16. § 113)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Nie popełnia wykroczenia, kto działa w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć, a dobro poświęcone nie przedstawia wartości oczywiście większej niż dobro ratowane. § 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, gdy sprawca poświęca dobro, które ma szczególny obowiązek chronić nawet z narażeniem się na niebezpieczeństwo osobiste. Art. 1714)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. § 1. Nie popełnia wykroczenia, kto, z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych, nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem. § 2. Jeżeli w czasie popełnienia wykroczenia zdolność rozpoznawania znaczenia czynu lub kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, można odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego. § 3. Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się, gdy sprawca wykroczenia wprawił się w stan nietrzeźwości lub odurzenia powodujący wyłączenie lub ograniczenie poczytalności, które przewidywał albo mógł przewidzieć. Rozdział II Kary, środki karne i zasady ich wymiaru15)Tytuł w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. Art. 1816)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Karami są: 1) areszt; 2) ograniczenie wolności; 3) grzywna; 4) nagana. Art. 1916)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Kara aresztu trwa najkrócej 5, najdłużej 30 dni; wymierza się ją w dniach. Art. 2016)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. § 1. Kara ograniczenia wolności trwa 1 miesiąc. § 2. W czasie odbywania kary ograniczenia wolności ukarany: 1) nie może bez zgody sądu zmieniać miejsca stałego pobytu; 2) jest obowiązany do wykonywania pracy wskazanej przez sąd; 3) ma obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary. Art. 2116)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. § 1. Obowiązek określony w art. 20 § 2 pkt 2 polega na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w odpowiednim zakładzie pracy, placówce służby zdrowia, opieki społecznej, organizacji lub instytucji niosącej pomoc charytatywną lub na rzecz społeczności lokalnej w wymiarze od 20 do 40 godzin. § 2. W stosunku do osoby zatrudnionej organ orzekający, zamiast obowiązku określonego w § 1, może orzec potrącenie od 10 do 25% wynagrodzenia za pracę na rzecz Skarbu Państwa albo na cel społeczny wskazany przez organ orzekający; w okresie odbywania kary ukarany nie może rozwiązać bez zgody sądu stosunku pracy. § 3. Miejsce, czas, rodzaj lub sposób wykonywania obowiązku pracy, o którym mowa w § 1, określa sąd po wysłuchaniu ukaranego. Art. 2216)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Wymierzając karę ograniczenia wolności, organ orzekający może zobowiązać ukaranego do: 1) naprawienia w całości albo w części szkody wyrządzonej wykroczeniem; 2) przeproszenia pokrzywdzonego. Art. 2317)W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1988 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa o wykroczeniach (Dz. U. Nr 20, poz. 135), która weszła w życie z dniem 1 lipca 1988 r.; ze zmianami wprowadzonymi przez art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 września 1990 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa o wykroczeniach (Dz. U. Nr 72, poz. 422), która weszła w życie z dniem 8 listopada 1990 r., oraz art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 lutego 1992 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego, prawa o wykroczeniach i o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. Nr 24, poz. 101), która weszła w życie z dniem 2 kwietnia 1992 r.; wysokość grzywny ustalona na podstawie art. 3 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 12 lipca 1995 r. o zmianie Kodeksu karnego, Kodeksu karnego wykonawczego oraz o podwyższeniu dolnych i górnych granic grzywien i nawiązek w prawie karnym (Dz. U. Nr 95, poz. 475), która weszła w życie z dniem 20 listopada 1995 r., z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o denominacji złotego (Dz. U. Nr 84, poz. 386 oraz z 1995 r. Nr 16, poz. 79), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.. Jeżeli ukarany uchyla się od wykonywania kary ograniczenia wolności, ulega ona zamianie na zastępczą karę grzywny, przy czym miesiąc ograniczenia wolności przyjmuje się za równoważny grzywnie od 75 do 2 250 złotych, a jeżeli okoliczności wskazują na to, że egzekucja grzywny nie będzie skuteczna - na zastępczą karę aresztu, przy czym miesiąc ograniczenia wolności odpowiada 15 dniom aresztu. Art. 24. § 118)Ze zmianami wprowadzonymi przez: art. 2 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa o wykroczeniach (Dz. U. Nr 16, poz. 125), która weszła w życie z dniem 7 czerwca 1982 r., art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 maja 1985 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa o wykroczeniach (Dz. U. Nr 23, poz. 100), która weszła w życie z dniem 1 lipca 1985 r., art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 17, art. 4 pkt 4 ustawy wymienionej jako trzecia w odnośniku 17; wysokość grzywny ustalona na podstawie art. 3 ust. 1 lit. a ustawy wymienionej jako czwarta w odnośniku 17, z uwzględnieniem przepisów ustawy wymienionej jako piąta w odnośniku 17, oraz ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do 5 000 złotych, chyba że ustawa stanowi inaczej. § 2. Jeżeli za wykroczenie popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wymierzono karę aresztu, orzeka się obok tej kary również grzywnę, chyba że orzeczenie grzywny nie byłoby celowe. § 319)Dodany przez art. 1 pkt 16 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Wymierzając grzywnę, bierze się pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Art. 2520)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. § 1. Jeżeli egzekucja grzywny w kwocie przekraczającej 500 złotych okaże się bezskuteczna, można po wyrażeniu zgody przez ukaranego zamienić grzywnę na pracę społecznie użyteczną, określając jej rodzaj i czas trwania. Praca społecznie użyteczna trwa najkrócej tydzień, najdłużej 2 miesiące. Przepisy art. 20 § 2 i art. 21 § 1 stosuje się odpowiednio. § 2. Jeżeli ukarany w warunkach określonych w § 1 nie wyrazi zgody na podjęcie pracy społecznie użytecznej albo mimo wyrażenia zgody jej nie wykonuje, można orzec zastępczą karę aresztu, przyjmując jeden dzień aresztu za równoważny grzywnie od 20 do 150 złotych; kara zastępcza nie może przekroczyć 30 dni aresztu. § 3. Grzywnę niepodlegającą zamianie na zastępczą karę aresztu w myśl § 2 można w szczególnie uzasadnionych wypadkach umorzyć. Art. 2620)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Nie można wymierzyć kary aresztu lub zastępczej kary aresztu, jeżeli warunki osobiste sprawcy uniemożliwiają odbycie tej kary. Art. 27. § 1. Od zastępczej kary aresztu sprawca może być uwolniony w każdym czasie przez wpłacenie kwoty pieniężnej przypadającej jeszcze do uiszczenia. § 2. Jeżeli grzywna została uiszczona w części, karę zastępczą zmniejsza się w sposób odpowiadający stosunkowi kwoty zapłaconej do wysokości grzywny. Art. 2821)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. § 1. Środkami karnymi są: 1) zakaz prowadzenia pojazdów; 2) przepadek przedmiotów; 3) nawiązka; 4) obowiązek naprawienia szkody; 5) podanie orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w szczególny sposób; 6) inne środki karne określone przez ustawę. § 2. Środki karne można orzec, jeżeli są one przewidziane w przepisie szczególnym, a orzeka się je, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. § 3. Przepadek przedmiotów można orzec, choćby zachodziła okoliczność wyłączająca ukaranie sprawcy. § 4. Obowiązek naprawienia szkody orzeka się w sposób określony w przepisie szczególnym. Art. 2921)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. § 1. Zakaz prowadzenia pojazdów wymierza się w miesiącach lub latach, na okres od 6 miesięcy do 3 lat. § 2. Orzekając zakaz prowadzenia pojazdów określa się rodzaj pojazdu, którego zakaz dotyczy. § 3. Zakaz, o którym mowa w § 1, obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia. Orzekając zakaz nakłada się obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany. Do chwili wykonania tego obowiązku okres, na który orzeczono zakaz, nie biegnie. § 4. Na poczet zakazu prowadzenia pojazdów zalicza się okres zatrzymania prawa jazdy lub innego dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu. Art. 3021)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. § 1. Przepadek przedmiotów obejmuje narzędzia lub inne przedmioty, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia wykroczenia, a jeżeli przepis szczególny tak stanowi - także przedmioty pochodzące bezpośrednio lub pośrednio z wykroczenia. § 2. Przepadek przedmiotów niebędących własnością sprawcy wykroczenia można orzec tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi. § 3. Przepadek przedmiotów następuje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia. § 4. Przedmioty objęte przepadkiem przechodzą na własność Skarbu Państwa, chyba że ustawa stanowi inaczej. § 5. Przepadku nie orzeka się, jeżeli byłoby to niewspółmierne do wagi popełnionego wykroczenia, chyba że chodzi o przedmiot pochodzący bezpośrednio z wykroczenia. Art. 31. § 1. Podanie orzeczenia o ukaraniu do publicznej wiadomości w szczególny sposób orzeka się wtedy, gdy może to mieć znaczenie wychowawcze. § 2. Kara określona w § 1 polega na ogłoszeniu orzeczenia w zakładzie pracy, w uczelni, w miejscu zamieszkania ukaranego, w innym właściwym miejscu lub w inny stosowny sposób. Ogłoszenie może nastąpić na koszt ukaranego. Art. 32. Nawiązkę orzeka się na rzecz pokrzywdzonego w wypadkach przewidzianych w przepisach szczególnych. Art. 33. § 122)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 19 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Organ orzekający wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę za dane wykroczenie, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu i biorąc pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego. § 223)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 19 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Wymierzając karę, organ orzekający bierze pod uwagę w szczególności rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem, stopień winy, pobudki, sposób działania, stosunek do pokrzywdzonego, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem i zachowanie się po popełnieniu wykroczenia. § 3. Jako okoliczności łagodzące uwzględnia się w szczególności: 1) działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem ciężkich warunków rodzinnych lub osobistych; 2) działanie sprawcy wykroczenia pod wpływem silnego wzburzenia wywołanego krzywdzącym stosunkiem do niego lub do innych osób; 3) działanie z pobudek zasługujących na uwzględnienie; 4) prowadzenie przez sprawcę nienagannego życia przed popełnieniem wykroczenia i wyróżnianie się spełnianiem obowiązków, zwłaszcza w zakresie pracy; 5) przyczynienie się lub staranie się sprawcy o przyczynienie się do usunięcia szkodliwych następstw swego czynu. § 4. Jako okoliczności obciążające uwzględnia się w szczególności: 1) (uchylony);24)Przez art. 1 pkt 19 lit. c tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 225)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 19 lit. c tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 1.) działanie sprawcy w celu osiągnięcia bezprawnej korzyści majątkowej; 3) działanie w sposób zasługujący na szczególne potępienie; 4) (uchylony);24)Przez art. 1 pkt 19 lit. c tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 5) uprzednie ukaranie sprawcy za podobne przestępstwo lub wykroczenie; 6) chuligański charakter wykroczenia; 726)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 19 lit. c tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 1.) działanie pod wpływem alkoholu lub innego środka odurzającego; 8) popełnienie wykroczenia na szkodę osoby bezradnej lub osoby, której sprawca powinien okazać szczególne względy; 9) popełnienie wykroczenia we współdziałaniu z małoletnim. § 527)Dodany przez art. 1 pkt 19 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio do środków karnych. Art. 3428)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Okoliczności wpływające na wymiar kary i środka karnego uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą. Art. 3529)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Jeżeli ustawa daje możność wyboru między aresztem a inną karą, areszt można orzec tylko wtedy, gdy czyn popełniono umyślnie, a zarazem za orzeczeniem kary aresztu przemawia waga czynu lub okoliczności sprawy świadczą o demoralizacji sprawcy albo sposób jego działania zasługuje na szczególne potępienie. Art. 36. § 1. Naganę można orzec wtedy, gdy ze względu na charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy należy przypuszczać, że zastosowanie tej kary jest wystarczające do wdrożenia go do poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego. § 2. Nie można orzec nagany za wykroczenie o charakterze chuligańskim. Art. 3730)Ze zmianami wprowadzonymi przez: art. 2 § 1 pkt 6 ustawy wymienionej jako pierwsza w odnośniku 18, art. 6 ust. 1 pkt 8 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 18, art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 17 oraz art. 4 pkt 6 ustawy wymienionej jako trzecia w odnośniku 17; wysokość nawiązki ustalona na podstawie art. 3 ust. 1 lit. a ustawy wymienionej jako czwarta w odnośniku 17, z uwzględnieniem przepisów ustawy wymienionej jako piąta w odnośniku 17.. Jeżeli wykroczeniem o charakterze chuligańskim została wyrządzona szkoda, można orzec nawiązkę do wysokości 1 000 złotych na rzecz pokrzywdzonego albo na rzecz Polskiego Czerwonego Krzyża lub na inny cel społeczny wskazany przez organ orzekający. Art. 37a. (uchylony).31)Dodany przez art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 18; uchylony przez art. 5 ust. 1 pkt 7 ustawy wymienionej jako druga w odnośniku 17. Art. 3832)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Ukaranemu co najmniej dwukrotnie za podobne wykroczenia umyślne, który w ciągu dwóch lat od ostatniego ukarania popełnia ponownie podobne wykroczenie umyślne, można wymierzyć karę aresztu, choćby było zagrożone karą łagodniejszą. Art. 39. § 133)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 23 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. W wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można - biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy - zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary albo odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego. § 2. Nadzwyczajne złagodzenie polega na wymierzeniu kary poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia albo kary łagodniejszego rodzaju. § 3. (uchylony).34)Przez art. 1 pkt 23 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1. § 4. W razie odstąpienia od wymierzenia kary można zastosować do sprawcy środek oddziaływania społecznego, mający na celu przywrócenie naruszonego porządku prawnego lub naprawienie wyrządzonej krzywdy, polegający zwłaszcza na przeproszeniu pokrzywdzonego, uroczystym zapewnieniu niepopełniania więcej takiego czynu albo zobowiązaniu sprawcy do przywrócenia stanu poprzedniego. Rozdział III Zastosowanie środków oddziaływania wychowawczego Art. 40. (uchylony).35)Przez art. 1 pkt 24 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. Art. 4136)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. W stosunku do sprawcy czynu można poprzestać na zastosowaniu pouczenia, zwróceniu uwagi, ostrzeżeniu lub na zastosowaniu innych środków oddziaływania wychowawczego. Rozdział IV Warunkowe zawieszenie wykonania kary aresztu Art. 42. § 137)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 26 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Wykonanie kary aresztu można warunkowo zawiesić, jeżeli ze względu na okoliczności popełnienia wykroczenia, właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz jego zachowanie się po popełnieniu wykroczenia należy przypuszczać, że pomimo niewykonania kary nie popełni on nowego podobnego przestępstwa lub wykroczenia. § 2. Warunkowe zawieszenie wykonania kary następuje na okres próby, który nie może być krótszy niż 6 miesięcy i nie może przekroczyć roku. Okres próby biegnie od uprawomocnienia się orzeczenia. § 3. Jeżeli wykroczeniem została wyrządzona szkoda w mieniu, warunkowe zawieszenie wykonania kary może być orzeczone tylko wtedy, gdy szkoda została w całości naprawiona. Art. 43. Warunkowego zawieszenia wykonania kary nie stosuje się do sprawcy, który: 1) w ciągu 2 lat przed popełnieniem wykroczenia był już karany za podobne przestępstwo lub wykroczenie albo 2) popełnił wykroczenie o charakterze chuligańskim - chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności organ orzekający uzna zawieszenie wykonania kary za celowe. Art. 44. § 138)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Sąd, który orzekł karę aresztu zarządza wykonanie kary, jeżeli ukarany w okresie próby popełnił podobne do poprzedniego przestępstwo lub wykroczenie. § 238)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. Sąd, który orzekł karę aresztu może zarządzić wykonanie kary, jeżeli ukarany w okresie próby popełnił inne przestępstwo lub wykroczenie niż wymienione w § 1. § 3. Jeżeli w okresie próby i w ciągu dalszych 2 miesięcy nie zarządzono wykonania kary, ukaranie uważa się za niebyłe. Rozdział V Przedawnienie orzekania, wykonania kary oraz zatarcie ukarania Art. 4539)W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 ustawy, o której mowa w odnośniku 1.. § 1. Karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu. § 2. W razie uchylenia prawomocnego rozstrzygnięcia, przedawnienie biegnie od daty uchylenia rozstrzygnięcia. § 3. Orzeczona kara lub środek karny nie podlega wykonaniu, jeżeli od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia upłynęły 3 lata. Art. 46. § 1. Ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary. § 2. Jeżeli ukarany przed upływem okresu przewidzianego w § 1 popełnił nowe wykroczenie, za które wymierzono mu karę aresztu, ogranicz …