Ustawa z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy

Ustawaz dnia 10 września 1999 r.Kodeks karny skarbowy Spis treści Treść ustawy Tytuł I - Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe

Dział I - Część ogólna

Rozdział 1 - Przepisy wstępne

Rozdział 2 - Zaniechanie ukarania sprawcy

Rozdział 3 - Przestępstwa skarbowe

Rozdział 4 - Wykroczenia skarbowe

Rozdział 5 - Objaśnienie wyrażeń ustawowych

Dział II - Część szczególna

Rozdział 6 - Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obowiązkom podatkowym i rozliczeniom

z tytułu dotacji lub subwencji

Rozdział 7 - Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obowiązkom celnym oraz zasadom

obrotu z zagranicą towarami i usługami

Rozdział 8 - Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obrotowi dewizowemu

Rozdział 9 - Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko organizacji gier losowych i

zakładów wzajemnych

Rozdział 10 - Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko prywatyzacji mienia skarbu

państwa Tytuł II - Postępowanie w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe

Dział I - Przepisy wstępne

Rozdział 11 - Przepisy ogólne

Rozdział 12 - Strony

Rozdział 13 - Zabezpieczenie majątkowe

Rozdział 14 - Właściwość organów dochodzenia

Dział II - Pociągnięcie do odpowiedzialności za zgodą sprawcy

Rozdział 15 - Postępowanie mandatowe

Rozdział 16 - Zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności

Dział III - Postępowanie przygotowawcze

Dział IV - Postępowanie przed sądem

Rozdział 17 - Postępowanie przed sądem pierwszej instancji

Rozdział 18 - Postępowanie odwoławcze i nadzwyczajne środki zaskarżenia

Dział V - Postępowanie nakazowe

Dział VI - Postępowanie w stosunku do nieobecnych

Rozdział 19 - Przesłanki

Rozdział 20 - Przebieg postępowania

Tytuł III - Postępowanie wykonawcze w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe

Dział I - Część ogólna

Rozdział 21 - Zakres obowiązywania

Rozdział 22 - Postępowanie

Dział II - Część szczególna

Rozdział 23 - Wykonywanie kar

Rozdział 24 - Wykonywanie środków karnych

Treść ustawy Tytuł I Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe

Dział I

Część ogólna

Rozdział 1

Przepisy wstępne

Art. 1

§ 1Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skarbowe lub odpowiedzialności za wykroczenie

skarbowe podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.

§ 2Nie jest przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym czyn zabroniony, którego

społeczna szkodliwość jest znikoma.

§ 3

Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu.

§ 4Jeżeli do dokonania przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego wymagane jest

nastąpienie określonego w kodeksie skutku, sprawca zaniechania podlega odpowiedzialności karnej za przestępstwo skarbowe lub odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe tylko wtedy, jeżeli ciążył na nim prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi.

Art. 2

§ 1

Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym nastąpiło zachowanie sprawcy, chyba że kodeks stanowi inaczej.

§ 2Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.

§ 3Niedopuszczalne jest stosowanie w części ustawy nowej i w części ustawy obowiązującej

poprzednio.

§ 4

Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem zagrożony jest karą, której górna granica jest niższa od kary orzeczonej, wymierzoną karę obniża się do górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za taki czyn zabroniony w nowej ustawie; jeżeli nowa ustawa nie przewiduje możliwości zastosowania środka objętego orzeczeniem, to środka tego nie wykonuje się.

§ 5Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem nie jest już zagrożony

karą pozbawienia wolności, wymierzoną karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu zamienia się na karę grzywny, przyjmując jeden dzień kary pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym kary grzywny.

§ 6Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem nie jest już zabroniony

pod groźbą kary, skazanie ulega zatarciu z mocy prawa.

Art. 3

§ 1

Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym nastąpiło zachowanie sprawcy, albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić.

§ 2Przepisy kodeksu stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym, chyba że kodeks stanowi inaczej.

§ 3

Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia przestępstwa skarbowego, przepisy kodeksu stosuje się także do obywatela polskiego oraz cudzoziemca w razie popełnienia za granicą przestępstwa skarbowego skierowanego przeciwko istotnym interesom finansowym państwa polskiego.

§ 4Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe określone w rozdziale 7 działu II tytułu

I są karalne także w razie popełnienia ich za granicą, jeżeli zostały ujawnione w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzanych tam przez polski organ celny lub inny organ uprawniony na podstawie umów międzynarodowych; przepis stosuje się odpowiednio, jeżeli wykroczenie skarbowe określone w art. 104 § 1 lub 2 popełnione zostało za granicą.

Art. 4

§ 1

Przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe można popełnić umyślnie, a także nieumyślnie, jeżeli kodeks tak stanowi.

§ 2

Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi.

§ 3Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego

popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.

Art. 5

§ 1Na zasadach określonych w kodeksie odpowiada ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

po ukończeniu lat 17, chyba że przepis ustawy stanowi inaczej.

§ 2W stosunku do sprawcy, który popełnił przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe

po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat 18, sąd zamiast kary lub środka karnego stosuje środki wychowawcze, lecznicze albo poprawcze przewidziane dla nieletnich, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają.

Art. 6

§ 1Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo skarbowe albo tylko jedno wykroczenie

skarbowe.

§ 2Dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego

zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; w zakresie czynów zabronionych polegających na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej, za krótki odstęp czasu uważa się okres kilku miesięcy.

Art. 7

§ 1

Jeżeli ten sam czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach kodeksu, sąd skazuje tylko za jedno przestępstwo skarbowe albo tylko za jedno wykroczenie skarbowe na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

§ 2W wypadku określonym w § 1 sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego

karę najsurowszą, a jeżeli zbiegające się przepisy przewidują zagrożenia takie same

Nie stoi to na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych wymienionych w art. 22 § 2 pkt 2-7 lub w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

Art. 8

§ 1Jeżeli ten sam czyn będący przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym wyczerpuje

zarazem znamiona przestępstwa lub wykroczenia określonego w przepisach karnych innej ustawy, stosuje się każdy z tych przepisów.

§ 2Wykonaniu podlega tylko najsurowsza z kar, co nie stoi na przeszkodzie wykonaniu środków

karnych lub innych środków orzeczonych na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

Środki karne i środki zabezpieczające oraz dozór stosuje się, chociażby je orzeczono tylko na podstawie jednego ze zbiegających się przepisów; w razie orzeczenia za zbiegające się czyny zabronione zakazów tego samego rodzaju lub pozbawienia praw publicznych, sąd stosuje odpowiednio przepisy o karze łącznej.

§ 3

Jeżeli obok kary najsurowszej, która podlega wykonaniu, orzeczono także karę grzywny, również ta kara podlega łącznemu wykonaniu; w razie orzeczenia obok kary najsurowszej kilku kar grzywny, łącznemu wykonaniu podlega tylko najsurowsza kara grzywny.

Art. 9

§ 1Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie

i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu.

§ 2Każdy ze współsprawców wykonujących czyn zabroniony odpowiada w granicach swej umyślności

lub nieumyślności, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych sprawców; okoliczność osobistą, wyłączającą lub łagodzącą albo zaostrzającą odpowiedzialność, która nie stanowi znamienia czynu zabronionego, uwzględnia się tylko co do sprawcy, którego ona dotyczy.

§ 3

Za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe odpowiada, jak sprawca, także ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej.

Art. 10

§ 1Nie popełnia umyślnie czynu zabronionego, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności

stanowiącej jego znamię.

§ 2

Odpowiada na podstawie przepisu przewidującego łagodniejszą odpowiedzialność sprawca, który dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność stanowiąca znamię czynu zabronionego, od której taka łagodniejsza odpowiedzialność zależy.

§ 3Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto dopuszcza się

czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność wyłączająca bezprawność.

§ 4Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto dopuszcza się

czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości jego karalności.

§ 5W wypadku określonym w § 3 lub 4, jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd

może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a jeżeli czyn zabroniony jest wykroczeniem skarbowym - sąd może odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art.

29 pkt 4.

Art. 11

§ 1Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto z powodu choroby

psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem.

§ 2Jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa skarbowego zdolność rozpoznania znaczenia

czynu lub kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, sąd może orzec karę w wysokości nieprzekraczającej dwóch trzecich górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane sprawcy przestępstwo skarbowe; sąd może zastosować także nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2, 3, 5 i 6, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 3Jeżeli w wypadku określonym w § 2 sprawca popełnił wykroczenie skarbowe, sąd może

odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 4Przepisów § 1-3 nie stosuje się, gdy sprawca wprawił się w stan nietrzeźwości lub

inny stan odurzenia powodujący wyłączenie lub ograniczenie poczytalności, które przewidywał albo mógł przewidzieć.

Art. 12

§ 1Kary, środki karne oraz inne środki przewidziane w kodeksie stosuje się z uwzględnieniem

zasad humanitaryzmu, w szczególności z poszanowaniem godności człowieka.

§ 2Sąd wymierza karę, środek karny lub inny środek według swego uznania, w granicach

przewidzianych przez kodeks bacząc, aby ich dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które mają one osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

§ 3Wymierzając karę, środek karny lub inny środek młodocianemu albo nieletniemu, sąd

kieruje się przede wszystkim tym, aby sprawcę wychować.

Art. 13

§ 1Wymierzając karę, środek karny lub inny środek, sąd uwzględnia w szczególności rodzaj

i rozmiar ujemnych następstw czynu zabronionego, rodzaj i stopień naruszenia ciążącego na sprawcy obowiązku finansowego, jego motywację i sposób zachowania się, właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem czynu zabronionego i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza gdy czynił starania o zapobieżenie uszczupleniu należności publicznoprawnej lub o jej późniejsze wyrównanie.

§ 2Okoliczności wpływające na wymiar kary, środka karnego lub innego środka uwzględnia

się tylko co do osoby, której one dotyczą.

Art. 14Jeżeli sąd lub organ dochodzenia określa obowiązek uiszczenia przez sprawcę przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej lub nakłada na niego obowiązek zapłaty równowartości pieniężnej przedmiotów podlegających przepadkowi, to przy określeniu terminu jego wykonania powinien wziąć pod uwagę w szczególności sytuację majątkową sprawcy oraz wysokość uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej lub równowartości pieniężnej przedmiotów podlegających przepadkowi.

Art. 15

§ 1Orzeczenie zapadłe w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie

skarbowe nie zwalnia od obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej.

§ 2W razie orzeczenia przepadku przedmiotów lub ściągnięcia ich równowartości pieniężnej

wygasa obowiązek uiszczenia należności publicznoprawnej dotyczącej tych przedmiotów.

§ 3W razie uiszczenia należności publicznoprawnej sąd może orzec przepadek przedmiotów

tylko w warunkach określonych w art. 31 § 3 pkt 2.

§ 4W razie potrzeby orzeczenie kończące postępowanie, na mocy którego nie orzeczono przepadku

przedmiotów lub ściągnięcia ich równowartości pieniężnej, powinno zawierać również rozstrzygnięcie co do przekazania tych przedmiotów właściwemu organowi do odrębnego postępowania.

Rozdział 2

Zaniechanie ukarania sprawcy

Art. 16

§ 1Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, kto po popełnieniu

czynu zabronionego zawiadomił o tym organ ścigania, ujawniając istotne okoliczności tego czynu, w szczególności osoby współdziałające w jego popełnieniu.

§ 2Przepis § 1 stosuje się tylko wtedy, gdy w terminie wyznaczonym przez uprawniony organ

sprawca uiści w całości należność publicznoprawną uszczuploną lub narażoną na uszczuplenie popełnionym czynem zabronionym. Jeżeli czyn zabroniony nie polega na uszczupleniu lub na narażeniu na uszczuplenie tej należności, natomiast orzeczenie przepadku przedmiotów jest obowiązkowe, sprawca powinien złożyć te przedmioty, a w razie niemożności ich złożenia - uiścić ich równowartość pieniężną; nie nakłada się obowiązku uiszczenia równowartości pieniężnej, jeżeli przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art.

29 pkt 4.

§ 3Jeżeli złożone przez sprawcę przedmioty podlegające przepadkowi mogą ulec szybkiemu

zniszczeniu lub zepsuciu, ich przechowywanie byłoby połączone z niewspółmiernymi kosztami lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne obniżenie ich wartości, organ dochodzenia nakłada na sprawcę obowiązek uiszczenia ich równowartości pieniężnej, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 4

Zawiadomienie powinno być złożone na piśmie albo przekazane ustnie do protokołu.

§ 5Zawiadomienie jest bezskuteczne, jeżeli zostało złożone:

§ 6Przepisu § 1 nie stosuje się wobec sprawcy, który:

Art. 17

§ 1Sąd może udzielić zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, jeżeli

wina sprawcy i okoliczności popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego nie budzą wątpliwości, a sprawca:

§ 2

Niedopuszczalne jest udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, jeżeli:

Art. 18

§ 1Sąd, udzielając zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, orzeka:

§ 2Prawomocne postanowienie o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności

powoduje takie same skutki prawne jak prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie; postanowienie to nie podlega wpisowi do rejestru karnego.

§ 3Uiszczenie określonej kwoty tytułem kary grzywny za przestępstwo skarbowe w drodze

dobrowolnego poddania się odpowiedzialności nie stanowi przesłanki recydywy skarbowej określonej w art. 37 § 1 pkt 4.

Art. 19

§ 1Sąd może odstąpić od wymierzenia kary, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środka

karnego wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2, 3, 5 i 6 albo w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, jeżeli zachodzą warunki jego orzeczenia i cele kary zostaną przez ten środek spełnione, w szczególności w wypadkach przewidzianych w kodeksie, a ponadto:

§ 2Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie

lub narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej, sąd może odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2, 3, 5 i 6 albo w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 tylko wtedy, gdy należność ta została w całości uiszczona przed wydaniem orzeczenia.

§ 3

Odstępując od wymierzenia kary, sąd może również odstąpić od orzeczenia środka karnego, chociażby jego orzeczenie było obowiązkowe; przepisu nie stosuje się, jeżeli przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 4W postępowaniu w stosunku do nieobecnych orzeczenie co do kary, środka karnego lub

innego środka można ograniczyć do przepadku przedmiotów.

Rozdział 3

Przestępstwa skarbowe

Art. 20

§ 1

Do przestępstw skarbowych nie mają zastosowania przepisy części ogólnej Kodeksu karnego, z zastrzeżeniem § 2.

§ 2

Przepisy art. 18 § 2 i 3, art. 19-20, 21 § 2 i 3, art. 22-24, 27 § 1, art. 40 § 1, art. 41, 43 § 2, art. 51, 57-58 § 1, art. 60 § 1 i 2, art. 62-63, 65, 66 § 1 i 2, art. 67-70, 72-78 § 1 i 2, art. 79 § 1, art. 80 § 1 i 2, art. 81-83, 85, 86 § 2 i 3, art. 87, 89 § 1 i 3, art. 90, 92-98, 103 § 1, art. 104 § 1 zdanie pierwsze, art.

106-107 § 1, 2, 4 i 5, art. 108 oraz 114, a także wskazane w innych przepisach niniejszego rozdziału, przepisy części ogólnej Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio do przestępstw skarbowych.

§ 3

W wypadku określonym w art. 21 § 3 Kodeksu karnego sąd może także odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art.

22 § 2 pkt 2, 3, 5 i 6 niniejszego kodeksu, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 4

Wymieniona w art. 23 Kodeksu karnego przesłanka „dobrowolności” nie ma zastosowania do przestępstw skarbowych.

§ 5

W wypadku określonym w art. 27 § 1 Kodeksu karnego dopuszczalny eksperyment dotyczy tylko eksperymentu ekonomicznego lub technicznego.

§ 6Wymienione w § 2 oraz w art. 21 § 3, art. 26 § 4, art. 40 § 1 i art. 45 przepisy części

ogólnej Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio także do osób wymienionych w art. 53 § 36, które dopuściły się przestępstwa skarbowego, chyba że część wojskowa Kodeksu karnego zawiera odmienne przepisy ogólne.

Art. 21

§ 1Usiłowanie przestępstwa skarbowego zagrożonego karą nieprzekraczającą roku pozbawienia

wolności lub karą łagodniejszą jest karalne tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi.

§ 2Za usiłowanie można wymierzyć karę w wysokości nieprzekraczającej dwóch trzecich górnej

granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa skarbowego.

§ 3

Do usiłowania stosuje się odpowiednio także przepisy art. 13, 14 § 2 oraz art. 15 Kodeksu karnego; przepis art. 20 § 4 niniejszego kodeksu stosuje się odpowiednio.

Art. 22

§ 1Karami za przestępstwa skarbowe są:

§ 2Środkami karnymi są:

§ 3Środkami zabezpieczającymi są:

Art. 23

§ 1

Wymierzając karę grzywny, sąd określa liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki dziennej; jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10, najwyższa - 720.

§ 2Nakazem karnym można wymierzyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających wysokości

200 stawek dziennych, chyba że kodeks przewiduje karę łagodniejszą.

§ 3

Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa od jednej trzydziestej części najniższego miesięcznego wynagrodzenia w czasie orzekania w pierwszej instancji ani też przekraczać jej czterystukrotności.

Art. 24

§ 1Za karę grzywny wymierzoną sprawcy przestępstwa skarbowego można uczynić w całości

lub w części odpowiedzialną posiłkowo osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, jeżeli sprawcą czynu zabronionego jest zastępca tego podmiotu prowadzący jego sprawy jako pełnomocnik, zarządca, pracownik lub działający w jakimkolwiek innym charakterze, a zastępowany podmiot odniósł lub mógł odnieść z popełnionego przestępstwa jakąkolwiek korzyść majątkową.

§ 2Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku

przedmiotów.

§ 3W razie nałożenia odpowiedzialności posiłkowej przy wymiarze kary grzywny stosuje

się odpowiednio art. 23 § 3.

§ 4Jeżeli odpowiedzialność, o której mowa w § 1 i 2, nałożono na kilka podmiotów odpowiedzialnych

posiłkowo, odpowiadają oni solidarnie, chyba że ze względu na okoliczności sprawy sąd określi zakres odpowiedzialności każdego z nich stosownie do osiągniętej korzyści majątkowej.

§ 5Niezależnie od nałożenia odpowiedzialności posiłkowej sąd zobowiązuje podmiot, który

uzyskał korzyść majątkową, do jej zwrotu w całości lub w części na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego; nie dotyczy to korzyści majątkowej podlegającej zwrotowi na rzecz innego podmiotu. Przepisy art. 333 § 4 i art. 416 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio, z tym że przez wyrażenie „prokurator” należy rozumieć także „finansowy organ dochodzenia”.

Art. 25

§ 1

Odpowiedzialności posiłkowej nie stosuje się wobec państwowych jednostek budżetowych, o których mowa w ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 155, poz. 1014 oraz z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 49, poz. 485 i Nr 70, poz. 778).

§ 2

Odpowiedzialność posiłkowa nie obciąża spadku.

§ 3Odpowiedzialność posiłkowa nie wygasa:

Art. 26

§ 1Jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone karą pozbawienia wolności, sąd może orzec

zamiast niej karę ograniczenia wolności, w szczególności jeżeli orzeka równocześnie środek karny wymieniony w art. 22 § 2 pkt 2, 3, 5 i 6, co nie stoi na przeszkodzie wymierzenia także kary grzywny grożącej za to przestępstwo obok kary pozbawienia wolności.

§ 2Wymierzając karę ograniczenia wolności za przestępstwo skarbowe, w związku z którym

nastąpiło uszczuplenie lub narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej i należności tej nie uiszczono, sąd określa także obowiązek jej uiszczenia przez skazanego w wyznaczonym terminie.

§ 3Przepisu § 1 nie stosuje się do sprawcy umyślnego przestępstwa skarbowego, który był

uprzednio skazany na karę pozbawienia wolności na czas nie krótszy niż 6 miesięcy bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

§ 4

Do wymiaru kary ograniczenia wolności stosuje się odpowiednio także art. 34-36 Kodeksu karnego.

Art. 27

Jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, kara pozbawienia wolności trwa najkrócej 5 dni, najdłużej - 3 lata; wymierza się ją w dniach, miesiącach i latach.

Art. 28

§ 1Jeżeli kodeks przewiduje obniżenie albo nadzwyczajne obostrzenie górnej granicy ustawowego

zagrożenia, w wypadku łącznego zagrożenia karami wymienionymi w art. 22 § 1, obniżenie albo nadzwyczajne obostrzenie odnosi się do każdej z tych kar.

§ 2

Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć 1080 stawek dziennych kary grzywny, 18 miesięcy kary ograniczenia wolności albo 6 lat kary pozbawienia wolności.

Art. 29Przepadek przedmiotów może objąć:

Art. 30

§ 1Przepadek przedmiotów można orzec tylko w wypadkach przewidzianych w kodeksie, a orzeka

się, jeżeli kodeks tak stanowi.

§ 2

W wypadkach określonych w art. 54 § 1 i 2, art. 55 § 1 i 2, art. 58 § 2 i 3, art.

59 § 1 i 2, art. 63 § 1-3, art. 64 § 1, art. 65 § 1 i 3, art. 66 § 1, art. 67 § 1 i 2, art. 68 § 1, art. 69 § 1 i 2, art. 70 § 1, 2 i 4, art. 72 oraz art. 73 § 1 można orzec przepadek przedmiotów wymienionych w art. 29 pkt 1-3, przy czym podrobiony lub przerobiony znak urzędowy określony w art. 59 § 1 należy usunąć, chociażby to miało być połączone ze zniszczeniem przedmiotu.

§ 3W wypadkach określonych w art. 86 § 1-3, art. 87 § 1-3, art. 88 § 1 i 2, art. 89 §

1 i 2, art. 90 § 1 oraz art. 91 § 1 i 3 orzeka się przepadek przedmiotów wymienionych w art. 29 pkt 1 lub 2, a także można orzec przepadek przedmiotów wymienionych w art.

29 pkt 3.

§ 4W wypadku określonym w art. 98 § 2 i 3 orzeka się przepadek wartości dewizowych, a

także można orzec przepadek innych przedmiotów wymienionych w art. 29 pkt 1-3.

§ 5W wypadkach określonych w art. 107 § 1-3 przepadkowi podlega stanowiący przedmiot

czynu zabronionego dokument lub urządzenie gry losowej lub zakładu wzajemnego oraz wygrane, które na podstawie tego dokumentu przypadają grającemu, a także środki uzyskane ze sprzedaży udziału w grze lub wpłaconych stawek. Przepis stosuje się odpowiednio także w wypadkach określonych w art. 109 i 110.

§ 6W wypadkach określonych w § 2-4 orzeka się przepadek przedmiotów, o których mowa w

art. 29 pkt 4.

Art. 31

§ 1Przedmioty stanowiące przedmiot przestępstwa skarbowego podlegają przepadkowi, chociażby

nie były własnością sprawcy.

§ 2Przepadku przedmiotów nie orzeka się, jeżeli są własnością osoby trzeciej, a sprawca

uzyskał je w drodze przestępstwa lub wykroczenia.

§ 3Przepadku przedmiotów nie orzeka się także, jeżeli:

§ 4Przedmioty objęte przepadkiem przechodzą na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia

się orzeczenia.

Art. 32

§ 1W razie niemożności orzeczenia przepadku, o którym mowa w art. 29, gdy przedmiot został

zniszczony, zgubiony lub z innych przyczyn faktycznych lub prawnych nie może być objęty w posiadanie, orzeka się obowiązek uiszczenia kwoty stanowiącej jego równowartość pieniężną, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 2

Jeżeli równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów nie można określić dokładnie, oznacza się ją w przybliżeniu.

§ 3Jeżeli w popełnieniu przestępstwa skarbowego brało udział kilka osób, odpowiadają

one solidarnie za uiszczenie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów.

Art. 33

§ 1W razie skazania sprawcy, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 2 lub 5, sąd może orzec

przepadek osiągniętych korzyści majątkowych pochodzących chociażby pośrednio z popełnienia przestępstwa skarbowego.

§ 2

Przepis art. 31 § 4 stosuje się odpowiednio.

Art. 34

§ 1Zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej oraz pozbawienie praw publicznych

można orzec tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi.

§ 2Sąd może orzec zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej w wypadkach

określonych w art. 38 § 1 i 2 oraz w razie skazania sprawcy za przestępstwo skarbowe określone w art. 54 § 1, art. 55 § 1, art. 56 § 1, art. 59 § 1 i 2, art. 63 § 1 i 2, art. 64 § 1, art. 65 § 1, art. 66 § 1, art. 67 § 1 i 2, art. 68 § 1, art. 69 § 1-3, art. 70 § 1, 2 i 4, art. 72-73 § 1, art. 74 § 1-3, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 82 § 1, art. 85 § 1 i 2, art. 86 § 1 i 2, art. 87 § 1 i 2, art.

88 § 1 i 2, art. 89 § 1 i 2, art. 90 § 1 i 2, art. 91 § 1, art. 92 § 1, art. 93, 97 § 1 i 2, art. 98 § 1 i 2, art. 107 § 1-3, art. 110 oraz art. 112 § 1.

§ 3Pozbawienie praw publicznych sąd może orzec w wypadkach określonych w art. 38 § 1

i 2 w razie skazania na karę pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

§ 4Zakazy wymienione w art. 22 § 2 pkt 5 oraz pozbawienie praw publicznych orzeka się

w latach, od roku do lat 5.

Art. 35W uzasadnionych wypadkach sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości w

sposób przez siebie określony.

Art. 36

§ 1Stosując nadzwyczajne złagodzenie kary, sąd może:

§ 2Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nastąpiło uszczuplenie lub narażenie na

uszczuplenie należności publicznoprawnej i przed wydaniem wyroku należność ta została w całości uiszczona, nadzwyczajne złagodzenie kary może polegać na orzeczeniu tylko kary grzywny w wysokości nieprzekraczającej połowy górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane sprawcy przestępstwo, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych wymienionych w art. 22 § 2 pkt 2, 3, 5 i 6 przewidzianych za to przestępstwo.

§ 3Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet może warunkowo zawiesić

jej wykonanie w stosunku do sprawcy współdziałającego z inną osobą w popełnieniu przestępstwa skarbowego, jeżeli ujawni on wobec organu ścigania informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa skarbowego oraz istotne okoliczności jego popełnienia.

Art. 37

§ 1Sąd może zastosować nadzwyczajne obostrzenie kary, jeżeli sprawca:

§ 2Przepisu § 1 pkt 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym

nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej, a została ona w całości uiszczona przed zamknięciem przewodu sądowego w pierwszej instancji.

§ 3Przepisu § 1 pkt 5 nie stosuje się, jeżeli sprawca odstąpił od udziału w zorganizowanej

grupie lub związku i ujawniając przed organem ścigania istotne okoliczności zamierzonego przestępstwa skarbowego, zapobiegł jego popełnieniu.

§ 4W wypadkach określonych w § 1 pkt 3 sąd orzeka tylko jeden raz karę za wszystkie zbiegające

się przestępstwa skarbowe na podstawie przepisu, którego znamiona każde z nich wyczerpuje, w granicach określonych w art. 38 § 1 lub 2.

Art. 38

§ 1Stosując nadzwyczajne obostrzenie kary, sąd może wymierzyć karę pozbawienia wolności:

§ 2Stosując nadzwyczajne obostrzenie kary, sąd może wymierzyć karę pozbawienia wolności

w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego podwójnie, co nie wyłącza wymierzenia w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę także kary grzywny grożącej za to przestępstwo, jeżeli sprawca popełnia ten czyn zabroniony określony w:

§ 3

W wypadku określonym w § 1 pkt 1 lub 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 26 § 2, a w wypadku określonym w § 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 37 § 2 lub 3.

Art. 39Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne

przestępstwa skarbowe do ich sumy, nie przekraczając jednak 1080 stawek dziennych grzywny, 18 miesięcy ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności.

Art. 40

§ 1

Jeżeli sprawca w warunkach określonych w art. 85 Kodeksu karnego popełnia dwa albo więcej ciągów przestępstw skarbowych określonych w art. 37 § 1 pkt 3 albo ciąg przestępstw skarbowych oraz przestępstwo skarbowe, sąd orzeka karę łączną, stosując odpowiednio przepisy Kodeksu karnego o zbiegu przestępstw oraz o łączeniu kar i środków karnych.

§ 2Jeżeli sprawca został skazany dwoma albo więcej orzeczeniami za przestępstwa skarbowe

należące do ciągu przestępstw skarbowych określonego w art. 37 § 1 pkt 3, orzeczona w wyroku łącznym kara nie może przekroczyć górnych granic wymiaru określonych w art.

38 § 1 lub 2.

§ 3Kara łączna ograniczenia wolności nie może przekraczać 18 miesięcy, a kara łączna

grzywny nie może przekraczać 1080 stawek dziennych. Przy określaniu na nowo stawki dziennej, sąd kieruje się wskazaniami określonymi w art. 23 § 3.

Art. 41

§ 1Warunkowego umorzenia postępowania karnego nie stosuje się także do sprawcy przestępstwa

skarbowego popełnionego w warunkach określonych w art. 37 § 1 pkt 1-3, 5-7 lub art.

38 § 2.

§ 2Umarzając warunkowo postępowanie karne za przestępstwo skarbowe, w związku z którym

nastąpiło uszczuplenie lub narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej i należności tej nie uiszczono, sąd określa także obowiązek jej uiszczenia przez sprawcę w wyznaczonym terminie.

§ 3Sąd może także podjąć warunkowo umorzone postępowanie karne, jeżeli sprawca w okresie

próby uchyla się od wykonania określonego obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej.

§ 4Przepisy § 2 i 3 stosuje się odpowiednio w razie:

Art. 42Jeżeli sprawca skazany za umyślne przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności

popełnił w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej roku tej kary umyślnie przestępstwo skarbowe tego samego rodzaju, sąd może go warunkowo zwolnić po odbyciu dwóch trzecich kary, jednak nie wcześniej niż po 6 miesiącach.

Art. 43

§ 1

Przepadek przedmiotów wymieniony w art. 22 § 3 pkt 6 można orzec tytułem środka zabezpieczającego, jeżeli:

§ 2Jeżeli sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności, sąd może

orzec tytułem środka zabezpieczającego także zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej, wykonywania określonego zawodu lub zajmowania określonego stanowiska, gdy jest to konieczne ze względu na ochronę porządku prawnego.

§ 3Wymienione w § 2 zakazy orzeka się bez wyznaczenia terminu; sąd uchyla zakaz, jeżeli

ustały przyczyny jego orzeczenia.

Art. 44

§ 1Karalność przestępstwa skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło

lat:

§ 2Karalność przestępstwa skarbowego polegającego na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie

należności publicznoprawnej ustaje także wówczas, gdy nastąpiło przedawnienie tej należności.

§ 3W wypadkach przewidzianych w § 1 lub § 2 bieg przedawnienia przestępstwa skarbowego

polegającego na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej rozpoczyna się z końcem roku, w którym upłynął termin płatności tej należności. Jeżeli sprawca przestępstwa skarbowego dopuścił się uszczuplenia lub narażenia na uszczuplenie należności celnej, bieg jego przedawnienia rozpoczyna się z dniem, w którym powstał dług celny; jeżeli nie jest możliwe określenie dnia powstania długu celnego, bieg przedawnienia przestępstwa skarbowego rozpoczyna się z dniem najwcześniejszym, w którym istnienie długu celnego zostało ustalone.

§ 4W wypadkach przewidzianych w § 1 lub § 2, jeżeli dokonanie przestępstwa skarbowego

zależy od nastąpienia określonego w kodeksie skutku, bieg przedawnienia rozpoczyna się od czasu, gdy skutek nastąpił.

§ 5

Jeżeli w okresie przewidzianym w § 1 lub § 2 wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność popełnionego przez niego przestępstwa skarbowego ustaje z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu.

§ 6W razie uchylenia prawomocnego orzeczenia albo stwierdzenia jego nieważności, przedawnienie

biegnie od dnia wydania orzeczenia w tym przedmiocie.

Art. 45

§ 1

Do przedawnienia wykonania środków karnych wymienionych w art. 22 § 2 pkt 2-7 stosuje się odpowiednio art. 103 § 1 pkt 3 Kodeksu karnego.

§ 2

Do zatarcia skazania w odniesieniu do środków karnych wymienionych w art. 22 § 2 pkt 2-7 stosuje się odpowiednio art. 107 § 6 Kodeksu karnego.

Rozdział 4

Wykroczenia skarbowe

Art. 46

Do wykroczeń skarbowych nie mają zastosowania przepisy części ogólnej Kodeksu wykroczeń, z zastrzeżeniem art. 186 § 5 niniejszego kodeksu.

Art. 47

§ 1

Karą za wykroczenia skarbowe jest kara grzywny określona kwotowo.

§ 2Środkami karnymi są:

§ 3Tytułem środka zabezpieczającego można orzec przepadek przedmiotów wymieniony w §

2 pkt 2; przepisy art. 43 § 1 pkt 1, 2 i 4 stosuje się odpowiednio.

Art. 48

§ 1Kara grzywny może być wymierzona w granicach od jednej dziesiątej do dwudziestokrotnej

wysokości najniższego miesięcznego wynagrodzenia, chyba że kodeks stanowi inaczej.

§ 2Mandatem karnym można wymierzyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających podwójnej

wysokości najniższego miesięcznego wynagrodzenia.

§ 3Nakazem karnym można wymierzyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających dziesięciokrotnej

wysokości najniższego miesięcznego wynagrodzenia.

§ 4

Wymierzając karę grzywny, uwzględnia się także dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe.

§ 5W razie zatrzymania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia skarbowego, zgodnie

z art. 244-248 Kodeksu postępowania karnego, na poczet orzeczonej kary grzywny sąd zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności, zaokrąglając do pełnego dnia, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny karze grzywny w wysokości od jednej pięćsetnej do jednej pięćdziesiątej górnej granicy ustawowego zagrożenia karą grzywny.

Art. 49

§ 1Do przepadku przedmiotów stosuje się odpowiednio przepisy art. 29, 30 § 1 i 6 oraz

art. 31-32, przy czym nie obejmuje on środka przewozowego.

§ 2

W wypadkach określonych w art. 54 § 3, art. 55 § 3, art. 59 § 3, art. 63 § 4, art.

64 § 2, art. 65 § 4, art. 66 § 2, art. 67 § 4, art. 68 § 2 i 3, art. 70 § 4, art.

73 § 2, art. 86 § 4 i 5, art. 87 § 4, art. 88 § 3, art. 89 § 3, art. 90 § 3 oraz w art. 107 § 4 można orzec przepadek przedmiotów wymienionych w § 1.

§ 3W wypadku określonym w art. 65 § 4 i art. 91 § 4 można orzec przepadek przedmiotów

wymienionych w § 1, jeżeli czyn zabroniony został popełniony umyślnie.

§ 4

W wypadkach określonych w art. 98 § 4 i art. 103 można orzec przepadek wartości dewizowych, a także innych przedmiotów wymienionych w § 1.

Art. 50

Jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa albo więcej wykroczeń skarbowych, sąd wymierza łącznie karę grzywny w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych wymienionych w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 za pozostające w zbiegu wykroczenia.

Art. 51

§ 1Karalność wykroczenia skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął

rok. Przepisy art. 44 § 2-4 i 6 stosuje się odpowiednio.

§ 2Jeżeli w okresie przewidzianym w § 1 wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność

popełnionego przez niego wykroczenia skarbowego ustaje z upływem 2 lat od czasu jego popełnienia.

§ 3

Orzeczona kara lub środek karny wymieniony w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 nie podlega wykonaniu, jeżeli od daty uprawomocnienia się orzeczenia upłynęły 2 lata.

Art. 52

§ 1Orzeczenie kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 uważa się

za niebyłe z upływem 2 lat od wykonania, darowania albo przedawnienia ich wykonania, chyba że kodeks stanowi inaczej.

§ 2W razie odstąpienia od wymierzenia kary lub środka karnego, zatarcie skazania następuje

z upływem roku od wydania prawomocnego orzeczenia.

§ 3Jeżeli ukarany po rozpoczęciu, lecz przed upływem okresu przewidzianego w § 1 ponownie

popełnił przestępstwo skarbowe, wykroczenie skarbowe, przestępstwo lub wykroczenie, za które wymierzono mu karę lub środek karny, wymieniony w art. 22 § 2 pkt 2-7 i 8 lit. b) lub w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, lub w razie odstąpienia od wymierzenia kary, dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań.

§ 4Wymierzenie kary grzywny w drodze mandatu karnego uważa się za niebyłe z upływem roku

od uiszczenia lub ściągnięcia tej grzywny.

Rozdział 5

Objaśnienie wyrażeń ustawowych

Art. 53

§ 1Czyn zabroniony jest to zachowanie o znamionach określonych w kodeksie, chociażby

nie stanowiło ono przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego.

§ 2Przestępstwo skarbowe jest to czyn zabroniony przez kodeks pod groźbą kary grzywny

w stawkach dziennych, kary ograniczenia wolności lub kary pozbawienia wolności.

§ 3Wykroczenie skarbowe jest to czyn zabroniony przez kodeks pod groźbą kary grzywny

określonej kwotowo, jeżeli kwota uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej albo wartość przedmiotu czynu nie przekracza pięciokrotnej wysokości najniższego miesięcznego wynagrodzenia w czasie jego popełnienia. Wykroczeniem skarbowym jest także inny czyn zabroniony, jeżeli kodeks tak stanowi.

§ 4Najniższe miesięczne wynagrodzenie jest to najniższe wynagrodzenie pracowników określone

na podstawie Kodeksu pracy oraz w wydanych na jego podstawie przepisach wykonawczych.

§ 5Zagrożenie karne jest to zagrożenie karą przewidziane w odpowiednim przepisie tytułu

I działu II - Część szczególna, określającym dany typ przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego.

§ 6Ustawowy próg, o którym mowa w tytule I w dziale II - Część szczególna, jest to wysokość

kwoty określonej w § 3 zdanie pierwsze.

§ 7Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu zabronionego bierze się pod uwagę

rodzaj i charakter zagrożonego lub naruszonego dobra, wagę naruszonego przez sprawcę obowiązku finansowego, wysokość uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej, sposób i okoliczności popełnienia czynu zabronionego, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonej reguły ostrożności i stopień jej naruszenia.

§ 8W rozumieniu kodeksu wypadek mniejszej wagi jest to czyn zabroniony jako wykroczenie

skarbowe, które w konkretnej sprawie, ze względu na jej szczególne okoliczności - zarówno przedmiotowe, jak i podmiotowe - zawiera niski stopień społecznej szkodliwości czynu, w szczególności gdy uszczuplona lub narażona na uszczuplenie należność publicznoprawna nie przekracza ustawowego progu z § 6, a sposób i okoliczności popełnienia czynu zabronionego nie wskazują na rażące lekceważenie przez sprawcę porządku finansowoprawnego lub reguł ostrożności wymaganych w danych okolicznościach, albo sprawca dopuszczający się czynu zabronionego, którego przedmiot nie przekracza kwoty małej wartości, czyni to z pobudek zasługujących na uwzględnienie.

§ 9W rozumieniu kodeksu zasada terytorialności, o której mowa w art. 3 § 2, obejmuje

również znajdującą się poza morzem terytorialnym wyłączną strefę ekonomiczną, w której Rzeczpospolita Polska na podstawie prawa wewnętrznego i zgodnie z prawem międzynarodowym wykonuje prawa odnoszące się do badania i eksploatacji dna morskiego i jego podglebia oraz ich zasobów naturalnych.

§ 10

Za statek wodny uważa się także stałą platformę umieszczoną na szelfie kontynentalnym.

§ 11

Przestępstwo skarbowe skierowane przeciwko istotnym interesom finansowym państwa polskiego, o którym mowa w art. 3 § 3, jest to takie przestępstwo skarbowe, które zagraża Skarbowi Państwa powstaniem uszczerbku finansowego w wysokości co najmniej dziesięciokrotności wielkiej wartości.

§ 12Przestępstwa skarbowe tego samego rodzaju są to przestępstwa skarbowe określone w

tym samym rozdziale kodeksu; przestępstwa skarbowe z użyciem przemocy lub groźby jej użycia uważa się za przestępstwa skarbowe tego samego rodzaju.

§ 13Korzyść majątkowa obejmuje zwiększenie aktywów lub zmniejszenie pasywów majątkowych

dla:

§ 14Mała wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego nie przekracza

dwustukrotnej wysokości najniższego miesięcznego wynagrodzenia.

§ 15Duża wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza

pięćsetkrotną wysokość najniższego miesięcznego wynagrodzenia.

§ 16Wielka wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza

tysiąckrotną wysokość najniższego miesięcznego wynagrodzenia.

§ 17Wartość przedmiotu czynu zabronionego oznacza się według przeciętnej jego ceny rynkowej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z uwzględnieniem stopnia zużycia, a w razie braku tych danych - na podstawie oszacowania. O cenie rozstrzyga czas popełnienia czynu zabronionego, a gdy nie można go ustalić - czas jego ujawnienia.

§ 18W rozumieniu kodeksu środek przewozowy jest to przedmiot używany do przewozu osób

lub towarów, w szczególności: pojazd drogowy, szynowy środek transportu, przyczepa, naczepa, jednostka pływająca oraz statek powietrzny.

§ 19Młodociany jest to osoba, która w czasie popełnienia czynu zabronionego nie ukończyła

21 lat i w czasie orzekania w pierwszej instancji 24 lat.

§ 20Dokument jest to każdy przedmiot lub każda informacja utrwalona na nośniku do jej

zapisu w postaci cyfrowej lub na taśmie elektromagnetycznej, jak również na elektronicznym nośniku danych, z którymi jest związane określone prawo albo które ze względu na zawartą w nim treść stanowią dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne.

§ 21Księga jest to:

§ 22

Księga nierzetelna jest to księga prowadzona niezgodnie ze stanem rzeczywistym.

§ 23

Księga wadliwa jest to księga prowadzona niezgodnie z przepisem prawa.

§ 24

Wyrób akcyzowy jest to wyrób określony w ustawie z dnia 2 grudnia 1993 r. o oznaczaniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy (Dz. U. Nr 127, poz. 584 oraz z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770), a także wyrób objęty szczególnym nadzorem podatkowym na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 1999 r. Nr 54, poz. 572).

§ 25

Znak akcyzy jest to znak skarbowy akcyzy mający w szczególności postać banderoli, znaku cechowego lub odcisku pieczęci.

§ 26

W rozumieniu kodeksu należność publicznoprawna jest to należność państwowa lub samorządowa, będąca przedmiotem przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego; należnością państwową jest podatek stanowiący dochód budżetu państwa, należność z tytułu rozliczenia udzielonej dotacji lub subwencji lub należność celna, a należnością samorządową - podatek stanowiący dochód jednostki samorządu terytorialnego lub należność z tytułu rozliczenia udzielonej dotacji lub subwencji.

§ 27Należność publicznoprawna uszczuplona czynem zabronionym jest to wyrażona liczbowo

kwota pieniężna, od której uiszczenia lub zadeklarowania uiszczenia w całości lub w części osoba zobowiązana uchyliła się i w rzeczywistości ten uszczerbek finansowy nastąpił.

§ 28Narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej czynem zabronionym jest to spowodowanie

konkretnego niebezpieczeństwa takiego uszczuplenia - co oznacza, że zaistnienie uszczerbku finansowego jest wysoce prawdopodobne, choć nie musi nastąpić.

§ 29Przepisy § 27 i 28 stosuje się odpowiednio do określenia „bezpodstawny zwrot podatkowej

należności publicznoprawnej” oraz określenia „bezpodstawny zwrot należności celnej lub umorzenie należności celnej należnej do zapłacenia”.

§ 30

Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenia, a w szczególności: „czynności sprawdzające”, „deklaracja”, „informacja podatkowa”, „inkasent”, „kontrola podatkowa”, „obowiązek podatkowy”, „podatek”, „podatnik”, „płatnik”, mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 1999 r. Nr 11, poz. 95) oraz w wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych, z tym że określenie „podatek” oznacza również zaliczkę na podatek, ratę podatku, a także opłaty oraz inne niepodatkowe należności budżetu państwa o podobnym charakterze daninowym; określenie „podatnik” oznacza również osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa o podobnym charakterze daninowym.

§ 31

Kontrola skarbowa jest to kontrola określona w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej.

§ 32Użyte w rozdziale 7 kodeksu określenia, a w szczególności: „agencja celna”, „dozór

celny”, „kontrola celna”, „magazyn celny”, „odprawa czasowa”, „organ celny”, „pozwolenie”, „przedstawienie towaru organowi celnemu”, „skład celny”, „skład wolnocłowy”, „stawka celna”, „wolny obszar celny”, „zamknięcie celne”, „zgłoszenie celne”, mają znaczenie nadane im w Kodeksie celnym oraz w wydanych na jego podstawie przepisach wykonawczych. Określenie „należność celna” oznacza odpowiednio „cło” i inną opłatę o podobnym charakterze daninowym, a w szczególności: „cło antydumpingowe”, „opłatę celną dodatkową” lub „opłatę wyrównawczą”.

§ 33Użyte w rozdziale 7 kodeksu określenia, a w szczególności: „obrót z zagranicą towarami

lub usługami”, „przywóz z zagranicy”, „wywóz za granicę”, mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 11 grudnia 1997 r. o administrowaniu obrotem z zagranicą towarami i usługami oraz o obrocie specjalnym (Dz. U. Nr 157, poz. 1026 i z 1999 r. Nr 55, poz. 587) oraz w wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych. Określenie „reglamentacja pozataryfowa” oznacza odpowiednio „środki polityki handlowej”, takie jak: „ograniczenia”, „zakazy”, „koncesje” lub inne podobne środki ochrony rynku ustanowione w ramach polityki gospodarczej państwa.

§ 34Użyte w rozdziale 8 kodeksu określenia, a w szczególności: „dewizy”, „działalność

kantorowa”, „inwestycje portfelowe”, „kontrola dewizowa”, „kraj”, „krajowe środki płatnicze”, „nierezydent”, „obrót dewizowy”, „obrót dewizowy z zagranicą”, „obrót kapitałowy”, „rezydent”, „transfer”, „wartości dewizowe”, „waluta polska”, „waluta wymienialna”, „zagraniczne środki płatnicze”, „zezwolenie dewizowe”, mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. - Prawo dewizowe (Dz. U. Nr 160, poz. 1063) oraz w wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych.

§ 35Użyte w rozdziale 9 kodeksu określenia, a w szczególności: „gra bingo fantowe”, „gra

losowa”, „gra w automatach losowych”, „loteria”, „loteria fantowa”, „loteria promocyjna”, „zakłady wzajemne”, mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 1998 r. Nr 102, poz. 650, Nr 145, poz. 946, Nr 155, poz. 1014 i Nr 160, poz. 1061) oraz w wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych.

§ 36

Żołnierz jest to osoba, która pełni czynną służbę wojskową; przepisy Kodeksu karnego skarbowego dotyczące żołnierzy stosuje się odpowiednio także do żołnierzy sił zbrojnych państw obcych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz członków ich personelu cywilnego, jeżeli ich przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe pozostają w związku z pełnieniem obowiązków służbowych.

§ 37Finansowy organ dochodzenia jest to:

§ 38Niefinansowy organ dochodzenia jest to:

§ 39Organ nadrzędny nad finansowym organem dochodzenia jest to:

§ 40Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej jest to osoba fizyczna, osoba

prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, którą organ prowadzący postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe wezwał do udziału w tym charakterze.

§ 41Interwenient jest to podmiot, który, nie będąc podejrzanym lub oskarżonym w postępowaniu

w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, zgłosił w tym postępowaniu roszczenie do przedmiotów podlegających przepadkowi.

Dział II

Część szczególna

Rozdział 6

Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obowiązkom podatkowym i rozliczeniom z tytułu dotacji lub subwencji

Art. 54

§ 1Podatnik, który uchylając się od opodatkowania, nie ujawnia właściwemu organowi przedmiotu

lub podstawy opodatkowania lub nie składa deklaracji, przez co naraża Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego na uszczuplenie podatku, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 55

§ 1Podatnik, który w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek

lub rzeczywistych rozmiarów tej działalności posługuje się imieniem i nazwiskiem, nazwą lub firmą innego podmiotu i przez to naraża Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego na uszczuplenie podatku, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 56

§ 1

Podatnik, który składając organowi podatkowemu lub płatnikowi deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nimi danych, przez co naraża Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego na uszczuplenie podatku, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 4Karze określonej w § 3 podlega także ten podatnik, który mimo ujawnienia przedmiotu

lub podstawy opodatkowania nie składa w terminie organowi podatkowemu lub płatnikowi deklaracji lub oświadczenia.

Art. 57

§ 1

Podatnik, który uporczywie nie wpłaca w terminie podatku, podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2Wobec sprawcy czynu zabronionego określonego w § 1, który przed wszczęciem postępowania

w sprawie o wykroczenie skarbowe wpłacił w całości należny podatek na rachunek właściwego organu, sąd może odstąpić od wymierzenia kary.

Art. 58

§ 1

Kto uchyla się od uiszczenia należnej opłaty skarbowej od czynności cywilnoprawnej, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2

Kto uszczupla opłatę skarbową przez użycie skasowanego znaku opłaty skarbowej, podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 3Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto skasowany znak opłaty skarbowej puszcza

w obieg albo go w takim celu przyjmuje, przechowuje, przewozi, przenosi, przesyła, albo pomaga w jego zbyciu lub ukryciu.

§ 4Jeżeli kwota uszczuplonej opłaty skarbowej albo wartość użytego skasowanego znaku

tej opłaty nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-3 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 59

§ 1Kto w celu użycia w obrocie publicznym podrabia albo przerabia znak urzędowy mający

stwierdzić uiszczenie opłaty skarbowej albo takiego znaku jako autentycznego używa, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Tej samej karze podlega ten, kto w obrocie publicznym używa dokumentu opatrzonego

takim podrobionym lub przerobionym znakiem.

§ 3W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 60

§ 1

Kto wbrew obowiązkowi nie prowadzi księgi, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2

Kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje księgi, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 3W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 4Karze określonej w § 3 podlega także ten podatnik lub płatnik, który nie zawiadamia

w terminie właściwego organu o prowadzeniu księgi przez doradcę podatkowego lub inny podmiot upoważniony do prowadzenia ksiąg w jego imieniu i na jego rzecz.

Art. 61

§ 1

Kto nierzetelnie prowadzi księgę, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 3

Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto wadliwie prowadzi księgę.

Art. 62

§ 1Kto wbrew obowiązkowi nie wystawia faktury lub rachunku za wykonanie świadczenia albo

odmawia ich wydania, podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 2Kto fakturę lub rachunek, określone w § 1, wystawia w sposób nierzetelny albo takim

dokumentem posługuje się, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 3

Kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje kopii wystawionej faktury lub rachunku, podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 4Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto wbrew przepisom ustawy dokona sprzedaży

z pominięciem kasy rejestrującej albo nie wyda dokumentu z kasy rejestrującej, stwierdzającego dokonanie sprzedaży.

§ 5W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-4

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 63

§ 1Kto wbrew przepisom ustawy sprowadza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub wydaje

z zakładu produkcyjnego wyroby akcyzowe lub opakowania z tymi wyrobami bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu zabronionego określonego w § 1 w

stosunku do wyrobów akcyzowych, które oznaczono nieprawidłowo lub nieodpowiednimi znakami akcyzy, w szczególności znakami uszkodzonymi, podrobionymi, przerobionymi lub nieważnymi.

§ 3Jeżeli należny podatek akcyzowy jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego

w § 1 lub 2 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 4Jeżeli należny podatek akcyzowy nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1 lub 2 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 64

§ 1Producent, który wydaje wyroby akcyzowe przeznaczone do wywozu za granicę bez pisemnego

zawiadomienia w terminie właściwego organu o zamiarze ich wywozu, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 65

§ 1Kto nabywa, przechowuje lub przewozi wyroby akcyzowe lub opakowania z tymi wyrobami

stanowiące przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63-64, lub pomaga w ich zbyciu albo te wyroby przyjmuje lub pomaga w ich ukryciu, jeśli rodzaj, ilość lub wartość wskazują na ich przeznaczenie do działalności gospodarczej, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Kto nabywa, przechowuje lub przewozi wyroby akcyzowe, o których na podstawie towarzyszących

okoliczności powinien i może przypuszczać, że stanowią przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63-64, lub pomaga w ich zbyciu albo te wyroby przyjmuje lub pomaga w ich ukryciu, jeśli rodzaj, ilość lub wartość wskazują na ich przeznaczenie do działalności gospodarczej, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 4Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 66

§ 1Kto wyroby akcyzowe lub opakowania z tymi wyrobami oznacza nieprawidłowo lub nieodpowiednimi

znakami akcyzy, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 67

§ 1

Kto podrabia albo przerabia znak akcyzy albo upoważnienie do odbioru banderol, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Kto w celu popełnienia przestępstwa skarbowego określonego w § 1 uzyskuje lub przysposabia

środki, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku, albo obu tym karom łącznie.

§ 3Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe określone w § 2 sprawca, który odstąpił

od jego dokonania, w szczególności zniszczył uzyskane lub przysposobione środki lub zapobiegł skorzystaniu z nich w przyszłości.

§ 4W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 68

§ 1Kto nie dopełnia obowiązku oznaczania wyrobów akcyzowych lub opakowań z tymi wyrobami

znakami akcyzy w razie:

§ 2W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 3Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto, będąc posiadaczem wyrobów określonych

w § 1 pkt 2, nie sporządza ich spisu i nie przedstawia w terminie do potwierdzenia właściwemu organowi.

Art. 69

§ 1Kto bez przeprowadzenia urzędowego sprawdzenia podejmuje czynności bezpośrednio związane

z produkcją, importem lub obrotem wyrobami akcyzowymi lub opakowań z tymi wyrobami, a także z ich oznaczaniem znakami akcyzy, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2Producent, który podaje nieprawdziwe dane o rodzaju, ilości lub jakości wyprodukowanego

wyrobu akcyzowego lub opakowań z tym wyrobem, podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych.

§ 3

Kto wbrew przepisom usuwa wyrób akcyzowy lub opakowania z tym wyrobem z miejsca produkcji, przerobu, zużycia, przechowywania lub podczas przewozu, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 4

Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 2 lub 3 jest karalne.

Art. 70

§ 1

Kto wbrew przepisom zbywa lub w inny sposób przekazuje znaki akcyzy osobie nieuprawnionej, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Tej samej karze podlega, kto w celu użycia lub puszczenia w obieg nabywa lub w inny

sposób przyjmuje znaki akcyzy od osoby nieuprawnionej lub usuwa je z wyrobu akcyzowego lub z opakowania z tym wyrobem w celu ponownego ich użycia lub puszczenia w obieg.

§ 3

Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne.

§ 4Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto, nie będąc do tego uprawnionym, posiada

lub przechowuje znaki akcyzy.

§ 5W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1, 2 i 4

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 71Kto przez rażące naruszenie przepisów dotyczących przewozu lub przechowywania znaków

akcyzy naraża je na bezpośrednie niebezpieczeństwo kradzieży, zniszczenia, uszkodzenia lub zgubienia, podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych.

Art. 72Kto wbrew obowiązkowi nie rozlicza się w terminie z właściwym organem ze stanu zużycia

znaków akcyzy, w szczególności nie zwraca znaków niewykorzystanych, uszkodzonych lub nieważnych, podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych.

Art. 73

§ 1Kto, w użyciu wyrobu akcyzowego, zmienia cel, przeznaczenie lub nie zachowuje innego

warunku, od którego ustawa uzależnia zwolnienie towaru w całości lub w części od obowiązku oznaczania znakami akcyzy, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2Jeżeli niepobrany podatek akcyzowy nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 74

§ 1Producent, importer lub inny podmiot, który wbrew obowiązkowi nie prowadzi ewidencji

znaków akcyzy, podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 2Tej samej karze podlega producent lub importer, który wbrew obowiązkowi nie prowadzi

ewidencji rodzaju, ilości i wartości wyrobów lub opakowań z tymi wyrobami wydanych lub sprowadzonych bez oznaczenia znakami akcyzy.

§ 3

Kto ewidencje określone w § 1 lub 2 prowadzi nierzetelnie, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 4W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-3

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 5Karze określonej w § 4 podlega także ten, kto ewidencje, o których mowa w § 1 lub

2, prowadzi wadliwie.

Art. 75

§ 1Producent, który nie dopełnia obowiązku sporządzenia raportu dziennego, zawierającego

dzienną liczbę zużytych lub uszkodzonych znaków akcyzy, podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 2Tej samej karze podlega importer, który nie dopełnia obowiązku uzyskania od producenta

zagranicznego odpowiedniego rozliczenia z przekazanych mu znaków akcyzy.

Art. 76

§ 1Kto przez wprowadzenie w błąd uprawnionego organu naraża Skarb Państwa lub jednostkę

samorządu terytorialnego na bezpodstawny zwrot podatkowej należności publicznoprawnej, w szczególności podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego, zwrot nadpłaty lub jej zaliczenie na poczet zaległości podatkowej lub bieżących albo przyszłych zobowiązań podatkowych, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Jeżeli kwota bezpodstawnie żądana jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli kwota bezpodstawnie żądana nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 77

§ 1Płatnik lub inkasent, który pobranego podatku nie wpłaca w terminie na rachunek właściwego

organu, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Jeżeli kwota niewpłaconego podatku jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli kwota niewpłaconego podatku nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 4Wobec sprawcy czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2, który przed wszczęciem postępowania

w sprawie o przestępstwo skarbowe wpłacił w całości pobrany podatek na rachunek właściwego organu, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.

§ 5Wobec sprawcy czynu zabronionego określonego w § 3, który przed wszczęciem postępowania

w sprawie o wykroczenie skarbowe wpłacił w całości pobrany podatek na rachunek właściwego organu, sąd może odstąpić od wymierzenia kary.

Art. 78

§ 1

Płatnik, który nie pobiera podatku albo pobiera go w kwocie niższej od należnej, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Jeżeli kwota uszczuplonego podatku jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli kwota uszczuplonego podatku nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 79Płatnik lub inkasent, który nie wyznacza w wymaganym terminie osoby, do której obowiązków

należy obliczanie i pobieranie podatków oraz terminowe wpłacanie organowi podatkowemu pobranych kwot, lub nie zgłasza właściwemu miejscowo organowi podatkowemu wymaganych danych tych osób, podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 80

§ 1Kto wbrew obowiązkowi nie składa w terminie właściwemu organowi wymaganej informacji

podatkowej, podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.

§ 2Płatnik, który wbrew obowiązkowi nie składa w terminie podatnikowi lub właściwemu

organowi wymaganej informacji podatkowej, podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli informację określoną w § 1 lub 2 złożono nieprawdziwą, sprawca

podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 4W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-3

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 81

§ 1Podatnik lub płatnik, który wbrew obowiązkowi:

§ 2Tej samej karze podlega także ten podatnik, który wbrew obowiązkowi nie składa płatnikowi

dostarczonego przez niego formularza zgłoszenia identyfikacyjnego.

Art. 82

§ 1Kto naraża finanse publiczne na uszczuplenie poprzez nienależną wypłatę, pobranie

lub niezgodne z przeznaczeniem wykorzystanie dotacji lub subwencji, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2Jeżeli wypłata lub pobranie nienależnej, nadmiernej lub wykorzystanej niezgodnie z

przeznaczeniem dotacji lub subwencji nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 3Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto popełnia nieumyślnie czyn zabroniony

określony w § 1 lub 2.

Art. 83Kto osobie uprawnionej do przeprowadzenia czynności sprawdzających, kontroli podatkowej

lub skarbowej udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności służbowej, w szczególności kto wbrew żądaniu tej osoby odmawia okazania księgi lub księgę taką niszczy, uszkadza, czyni bezużyteczną, ukrywa lub usuwa, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

Art. 84

§ 1Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w

działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza, chociażby nieumyślnie, do dokonania czynu zabronionego określonego w tym rozdziale, podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego albo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru należy do ich znamion.

Rozdział 7

Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obowiązkom celnym oraz zasadom obrotu z zagranicą towarami i usługami

Art. 85

§ 1Kto wyłudza pozwolenie, koncesję lub inny podobny dokument, dotyczący warunków obrotu

z zagranicą towarami lub usługami, regulowany przez ustawy, o których mowa w art.

53 § 32 lub 33, przez podstępne wprowadzenie w błąd organu uprawnionego do wydania takich dokumentów, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku, albo obu tym karom łącznie.

§ 2

Tej samej karze podlega, kto używa dokumentu uzyskanego w sposób określony w § 1.

§ 3

Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne.

§ 4W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 86

§ 1Kto, nie dopełniając ciążącego na nim obowiązku celnego, przywozi z zagranicy lub

wywozi za granicę towar bez jego przedstawienia organowi celnemu lub zgłoszenia celnego, przez co naraża Skarb Państwa na uszczuplenie należności celnej, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2

Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli przemyt celny dotyczy towaru w obrocie z zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa.

§ 3Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru w obrocie

z zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa, jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 4Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru w obrocie

z zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 5Karze określonej w § 4 podlega także ten, kto popełnia nieumyślnie czyn zabroniony

określony w § 1-4.

Art. 87

§ 1Kto przez wprowadzenie w błąd organu uprawnionego do kontroli celnej naraża Skarb

Państwa na uszczuplenie należności celnej, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli oszustwo celne dotyczy towaru lub usługi w

obrocie z zagranicą, co do których istnieje reglamentacja pozataryfowa.

§ 3Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru lub usługi

w obrocie z zagranicą, co do których istnieje reglamentacja pozataryfowa, jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 4Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru lub usługi

w obrocie z zagranicą, co do których istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 88

§ 1Kto, będąc uprawnionym do korzystania z procedury odprawy czasowej towaru objętego

tą procedurą na podstawie zgłoszenia dokonanego w formie ustnej, nie dokonuje jego powrotnego wywozu lub nie podejmuje czynności w celu nadania temu towarowi nowego przeznaczenia celnego, przez co naraża Skarb Państwa na uszczuplenie należności celnej, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli czyn zabroniony dotyczy towaru w obrocie z

zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa.

§ 3Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru w obrocie

z zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 89

§ 1Kto w użyciu towaru zmienia cel, przeznaczenie lub nie zachowuje innego warunku, od

którego ustawa uzależnia zwolnienie towaru w całości lub w części od należności celnej, w szczególności od cła, albo zastosowanie zerowej, obniżonej lub preferencyjnej stawki celnej, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli czyn zabroniony dotyczy towaru lub usługi

w obrocie z zagranicą, które zwolniono od reglamentacji pozataryfowej.

§ 3

Jeżeli niepobrana należność celna lub wartość towaru lub usługi w obrocie z zagranicą, które zwolniono od reglamentacji pozataryfowej, nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 90

§ 1

Kto usuwa towar lub środek przewozowy spod dozoru celnego, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2

Kto bez zgody uprawnionego organu usuwa, niszczy lub uszkadza zamknięcie celne, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 91

§ 1Kto nabywa, przechowuje lub przewozi towar stanowiący przedmiot czynu zabronionego

określonego w art. 86-90 § 1, lub pomaga w jego zbyciu albo ten towar przyjmuje lub pomaga w jego ukryciu, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Kto nabywa, przechowuje lub przewozi towar, o którym na podstawie towarzyszących okoliczności

powinien i może przypuszczać, że stanowi przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 86-90 § 1, lub pomaga w jego zbyciu albo ten towar przyjmuje lub pomaga w jego ukryciu, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli kwota należności celnej lub wartość towaru w obrocie z zagranicą, co do którego

istnieje reglamentacja pozataryfowa, jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 4Jeżeli kwota należności celnej lub wartość towaru w obrocie z zagranicą, co do którego

istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 92

§ 1Kto przez wprowadzenie w błąd organu celnego naraża Skarb Państwa na bezpodstawny

zwrot należności celnej lub umorzenie należności celnej należnej do zapłacenia, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Jeżeli kwota bezpodstawnie żądana lub umorzona jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli kwota bezpodstawnie żądana lub umorzona nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 93

§ 1Kto rażąco narusza przepisy w zakresie warunków prowadzenia agencji celnej, w szczególności

nierzetelnie lub wadliwie wykonuje czynności, do których została upoważniona agencja celna, podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych.

§ 2

Kto rażąco narusza przepisy prawa celnego w zakresie warunków działalności wolnego obszaru celnego, składu wolnocłowego lub składu celnego, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 3Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto rażąco narusza przepisy w zakresie warunków

prowadzenia magazynu celnego.

Art. 94

§ 1Kto wbrew obowiązkowi nie udziela ustnych lub pisemnych wyjaśnień mających znaczenie

dla kontroli celnej lub nie udostępnia wymaganych dokumentów dotyczących obrotu z zagranicą towarami lub usługami, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2Tej samej karze podlega ten, kto w inny sposób osobie uprawnionej do przeprowadzania

czynności kontrolnych lub dozoru celnego udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności służbowej, w szczególności kto odmawia wykonania czynności przygotowawczych do kontroli celnej lub nie dopełnia obowiązku niezwłocznego dostarczenia towaru do miejsca wskazanego przez organ celny.

Art. 95

§ 1

Kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje dokumentów mających znaczenie dla kontroli celnej, podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 2W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 96

§ 1Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w

działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza, chociażby nieumyślnie, do dokonania czynu zabronionego określonego w tym rozdziale, podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego albo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru należy do ich znamion.

Rozdział 8

Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obrotowi dewizowemu

Art. 97

§ 1Kto wyłudza zezwolenie dewizowe przez podstępne wprowadzenie w błąd organu uprawnionego

do udzielania takich zezwoleń, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku, albo obu tym karom łącznie.

§ 2

Tej samej karze podlega, kto używa dokumentu uzyskanego w sposób określony w § 1.

§ 3

Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne.

§ 4W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 98

§ 1Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom dokonuje obrotu

kapitałowego, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2Jeżeli obrót kapitałowy, o którym mowa w § 1, dotyczy transferu wartości dewizowych

lub krajowych środków płatniczych, sprawca podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

§ 3Jeżeli wartość przedmiotu transferu, o którym mowa w § 2, jest mała, sprawca

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 4Jeżeli wartość przedmiotu obrotu kapitałowego, o którym mowa w § 1 lub 2, nie przekracza

ustawowego progu, sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 99

§ 1Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom dokonuje

rozporządzenia wierzytelnością od nierezydenta w sposób uniemożliwiający w terminie jej wymagalności niezwłoczny transfer z zagranicy zagranicznych lub krajowych środków płatniczych, będących przedmiotem świadczenia tej wierzytelności, podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych.

§ 2Jeżeli wartość przedmiotu obrotu nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 100

§ 1Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom dysponuje

wartościami dewizowymi lub krajowymi środkami płatniczymi posiadanymi za granicą w sposób niezapewniający ich niezwłocznego transferu z zagranicy, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2Tej samej karze podlega rezydent, będący osobą fizyczną, który bez wymaganego zezwolenia

dewizowego albo wbrew jego warunkom dysponuje wartościami dewizowymi uzyskanymi w czasie pobytu za granicą w sposób niezapewniający ich transferu z zagranicy w wymaganym terminie.

§ 3Jeżeli kwota wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych, o których mowa

w § 1 lub 2, nie przekracza ustawowego progu, sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 101

§ 1Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom dokonuje

płatności lub ją przyjmuje lub dokonuje transferu w obrocie dewizowym bez pośrednictwa uprawnionego banku, podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych.

§ 2Tej samej karze podlega rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo

wbrew jego warunkom dokonuje inwestycji portfelowych bez pośrednictwa uprawnionego podmiotu prowadzącego działalność maklerską.

§ 3Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1 lub 2, nie przekracza ustawowego

progu, sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 102

§ 1Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom wyraża zobowiązanie

pieniężne w obrocie dewizowym z zagranicą w inny sposób niż w walucie polskiej lub w walucie wymienialnej, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2Tej samej karze podlega ten, kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego

warunkom w obrocie dewizowym z zagranicą dokonuje płatności w inny sposób niż w krajowych środkach płatniczych, w walucie wymienialnej lub w dewizach płatnych w takiej walucie.

§ 3Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1 lub 2, nie przekracza ustawowego

progu, sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 103

§ 1Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom prowadzi

działalność kantorową, podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2Tej samej karze podlega rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo

wbrew jego warunkom sprzedaje rezydentowi lub kupuje od rezydenta wartości dewizowe.

Art. 104

§ 1Kto wbrew obowiązkowi nie udziela ustnych lub pisemnych wyjaśnień lub nie udostępnia

wymaganych dokumentów w sprawach objętych kontrolą dewizową, podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi nie zgłasza i na żądanie uprawnionego

organu nie przedstawia do kontroli dewizowej wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych, będących przedmiotem transferu.

§ 3Tej samej karze podlega także ten, kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje wymaganych

dokumentów, mających znaczenie dla kontroli dewizowej.

Art. 105

§ 1Kto, uczestnicząc w obrocie dewizowym z zagranicą, nie dopełnia obowiązku przekazania

Narodowemu Bankowi Polskiemu danych niezbędnych do sporządzenia bilansu płatniczego oraz bilansów należności i zobowiązań zagranicznych państwa, podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.

§ 2Tej samej karze podlega rezydent, który wbrew obowiązkowi nie zgłasza Narodowemu Bankowi

Polskiemu mienia posiadanego za granicą lub nabytego w obrocie dewizowym z zagranicą.

§ 3Tej samej karze podlega nierezydent, który wbrew obowiązkowi nie zgłasza Narodowemu

Bankowi Polskiemu mienia posiadanego w kraju lub nabytego w obrocie dewizowym z zagranicą.

§ 4Karze przewidzianej w § 1 podlega, kto wbrew obowiązkowi nie zgłasza utraty mienia

określonego w § 2 lub 3.

Art. 106

§ 1Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w

działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza, chociażby nieumyślnie, do dokonania czynu zabronionego określonego w tym rozdziale, podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego albo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru należy do ich znamion.

Rozdział 9

Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko organizacji gier losowych i zakładów wzajemnych

Art. 107

§ 1Kto wbrew przepisom ustawy, regulaminu lub warunkom zezwolenia urządza lub prowadzi

grę losową lub zakład wzajemny, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Tej samej karze podlega, kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uczestniczy w

zagranicznej grze losowej lub zagranicznym zakładzie wzajemnym.

§ 3Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej z organizowania zbiorowego uczestnictwa w grze losowej lub zakładzie wzajemnym, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie.

§ 4W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 108

§ 1Kto bez wymaganego zezwolenia albo wbrew jego warunkom urządza lub prowadzi loterię

fantową, grę bingo fantowe, loterię promocyjną lub grę w automatach losowych, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2Jeżeli nadwyżka z loterii fantowej lub gry bingo fantowe była przeznaczona na cel

społeczny, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.

Art. 109Kto uczestniczy w grze losowej lub zakładzie wzajemnym urządzonym lub prowadzonym

bez wymaganego zezwolenia albo wbrew jego warunkom, podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.

Art. 110Kto, nie będąc do tego uprawnionym, z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej trudni

się sprzedażą losów lub innych dowodów udziału w grze losowej lub zakładzie wzajemnym, podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych albo karze ograniczenia wolności, albo obu tym karom łącznie.

Art. 111

§ 1Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w

działalności danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza, chociażby nieumyślnie, do dokonania czynu zabronionego określonego w tym rozdziale, podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego albo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru należy do ich znamion.

Rozdział 10

Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko prywatyzacji mienia skarbu państwa

Art. 112

§ 1Kto składa fałszywe oświadczenie w celu wyłudzenia od Skarbu Państwa powszechnego

świadectwa udziałowego, nieodpłatnie zbywanych akcji spółek należących do Skarbu Państwa, bonu prywatyzacyjnego, świadectwa udziałowego funduszu przemysłowego lub innego świadczenia określonego w przepisach o prywatyzacji mienia Skarbu Państwa, do którego otrzymania nie jest uprawniony, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku, albo obu tym karom łącznie.

§ 2W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Tytuł II Postępowanie w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe

Dział I

Przepisy wstępne

Rozdział 11

Przepisy ogólne

Art. 113

§ 1W postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe stosuje się

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, jeżeli przepisy niniejszego kodeksu nie stanowią inaczej.

§ 2

Nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania karnego dotyczących pokrzywdzonego oraz przepisów postępowania w sprawach o wykroczenia.

§ 3W postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbowe nie stosuje się przepisów:

Art. 114

§ 1Przepisy kodeksu mają ponadto na celu takie ukształtowanie postępowania w sprawach

o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, aby osiągnięte zostały cele tego postępowania w zakresie wyrównania uszczerbku finansowego Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, spowodowanego takim czynem zabronionym.

§ 2Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany także pouczyć sprawcę o przysługujących

mu uprawnieniach w razie wyrównania uszczerbku finansowego Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

Art. 115

§ 1W sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe orzekają sądy powszechne

albo sądy wojskowe.

§ 2Sąd rejonowy orzeka w pierwszej instancji, z wyjątkiem spraw przekazanych ustawą do

właściwości innego sądu.

§ 3W sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych w pierwszej instancji orzeka:

Art. 116

§ 1Orzecznictwu wojskowego sądu garnizonowego podlegają także sprawy o wykroczenia skarbowe

popełnione przez osoby, o których mowa w art. 53 § 36, co nie wyklucza odpowiedzialności dyscyplinarnej. Właściwy dowódca zawiadamia niezwłocznie prokuratora wojskowego albo wojskowy sąd garnizonowy o wynikach postępowania dyscyplinarnego i zastosowanych karach dyscyplinarnych. Sprawy o wykroczenia skarbowe nie przestają podlegać orzecznictwu wojskowego sądu garnizonowego mimo zwolnienia żołnierza z czynnej służby wojskowej.

§ 2Przepis § 1 nie wyłącza w stosunku do żołnierzy w czynnej służbie wojskowej postępowania

mandatowego na zasadach i w trybie określonym w niniejszym kodeksie, z tym że w razie odmowy przyjęcia mandatu karnego lub nieuiszczenia w terminie grzywny wymierzonej w drodze mandatu - właściwy do rozpoznania sprawy jest wojskowy sąd garnizonowy.

§ 3O popełnieniu przez żołnierza w czynnej służbie wojskowej wykroczenia skarbowego zawiadamia

się prokuratora wojskowego. Dotyczy to również wypadku przewidzianego w § 2, ale tylko w razie odmowy przyjęcia mandatu karnego lub nieuiszczenia w terminie grzywny wymierzonej w drodze mandatu.

§ 4Wojskowy sąd garnizonowy może odmówić wszczęcia postępowania w sprawie o wykroczenie

skarbowe, a wszczęte umorzyć i sprawę przekazać właściwemu dowódcy z wnioskiem o wymierzenie kary przewidzianej w wojskowych przepisach dyscyplinarnych, jeżeli uzna to za wystarczającą reakcję na wykroczenie skarbowe. Przed wniesieniem aktu oskarżenia uprawnienie to przysługuje prokuratorowi wojskowemu; zażalenie na postanowienie prokuratora rozpoznaje wojskowy sąd garnizonowy.

§ 5Jeżeli przepisy § 1-4 nie stanowią inaczej, postępowanie w sprawach o wykroczenia

skarbowe odbywa się według przepisów niniejszego kodeksu, mających zastosowanie w sprawach karnych podlegających orzecznictwu sądów wojskowych, które stosuje się odpowiednio; w szczególności, w sprawach o wykroczenia skarbowe stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego o postępowaniu uproszczonym, z wyjątkiem art. 469-471 oraz 483.

Art. 117

§ 1Postępowania uproszczonego nie stosuje się także w razie popełnienia przestępstwa

skarbowego w warunkach określonych w art. 37 § 1 lub art. 38 § 2.

§ 2

W sprawach o wykroczenia skarbowe stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego o postępowaniu nakazowym i uproszczonym.

§ 3W wypadkach wskazanych w kodeksie i na zasadach w nim określonych upoważniony organ

dochodzenia lub jego przedstawiciel może wymierzać za wykroczenia skarbowe karę grzywny w drodze mandatu karnego.

§ 4

Orzekanie następuje także w postępowaniu w stosunku do nieobecnych.

Art. 118

§ 1Organami dochodzenia w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe są:

§ 2

Organem dochodzenia w sprawach o przestępstwa skarbowe jest także Urząd Ochrony Państwa.

§ 3Czynności procesowe organów, o których mowa w § 1 i 2, wykonują upoważnieni przedstawiciele

tych organów.

Art. 119

§ 1Interwenient roszczący sobie prawo do przedmiotów podlegających przepadkowi może dochodzić

swych roszczeń w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.

§ 2W razie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, co do których podmiot określony

w § 1 nie zgłosił interwencji we właściwym czasie bez własnej winy, odpowiedzialność Skarbu Państwa ocenia się według przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu.

§ 3Roszczenie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia wygasa, jeżeli powództwa nie wytoczono

w terminie 3 miesięcy, licząc od dnia, w którym powód dowiedział się o prawomocnym orzeczeniu przepadku przedmiotów, nie później jednak niż przed upływem 2 lat od daty uprawomocnienia się tego orzeczenia.

Rozdział 12

Strony

Art. 120

§ 1

W postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe stronami są: oskarżyciel publiczny, oskarżony, podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej oraz interwenient.

§ 2

W postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbowe stronami są: oskarżyciel publiczny, oskarżony oraz interwenient.

§ 3

Interwenientowi w toku całego postępowania przysługują uprawnienia w granicach interwencji.

Art. 121

§ 1Oprócz prokuratora, oskarżycielem publicznym przed sądem jest organ, który wnosi i

popiera akt oskarżenia.

§ 2Organy dochodzenia wskazane w art. 133 § 1 i art. 134 § 1 mają w sprawach o wykroczenia

skarbowe uprawnienia do sporządzania i wnoszenia aktu oskarżenia oraz do popierania go przed sądem, a także do występowania w toku całego postępowania, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia.

§ 3Oskarżycielem publicznym w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia

skarbowe przed wojskowym sądem garnizonowym lub w sprawach o przestępstwa skarbowe przed wojskowym sądem okręgowym jest wyłącznie prokurator wojskowy.

Art. 122

§ 1W sprawach, w których finansowy organ dochodzenia prowadzi dochodzenie, a następnie

wnosi i popiera akt oskarżenia przed sądem:

192 § 2, art. 215, 218 § 1 zdanie pierwsze, art. 231 § 1, art. 281, 282 § 1 pkt 1, art. 288 § 1, art. 290 § 1, art. 298 § 1, art. 299 § 3, art. 308 § 1 i 3, art. 317 § 2, art. 323 § 1 i 3, art. 324, art. 327 § 1 i 3, art. 330 § 1 i 2, art. 331 § 1, art. 333 § 2, art. 336 § 1 i 3, art. 339 § 1 pkt 1 i 3, § 3 pkt 4 i § 5, art. 340 § 2, art. 341 § 2, art. 342 § 4, art. 345 § 1 i 2, art. 354, art. 359 pkt 1, art.

380, art. 387 § 2, art. 397 § 1, art. 446 § 2, art. 448, 450 § 1, art. 461 § 1, art.

505 § 1, art. 526 § 2, art. 545 § 2, art. 570, 571 § 2 oraz art. 618 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania karnego rozumie się także „finansowy organ dochodzenia”,

§ 2

Finansowy organ dochodzenia może wystąpić z wnioskiem do prokuratora o podjęcie czynności, o których mowa w art. 73 § 2 i 3, art. 180 § 1, art. 202 § 1, art. 203 § 2, art. 214 § 8, art. 218 § 1 zdanie drugie, art. 220 § 1, art. 237 § 1 i 2, art. 247 § 1, art. 250 § 2-4, art.

263 § 2, art. 270 § 1 oraz art. 293 § 1 Kodeksu postępowania karnego. Jeżeli w wypadku, o którym mowa w art. 250 § 2 i 3 Kodeksu postępowania karnego, sąd zastosował tymczasowe aresztowanie, prokurator z mocy prawa obejmuje dochodzenie nadzorem.

§ 3Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w razie przejęcia sprawy przez prokuratora do swego

prowadzenia.

Art. 123

§ 1Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej i interwenient mogą ustanowić

pełnomocnika. Pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny.

§ 2Za podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej i interwenienta, którzy nie

są osobami fizycznymi, czynności procesowych może dokonać także organ uprawniony do działania w ich imieniu.

§ 3

W sprawach o wykroczenia skarbowe interwenient może mieć tylko jednego pełnomocnika.

Art. 124

§ 1

Pociągnięcie podmiotu do odpowiedzialności posiłkowej następuje w formie postanowienia.

§ 2Postanowienie, o którym mowa w § 1, wydaje w postępowaniu przygotowawczym organ prowadzący

to postępowanie, a po wniesieniu aktu oskarżenia - sąd.

§ 3

Postanowienie zawiera wskazanie oskarżonego, zarzucanego mu przestępstwa skarbowego, kwalifikacji prawnej, podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej oraz podstaw pociągnięcia podmiotu do odpowiedzialności posiłkowej.

§ 4

Zmiana lub uzupełnienie postanowienia, o którym mowa w § 1, następuje w formie postanowienia.

W razie braku podstaw do pociągnięcia podmiotu do odpowiedzialności posiłkowej zmiana ta może polegać także na uchyleniu wydanego poprzednio postanowienia.

Art. 125

§ 1Do podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej oraz jego pełnomocnika stosuje

się odpowiednio dotyczące podejrzanego, oskarżonego i obrońcy przepisy: art. 72, 74 § 1, art. 75-79, 81, 84-86, 157 § 1 i 2, art. 174-176, 182, 185, 186, 300, 301, 315 § 1, art. 316, 321, 323 § 2, art. 334 § 2, art. 337, 353 § 2, art. 386, 389 i 390, 431 § 2 i 3, art. 434-435, 440, 443, 453 § 3, art. 454 § 1, art. 455, 480, 482 § 1, art. 524 § 3, art. 540 § 2 i 3, art. 542 § 2, art. 545 § 1, art. 547 § 3, art. 548, 624 § 1, art. 627, 630, 632-633 oraz 636 § 1 Kodeksu postępowania karnego.

§ 2Od chwili wydania postanowienia, o którym mowa w art. 124 § 1, podmiot pociągnięty

do odpowiedzialności posiłkowej może być w tym charakterze wezwany do udziału w czynnościach procesowych.

§ 3Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej nie może być przesłuchany w charakterze

świadka.

Art. 126

§ 1Interwencja może być zgłoszona do chwili rozpoczęcia przewodu sądowego w pierwszej

instancji.

§ 2Jeżeli interwenient w zgłoszeniu nie podał miejsca swego zamieszkania, pobytu lub

siedziby, lub podał co do tego nieprawdziwe dane, zgłoszenie uważa się za niebyłe.

Art. 127

§ 1

Interwencję zgłasza się pisemnie albo ustnie do protokołu.

§ 2Jeżeli na podstawie danych zebranych w toku postępowania zostanie ustalony podmiot

spełniający warunki do zgłoszenia interwencji, należy go niezwłocznie zawiadomić o przysługującym uprawnieniu, chyba że nie można ustalić jego miejsca zamieszkania, pobytu lub siedziby.

§ 3

Jeżeli w toku postępowania zatrzymano przedmiot lub dokonano zajęcia albo zabezpieczenia, należy o tym niezwłocznie zawiadomić interwenienta.

§ 4

Odpis wniosku, o którym mowa w art. 323 § 3 Kodeksu postępowania karnego, doręcza się niezwłocznie interwenientowi.

Art. 128

§ 1

Do interwenienta oraz jego pełnomocnika stosuje się odpowiednio przepisy art. 232 § 3, art. 305 § 4, art. 315 § 1, art. 316 § 1, art. 318, 321, 323 § 2, art.

334 § 2, art. 343 § 2, art. 474 § 1, art. 475, 482 § 1 zdanie pierwsze, art. 549 oraz 550 § 2 Kodeksu postępowania karnego.

§ 2

Interwenient może być przesłuchany w charakterze świadka.

§ 3Nieusprawiedliwione niestawiennictwo na rozprawie prawidłowo zawiadomionego o terminie

interwenienta lub jego pełnomocnika nie jest przeszkodą do jej przeprowadzenia i wydania orzeczenia.

§ 4Jeżeli przepadek przedmiotów orzeczono postanowieniem o warunkowym umorzeniu postępowania

karnego, zażalenie przysługuje także interwenientowi.

§ 5

W razie nieuwzględnienia interwencji koszty wynikłe z jej zgłoszenia ponosi interwenient.

Rozdział 13

Zabezpieczenie majątkowe

Art. 129W wypadkach niecierpiących zwłoki organ dochodzenia może żądać od podmiotów wymienionych

w art. 218 § 1 Kodeksu postępowania karnego zatrzymania przesyłki, co do której istnieje podejrzenie, że zawiera przedmioty przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego. Zatrzymanie to trwa aż do czasu uzyskania zatwierdzenia przez prokuratora - nie dłużej jednak niż 7 dni.

Art. 130Przedmiot, co do którego powstaje wątpliwość, komu należy go wydać, można złożyć do

depozytu także we właściwym miejscowo finansowym organie dochodzenia.

Art. 131

§ 1W razie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego zabezpieczyć

można także ściągnięcie równowartości pieniężnej przedmiotów podlegających przepadkowi oraz uiszczenie należności publicznoprawnej uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie.

§ 2Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zabezpieczenia grożącego przepadku osiągniętych

korzyści majątkowych.

§ 3Wykonanie kary grzywny oraz ściągnięcie równowartości pieniężnej przedmiotów podlegających

przepadkowi można zabezpieczyć także na mieniu podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej.

§ 4Do zabezpieczenia grożącego przepadku osiągniętych korzyści majątkowych lub ściągnięcia

równowartości pieniężnej przedmiotów podlegających przepadkowi stosuje się odpowiednio art. 292 § 2 Kodeksu postępowania karnego.

Art. 132Zabezpieczenie majątkowe, o którym mowa w art. 131, upada, jeżeli nie zostanie prawomocnie

orzeczony przepadek osiągniętych korzyści majątkowych lub ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów. Zabezpieczenie należności publicznoprawnych uszczuplonych lub narażonych na uszczuplenie upada, jeżeli w ciągu 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie nie zostanie wszczęta egzekucja dla ściągnięcia tych należności.

Rozdział 14

Właściwość organów dochodzenia

Art. 133

§ 1Dochodzenie prowadzą:

§ 2Organy, o których mowa w § 1, mogą wszcząć dochodzenie w sprawach o przestępstwa skarbowe

i wykroczenia skarbowe nie należące do ich właściwości; po zabezpieczeniu dowodów przekazują sprawę do dalszego prowadzenia właściwemu organowi.

Art. 134

§ 1Dochodzenie prowadzą także:

§ 2Organy określone w § 1 pkt 1-3 zawiadamiają niezwłocznie o prowadzeniu dochodzenia

właściwe finansowe organy dochodzenia przez przesłanie odpisu postanowienia o jego wszczęciu, chyba że ograniczą swoje czynności do zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego oraz przekazania sprawy do dalszego prowadzenia tym organom.

§ 3Organ określony w § 1 pkt 4 o wszczęciu dochodzenia zawiadamia niezwłocznie właściwą

prokuraturę wojskową.

§ 4W razie zgłoszenia przez sprawcę czynu zabronionego wniosku o zezwolenie na dobrowolne

poddanie się odpowiedzialności, przekazanie sprawy właściwemu finansowemu organowi dochodzenia jest obowiązkowe.

§ 5Przepisy § 1, 2 i 4 stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy organ określony w § 1 pkt

1-3 jest właściwy do prowadzenia dochodzenia w sprawie o czyn zabroniony będący przestępstwem określonym w przepisach karnych innej ustawy, który wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego.

Art. 135

§ 1

W wypadku gdy sprawcy zarzucono kilka przestępstw skarbowych albo wykroczeń skarbowych, względnie gdy zachodzi zbieg przepisów określony w art. 7 § 1, a sprawy należą do właściwości różnych organów dochodzenia, właściwy jest organ, który pierwszy wszczął postępowanie.

§ 2Jeżeli sprawcy zarzucono przestępstwo skarbowe i wykroczenie skarbowe, a sprawy należą

do właściwości różnych finansowych organów dochodzenia, właściwy jest organ, który wszczął postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe.

§ 3Jeżeli sprawa o przestępstwo skarbowe i wykroczenie skarbowe należy do właściwości

finansowych i niefinansowych organów dochodzenia, postępowanie prowadzi finansowy organ dochodzenia, chyba że dochodzenie prowadzi Żandarmeria Wojskowa.

§ 4Spór o właściwość między finansowymi organami dochodzenia rozstrzyga minister właściwy

do spraw finansów publicznych. Jeżeli spór wszczyna niefinansowy organ dochodzenia, rozstrzyga go prokurator.

§ 5W czasie trwania sporu o właściwość każdy z organów dochodzenia dokonuje czynności

niecierpiących zwłoki.

Dział II

Pociągnięcie do odpowiedzialności za zgodą sprawcy

Rozdział 15

Postępowanie mandatowe

Art. 136

§ 1Postępowanie mandatowe prowadzi finansowy organ dochodzenia, a niefinansowe organy

dochodzenia, gdy przepis szczególny tak stanowi.

§ 2Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i sposób wydawania

funkcjonariuszom finansowych organów dochodzenia i niefinansowych organów dochodzenia upoważnienia do wymierzania kary grzywny w drodze mandatu karnego za wykroczenia skarbowe oraz szczegółowe zasady ich wymierzania i sposób uiszczania.

Art. 137

§ 1W postępowaniu mandatowym, jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, organ dochodzenia lub

jego przedstawiciel upoważniony do wymierzania kary grzywny w drodze mandatu karnego może ją wymierzyć jedynie, gdy osoba sprawcy i okoliczności popełnienia wykroczenia skarbowego nie budzą wątpliwości, a nie zachodzi potrzeba orzeczenia kary surowszej od tej, która jest przewidziana w art. 48 § 2.

§ 2Postępowania mandatowego nie stosuje się, jeżeli:

§ 3Warunkiem wymierzenia kary grzywny w drodze mandatu karnego jest wyrażenie przez sprawcę

wykroczenia skarbowego zgody na przyjęcie mandatu.

§ 4Upoważniony organ dochodzenia lub jego przedstawiciel, wymierzając karę grzywny w

drodze mandatu karnego, obowiązany jest określić wykroczenie skarbowe zarzucane sprawcy oraz pouczyć go o prawie odmowy przyjęcia mandatu i o skutkach prawnych takiej odmowy.

Art. 138

§ 1W postępowaniu mandatowym można wymierzyć karę grzywny w drodze mandatu karnego:

§ 2Mandatem karnym, o którym mowa w § 1 pkt 1, może być wymierzona kara grzywny wobec

osób czasowo tylko przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do osób stale przebywających na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, które czasowo opuszczają to terytorium.

§ 4Mandat karny, o którym mowa w § 1 pkt 1, staje się prawomocny z chwilą uiszczenia

kary grzywny organowi dochodzenia lub jego przedstawicielowi, który ją wymierzył, zaś mandat karny kredytowany - z chwilą pokwitowania jego odbioru przez ukaranego.

§ 5