Ustawa z dnia 8 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustawy o dopłat

Ustawaz dnia 8 grudnia 2000 r.o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustawy o dopłatach do oprocentowania niektórych kredytów bankowych, ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, ustawy - Ordynacja podatkowa, ustawy o finansach publicznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych - w związku z dostosowaniem do prawa Unii Europejskiej Treść ustawy Art. 1. W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji   (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161, z 1992 r. Nr 20, poz. 78, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, z 1995 r. Nr 85, poz. 426, z 1996 r. Nr 43, poz. 189 i Nr 146, poz. 680, z 1997 r. Nr 137, poz. 926 i Nr 141, poz. 943 i 944, z 1998 r. Nr 162, poz. 1126 oraz z 2000 r. Nr 114, poz. 1193) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 2 w § 1 po pkt 2 dodaje się pkt 2a i 2b w brzmieniu: „  2a) należności pieniężne z tytułu: a) zwrotów, interwencji i innych środków będących częścią systemu całkowitego lub częściowego finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji dla Rolnictwa, łącznie z sumami, które mają być pobrane w związku z tymi działaniami, b) danin, premii, kwot dodatkowych lub wyrównawczych i innych obowiązków nakładanych w handlu prowadzonym z państwami nienależącymi do Unii Europejskiej w zakresie wspólnej polityki rolnej, a także wpłat i innych obowiązków przewidzianych w systemie organizacji rynków cukru państw - członków Unii Europejskiej, c) ceł ustalonych według stawek wspólnych obowiązujących państwa - członków Unii Europejskiej oraz ceł i innych obowiązków przewidzianych w handlu z państwami nienależącymi do Unii Europejskiej, d) podatku od towarów i usług, e) naruszenia zasad ruchu wewnętrznego wewnątrz Unii Europejskiej towarów wysyłanych z jednego państwa członkowskiego do czasowego użytku w jednym lub kilku państwach członkowskich, f) odsetek i kosztów dodatkowych, związanych z zaspokajaniem należności, o których mowa w lit. a)-e) - na zasadach określonych w dziale I w rozdziale 7, 2b) należności przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska,  ”  ; 2) w art. 3 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu: „  § 2. Egzekucję administracyjną stosuje się również do należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 2a i 2b, wynikających z orzeczeń lub innych aktów prawnych wydanych przez właściwe organy obcych państw.  ”  ; 3) w art. 5 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu: „  § 2. Wierzycielem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej jest również organ lub instytucja państwa obcego, na zasadach i w zakresie określonych w ustawie lub ratyfikowanej umowie międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska.  ”  ; 4) w art. 20: a) w § 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie: „  1) wojewoda,  ” b) § 3 otrzymuje brzmienie: „  § 3. Organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji z zakresu administracji rządowej wydanych przez przedsiębiorstwa państwowe i inne państwowe jednostki organizacyjne, spółdzielnie, a także przez stowarzyszenia, organizacje zawodowe i samorządowe oraz inne organizacje społeczne jest wojewoda.  ”  ; 5) w dziale I po rozdziale 6 dodaje się rozdział 7 w brzmieniu: „  Rozdział 7 Udzielanie pomocy obcemu państwu przy dochodzeniu należności pieniężnych powstałych na jego terytorium oraz korzystanie z pomocy obcego państwa przy dochodzeniu takich należności powstałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Art. 66a. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się przy udzielaniu pomocy obcemu państwu lub korzystaniu z jego pomocy w sprawach dotyczących należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 2a, jeżeli ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, nie stanowi inaczej. Art. 66b. § 1. Obowiązek udzielenia pomocy obcemu państwu lub możliwość skorzystania z jego pomocy istnieje, jeżeli ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, lub prawo obcego państwa zobowiązuje do udzielenia podobnej pomocy Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie dotyczącej należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 2a. § 2. Pomoc, o której mowa w § 1, może polegać na: 1) udzieleniu informacji, 2) powiadomieniu zainteresowanej osoby o piśmie lub orzeczeniu jej dotyczącym, 3) prowadzeniu egzekucji lub dokonaniu zabezpieczenia. Art. 66c. § 1. Organem udzielającym pomocy w sprawie należności pieniężnej powstałej na terytorium obcego państwa oraz wnioskującym o udzielenie pomocy przez obce państwo w sprawie takiej należności powstałej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest minister właściwy do spraw finansów publicznych, zwany dalej odpowiednio «organem wykonującym» albo «organem wnioskującym». § 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych nie ma obowiązku udzielenia pomocy obcemu państwu, które odmawia mu udzielenia podobnej pomocy, jeżeli sprawa tej odmowy nie podlega badaniu przez Komitet do Spraw Dochodzenia Należności Unii Europejskiej. Art. 66d. § 1. Wniosek o udzielenie pomocy podpisuje organ wnioskujący oraz opatruje go swoją pieczęcią urzędową. § 2. Do wniosku o udzielenie pomocy dołącza się, w razie potrzeby, odpis dokumentu lub pisma, którego dotyczy ten wniosek. § 3. Do wniosku o udzielenie pomocy oraz dołączonych do niego dokumentów i pism załącza się ich tłumaczenia na jeden z urzędowych języków państwa, które ma udzielić pomocy, z zastrzeżeniem prawa tego państwa do nieprzyjęcia przedstawionego mu tłumaczenia. § 4. Wniosek o udzielenie pomocy może dotyczyć kilku należności pieniężnych, pod warunkiem że są one należne od tego samego zobowiązanego. § 5. Nie można wystąpić z wnioskiem o udzielenie pomocy, jeżeli kwota należności pieniężnej lub łączna kwota kilku takich należności nie przekracza 1 500 EURO, z tym że w przypadku należności, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 2a lit. e) - nie przekracza 200 EURO. § 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, wzory wniosków o udzielenie pomocy. Rozporządzenie to ustali wzory wniosków o udzielenie informacji, o powiadomienie oraz o wszczęcie egzekucji albo dokonanie zabezpieczenia w sposób odpowiadający wymogom prawa Unii Europejskiej. Art. 66e. Organ wykonujący może podejmować na terytorium obcego państwa wszelkie czynności dopuszczalne prawem tego państwa, niezbędne do wykonania obowiązku przez zobowiązanego. Art. 66f. Wniosek o udzielenie pomocy może być w każdym czasie wycofany przez organ wnioskujący. Informację o wycofaniu wniosku przekazuje się obcemu państwu w formie pisemnej. Przepisy art. 66d § 1-4 stosuje się odpowiednio. Art. 66g. Wystąpienie z wnioskiem o udzielenie pomocy lub jego wycofanie następuje na wniosek wierzyciela lub organu egzekucyjnego albo z urzędu. Art. 66h. § 1. Wniosek o udzielenie informacji kierowany przez organ wnioskujący do obcego państwa może dotyczyć: 1) zobowiązanego, 2) innej osoby zobowiązanej do uregulowania należności pieniężnej, jeżeli prawo państwa, do którego jest adresowany wniosek, przewiduje odpowiedzialność innych osób za obowiązki zobowiązanego. § 2. Wniosek o udzielenie informacji może dotyczyć również osób, w których posiadaniu znajduje się mienie należące do osób wymienionych w § 1. Art. 66i. § 1. Jeżeli informacje otrzymane od obcego państwa nie są w ocenie organu wnioskującego wystarczające, może on zwrócić się do tego państwa z wnioskiem o nadesłanie informacji uzupełniających. § 2. Wniosek, o którym mowa w § 1, sporządza się na piśmie i przesyła obcemu państwu w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania ostatniej informacji. § 3. Do wniosku, o którym mowa w § 2, stosuje się przepisy dotyczące wniosku o udzielenie informacji. Art. 66j. § 1. Organ wykonujący potwierdza pisemnie obcemu państwu przyjęcie wniosku o udzielenie pomocy, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku. § 2. Otrzymany wniosek o udzielenie pomocy organ wykonujący niezwłocznie przesyła właściwemu organowi egzekucyjnemu do realizacji. § 3. Przekazane organowi wykonującemu przez obce państwo dokumenty i informacje związane z wnioskowaną pomocą mogą być udostępnione do wiadomości wyłącznie: 1) osobom, których dotyczy wniosek o udzielenie pomocy, 2) organom egzekucyjnym w celu przeprowadzenia egzekucji dochodzonych należności pieniężnych, 3) sądom rozpatrującym sprawy dotyczące dochodzonej należności pieniężnej. § 4. Odpowiedzi na wniosek obcego państwa o udzielenie pomocy udziela organ wykonujący. Przepisy art. 66d § 1-3 stosuje się odpowiednio. Art. 66k. § 1. Organ wykonujący dostarcza na wniosek obcego państwa wszelkie dokumenty i informacje, które mogą być użyteczne lub potrzebne temu państwu w dochodzeniu należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 2a. § 2. Organ wykonujący może korzystać z uprawnień określonych w art. 36 § 1. § 3. Organ wykonujący natychmiast przekazuje każdą posiadaną lub uzyskaną informację w takiej formie, w jakiej została ona uzyskana. § 4. Jeżeli część lub całość informacji nie może być uzyskana w terminie oczekiwanym przez obce państwo, organ wykonujący informuje pisemnie to państwo o przyczynach niemożności przekazania informacji w tym terminie oraz wskazuje termin udzielenia odpowiedzi. § 5. Organ wykonujący, po upływie 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku o udzielenie informacji, informuje obce państwo o wynikach postępowania prowadzonego w celu uzyskania wnioskowanych informacji. Art. 66l. § 1. Organ wykonujący nie jest obowiązany udzielić obcemu państwu informacji: 1) których nie mógłby uzyskać dla celów egzekucji podobnych należności powstałych w Rzeczypospolitej Polskiej, 2) które są objęte tajemnicą określoną w odrębnych ustawach lub które ujawniałyby wiadomości stanowiące tajemnicę zawodową, handlową lub przemysłową, 3) których ujawnienie prowadziłoby lub mogłoby prowadzić do zagrożenia interesów bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej lub jej porządku publicznego. § 2. Organ wykonujący informuje pisemnie obce państwo o przyczynach odmowy udzielenia informacji. Informacja w tym zakresie powinna być przekazana niezwłocznie po stwierdzeniu przesłanek, o których mowa w § 1, nie później jednak niż w terminie 6 miesięcy od dnia potwierdzenia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 66j § 1. Art. 66ł. § 1. Wniosek o powiadomienie kierowany przez organ wnioskujący do obcego państwa może dotyczyć osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, która zgodnie z prawem Rzeczypospolitej Polskiej powinna być zawiadomiona o czynnościach i orzeczeniach administracyjnych i sądowych, które zostały podjęte w Rzeczypospolitej Polskiej i które odnoszą się do zobowiązania tej osoby lub jednostki albo do dochodzonej przez nią lub wobec niej należności pieniężnej. § 2. Wniosek o powiadomienie sporządza się w dwóch egzemplarzach. Art. 66m. § 1. Na wniosek obcego państwa organ wykonujący powiadamia zainteresowany podmiot o pismach lub orzeczeniach przekazanych przez to państwo. § 2. Powiadomienie o pismach lub orzeczeniach, o których mowa w § 1, następuje w trybie przepisów o doręczeniach w postępowaniu administracyjnym. § 3. Niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o powiadomienie organ wykonujący podejmuje czynności niezbędne do dokonania tego powiadomienia. § 4. Niezwłocznie po dokonaniu powiadomienia organ wykonujący informuje obce państwo o dacie i sposobie tego powiadomienia. Do informacji dołącza się odpis potwierdzenia odbioru pisma lub orzeczenia oraz jeden egzemplarz wniosku o powiadomienie, zawierający oświadczenie o dokonaniu powiadomienia. Art. 66n. § 1. Organ wnioskujący może wystąpić do obcego państwa z wnioskiem o wszczęcie egzekucji, jeżeli: 1) należność pieniężna wynika z prawomocnego, ostatecznego orzeczenia lub innego aktu prawnego właściwego organu i nie jest przedmiotem postępowania przed jakimkolwiek organem w Rzeczypospolitej Polskiej, 2) postępowanie egzekucyjne prowadzone w Rzeczypospolitej Polskiej nie doprowadziło do całkowitego wykonania obowiązku i zaspokojenia wierzyciela. § 2. Wniosek o wszczęcie egzekucji może dotyczyć: 1) zobowiązanego, 2) innej osoby, jeżeli prawo Rzeczypospolitej Polskiej przewiduje odpowiedzialność innych osób za obowiązki zobowiązanego. § 3. Wniosek o wszczęcie egzekucji może obejmować kilka obowiązków tego samego zobowiązanego. § 4. Wniosek o wszczęcie egzekucji zawiera oświadczenie organu wnioskującego, od jakiej daty możliwe jest wszczęcie egzekucji oraz że spełnione zostały warunki, o których mowa w § 1. § 5. Występując z wnioskiem o wszczęcie egzekucji, organ wnioskujący przekazuje obcemu państwu znane mu informacje o mieniu osób, o których mowa w § 2, znajdującym się w posiadaniu osób trzecich. § 6. W razie uzyskania przez organ wnioskujący jakichkolwiek informacji odnoszących się do zobowiązania, którego dotyczy wniosek o wszczęcie egzekucji, organ ten przekazuje te informacje obcemu państwu. W szczególności organ wnioskujący niezwłocznie informuje obce państwo o każdej zmianie wysokości zobowiązania objętego wnioskiem o wszczęcie egzekucji. § 7. Jeżeli zmiana wysokości zobowiązania, o której mowa w § 6, polega na zwiększeniu należności pieniężnej, organ wnioskujący może wystąpić do obcego państwa z dodatkowym wnioskiem o wszczęcie egzekucji. Jeżeli zmiana wysokości zobowiązania polega na zmniejszeniu należności pieniężnej, organ wnioskujący niezwłocznie informuje o tym obce państwo. § 8. W razie otrzymania przez organ wnioskujący od obcego państwa informacji o niemożności wyegzekwowania zobowiązania, jeżeli z informacji tej wynika możliwość kontynuowania egzekucji, organ ten może wystąpić do obcego państwa z wnioskiem o kontynuowanie postępowania egzekucyjnego. Wniosek ten składa się w formie pisemnej, w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania informacji o niemożności wyegzekwowania zobowiązania. Przepisy § 3 i 5 stosuje się odpowiednio. § 9. Jeżeli wniosek o wszczęcie egzekucji stał się nieuzasadniony wskutek okoliczności określonych w art. 59, organ wnioskujący niezwłocznie informuje o tym obce państwo. § 10. Czynności egzekucyjne dokonane przez obce państwo na wniosek organu wnioskującego wywołują taki sam skutek, jak podjęte na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 66o. § 1. W razie otrzymania przez organ wykonujący od obcego państwa wniosku o wszczęcie egzekucji, organ ten dokonuje sprawdzenia tego wniosku oraz na jego podstawie wystawia tytuł wykonawczy, o którym mowa w art. 26 § 1, i kieruje go do właściwego organu egzekucyjnego w celu wykonania. Przepisów art. 15 nie stosuje się. § 2. We wniosku o wszczęcie egzekucji jako wierzyciela wskazuje się również organ wykonujący. Organowi temu w postępowaniu egzekucyjnym przysługują prawa wierzyciela. § 3. We wniosku o wszczęcie egzekucji wysokość egzekwowanej należności pieniężnej podaje się w walucie obcego państwa i w złotych. Wysokość egzekwowanej należności pieniężnej przelicza się na złote według ostatniego średniego kursu waluty obcego państwa w stosunku do złotego, ogłoszonego przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego przed dniem podpisania wniosku o wszczęcie egzekucji. § 4. Tytuł wykonawczy wystawiony zgodnie z § 1 może nie zawierać pełnej treści określonej w art. 27 § 1 pkt 3. § 5. Tytuł wykonawczy organ wykonujący wystawia niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o wszczęcie egzekucji, o ile orzeczenie lub inny akt prawny, w oparciu o który obce państwo wystąpiło z tym wnioskiem, został sporządzony prawidłowo. § 6. Jeżeli w następstwie sprawdzenia, o którym mowa w § 1, organ wykonujący poweźmie wątpliwość co do wniosku o wszczęcie egzekucji albo orzeczenia lub innego aktu prawnego, w oparciu o który obce państwo wystąpiło z tym wnioskiem, organ ten zawiadamia niezwłocznie obce państwo o tych wątpliwościach. § 7. Organ wykonujący niezwłocznie informuje obce państwo o skierowaniu wniosku o wszczęcie egzekucji do wykonania przez właściwy organ egzekucyjny. § 8. Organ egzekucyjny egzekwuje zobowiązania w złotych. § 9. W razie otrzymania przez organ wykonujący informacji od obcego państwa o zmianie wysokości zobowiązania polegającej na zmniejszeniu należności pieniężnej, postępowanie egzekucyjne jest prowadzone w dalszym ciągu, z ograniczeniem do kwoty wskazanej w tej informacji. § 10. Jeżeli przed terminem otrzymania informacji, o której mowa w § 9, należność pieniężna została wyegzekwowana w wysokości wyższej niż wynika to z tej informacji, a wyegzekwowana należność nie została przekazana obcemu państwu, nienależnie wyegzekwowana kwota podlega zwrotowi zobowiązanemu. § 11. W razie otrzymania przez organ wykonujący od obcego państwa dodatkowego wniosku o wszczęcie egzekucji przeciwko temu samemu zobowiązanemu, przepisy § 1-8 stosuje się odpowiednio. § 12. Dodatkowy wniosek o wszczęcie egzekucji podlega wykonaniu równocześnie z wnioskiem pierwotnym. Jeżeli równoczesne wykonanie tego wniosku nie jest możliwe, postępowanie egzekucyjne wszczyna się tylko wtedy, gdy wartość zobowiązania nie jest mniejsza od kwoty określonej w art. 66d § 5. Art. 66p. § 1. Organ wykonujący nie ma obowiązku skierowania wniosku obcego państwa o wszczęcie egzekucji do wykonania, jeżeli: 1) egzekucja zobowiązania, z powodu sytuacji zobowiązanego, stworzyłaby poważne trudności ekonomiczne lub społeczne w Rzeczypospolitej Polskiej, 2) obce państwo nie wyczerpało wszystkich możliwości wyegzekwowania zobowiązania na swoim terytorium. § 2. O powodach odmowy skierowania wniosku obcego państwa o wszczęcie egzekucji do wykonania organ wykonujący informuje obce państwo. § 3. Informację o odmowie wraz z jej uzasadnieniem organ wykonujący przesyła również Komisji Europejskiej. Art. 66 r. § 1. Organ egzekucyjny, za zgodą organu wykonującego, wyrażoną po uzgodnieniu z państwem obcym, może odroczyć wykonanie zobowiązania na czas określony albo rozłożyć je na raty zgodnie z prawem polskim, z tym że okresy ograniczeń w dochodzeniu zobowiązania wynikające z udzielenia ulg w spłacie zobowiązania reguluje prawo państwa obcego. § 2. Odsetki z tytułu nieterminowego wykonania zobowiązania, określone w orzeczeniu lub innym akcie prawnym, w oparciu o który obce państwo wystąpiło z wnioskiem o wszczęcie egzekucji, przekazuje się obcemu państwu. Art. 66s. § 1. Jeżeli w postępowaniu egzekucyjnym zobowiązany zgłosi zarzuty w sprawie prowadzenia tego postępowania, organ wykonujący niezwłocznie informuje o tym obce państwo, a także o sposobie rozpatrzenia tych zarzutów. § 2. W razie otrzymania przez organ wykonujący od obcego państwa informacji o zaskarżeniu zobowiązania będącego przedmiotem postępowania egzekucyjnego, organ ten niezwłocznie zawiadamia właściwy organ egzekucyjny, który wstrzymuje czynności egzekucyjne. Art. 66t. § 1. Jeżeli część lub stałe zobowiązanie nie może być wyegzekwowane, organ wykonujący informuje obce państwo o przyczynach niemożności jego wyegzekwowania. § 2. Organ wykonujący informuje obce państwo o wynikach postępowania egzekucyjnego również po upływie 12 miesięcy od dnia potwierdzenia przyjęcia wniosku o wszczęcie egzekucji. § 3. Jeżeli w następstwie informacji, o których mowa w § 1 lub § 2, obce państwo zwróciło się o kontynuowanie postępowania egzekucyjnego, postępowanie to jest prowadzone w dalszym ciągu, chyba że zachodzą powody jego umorzenia, z wyjątkiem przypadku określonego w art. 59 § 1 pkt 9. Art. 66u. Kwoty uzyskane z egzekucji prowadzonej na podstawie przepisów niniejszego rozdziału nie korzystają z prawa pierwszeństwa zaspokojenia wierzyciela przy podziale sumy uzyskanej z tej egzekucji. Art. 66w. § 1. Wyegzekwowane kwoty należności pieniężnej przekazuje się obcemu państwu. § 2. Wyegzekwowane kwoty należności pieniężnej oraz odsetki, o których mowa w art. 66r § 2, przekazuje się w złotych, w terminie miesiąca od dnia ich wyegzekwowania. Art. 66x. § 1. Obowiązek uznaje się za wykonany, niezależnie od odsetek, o których mowa w art. 66r § 2, jeżeli został on wyegzekwowany w złotych w kwocie, która po przeliczeniu według zasady określonej w art. 66o § 3 jest równa kwocie określonej w walucie obcego państwa w orzeczeniu lub innym akcie prawnym, w oparciu o który obce państwo wystąpiło z wnioskiem o wszczęcie egzekucji. § 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do obowiązku egzekwowanego przez obce państwo na wniosek organu wnioskującego. § 3. Jeżeli wyegzekwowana przez obce państwo kwota roszczenia po przeliczeniu na złote według średniego kursu waluty obcego państwa w stosunku do złotego, ogłaszanego przez prezesa Narodowego Banku Polskiego, z dnia otrzymania kwoty jest wyższa lub niższa od kwoty wykazanej w tytule wykonawczym, różnica stanowi odpowiednio dochód lub stratę wierzyciela. Art. 66y. § 1. W postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na wniosek obcego, państwa o wszczęcie egzekucji nie pobiera się kosztów egzekucyjnych od tego państwa. § 2. Przepis § 1 nie dotyczy wierzyciela. Art. 66z. Przepisy art. 66n-66y stosuje się odpowiednio do wniosku obcego państwa o dokonanie zabezpieczenia należności pieniężnej.  ” Art. 2. W ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych   (Dz. U. Nr 9, poz. 31 i Nr 101, poz. 444, z 1992 r. Nr 21, poz. 86, z 1994 r. Nr 123, poz. 600, z 1996 r. Nr 91, poz. 409 i Nr 149, poz. 704, z 1997 r. Nr 5, poz. 24, Nr 107, poz. 689, Nr 121, poz. 770 i Nr 123, poz. 780, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 150, poz. 983 i Nr 160, poz. 1058 oraz z 2000 r. Nr 88, poz. 983 i Nr 95, poz. 1041) wprowadza się następujące zmiany: 1) art. 8 otrzymuje brzmienie: „  Art. 8. Opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają: 1) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton, 2) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton, 3) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton, 4) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton, 5) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego, 6) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego, 7) autobusy.  ”  ; 2) w art. 9: a) w ust. 5 wyrazy „informację, sporządzoną” zastępuje się wyrazami „wykaz środków transportowych, sporządzony”, b) ust. 6 otrzymuje brzmienie: „  6. Organem podatkowym w sprawach podatku od środków transportowych jest organ gminy, na której terenie znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika, a w przypadku przedsiębiorstwa wielozakładowego lub podmiotu, w którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne - jest organ gminy, na terenie której znajduje się zakład lub jednostka posiadająca środki transportowe podlegające opodatkowaniu.  ”  , c) dodaje się ust. 7 w brzmieniu: „  7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wykazu, o którym mowa w ust. 5.  ”  ; 3) art. 10 otrzymuje brzmienie: „  Art. 10. 1. Rada gminy określa, w drodze uchwały, wysokość stawek podatku od środków transportowych, z tym że roczna stawka podatku od jednego środka transportowego nie może przekroczyć: 1) od samochodu ciężarowego, o którym mowa w art. 8 pkt 1, w zależności od dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu: a) od 3,5 tony do 5,5 tony włącznie - 600 zł, b) powyżej 5,5 tony do 9 ton włącznie - 1 000 zł, c) powyżej 9 ton - 1 200 zł, 2) od samochodu ciężarowego, o którym mowa w art. 8 pkt 2 - 2 290 zł, z tym że w zależności od liczby osi, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu i rodzaju zawieszenia stawki podatku nie mogą być niższe od kwot określonych w załączniku nr 1 do ustawy, 3) od ciągnika siodłowego lub balastowego, o których mowa w art. 8 pkt 3 - 1 400 zł, 4) od ciągnika siodłowego lub balastowego, o których mowa w art. 8 pkt 4, w zależności od dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów: a) do 36 ton włącznie - 1 770 zł, b) powyżej 36 ton - 2 290 zł - z tym że w zależności od liczby osi, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu i rodzaju zawieszenia stawki podatku nie mogą być niższe od kwot określonych w załączniku nr 2 do ustawy, 5) od przyczepy lub naczepy, o których mowa w art. 8 pkt 5 - 1 200 zł, 6) od przyczepy lub naczepy, o których mowa w art. 8 pkt 6, w zależności od dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów: a) do 36 ton włącznie - 1 400 zł, b) powyżej 36 ton - 1 770 zł - z tym że w zależności od liczby osi, dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu i rodzaju zawieszenia stawki podatku nie mogą być niższe od kwot określonych w załączniku nr 3 do ustawy, 7) od autobusu, w zależności od liczby miejsc do siedzenia: a) mniejszej niż 30 miejsc - 1 400 zł, b) równej lub wyższej niż 30 miejsc - 1 770 zł. 2. Przy określaniu stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3, 5 i 7, rada gminy uwzględnia rodzaj środka transportowego i jego wpływ na środowisko naturalne, dopuszczalną masę całkowitą, rok produkcji albo wiek pojazdu, nacisk na siodło ciągnika albo liczbę miejsc do siedzenia. 3. W przypadku nieuchwalenia przez radę gminy stawek podatku, o których mowa w ust. 1, stosuje się stawki obowiązujące w roku poprzedzającym rok podatkowy.  ”  ; 4) w art. 12: a) w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie: „  2) środki transportowe stanowiące zapasy mobilizacyjne, pojazdy specjalne oraz pojazdy używane do celów specjalnych w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym,  ” b) ust. 4 otrzymuje brzmienie: „  4. Rada gminy może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1, z wyjątkiem zwolnień dotyczących pojazdów, o których mowa w art. 8 pkt 2, 4 i 6.  ”  ; 5) dodaje się art. 12a w brzmieniu: „  Art. 12a. Ulgi i zwolnienia podatkowe udzielone na podstawie odrębnych przepisów nie mają zastosowania do podatku od środków transportowych.  ”  ; 6) dodaje się art. 12b w brzmieniu: „  Art. 12b. 1. Stawki określone w załącznikach nr 1-3 do ustawy, począwszy od 2001 r., ulegają przeliczeniu na następny rok podatkowy zgodnie z procentowym wskaźnikiem kursu EURO na dzień 1 października danego roku w stosunku do kursu EURO w roku bazowym. 2. Za rok bazowy, o którym mowa w ust. 1, przyjmuje się rok 2000. 3. Do przeliczenia stawek określonych w załącznikach nr 1-3 stosuje się kurs EURO ustalony na podstawie średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski. Kurs EURO w roku bazowym wynosi 3,9562 zł. 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych oblicza corocznie wskaźnik, o którym mowa w ust. 1. Jeżeli wskaźnik jest niższy niż 5%, stawki określone w załącznikach nr 1-3 nie ulegają zmianie na następny rok podatkowy. 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, stawki, o których mowa w ust. 1, obowiązujące na następny rok podatkowy, przeliczone zgodnie z zasadami określonymi w ust. 1-4, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy.  ”  ; 7) dodaje się załączniki nr 1, 2 i 3 w brzmieniu: „  Załącznik nr 1 Stawki minimalne podatku dla pojazdów określonych w art. 8 pkt 2 ustawy Liczba osi i dopuszczalna masa całkowita (w tonach) Minimalna stawka podatku (w złotych) nie mniej niż mniej niż oś jezdna (osie jezdne) z zawieszeniem pneumatycznym lub zawieszeniem uznanym za równoważne inne systemy zawieszenia osi jezdnych 1 2 3 4 Dwie osie 12 13 0 123 13 14 123 340 14 15 340 479 15 18 479 1 084 Trzy osie 15 17 123 214 17 19 214 439 19 21 439 570 21 23 570 878 23 25 878 1 365 25 26 878 1 365 Cztery osie i więcej 23 25 570 578 25 27 578 902 27 29 902 1 432 29 31 1 432 2 124 31 32 1 432 2 124 Załącznik nr 2 Stawki minimalne podatku dla pojazdów określonych w art. 8 pkt 4 ustawy Liczba osi i dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów: ciągnik siodłowy + naczepa, ciągnik balastowy + przyczepa (w tonach) Minimalna stawka podatku (w złotych) nie mniej niż mniej niż oś jezdna (osie jezdne) z zawieszeniem pneumatycznym lub zawieszeniem uznanym za równoważne inne systemy zawieszenia osi jezdnych 2 osie 12 18 0 33 18 25 230 416 25 31 485 796 31 40 1 223 1 678 3 osie 36 40 1 079 1 492 40 44 1 492 2 207 Załącznik nr 3 Stawki minimalne podatku dla przyczep i naczep określonych w art. 8 pkt 6 ustawy Liczba osi i dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów: naczepa/przyczepa + pojazd silnikowy (w tonach) Minimalna stawka podatku (w złotych) nie mniej niż mniej niż oś jezdna (osie jezdne) z zawieszeniem pneumatycznym lub zawieszeniem uznanym za równoważne inne systemy zawieszenia osi jezdnych 1 oś 12 18 0 22 18 25 154 277 25 28 277 486 2 osie 23 28 182 268 28 33 531 736 33 38 736 1 118 38 44 995 1 472 3 osie 36 38 586 816 38 44 816 1 109 Art. 3. W ustawie z dnia 5 stycznia 1995 r. o dopłatach do oprocentowania niektórych kredytów bankowych   (Dz. U. Nr 13, poz. 60 i Nr 83, poz. 418, z 1996 r. Nr 152, poz. 719, z 1997 r. Nr 80, poz. 504, Nr 107, poz. 690, Nr 121, poz. 770 i Nr 158, poz. 1044 oraz z 1999 r. Nr 27, poz. 243, Nr 63, poz. 702 i Nr 70, poz. 778) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 1 w ust. 1 po wyrazach „na cele rolnicze” skreśla się przecinek oraz wyrazy „finansowanie kontraktów eksportowych”; 2) w art. 3 w ust. 1 w pkt 2 przecinek zastępuje się kropką oraz skreśla się pkt 3; 3) w art. 4 skreśla się ust. 3; 4) w art. 5 w pkt 2 na końcu skreśla się przecinek oraz pkt 3; 5) w art. 6: a) w ust. 1 w pkt 2 na końcu przecinek zastępuje się kropką oraz skreśla się pkt 3, b) skreśla się ust. 6, c) ust. 7 otrzymuje brzmienie: „  7. Dopłaty ze środków budżetu państwa do kredytów na cele, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, mogą być udzielone w wysokości nieprzekraczającej 0,4 kosztu pozyskania kredytu, powiększonego o marżę banku, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 3.  ”  ; 6) art. 7 otrzymuje brzmienie: „  Art. 7. Dopłaty ze środków budżetu państwa do oprocentowania kredytów mogą być udzielane pod warunkiem udokumentowania wykorzystania co najmniej 80% kredytu na zakupy na cele, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1.  ”  ; 7) w art. 9 w ust. 1 w pkt 2 na końcu przecinek zastępuje się kropką oraz skreśla się pkt 3. Art. 4. W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi   (Dz. U. Nr 118, poz. 754 i Nr 141, poz. 945, z 1998 r. Nr 107, poz. 669 i Nr 113, poz. 715 oraz z 2000 r. Nr 22, poz. 270, Nr 60, poz. 702 i 703, Nr 94, poz. 1037, Nr 103, poz. 1099, Nr 114, poz. 1191 i Nr 116, poz. 1216) wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 2 w ust. 1: a) pkt 8 otrzymuje brzmienie: „  8) proponowania nabycia niedopuszczonych do publicznego obrotu akcji spółki publicznej, jeżeli ich nabywanie będzie następować w wyniku wezwania, o którym mowa w art. 86 ust. 4 lub art. 154,  ” b) dodaje się pkt 10 w brzmieniu: „  10) proponowania nabycia akcji lub innych papierów wartościowych, z których wynika prawo do nabycia akcji spółki z siedzibą poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będącej emitentem papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na zagranicznym rynku regulowanym, jeżeli propozycja ta jest skierowana do pracowników spółki od niej zależnej zgodnie z art. 4 pkt 16, z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,  ” c) dodaje się pkt 11 w brzmieniu: „  11) wydania akcji akcjonariuszom w przypadku łączenia się spółek w trybie art. 492 Kodeksu spółek handlowych, gdy połączenie dotyczy spółek innych niż określone w art. 4 pkt 9.  ”  ; 2) w art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „  1. Papierami wartościowymi w rozumieniu ustawy są akcje, prawa do akcji, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne, jak również inne papiery wartościowe wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego.  ”  ; 3) w art. 4: a) w pkt 2 lit. a) otrzymuje brzmienie: „  a) w stosunku do których wyrażona została zgoda na ich wprowadzenie do publicznego obrotu albo złożone zostało zawiadomienie, o którym mowa w art. 63,  ” b) pkt 3 otrzymuje brzmienie: „  3) dopuszczeniu papierów wartościowych do publicznego obrotu - rozumie się przez to wyrażenie przez Komisję Papierów Wartościowych i Giełd zgody na ich wprowadzenie do publicznego obrotu albo złożenie zawiadomienia, o którym mowa w art. 63,  ” c) w pkt 16:   -   lit. a) otrzymuje brzmienie: „  a) posiada bezpośrednio lub pośrednio przez inne podmioty (zależne) większość głosów w organach innego podmiotu (zależnego), także na podstawie porozumień z innymi osobami, lub,  ”   -   w lit. c) po wyrazach „członkami zarządu” dodaje się przecinek oraz wyraz „prokurentami”, d) w pkt 19 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 20-23 w brzmieniu: „  20) państwie członkowskim - rozumie się przez to państwo inne niż Rzeczpospolita Polska, które jest członkiem Unii Europejskiej, 21) inwestorze kwalifikowanym - rozumie się przez to: a) dom maklerski, b) bank, c) zakład ubezpieczeń, d) fundusz inwestycyjny, e) fundusz emerytalny, f) instytucję finansową, której członkiem jest Rzeczpospolita Polska lub Narodowy Bank Polski, lub przynajmniej jedno z państw należących do Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, zwanej dalej «OECD», lub bank centralny takiego państwa lub instytucję, z którą Rzeczpospolita Polska zawarła umowę regulującą jej działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, g) podmiot, do którego jest kierowana imienna propozycja nabycia akcji lub obligacji zamiennych na akcje wyemitowanych na podstawie uchwały walnego zgromadzenia akcjonariuszy spółki będącej ich emitentem - jeżeli w wyniku nabycia podmiot ten stanie się posiadaczem akcji reprezentujących nie mniej niż 20% głosów na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy tej spółki, h) podmiot dominujący w stosunku do emitenta lub podmiot, który posiada nie mniej niż 20% i nie więcej niż 50% głosów na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy lub zgromadzeniu wspólników, i) podmiot, który w wyniku skierowanej do niego propozycji nabycia papierów wartościowych obejmie papiery wartościowe o łącznej wartości co najmniej 100 000 EURO, liczonej według ich ceny emisyjnej, przeliczanej na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na dzień podjęcia uchwały o emisji tych papierów wartościowych, 22) prawie do akcji - rozumie się przez to papier wartościowy, z którego wynika uprawnienie do otrzymania akcji nowej emisji spółki publicznej, powstające z chwilą dokonania przydziału tych akcji i wygasające z chwilą zarejestrowania akcji w depozycie papierów wartościowych albo z dniem uprawomocnienia się postanowienia sądu rejestrowego odmawiającego wpisu o podwyższeniu kapitału zakładowego do rejestru przedsiębiorców, 23) kwicie depozytowym - rozumie się przez to papier wartościowy wystawiony przez instytucję finansową z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, państwa członkowskiego lub państwa należącego do OECD: a) poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z akcjami dopuszczonymi do publicznego obrotu albo akcjami wyemitowanymi poza tym terytorium, albo b) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z akcjami wyemitowanymi poza tym terytorium - na podstawie pisemnej umowy z emitentem akcji zapewniającej: możliwość zamiany tego papieru wartościowego na akcje w proporcji określonej w umowie, przejście na właściciela tego papieru wartościowego praw majątkowych stanowiących pożytki z akcji lub ich równowartości oraz możliwość wydania przez właściciela tego papieru wartościowego jego wystawcy wiążącej dyspozycji co do sposobu głosowania na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy.  ”  ; 4) w art. 5: a) w ust. 1 w pkt 2 po wyrazach „banków prowadzących działalność maklerską” dodaje się wyrazy „albo zagranicznych osób prawnych, o których mowa w art. 52”, b) dodaje się ust. 3 w brzmieniu: „  3. Wymóg określony w ust. 1 pkt 2 nie dotyczy papierów wartościowych dopuszczonych do publicznego obrotu, w zakresie transakcji dokonywanych na zagranicznym rynku regulowanym.  ”  ; 5) w art. 7 dodaje się ust. 7 w brzmieniu: „  7. Przepisy ust. 1-6 stosuje się do papierów wartościowych dopuszczonych do publicznego obrotu, które zostały wyemitowane poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem zarejestrowania tych papierów wartościowych w depozycie papierów wartościowych.  ”  ; 6) po art. 7 dodaje się art. 7a w brzmieniu: „  Art. 7a. 1. Oświadczenia woli składane w związku z dokonywaniem czynności w zakresie publicznego obrotu papierami wartościowymi mogą być wyrażone za pomocą elektronicznych nośników informacji. Związane z tymi oświadczeniami dokumenty mogą być sporządzane na elektronicznych nośnikach informacji, jeżeli dokumenty te zostaną w sposób należyty sporządzone, utrwalone, zabezpieczone i przechowywane. 2. Jeżeli ustawa zastrzega dla czynności formę pisemną, uznaje się, że czynność dokonana w formie, o której mowa w ust. 1, spełnia wymagania także wtedy, gdy forma pisemna zastrzeżona została pod rygorem nieważności. 3. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, warunki składania za pomocą elektronicznych nośników informacji oświadczeń woli w związku z dokonywaniem czynności w publicznym obrocie papierami wartościowymi oraz sposób sporządzania, utrwalania, zabezpieczenia i przechowywania dokumentów związanych z tymi oświadczeniami, tak aby zapewnić bezpieczeństwo obrotu oraz ochronę interesów inwestorów.  ”  ; 7) w art. 9 w ust. 1 w pkt 1 po wyrazach „banki prowadzące rachunki papierów wartościowych” dodaje się przecinek oraz wyrazy „zagraniczne osoby prawne, o których mowa w art. 52, prowadzące działalność maklerską na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w formie oddziału”; 8) w art. 10 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: „  3. W odniesieniu do papierów wartościowych emitenta z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zarejestrowanych na koncie depozytowym prowadzonym w Krajowym Depozycie dla osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej wykonującej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zadania w zakresie centralnej rejestracji papierów wartościowych lub rozliczania transakcji zawieranych w obrocie papierami wartościowymi, będącej uczestnikiem Krajowego Depozytu zgodnie z art. 128 ust. 3, za świadectwo depozytowe uważa się również dokument o treści wskazanej w ust. 2, wystawiony przez podmiot wskazany Krajowemu Depozytowi przez tego uczestnika.  ”  ; 9) w art. 15 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu: „  3. Komisja może nadawać decyzjom administracyjnym rygor natychmiastowej wykonalności, w przypadku gdy wymaga tego interes rynku kapitałowego. 4. Komisja może nakładać kary pieniężne w przypadkach określonych w ustawie. Należności z tytułu nakładanych kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.  ”  ; 10) w art. 17 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: „  3. W sprawach o przestępstwa przeciwko publicznemu obrotowi papierami wartościowymi właściwość prokuratury okręgowej określa się zgodnie z rozporządzeniem wydanym na podstawie art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz. U. z 1994 r. Nr 19, poz. 70 i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 34, poz. 163, z 1996 r. Nr 77, poz. 367, z 1997 r. Nr 90, poz. 557, Nr 98, poz. 604, Nr 106, poz. 679, Nr 117, poz. 752 i 753, Nr 124, poz. 782 i Nr 141, poz. 944, z 1998 r. Nr 98, poz. 607, Nr 155, poz. 1016 i Nr 162, poz. 1123 i 1125, z 1999 r. Nr 60, poz. 636, Nr 75, poz. 853 i Nr 110, poz. 1255 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 553).  ”  ; 11) w art. 25 w ust. 1 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu: „  2a) z zagraniczną osobą prawną, o której mowa w art. 52,  ”  ; 12) w art. 27 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „  2. Komisja wydaje decyzję o skreśleniu z listy albo o zawieszeniu uprawnień do wykonywania zawodu po przeprowadzeniu rozprawy.  ”  ; 13) w art. 30: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „  1. Prowadzenie działalności maklerskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymaga, z zastrzeżeniem art. 52a, zezwolenia Komisji wydanego na wniosek zainteresowanego podmiotu.  ”  , b) w ust. 2 skreśla się pkt 7, c) po ust. 2 dodaje się ust. 2a-2c w brzmieniu: „  2a. Działalnością maklerską jest również pośrednictwo w nabywaniu lub zbywaniu papierów wartościowych będących w obrocie na zagranicznych rynkach regulowanych. 2b. Działalnością maklerską jest również wykonywanie przez dom maklerski następujących czynności: 1) podejmowanie czynności faktycznych i prawnych związanych z obsługą towarzystw funduszy inwestycyjnych, funduszy inwestycyjnych, towarzystw emerytalnych i funduszy emerytalnych, 2) dokonywanie czynności związanych z obrotem prawami majątkowymi, o których mowa w art. 97, 3) dokonywanie czynności związanych z obrotem towarami giełdowymi w rozumieniu odrębnej ustawy. 2c. Prowadzenie przez dom maklerski działalności maklerskiej nie może ograniczać się wyłącznie do czynności, o których mowa w ust. 2b.  ”  , d) w ust. 3 wyrazy „Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, zwanej dalej «OECD»” zastępuje się wyrazem „OECD”, e) skreśla się ust. 4-7; 14) w art. 31 w ust. 1 w pkt 10 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 11 w brzmieniu: „  11) podejmowanie czynności faktycznych i prawnych, których celem jest doprowadzenie do objęcia, nabycia lub zbycia przez zleceniodawcę papierów wartościowych niedopuszczonych do publicznego obrotu, oraz innych czynności związanych z obrotem takimi papierami.  ”  ; 15) w art. 34 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „  2. W umowie o świadczenie usług brokerskich dom maklerski może zobowiązać się do prowadzenia rachunku papierów wartościowych lub rachunku pieniężnego służącego do obsługi rachunku papierów wartościowych, jak również do obsługi realizacji innych zobowiązań domu maklerskiego wobec klienta lub zobowiązań klienta wobec domu maklerskiego z tytułu usług świadczonych przez ten dom maklerski na jego rzecz.  ”  ; 16) po art. 34 dodaje się art. 34a w brzmieniu: „  Art. 34a. 1. Klient banku prowadzącego rachunki papierów wartościowych na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 57 ust. 1, może w umowie, której przedmiotem jest prowadzenie rachunku papierów wartościowych, zastrzec, że rozliczenie zawartej na jego zlecenie transakcji nastąpi po dostarczeniu bankowi potwierdzenia tej transakcji. 2. Papiery wartościowe nabyte w wyniku transakcji, o której mowa w ust. 1, zostają zapisane na rachunku papierów wartościowych: 1) domu maklerskiego, banku prowadzącego działalność maklerską lub zagranicznej osoby prawnej, o której mowa w art. 52, prowadzącej działalność maklerską na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - w przypadku gdy zlecenie, o którym mowa w ust. 1, składane jest bezpośrednio w jednym z tych podmiotów albo 2) zagranicznej osoby prawnej, o której mowa w art. 52, nieprowadzącej działalności maklerskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - w przypadku gdy osoba ta pośredniczy w przekazywaniu zlecenia klienta do podmiotów wymienionych w pkt 1 - prowadzonym w celu ewidencjonowania papierów wartościowych nabywanych lub zbywanych na rzecz klientów, o których mowa w ust. 1. 3. Przeniesienie papierów wartościowych będących przedmiotem transakcji, o której mowa w ust. 1, z rachunku podmiotu, o którym mowa w ust. 2, na rachunek papierów wartościowych klienta następuje po dostarczeniu bankowi przez klienta i ten podmiot zgodnych potwierdzeń tej transakcji, w terminie wskazanym w potwierdzeniu złożonym przez klienta. 4. Papiery wartościowe zbyte w wyniku transakcji, o której mowa w ust. 1, pozostają zapisane na rachunku papierów wartościowych klienta do chwili wskazanej w dostarczonym przez niego potwierdzeniu transakcji. 5. W przypadku niedostarczenia zgodnych potwierdzeń transakcji, o której mowa w ust. 1, do dnia, w którym powinno nastąpić jej rozliczenie w Krajowym Depozycie, podmiot, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, odpowiada wobec podmiotu, który na rachunek klienta zawarł transakcję na rynku regulowanym, za zapłatę ceny oraz dostarczenie papierów wartościowych do rozliczenia. W przypadku gdy klient przekazuje zlecenie bezpośrednio podmiotowi, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, podmiot ten odpowiada za rozliczenie zawartej transakcji. 6. Przepisy ust. 1-5 nie mają zastosowania w przypadku, gdy przed rozliczeniem transakcji, o której mowa w ust. 1, w Krajowym Depozycie nastąpiło wygaśnięcie lub ustanie stosunku prawnego będącego podstawą świadczenia usług przez podmiot, o którym mowa w ust. 2, na rzecz klienta lub utrata przez ten podmiot uprawnień do prowadzenia działalności maklerskiej. 7. Przenoszenie papierów wartościowych w wyniku transakcji, o której mowa w ust. 1, pomiędzy rachunkami papierów wartościowych klienta banku prowadzącego rachunki papierów wartościowych i podmiotu określonego w ust. 2 uważa się za dokonywane na rynku regulowanym. 8. Nabycie papierów wartościowych w wyniku transakcji, o której mowa w ust. 1, przez podmiot, o którym mowa w ust. 2, powoduje powstanie po stronie tego podmiotu obowiązków określonych w przepisach rozdziału 9 wyłącznie w przypadku, gdy papiery te pozostają zapisane na jego rachunku papierów wartościowych, o którym mowa w ust. 2, w dniu następującym po dniu rozliczenia tej transakcji w Krajowym Depozycie.  ”  ; 17) w art. 36 w ust. 4 wyrazy „art. 58 pkt 1 i 4” zastępuje się wyrazami „art. 58”; 18) po art. 36 dodaje się art. 36a w brzmieniu: „  Art. 36a. 1. Udzielenie przez Komisję zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej spółce akcyjnej: 1) która jest podmiotem zależnym od osoby prawnej, której udzielono zezwolenia w państwie członkowskim na co najmniej jedną z czynności, o których mowa w art. 52a ust. 1, lub od osoby prawnej prowadzącej działalność maklerską na terytorium państwa należącego do OECD lub Światowej Organizacji Handlu, zwanej dalej «WTO», lub od banku zagranicznego, lub 2) która jest podmiotem zależnym od podmiotu dominującego wobec osoby prawnej, której udzielono zezwolenia w państwie członkowskim na co najmniej jedną z czynności, o których mowa w art. 52a ust. 1, lub wobec osoby prawnej prowadzącej działalność maklerską na terytorium państwa należącego do OECD lub WTO, lub wobec banku zagranicznego, lub 3) na którą znaczny wpływ wywierają te same osoby fizyczne lub prawne, które wywierają znaczny wpływ na osobę prawną, której udzielono zezwolenia w innym państwie członkowskim na co najmniej jedną z czynności, o których mowa w art. 52a ust. 1, lub osobę prawną prowadzącą działalność maklerską na terytorium państwa należącego do OECD lub WTO, lub na bank zagraniczny - następuje po zasięgnięciu pisemnej opinii organu nadzoru państwa członkowskiego lub państwa należącego do OECD lub WTO, który udzielił zezwolenia na prowadzenie działalności w tym państwie; przedmiotem opinii jest sposób prowadzenia tej działalności, w szczególności jego zgodność z przepisami prawa obowiązującymi w tym państwie. 2. Przez wywieranie znacznego wpływu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, rozumie się posiadanie nie mniej niż 20% i nie więcej niż 50% głosów na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy lub zgromadzeniu wspólników - w przypadku spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, lub uprawnienie do podejmowania decyzji dotyczącej kształtowania polityki finansowej lub bieżącej działalności gospodarczej tej osoby prawnej.  ”  ; 19) art. 40 otrzymuje brzmienie: „  Art. 40. 1. Wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej zawiera: 1) dane osobowe członków zarządu, rady nadzorczej, komisji rewizyjnej, o ile jest ustanowiona, jak również innych osób, które odpowiadają za rozpoczęcie przez spółkę działalności maklerskiej lub będą nią kierować, ich kwalifikacje zawodowe oraz dotychczasowy przebieg pracy zawodowej, 2) listę akcjonariuszy wraz z określeniem posiadanej przez nich liczby akcji oraz procentowym określeniem posiadanych przez nich głosów na walnym zgromadzeniu, 3) w przypadku akcjonariuszy będących osobami fizycznymi, posiadających co najmniej 5% głosów na walnym zgromadzeniu lub co najmniej 5% kapitału zakładowego wnioskodawcy - dane osobowe tych osób, informacje o dotychczasowym przebiegu pracy zawodowej lub prowadzonej działalności gospodarczej oraz informacje o źródłach pochodzenia środków przeznaczonych na nabycie akcji domu maklerskiego, 4) w przypadku akcjonariuszy będących osobami prawnymi, posiadających co najmniej 5% głosów na walnym zgromadzeniu lub co najmniej 5% kapitału zakładowego spółki akcyjnej będącej wnioskodawcą - informację na temat prowadzonej działalności gospodarczej, aktualny odpis z właściwego rejestru oraz ostatnie sprawozdanie finansowe wraz z opinią podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych i raportem z badania, jeżeli badanie jest wymagane przepisami prawa, 5) informację o podmiotach dominujących i zależnych wobec spółki akcyjnej będącej wnioskodawcą, 6) wskazanie zakresu czynności, od wykonywania których spółka akcyjna będąca wnioskodawcą zamierza rozpocząć działalność maklerską, 7) informację o wysokości kapitału własnego, ze wskazaniem źródeł jego pochodzenia, oraz informację o wysokości środków własnych na prowadzenie działalności maklerskiej, 8) analizę ekonomiczno-finansową możliwości prowadzenia działalności maklerskiej przez pierwsze 3 lata, 9) oświadczenia o niekaralności za przestępstwa określone w art. 22 ust. 1 pkt 3 osób wymienionych w pkt 1, 10) informacje o planowanej organizacji przedsiębiorstwa spółki, ze wskazaniem adresów centrali i oddziałów, jeżeli jest planowane ich otwarcie, oraz o posiadanych urządzeniach telekomunikacyjnych i o warunkach lokalowych, 11) informację o dotychczas prowadzonej przez spółkę akcyjną będącą wnioskodawcą działalności gospodarczej i przyczynach zaprzestania tej działalności, 12) informację o podmiotach dominujących i zależnych wobec akcjonariuszy posiadających co najmniej 5% głosów na walnym zgromadzeniu lub 5% kapitału zakładowego spółki akcyjnej będącej wnioskodawcą obejmującą wskazanie ich firmy (nazwy) lub imienia i nazwiska, siedziby i adresu lub miejsca zamieszkania oraz opisu prowadzonej działalności gospodarczej. 2. Do wniosku załącza się: 1) statut spółki i odpis z rejestru przedsiębiorców, 2) regulaminy określające sposób prowadzenia działalności, o której mowa w ust. 1 pkt 6, 3) regulamin organizacyjny i regulamin kontroli wewnętrznej, 4) regulamin ochrony przepływu informacji poufnych oraz procedur zabezpieczających przed wykorzystywaniem środków pieniężnych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł, 5) listę osób, o których mowa w art. 41, 6) w przypadku gdy spółka akcyjna będąca wnioskodawcą w chwili składania wniosku prowadzi działalność w innej dziedzinie lub prowadziła ją przed złożeniem wniosku - ostatnie sprawozdanie finansowe wraz z opinią podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych oraz raportem z badania. 3. W skład zarządu domu maklerskiego, jak również w skład władz jednostki organizacyjnej banku prowadzącego działalność maklerską, w ramach której jest prowadzona ta działalność, oraz w skład władz jednostki organizacyjnej banku prowadzącego rachunki papierów wartościowych, w której rachunki te są prowadzone, powinny wchodzić co najmniej dwie osoby posiadające wykształcenie wyższe i co najmniej trzyletni staż pracy w instytucjach rynku finansowego.  ”  ; 20) art. 41 otrzymuje brzmienie: „  Art. 41. Dom maklerski jest obowiązany zatrudniać co najmniej: 1) jednego maklera - do wykonywania każdej z czynności, o których mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1-3 i 6, ust. 2a oraz ust. 2b pkt 2 i 3, 2) dwóch doradców - do wykonywania czynności, o których mowa w art. 30 ust. 2 pkt 4, 3) jednego doradcę - do wykonywania czynności, o których mowa w art. 30 ust. 2 pkt 5.  ”  ; 21) po art. 41 dodaje się art. 41a w brzmieniu: „  Art. 41a. 1. Środki własne na prowadzenie działalności, o której mowa w art. 30 i 31, wynoszą nie mniej niż 2 000 000 zł, z zastrzeżeniem ust. 2-5. 2. W przypadku prowadzenia przez dom maklerski wyłącznie działalności, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 5, środki własne wynoszą nie mniej niż 250 000 zł. 3. W przypadku prowadzenia przez dom maklerski wyłącznie działalności, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 4, środki własne wynoszą nie mniej niż 1 500 000 zł. 4. W przypadku prowadzenia przez dom maklerski wyłącznie działalności, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 4 i 5, środki własne wynoszą nie mniej niż 1 500 000 zł. 5. W przypadku prowadzenia przez dom maklerski działalności, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 3, lub działalności, o której mowa w art. 31 ust. 1 pkt 5 lub pkt 8, z zastrzeżeniem ust. 8, środki własne wynoszą nie mniej niż 4 000 000 zł. 6. W przypadku domu maklerskiego przez środki własne na prowadzenie działalności maklerskiej rozumie się w pełni opłaconą część kapitału zakładowego spółki. 7. W przypadku banku prowadzącego działalność maklerską przez środki własne na prowadzenie działalności maklerskiej rozumie się środki na działalność maklerską wydzielone z funduszy własnych, w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. Nr 140, poz. 939, z 1998 r. Nr 160, poz. 1063 i Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 40, poz. 399 oraz z 2000 r. Nr 93, poz. 1027, Nr 94, poz. 1037, Nr 114, poz. 1191, Nr 116, poz. 1216 i Nr 119, poz. 1252). 8. Przepisu ust. 5 nie stosuje się w przypadku, gdy dom maklerski, w ramach prowadzenia działalności, o której mowa w art. 31 ust. 1 pkt 8, nabywa papiery wartościowe z zamiarem ich utrzymania: 1) do dnia wykupu - w przypadku dłużnych papierów wartościowych, 2) w terminie dłuższym niż 6 miesięcy od dnia nabycia - w przypadku pozostałych papierów wartościowych lub praw majątkowych.  ”  ; 22) w art. 42 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „  2. Zezwolenie zawiera: 1) firmę, siedzibę oraz adres domu maklerskiego, 2) wskazanie wszystkich czynności, o których mowa w art. 30 ust. 2, 2a i 2b, 3) termin rozpoczęcia działalności maklerskiej, nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia, w którym decyzja o udzieleniu zezwolenia stała się ostateczna.  ”  ; 23) art. 43 otrzymuje brzmienie: „  Art. 43. Komisja nie udziela zezwolenia, w przypadku gdy: 1) wniosek nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 40, 2) wniosek lub załączone do niego dokumenty nie są zgodne pod względem treści z przepisami prawa lub ze stanem faktycznym, 3) osoby wymienione w art. 40 ust. 3 nie spełniają warunków określonych w art. 40 ust. 3, 4) opinia, o której mowa w art. 36a ust. 1 lub art. 52 ust. 7, jest negatywna, 5) z analizy wniosku i załączonych do niego dokumentów wynika, że dom maklerski może nie przestrzegać zasad uczciwego obrotu lub prowadzić działalność w sposób nienależycie zabezpieczający interesy klientów.  ”  ; 24) po art. 43 dodaje się art. 43a w brzmieniu: „  Art. 43a. 1. Po uzyskaniu zezwolenia dom maklerski jest obowiązany zawiadamiać Komisję o rozpoczęciu działalności maklerskiej w zakresie innym niż wskazany we wniosku, o którym mowa w art. 40, co najmniej na 30 dni przed dniem jej rozpoczęcia. 2. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera: 1) zakres działalności maklerskiej, którą dom maklerski zamierza wykonywać, 2) regulaminy określające sposób prowadzenia działalności, o której mowa w pkt 1, 3) dane osobowe osób, które odpowiadają za rozpoczęcie działalności, o której mowa w pkt 1, oraz osób, które będą kierować tą działalnością, oraz informacje o ich kwalifikacjach i dotychczasowym przebiegu pracy zawodowej, 4) regulaminy, o których mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 i 4, dostosowane do zakresu działalności, o której mowa w pkt 1, 5) dokumenty potwierdzające zatrudnienie maklerów lub doradców w liczbie wymaganej do prowadzenia działalności, o której mowa w pkt 1, 6) odpis z rejestru przedsiębiorców potwierdzający wymaganą wysokość środków własnych lub decyzję właściwego organu banku o wydzieleniu środków na działalność maklerską - w przypadku gdy prowadzenie działalności, o której mowa w pkt 1, powodowałoby konieczność zwiększenia dotychczasowej wysokości środków własnych na prowadzenie działalności maklerskiej, oraz wskazanie źródeł pochodzenia tych środków, 7) oświadczenia o niekaralności za przestępstwa, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 3, osób wymienionych w pkt 3, 8) informacje o planowanej, w związku z rozszerzeniem zakresu działalności, organizacji przedsiębiorstwa spółki, w szczególności o przeznaczonych na ten cel urządzeniach telekomunikacyjnych i o warunkach lokalowych.  ”  ; 25) w art. 44: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „  1. Upoważniony przedstawiciel Komisji ma prawo wstępu do siedziby domu maklerskiego i do jego lokalu, jak również do lokalu oddziału lub przedstawicielstwa, o których mowa w art. 52, oraz wglądu do ksiąg, dokumentów i innych nośników informacji.  ”  , b) dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu: „  4. W stosunku do oddziałów i przedstawicielstw, o których mowa w art. 52, uprawnienia określone w ust. 1-3 służą również przedstawicielom organów nadzoru nad rynkiem papierów wartościowych lub rynkiem finansowym w państwie członkowskim, w którym zagraniczna osoba prawna uzyskała zezwolenie. 5. Na pisemne żądanie organów nadzoru, o których mowa w ust. 4, uprawnienia określone w ust. 1-3 w stosunku do oddziału lub przedstawicielstwa zagranicznej osoby prawnej wykonuje Komisja lub jej upoważniony przedstawiciel.  ”  ; 26) w art. 45: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „  1. W przypadku gdy dom maklerski narusza przepisy prawa, nie przestrzega zasad uczciwego obrotu, narusza interesy zleceniodawcy, przez okres co najmniej 6 miesięcy nie prowadził działalności objętej zezwoleniem lub też otrzymał zezwolenie na podstawie fałszywych oświadczeń lub dokumentów zaświadczających nieprawdę, Komisja może, w drodze decyzji: 1) cofnąć zezwolenie albo ograniczyć zakres wykonywanej działalności maklerskiej, albo 2) nałożyć na dom maklerski karę pieniężną do wysokości 500 000 zł, albo 3) zastosować jedną z sankcji określonych w pkt 1 i jednocześnie nałożyć karę pieniężną, o której mowa w pkt 2.  ”  , b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1c w brzmieniu: „  1a. Komisja może cofnąć zezwolenie na prowadzenie działalności maklerskiej przez dom maklerski również w przypadku, gdy jego akcjonariusz nie zastosuje się do decyzji Komisji, o których mowa w art. 50a. 1b. W przypadku cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej, podmiot, który je utracił, nie może ponownie wystąpić z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na prowadzenie tej działalności przed upływem 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna, chyba że Komisja wyrazi zgodę na skrócenie tego terminu. 1c. W razie …