Dziennik Ustaw Nr 40 Poz. 363 i 364 pokrycia opłat nie C1ązy na innych osobach lub instytucj ach z mocy szczególnych

ów prawnych. §

2. Prezydium gminnej rady narodowej miejs ca zamieszkania kobiety rodzącej, która korzystała z pomocy położniczej położnej gminnej, a w razie nieust ~lenia jego prezydium gminnej rady narodowej . <Jstatniego pobytu tej osoby - usiala istnienie okoliczności , uzasadniających zastosowanie zwolnień lub ulg od opłat, określonych w §§ 2 i
4. Należenie do spółdzielni rolniczo-produkcyjnych l§ 2 pkt 3) powinno być stwierdzone przez zarząd s.półdzielni. §
6. Zaległe opłaty za pomoc położniczą , udzieprzez położne gminne, podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie ,

ów o egzekucji administracyjnej świadczeń . pieniężnych, z wyjątki em należności Qd rodzeństwa kobiety, której udzielono p omocy położloną niczej; takie należności mogą być dochodzone tylko na drodze sądowej.

1. Podstc.wą do wykonywania egzekucji admini~ stracyjnej jest wykaz zaległych opłat ustalony przez o środe k zdrowia.
2. Za zaległe opłaty uważa się opłaty nie uiszczone w terminie 14-tu dni po dniu doręcze nia wezwania do ich uiszczenia. §
3. Opłaty poło ż ne gminne, za pomoc położniczą, udzielo ną przez w trybie wskazanym w § 8, podlegcją w całości umorzeniu na podstawie uchwały właściwej powiatowej rady narodowej . §
4. ogłoszenia. nie ściąga lne Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem Minister Zdrowia: w z. B. Kożusznik OBWIESZCZENIE MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI z dnia 2 września 1950 r. o ogłoszeniu jednolitego tekstu kodeksu Na podstawie art. 21 u stawy z dnia 20 lipca 1950 r. o zmianie przeplsow postępowania karnego (Dz. U. R. P. Nr 38, poz. 348) ogłaszam w załączniku do oh w ieszczenia n iniejszego jednolity tekst kodeksu postępowania karnego z dnia 19 marca 1928 r . (Dz. U. R. P. z 1949 r. Nr 33, poz. 243) z uwzględnieniem zmian, wynikających z

ów ogłoszonych przed dniem wydania jednolitego tekstu, i z zastosowaniem nowej, ciągłej numeracj i artykułów. Podany w załączniku do obwieszczenia ' niniejszego jednolity tekst kodeksu postępowania karnego nie obejmuje

u art. 562 w brzmieniu jednolitego postępowania karnego. tekstu (Dz. U . R. P. z 1949 r. Nr 33, poz. 243), który stanowi: "Art. 562. Rozporządzenie niniej sze wchodzi w ży­ cie równocz eśnie z

ami w pro w3:dz aj ący mi kodeks postępowania karnego z dnien l lipca 1929 roku" , Podany w załączniku do obwieszczenia tekst jednolity obowiązuje od dnia wej ś cia w życie u stawy .z dnia 20 lipca 1950 r. o zmian' z przep,sow postępowania karnego (Dz. U. R. P. Nr 38, poz. 348). Minister Sprawiedliwości: w z. T. Rek Załacznik do obwieszcz~mia Minisira' Spr "wiedEwo ~ci z dnia 2 września 1950 r. (poz. 364). KODEKS POSTĘPOWANIA Prze'p isy ogólne. KARNEGO. W razie nieujęcia oskarżoneg o lub jego w kraju, choroby psychicznej albo innej ciężkiej choroby uniemo ż liwiając e j prowadZenie sprav.'Y, po stępowa nie zawiesza się n a okres trwania przeszkody. W miarę potrzeby n ależy zebrać i zab ezpieczyć dowody. Art. 4. dłu ższe j ni eobecności Art. 1. Postępowanie w sprawach o prz estępstwa, do właściwości ' sądów powszechnych, odbywa się według przepi sów niniejszego k odeksu. Art. 2. § 1. Sąd wszczyna postępow anie na żądanie uprawnionego oskarży c i ela. § 2. Oskarżyciel p owinien wyjednać zezwolenie n a śc i gan ie o kreślo:1ej osoby, jeże li takiego zezwolenia wymaga szczególny p rzepi s ustawy. Art. 3. Nie w szczyna się postępowania, a wszczE;te umar7.a się, w razie: a ) bra ku znamion przestęp5iwa w czynie; zarzucanym oskarżonemu;

1. b)śmierci oskarżonego lub
2. c)innej okoliczności wyłączającej śdganie. należące Art. 5. § 1. O wszcz ęciu jak ró wnie ż o ukończe­ niu postępowania przeciv,,'ko osobom, pod l egającym publicznej wład zy dyscyplinarnej, a t Ll !;: ż e przeciwko u czniom i s ł u chaczem szk ó ł i zakł adów n aukowych, zawi adamia się wła ściwą wła dzę. § 2. P rzepis § 1 stosuje się równi e ż do ·wszystkich osób, zatrudnionych w. pań!;;twowych wł adz a c h, urzę­ dach, instytucjach i przedsiębi orstwach , w organizacjach i prz edsiębiorstwach spółdzielczych oraz .o rganizacjach społecznych. -49"ł Dziennik -Ustaw Nr 40 Art. 6. Sąd karny rozstrzyga samodzielnie wszelkie zagadnienia prawne, wynikające w toku postępowania, i nie jest związany orzeczeniem innego sądu lub urzędu. Art. 7. § 1. Władze państwowe, cywilne i wojskowe jako też przedsiębiorstwa państwowe i spółdzielcze oraz organizacje społeczne obowiązane są do udzielania pomocy sądowi i prokuraturze. § 2. W szczególności Milicja Obywatelska wykonywa w zakresie ścigania przestępstw polecenia sądu i prokuratora. § 3. Sąd lub prokurator może bezpośrednio zwracać się do władzy wojskowej o pomoc zbrojną. Art. 8. Wszystkie władze, powołańe do udziału w dochodzeniu i ściganiu przestępstw , mają obowiązek uwzględniania zarówno okoliczności przemawiających za oskarżonym, jak i przeciw niemu. Art. 9. ' Sędziowie orzekają na mocy przekonania opartego na swobodnej ocenie dowodów. KSIĘGA I. Sądy. Rozdział I. Zakres działania sądów. Art. 10. § 1. Sąd z urzędu rozstrzyga o swojej wła­ ściwości. § 2: Uznając swoją niewłaściwość sąd przekazuje sprawę komu należy. § 3. Na postanowienie w przedmiocie właściwości służy zażalenie. Art. 11. Orzeczenie wydane przez sąd powszecimy osoby, która w danej sprawie nie podlega orzecznictwu sądów powszechnych, jest z mocy pra,,',ra względem nieważne. Art. 12. § 1. Orzeczenie, wydane przez sąd niższego z obrazą

ów o właściwości rzeczowej, jest z mocy prawa nieważne; nie dotyczy ' to jednak orzec zeń w sprawach, dla których sąd wyższego rzędu stał się właściwym z mocy art. 24 §

1. §
2. Orzeczenie sądu wyższego rzędu, wydane w zakresie działania sądu niższego rzędu, nie jest z tego powodu nieważne. rzędu Art.
3. §
4. W wypadkach, przewidzianych wart. 11 i 12, nieważność stwierdza postanowieniem sąd bezpośrednio wyższy nad sądem, który wydał nieważne orzeczenie. § 2 .. Orzeczenie o nieważności sąd wydaje z własnej inicjatywy albo na wniosek stron. Art.
5. § L Stwierdzenie dopiero na rozprawie sprawa należy do właściwości sądu niższe­ go rzędu, nie wstrzymuje dalszego toku rozprawy. §'
6. Jeżeli jednak zajdzie potrzeba odroczenia rozprawy z innej przyczyny, sąd może przekazać sprawę głównej, że właściwemu sądowi. ~ Art.
7. Sąd powiatowy orze ~m we wszystkich sprawach w pierwszej instancji, jeżeli nie są one

em szczególnym przekazane innemu sądowi. Art. 16. Sąd powiatowy orzeka w składzie jednego i dwóch ławników, chyba że

szcz ~g61ny stanowi inaczej. sędzieg o Poz. 364 Art. 17. § 1. Sąd wojewódzki rozpoznaje w pierwszej instancji sprawy:

1. l)o przestępstwa umyślne, określone w rozdziałnch XVII-:--XIX i XXXIII oraz wart. 125 165-167 kodeksu karnego; 2) o przestępstwa, określone w rozdziale II oraz wart. 39 i 41 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o pr zestępstwach . szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa; 3) o zbrodnie, określone w dekrecie z dnia 31 sierpnia 1944 r. o wymiarze kary dla faszystowsko-hitlerowskich zbrodniarzy winnych zabójstw i znę­ cania się nad ludno ścią cywilną i jeńcami oraz dla zdrajców Narodu Polskiego; 4) o zbrodnie, określone w dekrecie z dnia 22 stycznia 1946 r. o odpowiedzialności za klęskę wrześnio. wą i faszyzację życia państwowego; 5)
2. a)o przestępstwa na szkodę Skarbu Państwa , instytucji praw a publicznego lub spółdzielni oraz na szkodę przedsiębiorstw, stanowiących wła­ sność bądź pozos tających pod zarząd em Pań­ stwa, instytucji prawa publicznego lub spół­ dzielni oraz
3. b)o inne przestępstwa jeżeli interesy gospodarcze Polski Ludowej zostały narażone na znaczną szkodę; 6) o inne przestępstwa, jeżeli prokurator ze względu na szczególne okoliczności sprawy wniesie akt oskarżenia do sądu wojewódzkiego; 7) o przestępstwa, które z mocy

u szczególneg o należą do właściwości sądu wojewódzkiego. §

1. Sąd wojewódzki może j ednak na wniosek prokuratora przekazać do rozpoznania sądowi powiatowemu sprawę o przestępstwo, wymienione w § 1, jeżeli u zna to za wskazane ze względu na okoliczności sprawy. §
2. Sąd wojewódzki rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń sądów powiatowych oraz orzeka w innych wypadkach przewidzianych w ustawie. Art.
3. §
4. Sąd wojewódzki orzeka w składzie jednego sędziego i dwóch ławników, chyba że

szczególny stanowi inaczej. §

1. Sąd wojewódzki rozpoznaj~ środki odwolawc7:e w składzie trzech sędziów. Art. -
2. §
3. Sąd Najwyższy rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń sądów wojewódzkich, wydanych w pierwszej instancji, oraz orzeka w innych wypadkach, przewidzianych w ustawie. §
4. Sąd Najwyższy orzeka w składzie trzech sę­ dziów, chyba że

szczególny stanowi inaczej. Art.

1. §
2. Właściwy miejscowo jest przede wszystkim sąd, w którego okręgu przestępstwo popeł­ niono. §
3. Jeżeli przestępstwo popełniono w okręgu kilku sądów, właściwy ' jest ten z nich, w którym najpierw wszczęto postępowanie. § '
4. Przestępstwo uważa się za popełnione w tym mieJSCU, gdzie wykonano działanie przestępne albo gdzie skutek przestępny nastąpił lub według ,zamiaru sprawcy miał nas tąpić. Art.
5. §
6. Jeżeli w chwili wszczęcia post ępowania można ustalić miejsca popełnienia przes tępstwa, właściwy jest sąd, w którego okręgu : a) przestępstwo wyszło na jaw; '-',: b) ujęto osobę podejrzaną; nie 'c) csoba podejrzana ri11eszl':'l znlc:i,nie cd t ego, w k tórym z t ych są,dów 498 n ajpi erw wszczęt o postępowani e . §
7. Jeżeli zachc dzą t rudności v.; p rzeprowc:dzen iu miejsca pope1nienia przestępstwa, właśchvy j est są d, w którego okrę g u osoba podejrzana p rzeb ywa. § 3.

§ 1ma odp

Dwiednie za stosowanie, j eżeli przestępstwo, podlegają ce orzecznictw u sądów polskich, popełniono za granic ą . p ost ępow an ia przed s ąd em Art.

1. Jeżeli w chwili ws zcz ęcia sprawy nie moż ­ w myśl art. 20 i 21, Sąd Najwyższy postanawia, który sąd ma sprawę rozpozna- na ustalić właściwości sądu wać. Art. 2.3 . Sąd właściwy dla sprawców przestępstwa jest również właśc i wy dla podże ga czy, pomocn ików oraz innych osób, których działanie przestępne pozostaje w ścisłym związku z działaniem sprawcy, jeż eli postępowanie przeciw nim toczy s i ę jednocześnie. Art.
2. §
3. Jeże li tę samą osobę oskarżono o kilka a sprawy należą do właściwości różnych sądów tego samego rzędu, właściwy jest sąd, w którym n ajpierw wszczęto postępowanie. §
4. J eżeli sprawy należą do właśc i wości sądów różn ego rz ę du , sprawę rozpoznaje sąd wyższeg o rzędu. przestępstw, Art.
5. §
6. Sąd właś ci wy w myśl art. 23 lub 24 d anego o skarżonego lub danego przest ępstwa, j eżeli uzna, że odrębne jej r ozpoznanie przyczyni się do uPI'oszczenia lub przy.tpieszenia postępowan ia . §
7. Vvylączo na sprawa przechodzi do sądu wła­ l:ciwezo w e dłu g zasad ogólnych. może wyłączyć sprawę wzglę d e m Art.
8. §
9. Je że liprz e cl "vko tej samej osobie z powodu kilku pr ze st ęp stw z apa dły prawon~ocne wyr oki skazujące w r óżnyc h s ą dach, a w pierwszej instancji rozpoz na wały sprawy s ądy tego samego rzędu, n a tenczas ten z t ych sądów , który" wyd'ł ł ostatni wyr e!: skazu jący , wydaje wyrok orzekający ka rę łączną. §
10. Przy zbie~u wyroków sądó "v r óżnego rzędu o karze ł ą cznej orzeka s ą d wyżs z ego rzędu. §
11. W razie zbiegu wyroków sF!du powszechnego i wojskowego, o k arze łącznej orzeka ten z tych' sądów, który wymierzył karę surowszą. Art.
12. §
13. Orzecznictwu polskich sądów karnych nie podlegają: al uwierzytelnieni w Polsce przedstawiciele dyplomatyczni państw obcych; b) personel dyplomatyczny przed.,tawicielstwa; c) członkowie rodzin osób, wymienionych pod lit. a) i b) ; d) personel kancelaryjny przedstawicielstwa; e) służba przedstawicieli, pos i adająca obywatel- stwo tego samego, co oni , państwa; f) inne osoby, korzystaj ące ~ prawa z akrajowośó na mocy ustaw, umów lub ustalonych zwyczajów międzynarodowych. § 2.

§ l nie ma zastosowania do obywateli polskich i nie stoi na przeszkodzie stosowaniu retorsji. § 3. Sądy porozumiewają się z osobami, wymienionymi w § l, za pośr ednictwem Ministr a Sprawiedll. ' wości . Art. 28. § l. O niewłaściwości miejscowej sąd może orzec z urzęd,u lub na wniosek strony do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego w pierwszej instancji. Poz. 364 § 2. Późniejsze podniesienie kwestii niewłaściwości m iejscowej sądu jest n iewa ż ne . Art. 29. § 1. Spory o w łaściwo ść m i ęd z y s ądami równorzędnymi rozstrzyga ost,{tecznie s ąd b ezpośre dni o przełożony n ad sąd em; któ ry pi erwszy w sz czął spór. § 2. Orzeczenie sqclu wyższ 2 g o w p rzedmiocie wła ­ ś ciwości wiąże sąd niższy , naw et należą cy d o innego okręgu . Art. 30. Jeżeli sąd wojskowy przekaż e sp rawę są­ dowi powszechnemu lub nie przyjmie sprawy p r zekazanej mu przez sąd powszechny, sprawę rozpoznaje s ą d powszechny w zakresie prawa karnego powSzechnego. Ar t. 31. W toku sporu o właściwość każdy z sądów spór wiodących jest obowiązany spełniać w swoim zakresie działania wszelkie czynności nie cierpiąl.'e zwłoki. Art. 32. Jeżeli większość świadków, których należy na rozprawę, mieszka poza okręg ie m sądu, w którym sprawa się toczy, a przy tym w znacznej odległości od tego s ądu, to sąd bezpośrednio przełożo­ ny nad sądem, w którym sprawa srę toczy, może przekazać sprawę sądowi, w którego okręgu mieszka więk­ wezwać szość świadków. Art. 33. Sąd Najwyższy moż e na wniosek prokuratora lub z inicjatywy sądu właściwego przeka zać sprawę innemu sądowi równorzędnemu, j eżeli ze względu na z abe zpiecz ~ nie prawidłowego wymiaru sprąwiedli­ WOS Cl zachodzi potrzeba wyjęcia spra'Ny spod rozpoznania sądu m iej scowo dla niej właściw e go. R o z d z i a ł II. Wyłączenie sędziego. Art. 34. § 1. Sędzia nie może b rać u działu w prow adzeniu sprawy:

1. a)jeże li sprawa dotyczy go bezpośrednio;
2. b)jeŻe li j est m a łżonki em osk arżyciela, pokrzywdzon ego, oskarżonego albo ich pełnomocnika lub ODror.Cy; w
3. c)jeżeli' jest krewnym lub powinowatym linii prostej b ez ograniczenia, a w linii b ocznej aż do stopnia między dziećmi rodzeństw a osób wymienionych pod lit
4. b), albo jeżeli jest związany z jedną z tych osób z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;
5. d)jeżeli w tej samej sprawie był pr zesłuchany jako świadek lub bie gły albo jeżeli był świadkiem czynu, o który sprawa się toczy; ,
6. e)jeżeli brał udział w .tej samej sprawie jako prokurator, obrońca albo jako pełnomocnik oskarżyciela lub powoda cywilnego;
7. f)jeż eli w tej samej&-prawie prowadził śledztwo;
8. g)jeżeli w niższej instancji brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia; ,
9. h)w razie uchylenia wyroku, jeżeli brał udział w jego wydaniu, o ile ustawa inaczej nie stanowi. § at Powody wyłączenia trwają nawet po ustaniu uzasadni aj ącego je mał żeństwa, przysposobienia, opieki lub ku rateli. Art. 35. § 1. O przyczynie wyłączenia sędzia zawiad amia właściwy sąd i wstrzymuje się od udzia łu w sprawie, z wyjątki e m czynności nie cierp iących zwł ok i. § 2. Każda ze stron moż~ zawiadomić sąd o przyczynie wyłączającej sędziego. 499 Dziennik Ustaw Nr 40 -------------------------- Art. 36. O wyłąc zeniu sędziego rozstrzyga sąd, przed którym sprawa się toczy. Art. 37. Niezależnie od przyczyn wymienionych wart. 34, sąd właściwy w myśl art. 36 wyłącza sęd zie­ go na własne jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli pomi ędzy n im a j e dną ze st ron zachodzi stosunek osobisty t ego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwość CO do jego b ezstronn ości. Art. 38. Wniosek strony o wyłączenie w myśl art. :) 7 należy zgłosić najpóźniej do chwili rozpoczęcia przewodu sądowego. Późniejsze zgłoszenie ' wniosku jest bezskuteczne, Art. 39. W razie wyłączenia całego sądu sąd bezpośredn i<;l wyższy przekazuje sprawę innemu sądowi równorzędne mu. R o z d z i a ł III. Orzeczenia i zarządzenia. Art. 40. § L Sąd wydaje orzeczenia w postaci wyroków lub p o stanow ie ń , Orzeczenie, którego ustawa nie nazyvJ'a wyrQkiem, j est p ostanowieniem. § 2. W kwestiach, n ie wymagaj ą cych orzeczenia ~:ądu, prezes sądu wyd::lje zarząd zenia . W sądach, pod zielonych n a wy dz iały, zarządzen i a wydaje przewodnicząc y wy d zi ału. Art. 41. Wyrok mo że z apaś ć tylko na rozprawie. Art. 42. § 1. Postanowienia zapadają albo na rozprawie, alb o na posiedzeniu niejawnym. § 2. Postanowienia na rozprawie zapadają po wysłuchaniu obecnych stron. § 3. Postanowienia poza rozprawą zapadają po wysłuchaniu u stnego lub odczytaniu pisemnego wniosku prokuratora. Niezłożenie wniosku przed posiedzeniem nie wstrzymuje postępow a nia w sprawie. . Art. 43. Jeżeli zachodzi potrzeba sprawdzenia okolic zności faktycznych w celu wydania postanowienia na posiedzeniu niejawnym, s ą d może delegowa ć sędzie ­ gp tegoż sądu albo zwrócić się do miejscowo wła ściwe ­ go sądu powiatowego o wyznaczenie sędziego do przeprowadzenia odpowiednich czynno ści; od śVviadka lub biegł eg o moż na edebrać przyr zeczenie. Art. 44. § L Sąd nie ma obowi ązk u uzasadnienia postanowienia:
10. a)za rządza jącego przeprowadzenie dowodu lub w ezwanie kogoś do sądu;
11. b)uwzgl ęd niającego w niosek s trony, k tóremu się inna st l'Olia n ie spr ze ciwiła . § 2. Inne I)rzcczenia są d povv·inien uz asadni ać , z wyj ątkiem w ypadków, w których u stawa wyraźnie go od t ego zwalnia. Art. 45. O ile p r zepis szczególny nie stanowi ina czej, sąd oznajm ia s\voje orzeczenia, zapadłe na r ozp rawie, przez ogłoszenie ustne, za p adłe Z3.Ś poza 1'ozpn wą b ądź przez o;;loszenie ustne, bądź przez d on;czenie odpisu. Ar t. 4S. § 1. Oczywiste omyłk i pisarskie w orzeczen iu kh zarządzen iu rr,oźna ka ż deg o czas u spros tować . § 2. P osbi'lowienie sprostowania podpisnje ' si:ę VI t en sam sposób , j ak akt 'ci l ega j ąc:y sprostowaniu. § 3. Na post anowien ic z arządzające sprostowanie służ y zaólenic. Poz. 384 ------------------------------------ -----K S I Ę G A II. Strony, obrońcy i pein om ocn! cy Rozdział O ska rżycie l I. publiczny. O s karżycie l publiczny w zakresie ściganIa jest przedstawicielem władzy państwowej. Art. 48. § 1. Oskarżyci e l publiczny jest obowiązany wnosić oskarżenie w sprawach o przestępstwa ścigane z urz ę du. § 2. Udział prokuratora na rozprawie w sądzie woj ewódzkim jako pierwszej instancji jest obowiązko­ wy. Art. 49. § 1. P rokurator może umor zyć śledztwo, jeżeli wniesienie oskar żenia do sądu byłoby niecelowe ze w zględu na znikome niebe zpieczeńs two społeczne czynu. § 2. Po wniesieniu aktu oskarżenia po s t ępowanie mo ż e b yć przez sąd umorzone na w n iosek prokuratora z przyczyny, w skazanej w § 1. Art. 50. Prz es t ępstw a, których dochodzenie i ściga­ nie są zal~żne od wniosku pokrzyvv'dzcmego. stają się z chw i l ą złożenia wniosk u pr zestępstwa mi ścigany mi z urzędu . Art. 47. przest ę pst w Art. 51. O;;:karż ycie l e m p ublicznym przed w szystkimi s ą dami j~st prokurator. Art. 52. § 1. Os kar życie l publiczny, co do któ rego zachodzi jedn a z okolicznoś ci, "vskazanych w art. 34 pod lit. a),
12. b),
13. c),
14. d), lub który brał ud zi ał w sprawie jako sędz i a lub obrol1ca , powinien się wyłączyć i zawiadomić o tym swego be z po śre dnie go zwierzchnika. § 2. O przyczynie wyłączaj ącej oskarżyciela publicznego każda ze stron może zawiadomić j ego bezpośredn i ego 'zwier zchnika, który, skoto uzna, że przyczyna taka za chodzi, w yznacza innego os ka rżyciela . § 3. Czynn ość dokol1ana p rzez oskarżyciela publicznego, który powinien się był wyłączyć, nie jest z tego powodu n ie wa żn a. Art. 53. § 1. Oskarż yciel publ iczny może już w toku śl e dzt w a złożyć wniosek o zab ezpieczenie grożącej oskarżone mu kary p i eniężnej lub konfiskaty sposobami, wskazanymi w kodeks.ie po stęp o wa ni a cywilnego dla zabezpieczenia powództwa. § 2.

§ 1

ma odpowiednie zastosowanie do zabezpieczenia na m ieniu osób odpowiedzialnych mająt kowo za oskarżone g o . §

1. W przedmiocie zabezpieczenia rozstrzyg'l na posiedzeniu niej awnym są d k arny, do którego właści­ woś ci sprawa nal eży . §
2. Na postanowienie w ' tym przedmiocie służy z ażalenie. Ar t.
3. Odstąpienie oskari.yci<:::a pub licznego od po wniesieriiu aktu o skarżenia nie wiąże osk arżenia sądu. R o z d z i a ł II. P okrzywdzony. Art.
4. Za pokrzy wdzonego u' vaża się osob ę, któQ rej dobro prawne z ostało bezpoś rednio naruszone lub zagro żone , Art.
5. Jeżeli pokrzywdzony nie ukończył lat 17 lub jest ubezwłasnowolniony, prawa jego wykonywają: (ljciec, matka, opiekun lub osoba, pod której stałą pieczą pokrzywdzony' pozostaje. Art.
6. Jeżeli pokrzywdzony jest niepełnoletni powyżej lat 17, to prawa jego na równi z nim mog ą wy. konywać osoby, wymienione VJ art. 56, o ile niepełnoletni t emu się nie sprzeciwi. . . Art.
7. Jeżeli pokrzywdzoną jest oS'Oba prawna, to pr:lwa o::;oby tej wykonywa jej ustawowy przedstawic:el. Art.
8. W razie śmierci pokrzywdzonego prawa jego wyk onywają: małżonek, r odzice, dzieci i wnuki. Rozdział Oskarżyciel Poz. 364 500 Dziennik Ustaw Nr 40 III. prywatny. Art.
9. §
10. W sprawach o przestępstwa, sClgane z oskarżenia prywatnego, p okrzywdzony wnosi i popiera oskarżenie, jako oskarży ciel prywatny. § 2.

y art. 56-59 mają tu odpowiednie zastosowanie. Art. 61. Jeżeli postępowanie wszczęto wskutek (lskarżenia, wniesionego przez jednego lub kilku pokrzywdzonych, inne osoby, pokrzywdzone tym samym czynem, mogą się do tego postępowania przył ącz yć aż do rozpoczęcia rozprawy głównej, choćby nawet upły­ nął termin zastrzeżony do wniesienia oskarżenia. . Art. 62. Jeżeli śmierć pokrzywdzonego nastąpiła po wniesieniu przezeń oskarżenia, to prawa pokrzywdzon ego służą osobom, wymienionym wart. 59, o ile przyst ąpią do sprawy w terminie zawitym trzymiesięcznym (ld daty śmierci pokrzywdzonego. Art. 63. Odstąpienie oskarżyciela prywatnego od Qskarżenia przed rozpoczęciem rozprawy głównej powoduje umorzenie postępowania .

1. a)małżonek, rodzice, dzieci i wnuki pokrzywdzonego;
2. b)inne osoby, które z mocy uprawnienia ustawowego pożostawały na utrzymaniu pokrzywdzonego. Art. 67. Sąd karny pozostawia bez rozpoznania powództwo cywilne:
3. a)jeżeli wyjdzie na jaw, że proces o te same roszczenia już się toczy w postępowaniu cywilnym lub został rozstrzygnięty w tym postępowaniu;
4. b)jeżeli ro~:czenia nie mają bezpośredniego związ­ ku z przedmiotem oskarżenia. Art. 68. Powód cywilny ~a prawo dowodzenja tych tylko okoliczności, na kt-óryc!l opiera swoje roszczenia. Art. 69. § 1. Powód cywilny już w toku śledztwa może żr,dać zabezp iedzenia powództwa sposobami wskazanymi w kodeksie postępowania cywilnego. § 2. W przedmiocie zabezpieczenia rozstrzyga na posiedzeniu niejawnym sąd karny, do którego właści ­ wości sprawa nale ż y. § 3. Na postanowienie w tym przedmiocie służy zażalenie. Art. 70. § 1. Powód cywilny zamieszkały poza siesądu, w którym sprawa się toczy, poW1l11en wskazać osobę zamieszkałą w siedzibie sądu, której mają być doręczone pisma dla niego przeznaczone. Sąd może go Od tego obowiązku zwolnić. § 2. W razie nieodnalezienid pod wskazanym adresem powoda cywilnego lub osoby, której mają być dorę­ czane pIsma, albo w razie niewskazania tej osoby, pismo załącza się do akt i uważa się za doręczone. dzibą R o z d z i a ł V. Oskarżony. Art. 71. § 1. Ten, przeciwko komu toczy się nazywa się pcdejrzanym, a ten, przeciw komu wszczęto postępow a nie są dowe oskarżonym. . Art. 64. Odstąpienie oskarżyciela prywatnego po § 2. Gdy kodeks niniejszy używa w znaczeniu ogóirozpoczęciu rozprawy głównej, a przed uprawomocnienym wyrazu "oskarżony", odnośne

y mają zaniem się wyroku, powoduje umorzenie postępowa nia stosowanie także do podejrzanego. tylko wtedy, gdy nastąpiło za zgodą oskarżonego lub Art. 72. Podejrzany już w toku śledztwa może żądać, na rozprawie zaocznej. aby mu wyjaśniono, jakie przestępst~1O mu zarzucono Art. 65. § 1. W sprawie z oskarżenia prywatnego i jakie dowody przeciw niemu zebrano. prokurator może objąć osk arżen i e, jeżeli uzna, że tego Art. 73. Osk a rżony może nie odpowiadać na zadawymaga interes publiczny. wane mu pytania. § 2. Post!;powanie . toczy się wówczas z urzęd u, lecz Art. 74. Co do każdego oskarżonego zbiera się dane, oskarżyciel prywatny zachowuje prawo popierani<!dotyczące jego t ożsamoś ci, wieku, pochodzenia społecz ­ oskarżenia. nego i przynależn oś ci społecznej, zawodu, stosunkow § 3. Vi razie odstąpienia prokuratora sprawa toczy rodzinnych i majątkow ych oraz wzmianek o nim w resię z oskarżenia prywatnego. jestrach karnych. Art. 75. § 1. Oskarżony, pozostający na wolności, R o z d z i a ł IV. jest obowiązany stawić się na każde wezwanie . sądu lub prowadzącego śledztwo i zawiadom ić o każdej zmianie Powód cywilny' miejsca zamieszkania. §2. W razie n ie usprawiedliwionego ' n iestawienArt. 66. § 1. Pokrzywdzony może nie poZJ1l€] mz nictwa oskarżonego, można go sprowadzić przymusowo. przy rozpoczęciu rozprawy głównej wytoczyć powództwo cywilne celem doch odzenia w drodze procesu karnego Rozdział VI. roszcz eń majątkowych wynikaj ąc ych z przestępstwa. 9 2. W razje _ śmier ci pokrzywdzonego powództwo Obrońcy i pełn Gmocnh:y. cywilne o roszczenie majątkowe, wynik a jące dla nich Art. 76. § 1. OY:'l,a rż·ony ma prawo korzvstać z poz przestępf.t wa, mogą wyw<:zyć w termi nj e, przewIdzianym w § 1; mocy obrońcy. śledztwo, Dńennik Ustaw Nr 40 § 2. Poz.164 ----------------------------------------------------------------- Oskarżony może mieć nie więcej niż trzech obrońców. oskarżony jest niepełnoletni lub prawo wybrania dl~ń obrońcy służy również jego ojcu, matce, opiekunowi i osobie, pod której stalą pieczą pozostaje. Art. 78. Obrollcą w sprawach karnych może być , tylko osoba, up ravmiona do występowania przed sądem na podsta'Nie prze,Jisów prawa o ustroju adwokatury. Art. 79. § 1. P r zed \vszystkimi sądami oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli:

1. a)nie Uk0l1CZył lat siedemnastu,
2. b)jest głuchy lub niemy,
3. c)zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego po- Art. 77. Jeżeli ubezwła3nO\vGl;1~ony, czytalności. § 2. Ponadto każdy oskarżony musi mieć obrońcę w postępowaniu przed sądem wojewódzkim jako pierw- Art. 89. Świadka, nie moźe się można przesłuchać stawić Art. 90. W razie potrzeby przesłuchania Prezydenta Rzeczypospolitej s ,:d zwraca się do niego pisemnie o wyznaczenie miejsca i czasu przesłuchania. Art. 91. Nie wolno przesłuchiwać jako świadka:
4. a)duchownego - co do faktów, o których dowiedział się na spowiedzi;
5. b)obrońcy oskarżonego - co do faktów, o których się od niego dowiedział przy udzielaniu porady prawnej lub prowadzeniu sprawy. Art. 92. § 1. Poza wypadkami, wskazanymi w ar t. 91, sąd lub prokurator może przesłuchać świadka, który odmawia zeznań z powodu tajemnicy zawodowej, tylko wtedy, jeżeli nle uzna za możliwe zwolnić go od zeznań. § 2. Przesłuchanie zamkniętych. szą instancją. który z powoctu choroby lub kalectwa, w jego mieszkaniu. odbywa się przy drzwiach Art. 80. Jeżeli oskarżony nie ma obrońcy z wybo:u, prezes sądu wyznacza mu obrońcę z urzędu: Art. 93. § 1. Urzędników publicznych i wojskoa) w wypadkach wskazanych wart. 79; wych, chociażby już nie pozostawali w czynnej służbie,
6. b)na prośbę oskarżonego, który z powodu ubóstwa wolno słuchać jako świadków co do okoliczności, na nie może ponieść kosztów obrony. które rozciąga się ich obo\viązek zachowania tajemnicy Art. 81. Wyznaczenie pełnomocnika z urzędu dla urzędowej, jedynie za zezwoleniem ich obecnej lub oskarżyciela lub powoda cywilnego może nastąpić . ostatnio przełożonej władzy służbowej. § 2. Zezwolenia wolno odmówić jedynie wtedy, w sposób wskazany w kodeksie postępowania cywilgdyby złożenie zeznania wyrządzić miało poważną nego. Art. 82. Jednego obrońcę dla kilku współoskarżo­ szkodę Państwu. § 3. Sąd lub prokurator może zwrócić się o zwolnych można wyznaczyć tylko wtedy, gdy obrona jednenienie urzędnika lub wojskowego z obowiązku tajemgo z nich nie jest w sprzeczności z obroną drugiego. nicy do władzy naczelnej odnośnego działu zarządu Art. 83. § 1. Do obrony z urzędu wyznacza się państwowego. adwokata zamieszkałego w miejscowości, w której odArt. 94. § 1. Mają prawo odmówić zeznań: bywa się rozprawa albo toczy si ę śledztv,o.
7. a)małżonek oskarż onego; . § 2. Gdyby powierzenie obrony z urzędu ad"vvckab) krewny i powinowaty oskarżonego w linii prot,owi natrafiało na szczególne trudności, do obrony -stej; z urzędu w-yznaczyć można każdego nieposzlakowanego
8. c)krewny oskarżonego w linii bocznej aż do stopobywatela. nia między dziećmi rodzellstwa; Art. 84. Z oskar żonym aresztowanym obrońca do
9. d)brat i siostra małżonka oskarżonego; czasu wniesienia aktu oskarżenia maże po ro zumiewać
10. e)osoba związana z osk ar ~onym z tytułu przysię tylko za zgo dą i w obecności prokuratora; po wniesposobienia. sieniu zaś aktu oskarżenia wolno porozumiewać się § 2. Prawo odmowy zeznań trwa nawet po ustaz nim sam na sam. niu małżeńst""a lub przysposobienia. Art. 85. § 1. Pełnomocnildem oskarżyciela prywat§.3. O prawie cdmowy zeznall należy osoby te nego lub powoda cywilnego może być osoba wymie- uprzedzić. niona wart. 78. Art. 95. Jeżeli osoba, wymieniona wart. 94, zło­ § 2.

art. 76 § 2 ma odpowiednie zastoso- żyła zeznanie, a następnie przed złożeniem zeznania na wanie do pełnomocników. przewodzie sądowym pierwszej instancji oświadczy , że Art.

1. Strony mogą udzielać pełnomocnictwa chce z prawa odmowy skorzystać, poprzednie jej zezn:abądź na piśmie, bqdż ustnie wobec sądu. nie nie może służyć za dowód i nie może być odczytane Art.
2. Pełnomocnictwo upoważnia do prowadze- ani odtworzone. nia sprawy we wszystkich instancjach, o ile nie zawiera Art. S
3. Świadek ma prawo nie odpowiadać na pod tym względem wyraźnego ograniczenia. pytania co do okoliczności, których ujawnienie mogłoby naraZlC na odpowiedzialność za przestępstwo jego samego lub osobę pozostającą z nim w stosunku K S I Ę G A III. wskazanym wart.
4. Dowody. Art.
5. Swiadka, po uprzedzeniu go o odpowiedzialności za nieprawdziwe zeznania, należy przede Rozdział I. wszystkim zapytać o imię, nazwisko, wiek, zajęcie, miejsce zamieszkania i stosunek do stron. Świadkowie. Art.
6. Każda osoba, wezwana na świadl-:a, stawić się powinna w miejscu, dniu i godzinie, wskazanych w wezwaniu i pozostać aż do zwolnienia. Art.
7. Sąd na rozprawie głównej odbiera od. przyrzeczenie według

anej roty, chyba że strony zwolnią świadka od przyrzeczenia, a sąd nie uzna, że złożenie przyrzeczenia jest konieczne. świadka Dziennik Ustaw Nr 40 . . Poz. 364 Art. 99. Nie składają przyrzeczenia: al nieletni do lat czternastu;

1. b)osoby, które z powodu choroby psychicznej lub innego zakłócenia czynności psychicznych nie zdają sobie sprawy ze znaczenia przyrzeczenia;
2. c)pod ejrzani o udział w czynie, będącym przedm iotem postępowania, lub o działalność przestępną, pozostaj ą cą w ści słym związku z działaniem oskarionego. AI·t. 100. Świadek składa przyrzeczenie według naroty: "Świadomy wagi mych słów i . odpowiedzialności przed prawem przyrzekam uroczyście, że będę mówił szczenI pr aw dę, niczego nie ukrywając z tego, co mi jest wiadome" . stępuj ą cej Art. 101. § 1. Świadek składa przyrzeczenie, lub odczytując na głos jego ro tę, przy czym wszyscy, nie wypowtarzając za odbierającym ~rzyrzeczenie Art. 107. § 1. Jeżeli czynu, określonego wart. 105 i 106, dopuścił się żołnierz w czynnej służbie wojskowej, sąd zwraca się do przełożonej władzy wojskowej, która stosuje środki, przewidziane w

ach wojskowych. § 2.

§ 1

stosuje się odpowiednio do pracowników i funkcjonariuszy służby bezpieczeństwa publicznego. Art.

1. Jeżeli rozpra wę odroczol16 z powodu niestawiennictwa albo odmowy zeznań lub przyrzecze.., n ia przez kilka osób, ",'szyscy, których nie usprawiedliwione niestawiennictwo lub odmowa stały się powodem odroczenia rozprawy, ponoszą odpowiedzialność solidarn ą za zwrot związanych z tym kosztów, o ile sąd inaczej nie postanow i. Art.
2. Na postanowienia odmowne, wydane w myśl art. 105 § 3, oraz na postanowienia , wydane w my ś l art. 106 i 108, służy zażalenie . łączaj ą c sędziów, stoją. R o z d z i a ł §
3. Niemi piśmienni składają przyrzeczenie przez podpisanie jego roty. Niemi niepiśmienni i głusi niepi:'i mienni przyrzekają przy pomocy biegłego. §
4. Prze d odebraniem przyrzeczenia odbierający przyrzeczenie uprzedza świadka o znaczeniu t ego aktu i o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie. Art.
5. Ś Vłiadkom , którzy w danej sprawie skła­ dali przyrzeczenie, przypomina si ę je przy ponownym przesłuchaniu, chyba że sąd uzna, iż kon ieczne jest ponowne odebranie przyrzeczenia. Art.
6. Prze sł uchanie co do samej spr awy zaczyna się od wezwania świadka, aby opowi e dział w szystko, co mu wiadomo w sprawie, po czym sąd , a nast ęp nie strony mogą zadawać mu pytania. Art.
7. dą Jeżeli między sprzeczności, mOżna zeznaniami świadków zajzarządzić stawienie ich sobie do oczu. Oględziny, biegli i II. tłumacze. Art.
8. W ra zie potrzeby dokonywa się oględzin miejsca, rzeczy lub ciała. Art.
9. W wypadkach, wymag ających wiadomości specjalnych, wzywa się biegłych. Art.
10. §
11. Do ,pełnienia czynn oś ci biegłego obowiązany jest n ie tylko biegły sądowy, lecz taJó.e każdy, kto up raw;a zawód stw ier dza jący jego wiedzę VI danej dzi edzinie. §
12. Okoliczność, że ktoś jest świadkiem w ~anej sprawie, n ie wyłącza przesłuchania go jako biegłego. Art.
13. §
14. Nie mogą być biegłymi osoby, który ch w myśl art. 91 nie wolno przesłuchiwać jako świadków lub które w myśl art. 94 mają prawo odmó wić zeznań. §
15. Jeżeli strona przytoczy ważne powody, osJaArt.
16. §
17. W razie n i e usmawied1iwi onego bi ając e zaufanie do danego b i egłego, wzywa się w jego n iestawiennictwa świadka s ąd lub p r~kurator naldud a m iej::ce i:1l1ego. n a świadka grzywnę do 25.000 złotych; ponadto w ra zie Art.
18. Do oględzin zwłok zawsze w zywa się fJdroczenia rozpl'awy sąd nakłada na świadka obowiązek lekarza, w miarę możności biegł eg o sądowego. zwrotu k osztów, wywolanych odroczeni em ro zprawy Art.
19. §
20. . Gdy zachodzi podejrzenie zadania z powodu jego n iestawiennictwa. Grz ywnę, w razie gwaJtownej śmierci, zarządza się otwarcie zwłok przez ni e mo ż ności jej ści ągnięcia, zamienia się na areszt do l ek arza. dwóch tygodni. . §
21. Do otwarcia zwłok należ y, w mi arę możności, §
22. Ponadto s ą d lub prokurator, w razie potrzeby, p rócz bitigłego zawezwać również lekarz:!, który ostatzarz2dza przymusowe ~ p rovJ<: dzen i e świadka. n io udz ie l:] ł pomocy zmarłem u. §
23. Sąd lub prokurator zwalnia świadka od nałoż onych środków przymusu i zwrotu kosztów, j e żeli Art.
24. §
25. Gdy zachodzi podej rzenie śmierci świadek w ći ~',eu dwóch tygodni od zawiadomien ia go z otrucia, nale ż y przez chemika lub odpowiedni urząd u d Qwodni, że niestawienn ictw o Jego było usprawiedli- . albo zakład dokon ać badan ia wnętrzności i innych wione. p rzec1mio::ów, mogących mi e ć zwi ąze:( z otruciem. §
26. Do badania należy w razie potrzeby zawezwać Art.
27. §
28. Skutki wymienione wart. 105 ffi Dr ó wilież lekarza. ją również zastosowanie w razie nie usprawiedliwionej odmowy złożenia zeznali lub przyrzeczer:ia, p rzy czym, w razie ponownej oemowy, sąd lub prokurator może na łożyć na świadka ponownie grzywnę do 50.000 złotych z zamianą, w r azie niemożności ściągniE:cia, na areszt 00 jednego mie si ąca.
29. Niezależnie od powyż szy ch środków sąd lub prokurator mO że naka za ć n i 8z\vłoc z ne aresztowanie :';·.viadka, odmawiaj ą ceg o zeznalI lub przy rzeczenia, na c zas nie pr ze kraczający jedne~~o miesi ą ca. Areszt u chyla s :E:, je żeli św iadek zło,~y zcm ania, w zgl ędnie pl'zyrzeczenie, lub jeżeli :ip l' awę w d a ll(~j instancj i UkOJ1CZono. o Art.
30. §
31. Jeże li zachodzi potrzeba zbadania stanu psychicznego oskar żo nego, sąd lub prokurator w zywa przyna jmnie j dwóch lek a rzy, w m ia rę możnDści psy chia t.rów. §
32. B ic2Ii mo g ą żąda(~ oddania osk a rżon e go pod obserwacje VI zakładz ie leczniczym. §
33. P o tr ze bę, czas trwania oraz miejsce obserwacji ol, r e śla s,:d lub prokura tor. Ob,:;<:'rwacja powinna trw 2.ć n ie cHu;'.e j ni ż sze ść t ygodni. W wypadkach wyją+l:owych rc: d lub prclml'a tor na wn'osek bief!lych może r:::zecllu;:;yć t ell ter min na cz[ts ściś le o~reślony. Dziennik Ustaw Nr 40 Poz. 364 §
34. Na postanowienie, llakazujące zakładzie zażalenie. obserwację Art. 128, §
35. Art. 88, 97, 98, 101 §§ 1 i 3 i art. 102 109 mają odpowiednie zastosow anie' do biegłych §
36. Jeżeli karalność czynu oskarżonego zależy od ustalenia stanu psychicznego pokrzywdzonego, to

§ 1ma zastosowanie i do pokrzywdzonego.

Art.

1. Ogl ędzin połączonych z obnażeniem ciała dokonywa się, w miarę możności, przez bie głego tej samej płci. Jeżeli sędzia lub prcwad zący śledztwo jest innej płci , niż osoba poddawana oględzinom , może być przy tym obecny tylko w razie konieczności. Art.
2. Biegły składa ustnie lub pisemnie dokł ad n e sprawozdanie ze swoich spostrzeżeń o~az opartą na nich opinię. Art.
3. §
4. Biegły składa przyrzeczenie według następuj ącej roty: "Świadomy wagi mych słów i odpowiedzialności przed prawem, przyrzekam uroczyście, że powierzone mi obow iąz ki biegłego wykonam z całą sumiennością i bezst ronnością". §
5. Biegły sądowy składa przyrzeczenie tylko przy obj ęci u stanowiska, a składając opinię w poszczególnych sprawach powołuje się na nie. i tłumaczów. §
6. Przymusowe sprowadzenie biegłych i tłuma­ czów należy stosować tylko · w wypadkach wyjątko­ wych. w leczniczym, służy za zgodą sądu lub prowaakta sprawy w cal"ości lub w części oraz zadawać oskarżonemu i świadkom pytania potrzebne . do ustalenia opinii. Art.
7. Sąd lub prowadzący śl e dztwo kieruje badani em dokonywanym przez bi egłych, a jeżeli warunki badania tego wymagają, mo że wyznaczyć biegłym termin do złożenia opinii oraz wydać im za pokwitowaniem przedmioty ulegaj ące badaniu. Art.
8. B iegli mogą dzącego śledztwo przegląd ać Art.
9. Jeżeli przedmiot badania mo że ulec zniszczeniu lub zmianie przy badaniu, nal eży, w miarę możności, po zostawić cz ęść tego przedmiotu w przechowaniu sądow ym . Art.
10. Jeżeli opinia biegłych j est niejasna lub sprzeczna, sąd lub prowad zący śled z two może zarządzić ponowne prz esłuc han ie tych s,a mych biegłych lub wezwać innych. Art.
11. Zamiast wzywania biegły ch lub niezale żnie od ich wezwania s ąd lub prowad zą cy śledztwo może z asięgnąć opinii odpowiedniego urzęd u lub zakładu . §
12. W sprawach o podrabianie polskich lub prowadzący śledztwo zasięga opinii urzędu lub zakładu, powołanego do drukowania banknotów lub bicia m onet. §
13. W sprawach o podrabianie pi eniędzy obcych s ąd lub prowadzący śledztwo w r azie potrzeby zasięga za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości lub Generalnego Prokuratora RzeczYPosp0lite j opinii właściwego urzędu lub zakładu zagranicznego. Art.
14. pieniędzy sąd R o z d z i a ł III. Rewizja i zatrzymanie rzeczy. Art.
15. §
16. U osób podejrz,anych o popełnie­ nie przestępstwa wolno dokonywać rewizji osobistej lub domowe j celem ich ujęci a, wykrycia dowodów winy albo przedmiotów uzyskanych przez przestępstwo lub ulegających konfiskacie. §
17. U innych osób lub w innych miejscach wolno dokonywać rewizji tylko wtedy, j eżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że się tam znajdują: osoba podejrzana o przestępstwo albo przedmioty stanowiące dowód przestępstwa, u zyskane przez przestępstwo lub ulegaj ące konfiskacie. Art.
18. Rewizji osobistej nale ży dokonywać VI miarę możności za poś rednictwem osoby t ejże płci. Art.
19. W porze nocnej wolno dokonywać rewizji domowej tylko w wypadkach nie cierpiących zwłoki. Art.
20. §
21. Za porę nocną uważa się czas od godziny dziewiąt ej wieczorem do siódmej rano. §
22. R ewi zj ę rozpoczętą za dnia można prowaqzić nadal mimo nastania pory nocnej. Art.
23. Rewizji w pomieszczeniu urz ędu państwo­ wego lub samorz~dow e go dokonywa się po zawiadomieniu prz e łożonego lub jego zastępcy. Art.
24. R ewizji w pomieszczeniu zajęty m prze~ wojsko dokonywa się w obecności b e zpośredniego przełożon ego lub wyznaczonego pr z ezeń zas tęp cy. Art.
25. R ewizji w biurze lub m ieszkaniu osób wymienionych wart. 27 wolno dokonywać tylko za zgodą właściwego przeds tawiciela dyplomatycznego. Art.
26. §
27. Osobę, u której r.ewizja ma się odbyć , zawiadamia się o celu rewi zji i w zywa się do obecno ści przy niej. §
28. Jeżeli gospodarza lokalu n ie ma na miejscu, wzywa się do obecności przy rewizji przynajmniej jednego dorcsłego domownika lub sąsiada. Art.
29. §
30. J eżeli rewizji dokonywa Milicja Obywatelska, powinna okazać osobie, u której rewizja ma się odbyć, polecenie prokuratora, a po wniesieniu aktu oskarżenia - polecenie sądu. §
31. W wypadkach nie cierpiących zwłoki, jeżeli polecenie nie mogło być wydane prze d rewizją, należy okazać n akaz kierownika właściwej jednostki milicyj. Art.
32. §
33. Sąd lub prowadzący . śledztwo n ej lub l egi tyma cję służbową , a n as tępnie zwrócić się w zywa odpowiedniego tłumacza, j eżeli zachodzi po- do prokuratora o zatwierdzenie r ewizji; na żądani e osoby, u której przeprowadzono rewiz ję, należy dorę­ trzeba: czyć j ej postanowienie o zatwierdzeni u rewizji w ciągu a) prz esłuchania głuchego lub niemego, z którym siedmiu dni od zgłoszenia żądania. sąd lub prowadzący śledztwo nie mOże porozuArt.
34. Przedmioty zabrane przy rewizji należy mieć się bezp ośrednio; b) przesłuchania osoby, nie mówiącej j ęzykiem spisać, a na żądanie osoby, od której je odebrano, wydać jej pokwitowanie. z rozumiałym dla sądu lub prowadzącego śledz­ two; Art.
35. §
36. t>rzedmioty, mogące służyć do ustalec) przekładu pisma sporządzonego w obcym języku " nia istoty czynu lub do wykrycia sprawcy, nal-e ży, po §
37. Do tłumaczów mają odpowiednie zastosowa- dokonaniu oględ zin i sporząd zeni u dokładn ego opIsu, nie

y dotyczące biegłych. albo dołączyć ' do ~kt sprawy, albo oddać na przecho- Dzie~ni.k Ustaw Nr 40 'I 504 - Poz. 364 ----------------------------------- "\IVanie / właścicielowi lub innej osobie godnej zaufania przedstawienia ich na każde żądanie :'lądu lub prowadzącego śledztwo i z zakazem ich zbycia lub przeksźtalcenia. §

1. Dowody rzeczowe należy odpowiednio zabezpieczyć i w miarę możności opieczętować. Art.
2. §
3. Jeżeli osoba, mająca u siebie przedmioty stanowiące dowód przestępstwa, uzyskane przez przestępstwo lub ulegające konfiskacie, odmawia ich wydania, można zarządzić ich odebranie. §
4. Jeżeli przedmioty odebrał"" Milicja Obywatelska, należy o zatwierdzenie odebrania zvaócić się niezwłocznie do prokuratora, a po wnieSIeniu aktu oskarżenia do sądu. Art.
5. §
6. Osobę, która odmówiła wydania rzeczy, następnie u niej znalezionych, sąd skazuje na grzywnę do 25.000 złotych z zamianą, w razie niemoż­ ności ściągnięcia, na areszt do dwóch tygodni. §
7. Jeżeli osoba, której udowodniono, że posiada u siebie przedmioty wymienione wart. 140, odmówi.ła ich wydania, a drogą rewizji nie można ich odnależć, to sąd może skazać tę osobę na grzywnę do 25.000 zło­ tych- z zamianą, w razie niemożności ściągnięcia, na " areszt do dwóch tygodni, w razie zaś ponownej odmowy na ' grzywnę do 50.000 złotych, z zamianą, w razie niemożności jej ściągnięcia, na areszt do jednego miesiąca. §
8. Niezależnie od pmvyższych kar, sąd może w wypadku, wskazanym w § 2, nakazać niezwłoczne aresztowanie osoby, odmawiającej wydania, na czas nie przekraczający jednego miesiąca . Areszt uchyla się, jeżeli przedmioty wydano albo jeżeli sprawę w danej instancji UkOllczono. § 4.

y niniejszego artykułu nie mają zastosowania do tego, kto bądź sam jest podejrzany o dane przestępstwo, bądź może zwolnić się od skład~nia z obowiązlr.iem zeznań. §

1. Uprawnienia, służące z macy niniejszego artyposiada również prokurator. §
2. Na postanowienie, wydane na zasadzie niniejszego artykułu, służy zażalenie. J § 7.

art. 107 stosuje się odpowiednio. .~ Art.

1. §
2. Jeżeli urząd, od którego zażądano 'dokumentu, odmawia wydania go, można zwrócić się do władzy naczelnej odnośnego zarządu państwowego o polecenie wydania dokumentu. §
3. Wydania wolno odmówić jedynie wtedy, gdyby )ljawnienie dokumentu wyrządzić miało poważną szkodę kułu sądowi, Państwu. Art.
4. §
5. Korespondencję i inne papiery, znalezione przy rewi~ji, można przeglądać bez zgody osoby, u której je znaleziono. §
6. Jeżeli u osoby nie podejrzanej o popełnienie przestępstwa (art. 129 § 2) dokonywa rewizji nie sędzia i nie prokurator, a zachodzi potrzeba przejrzenia takiej korespondencji lub papierów mimo sprzeciwu osoby, u której je znaleziono, nale;::y nie przegląd a j ąc op i eczę­ to -w ać je i przesłać do sądu lub do prokuratora. Osob'!, od której papiery odebrano, może je opieczętować wła­ sną pieczęcią. Art. 14<
7. Do obecności przy rozpieczętowaniu i przejrzeniu korespondencji i papierów wzywa się w miarę możności osobę, od której je odebrano. Ad, 145,§
8. Urzędy pocztowe, telekon:nm ikp.cyjne, kolejowe i celne oraz instytucje żeglugi wodnej i po- wietrznej są obowiązane wydawać sądowi lub prokuratorowi na ich żądanie korespondencję i przesyłki, maIjące znaczenie dla toczącego się postępowania; tylko sąd lub prokurator mają prawo je otwierać. §
9. Na postanowienie w tym ' przedmiocie służy zażalenie. Art.
10. Przedmioty uzyskane za_ pomocą przestęp­ stwa, o ile nie są niezbędne do ustalenia istoty przestępstwa albo do wykrycia sprawcy, zwraca się pokrzywdzonemu. Art.
11. §
12. .Jeżeli zachodzi wątpliwcść co do osoby lub praw właściciela przedmiotów odebranych od oskarżonego, oddaje się je aż do czasu rozstrzygnięcia sądowego na przechowanie sądowe lub osobie godnej zaufania, pod warunkami przewidzianymi wart, 139 §
13. §
14. Przedmioty, ulegające szybkiemu zepsuciu lub zniszczeniu, sprzedaje się z przetargu publicznego przez Milicję Obywatelską albo bez przetargu przez placówki handlu uspołecznionego, a uzysk:me pieniądze składa się do sądu. \ -K S I Ę G\ A IV. Z'lpoęieganie uchylaniu się od s~du. Rozdział Stosowanie r. środków zal)obiegających n~hylaniu się cd sądu. Art.
15. Środki 'zapobiegające uchylaniu się od sądu może tylko sędzia lub prokurator w razie istnienia dostatecznych poszlak przeciwko oskarżonemu. Art.
16. Nadzór ned przestrzeganiem

ów o zatrzymaniu i stosowaniu środków zapobiegających uchylaniu się od sądu należy do sądu i prokuratora. Art. 150. Na postanowienie w przedmiecie środka zapob:egającego uchylaniu się 00 sądu służy za 'i:alenie. stosO\vać R o z d z i a ł II. Tymczasowe ares~towanie . Art. 151. § 1. i Tymczasowe aresztowanie może natylko na mocy postanowienia sądu lub prokuratora. § 2. Prokurator może stosov,-ać tymczasowe aresztowanie tylko w toku śledztwa . Art. 152. § 1. Tymczas<;l\ve are:::ztowanie stosuje się:

1. a)w sprawach ' określpnych wart. 17 § 1 pkt l), 3), 4) i 5), !
2. b)w razie wydania \V p ierwsze j instancji wyroku skazuj2,cego na karę pozbawienia w o lno ś ci po\ wyiej dwóch lat albo w razie skazania recydywisty. § 2. S ą d lub pl'okuratcr może w wypadka ch, określonych w § l, odstąpić od stosowania tymczasowego aresztowania jedynie wówczas, gd y ze wz g l ę du na szczególne okoliczności sprawy zast 'J sowanie tymczasowego aresztowania uzna za niew slcazane. § 3. W innych wypadkach tymcz<1sowe a r esztowanie stąpić moż e na s tą pić, jeżeli:
3. a)zachodzi uzasadniona Oba"N::!, ż e oskar;;;ony będzie .się ukrywał, nakłaniał do f 2,lSZy',ovych zeznaIi a lb o w inny bezprawny sposób będzie się starał utrudnić postępowanie karne; Dziennik Ustaw Nr 40 Poz. 364
4. b)gdy oskarżony nie ma w kraju stałego miejsca za mieszkania określonego źródła utrzymania lub gdy nie ~ożna ustalić jego tożsamości, albo
5. c)gdy oskarżony jest recydywistą· Art. 153. § 1. Schwytanego na g orącym uczynku lub bezpośrednio potem w czasie pościgu każdy ma prawo zatrzymać nawet bez postanowienia prokurator a , jeżeli zachodzi obawa ucieczki schwytanego lub jeżeli nie można ustal i ć jego tożsamości. § 2. Schwytanego należy natychmiast oddać w ręce Milicji Obywatelskiej, organów bezpieczeństwa publicz. nego lub prokuratora. Art. 154. Milicji Obywatelskiej lub organom bezpieczeńs twa publicznego służy w k aż d ej chwili prawo za trzymania podejrzanego, gdy zachodzą warunki niezbędne do w ydania postanowienia o aresztowaniu, a zwłoka mogłaby spowodować uci e czkę podejrzanego lub zatarcie śladów przest ępstwa. Art. 155. Zebrane przeciwko zatrzymanemu poszla. ki nal e ży natychmiast przedstawić prokuratorowi, który bądź zarządza aresztowanie podejrzanego, bądź wypuszcza go na wolność. Art. 156. Jeżeli w ciągu czterdziestu ośmiu godzin od chwili zatrzymania przez władzę nie doręczono p o· dejrzanemu odpisu postanowienia o aresztowaniu, należy zatrzy manego wypu ś cić na wolność. Art. 157. § 1. Aresztowanego tymczasowo nale ż y natychmiast wypuścić na wolność, j eż eli ustaną przyczy ny, dla których aresztowanie nastąpiło. § 2. Zatrzymanego m Oż e zwolnić organ bezpieczeń· stwa publicznego lub Milicja Obywatelska. Art. 158. § 1. Aresztowanie podejrzanego może trwać w toku śledztwa najwyżej trzy miesiące. Nale ż y to uwidocznić w postanowieniu o zastosowaniu tymczasowego aresztowania. § 2. Prokurator wojewódzki może przedłużyć areszt do sześciu mi e sięcy. § 3. Generalny Prokurator Rzeczypospolitej może ud zi.elić dalszego przedłużenia aresztu na czas oznaczony, jeżeli ze względu na szczególne okoliczności sprawy śl e dztwa n ie mOżna było ukończyć w terminie wskazanym w § 2. R o z d z i a ł Kaucja i nI. poręczenie. Art. 159. Sąd lub prokurator może od aresztowania odstąpić lub już aresztowanego zwolnić pod warunkiem złożenia kaucji lub poręczen i a w określ onej sumie pienlęzllej, przy której wyznaczeniu uwzględni a s i ę stopieil zamożności oskarż onego i skł a­ d ające go kau cję lub poręczyciela, wysok o ść wyrządzo­ nej szkod y i grożącą karę. Art. 160. Zamiast zaż ą dania kaucji lub por ę cz e nia od wojskowego w służb i e czynnej można poprzest ać na dozorze jego władzy przełożonej. o skarż onego Art. Hil. Kaucję mo ż e złożyć albo sam oskarżon y. albo inna osoba. Art. 162. Kaucję składać należy w gotowiźnie lub w papierach wartościowych, przyjmowanych za kau cję przez wydzi ały finansowe prezydiów rad narodowych. Art. 163. Wpis hipoteczny moż e zastąpić złoż e nie gotowizny lub papierów wartościowych tylko wówczas, jeżeli jednocześnie złożono dowód, że wartość obciążo. nej nieruchomości, po potrąceniu hipotek mających pierwszeństwo, dostatecznie zabezpiecza wyznaczoną sumę kaucji. Art. 164. § 1. Poręczenie składać może tylko osoba, mająca stałe zamieszkanie w kraju i przedstawiająca dostateczne dow ody, że jej majątek wystarcza na pokrycie p o ręc z enia . § 2. Można nie przyjąć poręczenia, jeżeli osoba poręczyciela nie budzi zaufania: Art. 165. § 1. Składającego kaucję lub po r ęczenie uprzedza się, że w razie ucieczki oskarżonego lub nie usprawiedliwionego jego niestawiennictwa na wezwanie sądu lub prokuratora kaucja ulegnie przepadkowi, a od poręczyciela ściągnięta będzie suma poręczenia. § 2. Do składaj ą cego kaucję lub poręczenie mają zastosowanie

y art.

1. Art.
2. Z przyjęcia kaucji lub poręcze nia należy sporz ądzić protokół, który podpisują składający oraz przyjmujący kaucję lub poręczenie. W protokole tym zaznaczyć należy zachowanie

u art.

1. Art.
2. §
3. O przepadku kaucji lub ó ściągnięciu sumy poręczenia rozstrzyga: w toku śledztwa ~ prokurator, w innych ' wypadkach - sąd, do którego wła­ ściwości sprawa należy. §
4. Przed wydaniem postanowienia nale ży osobę, która złożyła kaucję lub poręcz en i e, wezwać do złoże­ nia wyj aśnień. §
5. Na postanowienia w tym przedmiocie służy zażalenie. Art.
6. Kwotę przepadłej kaucji lub 'Ciągniętego przelewa się do Skarbu Państwa, wszakże pokrzywdzony ma pierwszeństwo do zaspokoj enia z tej kwoty roszczeń o odszkodowanie za wyrządzoną prze~ przestępstwo krzywdę , o ile odszkodowania tego nie może u zys kać z maj ą tku sprawcy lub osoby za jego czyn odpowiedzialnej. Art.
7. Osobę, która złożyła kaucję lub poręcze­ nie, zawiadamia się o terminach wyznaczonych do sta· wiennictwa oskarżonego. Art.
8. Sąd lub prokurator może nakazać aresztowanie oskarż onego wypuszczonego na wol n oś ć za kaucją lub poręczeni em, jeżeli wyjdą na jaw nowe okoliczności wymagające aresztowania. Art.
9. §
10. W razie cofnięcia kaucji lub poręcze­ nia należy oskarżone go niezwł o czn i e aEesztować . §
11. Odpowiedzialność osoby, która cofnęła kaucję lub poręczenie, ustaje -dopiero z chwilą aresztowania os karżonego albo złożenia nowej kaucji lub p oręcze· nia. Art. .1
12. §
13. Z chwilą aresztowania oskarżonego, umorzenia postępowania lub wydania wyroku uniewinniającego , poręczenie ustaje, a kaucję zwraca się osobie , która ją złożyła, § 2-.

§ 1

nie dotyczy kaucji lub p o ręcze­ nia, co do których już zapadło postanowienie o ich przepadku lub ścią g ni ęciu. poręczenia ; R o z d z i a ł IV. Z a kaz wydalania się, dozór Milicji Obywatelskiej. Art. 173. § 1. Uznając potrzebę zastosowania środ­ ka za pob iegającego uchylaniu się od sądu, sąd . lub . prokurator może zakazać oskaN;onemu wydalema su: ze - Dziennik Ustaw Nr 40 506 stałego mIeJsca zamieszkania albo odd ać go pod dozór Milicji Obywatelskiej, przewodniczącego prezydium gminnej rady narodowej lub sołtysa albo pod dozór innej władzy, która tego się podejmie, jeżeli środki te są w d anym wypadku wystarczające. § 2. W razie zakazu wydalania się nie wolno oskarzonemu opuszczać stałego mIejSCa zamieszkania bez zezwolenia sądu, a w tok u śledztwa - bez zezwolenia prokuratora. § 3. Oddany pod dozór ma nadto obowiązek zgła­ szania się do władzy dozorującej w odstępach czasu, określonych w postanowieniu sądu lub prokurator'a , który prócz tego zobowiązać może oskarżonego do innych ograniczeń jego swobody, ułatwiają cych wykonywanie dozoru. § 4. Jeżeli oskarżony nie stosuje się do zarządzeń wydanych na zasadzie niniejszego artykułu, sąd lub prokurator władny jest zastosować skuteczniejszy środek zapobiegający uchylaniu się od sądu. ~ R o z d z i a ł List~· gończe V. i żelazne. Art. 174. § L Jeżeli miejsce pobytu oskarżonego jest nie znane, sąd z własnej inicjatywy lub na wniosek oskarżyciela zarządza poszukiwanie oskarżonego przez Milicję Obywatelską. § 2. W tok u śledztwa zarządzenia takie ' wydaje prokurator, a przy wykonaniu wyroku - władza wykonywaj ąca ,wyrok. Art. 175. § L Jeżeli oskarżony , względem którego zapadło postanowienie o aresztowaniu, ukrywa się, sąd lub prokurator może zarządzić rozesłanie listów goń­ czych. § 2. Rozesłanie listów gończych za skazanym, który się ukrywa, zarząd za władza wykonywająca wyrok. Art. 176. W listach gończy ch wymienia się:

1. a)władzę, która je rozsyła;
2. b)imię i nazwisko, a w miarę możności - dokład­ ny rysopis oskar żon ego z dołączeniem jego podobizny;
3. c)zarzucane mu przestępstwo;
4. d)ostatnie znane miejsce zamieszkania gminę, do której oskarżony należy;
5. e)postanowienie o aresztowaniu lub wyrok skazujący; 4<,
6. f)wezwanie każdego, kto zna miej sce pobytu oskarżonego, do z'a wiadomienia o nim najbliższej władzy sądowej lub milicyjnej i do zatrzymania oskarżonego w miarę możności. Art. 177. Sposób rozpowszechniania listów goń­ czych, wybór pism, w których mają być ogłoszone, oraz m iejscowości, w których mają być plakatowane, zależy od uznania władzy, która rozsyła listy gończe. Art. 178. Jeżeli oskarżony przebywający za granicą złoży oświadczenie, że stawi się do sądu w oznaczonym terminie pod warunkiem odpowiadania z wolnej stopy, sąd może mu wydać list żelazny. Art. 179. List żelazny zapewnia oskarżonemu pozostawanie na wolności aż do zapadnięcia wyroku pierwszej instancji, o ile oskarżony: ,
7. a)stawi się w oznaczonym przez sąd terminie;
8. b)nie będzie się wydalał bez pozwolenia sądu z obranego miejsca pobytu w kraju; ""-' Poz. 364
9. c)nie będzie zeznań na.kłaniał świadków do fałs zywych lub starał się w inny sposób usuwać do- wodów przestępstwa. Art. 180. § 1. Sąd może wydanie listu żelaznego uzależn ić od zł-ożenia kaucji lub porę czenia . § 2. W takim razie niedotrzymanie warunków wymienionych wart. 179 pociąga nie tylko aresztowanie oskarżonego, lecz także prZepadek kaucji lub ściągnię­ cie .sumy poręczenra. K S l Ę G A V.

y porządkowe. R o z d z i a ł l. Doręczanie wezwań i innych pism sądowych. Art. 181. Wezwanie wysyłane przez sąd powinno być opatrzone podpisem sędziego lub sekretarza, a wysyłane przez prokuratora podpisem prokuratora lub sekretarza. Art. 182. W wezwaniu należy wskazać:

1. a)imię, nazwisko i adres wezwanego;
2. b)w jakim charakterze i w jakiej sprawie się go wzywa;
3. c)miejsce, dzień i godzinę stawiennictwą;
4. d)nazwę i dokładny adres wzywającego sądu lub urzędu prokuratorskiego;
5. e)skutki niestawiennictwa. Art. 183. § 1. Pisma sądowe doręcza się pocztą w listach z pokwitowaniem zwrotnym lub przez funkcjonariuszów sądowych lub prokuratorskich, a osobom pozostającym w więzieniu także przez funkcjonariuszy zarządu więziennego. § 2. Adresat może odebrać pismo bezpośrednIo w sekretariacie sądu. Art. 184. Pisma adresowane do miejscowo ści, w których nie ma urzędu pocztowego ani n ie jest zorganizowane stałe doręczanie korespondencji poleconej, doręcza się za pośrednictwem władz gminnych. Art. 185. Milicja Obywatelska doręcza pisma sądo­ we, jeżeli doręC?eme pozostaje w związku z czynnością poleconą milicji przez sąd lub prokuratora. Art. 186. Wezwania i inne pisma sądowe przesyła dla doręczenia wojskowym w służbie czynnej ich bezpośredniemu dowództwu. się Art. 187. O wezwaniu osoby, będącej w służbie kolei albo żeglugi wodnej lub powietrznej, zawiadamia się jednocześnie bezpośrednią zwierzchność osoby wezwanej. Art. w 188. Pisma sądowe doręcza do rąk własnych. się adresatom, miarę możności, Art. 189. § 1. Jeżeli z powodu n\eobecności adresata nie można doręczyć mu pisma do rąk własnych, doręcza się je dorosłemu domownikowi, a w jego braku - sąsiadowi lub dozorcy domu. § 2. Jeżeli się nikt nie znajdzie, kto by pismo chciał przyjąć, zost~w ia się je bądż w prezydium gminnej raliy narodowej, bądź w urzędzie pocztowym. § 3. W razie doręczenia pisma sąsiadowi lub dozorcy domu albo pozostawienia go w prezydium gminnej rady narodowej lub w ur2E;idzie pocztowym, przybija 507 Dziennik Ustaw Nr 40 się na drzwiach adresata zawiadomienie, komu pismo doręczono. Art. 190. Pismo, przeznaczone dla korporacji, spół­ ki, stowarzyszenia, zakładu lub związku albo dla obrOllcy lub pełnomocnika strony, można w razie nieobecności w lokalu biurowym osoby, upoważnionej do przyjmowania pism, do ręczyć także zastępczo do rąk każdej osoby, zatrudnionej w biurze, a w braku takich osóbdozorcy domu, gdzie biuro się znajduje. Art. 191. Jeżeli strona, której doręczono wezwanie na rozprawę główną, zmieniła następnie miejsce zamieszkania i nie zawiadomiła o tym sądu, to wezwania i inne pisma sądowe, wysłane jej pod ostatnim znanym adresem, uważa się za doręczone. Art. 192. § 1. Odbierający pismo stwierdza jego doręczenie podpisem własnorę cznym ze wskazaniem daty doręczenia, jeż2li zaś jest niepiśmienn y lub odmawia podpisu, to doręczający sam oznacza datę ' do rę­ czenia oraz przyczynę braku podpisu. § 2. Dowód doręczenia przesyła się władzy wysyłającej pismo. Art. 193. Jeśli ze \vzgI ędu na brak czasu lub z innych przyczyn doręczenie wezwania w sposób, przewidziany w niniejszym kodeksie, byłoby szczegóJn,e u trudnione, św ia dkó\v lub b;egłych można wzy wać t elegraficznie, telefonicznie lub w inny sposób, najodpowiedniejszy ze względu na okoliczności. Art. 194. Niestawiennictwo osób wezwanych w myśl art. 193 pociąga za sobą ustawowe skutki niestawiennictwa o tyle tylko, o ile nie ma wątpliwości, że wezwanie doszło zawczasu do wiadomości wezwanego. Art. 195. Niezachowanie

ów ar:L 181--193 nie powoduje ni eważności doręczenia, jeżeli osoba, dla której wezwanie lub inne pismo sądowe było przeznaczone, o śvy'iadczy, że wezwanie to lub pisrrio otrzymała. Art.

1. §
2. Osoba, mająca przymusowo sproli,'awezwanego do sądu lub prokuratora, okczuje w ezwanemu nakaz dostawienia i wzywa go, aby się z nią udał na miejsce wskazane w nakazie. §
3. W nakazie dostawienia należy wymie nić szc zegóły w skazane wart.
4. Art
5. W razie oporu sprowadzający ma prawo użyć s iły, a w miarę potrze~ zwra,ca się o pomoc do Milicji Obywatelskiej, a nawet do osób p rywatnych, które zgoclzą się udz i elić pomocy. d zić R o z d z i a ł Przeglądanie II. akt i otrzymywanie odpisów. Art.
6. §
7. Strony oraz ich obrońcy, pełnomoc­ nicy i ustawowi przedstawiciele mają p!'awo w kancelarii sądu przeglądać akta sprawy i robić z nich odpisy. §
8. Uwier zytelnione odpisy z akt sprawy można otrzymy wać w razie uzasadnionej potrzeby tylko za zezwoleniem przevy'odniczącego lub sądu, po ukończe­ n iu zaś postępowania - także za zezwoleniE'm prezesa s ądu. Art. 1lol
9. W toku śledztwa zezwolenie stronom, ich obrm'lcom, pełnomocnikom l ub ust aw ow~im przedstawicielom na przeglądanie akt i i'obienie odpisów Poz. 364 oraz otrzymywanie odpisów uwierzytelnionych zależy od prowadzącego śledztwo. Art.
10. Nie można odmówić przejrzenia akt oskarżonemu lub jego obrońcy po wniesieniu aktu oskarż enia. Art.
11. Prokurator ma prawo przegl ądać akta w każdym czasie, nawet jeżeli nie jest stroną w danej sprawie, oraz żądać przesłania mu akt, o ile to nie tamuje biegu postępowania. Art.
12. Przesłanie akt innym władzom, prócz prokuratorskich, zależy od uznania sądu. Po ukończeniu postępowania przesłanie akt może zarządzić także prezes sądu. sądowych i Art.
13. Oskarżony ma zawsze prawo otrzymać jeden odpis każdego postanowienia i wyroku. ' bezpłatnie R o z d z i a ł III. Terminy. Art. 20't Do biegu terminu nie wlicza od którego ustawa liczy dany t ermin. się dnia, Art. 205_ Koniec terminu, który by miał upłynąć w niedzielę lub inny dzień ustawowo uznany za święto powszechne, przypada na nas tę pny dzień powszedni. Art.
14. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskim urzędzie pocztowy m lub telegraficznym, a przez osobę uwięzi oną złożone w zarządz ie więzienia_ Art.
15. §
16. Zawite są tylko terminy, które ustawa wyrażnie za takie uznaje. §
17. Czynność, spełniona po upływie terminu zawitego, jest nieważna. ł Art.
18. §
19. T ermin do zażaleń i sprzeciwów wynosi siedem dni i jest zawity. §
20. Zażalenia na niesłuszne aresztowanie można podawać w każdym stadium sprawy, niezależnie od jakichkolwiek terminów. Art.
21. Termin do zażalenia liczy się od daty ogł-oszen i a postanowienia, a jeżeli ustawa nakazuje doręczeni e odpisu postanowienia od daty doręczenia. Art.
22. Termin do sprzeciwu liczy się od daty doręczenia odpisu wyroku zaocznego. Art.
23. § l. Termin do zapowiedzenia rewizji wynosi siedem dni, liczy s i ę od daty ogłoszen ia orzeczenia i jest zawity. §
24. Co do wyrokÓ\N zaocznych liczy się t en termin od daty doręczenia odpisu semencji w yroku. Art.
25. Termin do wywodu revy'izji wynosi siedem dni, liczy się od daty doręczenia odpisu orzeczeni.a z uzasadnieniem i jest zawity. Art.
26. §
27. Jeżeli uchybienie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, strona w siedmiodniowym terminie zawitym od daty ustania przeszkody może zgło3ić do sądu, w którym sprawa się toczy, wniosek o Pl'Zywl'ócenie terminu. §
28. J eo.nocześnie należ y dopełnić czynności, któ ra miała być v.., t erminie w y kon::ma. Art. 214_ §
29. O przywróceniu terminu, dotyczące ­ go środka odwolawczego, ro zst rzyga na posiedzeniu niejawny m sąd , w którym ś r odek należało złożyć. Na postanowienie odmowne s łuży zażalenie, które rozstrzyga I -- Dziennik Ustaw Nr 40 508 ostatecznie sąd, właściwy do rozpoznania środka odwoławczego. §
30. O przywróceniu terminu w wypadkach, nie przewidzianych w § 1, rozstrzyga sąd, do którego wnio~ek zgłoszono. Na postanowienie odmowne sądu pierwszej instancji służy zażalenie. Art.
31. Wniosek o przywrócenie terminu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego orzeczenia, lecz sąd, który wydał orzeczenie, lub sąd odwoławczy może wstrzymać wykonanie. Odmowa wstrzymania nie wymaga uzasadnienia. Rozdzi ał IV. Poz. 364 o-.; Art. -
32. Do protokolanta mają odpowiednie zastosowanie art. 34-38, a wszelkie wątpliwości i spory rozstrzyga ostatecznie osoba, która prowadzi cżynności protokołowane. Art.
33. Do prolokołu wciąga się: a) dokładne oznaczenie miejsca i czasu dOkonanej czynności; b) imiona i nazwiska osób biorących w niej udział; przebieg całej czynności; d) wnioski i oświadczenia stron; e) zapadłe postanowienia i zarządzenia. Art.
34. Zeznania i oświadczenia osoby przesłu­ chiwanej wciąga się do protokołu z możliwą dokład­ ej nością· Protokoły. Art.
35. Z przebiegu ro~prawy sądowej, przesłu­ ch:mia oskarżonego, świadka lub biegłego, z przebiegu oględzin, rewizji i odebrania rzeczy oraz zatrzymania korespondencji lub przesyłki należy spisać protokół. ­ Spisywania protokołu z przebiegu innych czynnoscl ~ledczych można zaniechać, stwierdzając ich dokonanie odpowiednią notatką informacyjną. Art.
36. Z przebiegu rozprawy w Sądzie Najwyż­ szym tudzież z przebiegu posiedzenia niejawnego we wszystkich sądach może być sporządzony wspólny protokół dla wszystkich spraw w tymże dniu rozpoznaVlanych. Odpisy zawartych w takim protokole postanowień załącza się do akt danej sprawy. Art.
37. Protokół sporządza się również, jeżeli strona w sądzie powiatowym zgłasza ustnie wniosek o przywrócenie terminu lub o przeprowadzenie do'"vodów. Art.
38. §
39. Spisać protokół może: a) sędzia lub prokurator, choćby wykonywał czyn. ncść protokołowaną; b) aplikant sądowy; c) urzędnik sekretariatu sądowego lub prokuratorskiego; d) funkcjonariusz Milicji Obywatelskiej lub bezpiecze11stwa publicznego, choćby wykonywał czynność protokołowaną. §
40. Obok osób wskazanych w § 1 mo;.e spisać protokół pismem s~enograficznym stenograf sądowy. ,W bFaku stenografa sądowego można powolać wiarogodną osobę bie.;łą w piśmie stenograficznym, po odebraniu od niej przyrzeczenia, że sumiennie wykona obowiązki protokolanta. Niezwłocznie po zakończe­ mu czynnoscl stenograf przełoży stenogram 'na zwykłe pismo, czyniąc adnotację, jakim posługiwał się systemem stenografii. W razie potrzeby można powołać kilku stenografów. §
41. W braku osób wymienionych w § 1 można powołać w charakterze protokolanta każdą osobę wiarogodną po odebraniu od niej przyrzeczenia, że sumiennie wykona obowiązki protokolanta.

§ 2nw odpowiednie zastosowanie.

§ 4. Do

ów §§ 2 i 3 stosu je się odpowiednio art. 101 §§ 1 i 3 oraz art.

1. ~
2. Jeżeli osoba wskazana w § 1 posiada biegle znajomość stenografii, może sama spisać protokół pismem stenograficznym i niezwłocznie po zakończeniu czynności przełożyć stenogram na zwykłe pismo, czyniąc adnotację, jakim posługiwała się systemem stenografii. :)
3. Na wniosek strony, sąd może przybrać stenografa na jej koozt, stosując

y § 2 ora.z art. 225 §

1. Art.
2. Osoby biorące Udział w czynności mogą do protokołu wszystkiego, co dotyczy ich praw lub interesów. Art. ·
3. Protokół stanowi wyłączny dowód zachowania form postępowania, chyba że udowodniono świa­ domy fałsz. Art.
4. §
5. Protokół rozprawy sądowej oraz posiedzenia niejawnego podpisują przewodniczący i protokolant. §
6. Każdy inny protokół podpisują wszystkie osoby biorące udział w danej czynności. Przed podpisaniem protokołu należy go odczytać i zaznaczyć to w proto- kole. §
7. Osoba mająco podpisać protokół mOże zgłosić zarzuty co do jego treści. Zarzuty takie wciąga się do żądać wciągnięcia protokołu. §
8. Protokół spisany pismem stenograficznym podpisuje stenogruf, a przekład protokołu na zwykłe pismo podpisują: przewodniczący lub osoba wykonywająca czynność protokołowaną, protokolant i stenograf oraz w miarę możności inne osoby biorące udział w danej czynności. Do przekładu stosuje się

§ 3. Art.

1. Vlszelkiego rodzaju poprawki i uzupelnienia należy umieścić w końcu protokołu przed podpisaniem lub w osobno· podpisanym dopisku. Art.
2. §
3. Dopóki sąd, w którym protokół 1'0Zprawy sporządzono, nie przesłał akt do wyższej instancji, strony niają prawo żądać sprostowania protokołu, wskazując na nieścisłości lub opuszczenia. §
4. Jeżeli przewodniczący i protokolant przychylą się do żądania strony, to przewodniczący L'. arządza sprostowanie protokołu; w przeciwnym razie żądanie sprostowania protokołu rozpoznaje na posiedzeniu niejawnym sąd, orzekający w danej sprawie, po wysłu­ chaniu protokolanta. KSIĘGA Postępowanie VI. przygotowawcze. Rozdział L Śledztwo. Art. ·
5. §
6. Każdy mOl pr:nvo, d3wiedziawszy się o pO!Jełnieniu przestępstwa, sClganego z . urzędu, zawiadomić o tym prokuratora, organy bezpieczellstW:1 publicznego, Milicję Obywatelską, przewod ni czącego prezydium gminnej rady narodowej lub soHysa. §
7. Każdy urząd, przedsiębiorstwo pa?stwowe lub sarr:"0~-ządowe, instytucja prawa publicznego, orga-- 509 I>z1ennik Ustaw Nr 4() zlecone czynności w za.kresie lub samorządowego, a także spółdzielnie mają obowiązek, dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, zawiadomić o tym nie zwłocznie prokuratora, organy bezpieczeństwa publicznego lub Milicję O bywate lską. nizacja wykonywająca zarządu :państwowego Art.
8. §
9. Milicja Obywatelska , dowiedziawszy się o przestępstwie ściga nym z urzęd u , przedsiębie­ rze wszystko, co potrzeba, aby zabezpieczyć jego ślady i d owody, oraz zawiadamia natychmiast właści~e.go oskarżyciela publicznego o przestępstwie i o przeisIę­ wziętych czynnośc i ach . §
10. Jeżeli o przestępstwie, ściganym z urzędu, dowie się przewodniczący prezydium gminnej rady nar odowej lub sołtys - zawiadomi natychmiast Milicję Obywatelską, a do czasu j ej przybycia przedsiębierze wszystko, co potrzeba, aby zabezpieczyć ślady i dov/ody. Art.
11. Prokurator, dowiedziawszy się o popeł­ nieniu przestępstw a, ściganego z urzędu , wydaje pos tanowien ie o wsz częciu śledztwa, wskazując czyn będący jego przedmiotem, kwalifikację prawną tego czynu, a w miarę wykrycia sprawców osoby podejrzane o jego d okonanie, oraz przeprowadza śledztwo bezpo średnio lub za pośrednictwem Milicji Obywatelskiej. Art.
12. §
13. Zadaniem śledztwa jest: a) ustalenie, czy istotnie popełniono przestępstwo; b) wykrycie i w razie potrzeby ujęcie sprawców przestępstwa; c) wszechstronne wyjaśnienie okoliczności sprawy drogą zebrania potrzebnych wiadomości, ś l adów i dowodów; d) utrwalenie dla sądu wyrokującego dowodów, które inaczej mogłyby zaginąć; e) zebranie danych o podejrzanym, a zwłaszcza o jego stosunku do pokrzywdzonego, stopniu rozwoju umysłowego, charakterz;e, dotychcza s owym . życiu i zachowaniu się po spełni eniu prze s tępstwa oraz innych okolicznościach okreś­ l onych wart.
14. §
15. Do z:O>Kresu śledztwa należy w szczególnoś ci przesłuch anie świadków, bieg łych i podejrzanych oraz przeprowadzenie r ewizji i og lędzin. Art.
16. §
17. wzywać świadków Prowadzący śl edztwo ma prawo i b i egłych do stawienia się z oznaj- mieniem skutków, przewidzicmych wart. 105, a w razie ich n iestawiennictwa może zarządzić pr'zymusowe sprowa d zenie. § 2.

art. 107 stosuje się odpowiednio. Art. 233. J eźeli oskarżyci e l publiczny uzna, że wyniki śled z twa d a ły d ostateczną podstawę do przeprowadzenia rozprawy głównej, wnosi akt oskarżenia. Moie również Vv'ni eść akt oskarżenia na podstawie otrzymanego zawiad omienia o prz estęps twie oraz załąc z o­ nych do niego danych wyjaśniających, lecz wó wczas obowią zany jest dopeł nić czynności śledczej,

anej przez a rt. 2-

1. §
2. J eżeli oskarżyciel publiczny uzna, ze okoliczności przytoczone w zawiadomieniu nie daj ą podstawy do przeprowadzenia śl edztwa lub że wyniki śledztwa n ie u zasadniają wszczęcia postępowania sądo­ wego, odmawia ścigania lub umarza ś ledztwo. §
3. O odmowie ścigania lub umorieniu śledztwa zawia damia się pokrzywdzonego or-'1Z osobę. którą przef>łuchano jako pod ejrzaną . Art.
4. :.....>. Poz. 364 §
5. Na postanowienie powyższe pokrzywdzonemu służy zażalenie z wyjątkiem wypadku, przewidŻianego wart. 49 §
6. A.rt.
7. §
8. VI razie umorzenia śledztwa prokurator zarządza, co potrzeba , w przedmiocie dowodów rzeczowych. §
9. Na te zarządzenia służy zażalenie. Art.
10. W razie zawieszenia postępowania z powodu uchylania się oskarżonego od wymiaru sprawiedliwości sąd na vvlliosek prokuratora orzeka przepadek dowodów rzeczowych, je żeli osoba trzecia w ciągu jednego roku od daty zawieszenia postępowania n ie zgłosi roszczeń do zajętych przedmiotów. Art.
11. §
12. W razie umor zenia śledztwa sąd, Ido którego właściwości sprawa należy, na posiedzeniu niej awnym, po wysłuchaniu podejrzanego lub jego obrońcy, wydaje w wypadkach przez prawo przewidzianych postanowienie co do zastosowania względem podejrzanego środków wychowawczych lub zabezpie., czając y ch. §
13. Na tepostanowien.la służy zażalenie. Art.
14. Wznowienie umorzonego śledztwa może nastąpić tylko wtedy, gdy prokurator uzna, że ujawnio~ no nowe, istotne okoliczności, nie znane w poprzednim postępowaniu. Jednakże i w tym wypadku łączny czas pozbawienia podejrzanego wolności nie może prze kra .. czać okresów wskazanych wart.
15. Art.
16. §
17. W sprawach o przestępstwa z oskarżenia prywatnego Milicja Obywatelska na żąda., nie oskarźyciela przyjmuje jego skargę i w razie po.. trzeby zabezpiecza dowody, po . czym przesyła sprawę do właściwego sądu, §
18. W sprawach z oskarżenia prywatnego proku.. rator po uzyskaniu zawiadomi enia o popełni e niu przestępstwa sąd zaś po wniesieniu aktu oskarźenia -. mogą zarządzić, aby Milicja Obywatelska przeprowadziła śledztwo. . Art.
19. Jeżeli w toku śledztwa pDwstaną wątpli­ Co do pocz ytalnośc i podejrzanego, prokurator mOże pr zeprowadzić zbadanie przez b ie głych stanu psy-. chicznego podejrzanego. wości ,Art.
20. §
21. Dopuszczenie podejrzanego jego oraz pokrzywdzonego i jego pełnomocnika do obecności przy czynno ściac h śl edczych zależne jes t od uznania przeprowadzaj ąceg o d 3.ną czynność. Osoby dopuszczone do obecn ości przy tych czynnościach mają prawo zadawania pytuil osobom przesłuchiwanym oraz zgłaszania do protokołów w niosków i uwag. §
22. Pokrzywdzony l jego pełno mocnik oraz podejrzany i j ego obrońca mogą składać wnioski o dokonanie cz ynności śledczych ze wskazaniem okolic zności, które mają być usta lone. Prow a dzący śledztwo nie może odmówić dokonania c zy nn oś ci, mc>jącej istotne znaczenie dla sprawy; w r azie odmowy sporządza posta .. nowienie z uzasadnieniem. obrońcy Art.
23. Śledztw o mogą prowadzić róvmież orga- O?O bezpieczeństwH publicznego, jeżeli nie zostało wszczęte przez prokuratora. Oficerom śledczym bezpIe- ny cz eństwa publicznego służą wówczas wszelkie upraw" nienia, przewidziane w

ach niniejszego k~deks~ dla organów prowadz ącyc h śleqztwo, z następUjącymi o~raniczeniami : 1) o wszczęciu ; śledztwa zawiadamia się prokuratora; 2) prokurator sprawuje nadzór nad śledztwemi 510 --------------------------------- DzIennik U staw Nr 40 3) oficerowie ś l e dczy bezpieczeństwa publicznego nie prawa wydawać postanowień o zastosowaniu środków za pobiegania uchylaniu się od s ą du, o przedłużeniu aresztu , przepadku kaucji lub SC ląglliQci u sumy poręczenia oraz o wymierzeniu grzywny nie stawającym świadkom lub biegłym; 4) postanowienia oficerów śledczych be zpieczeństwa publicznego o umorzeniu śledztwa oraz o uchyleniu lub zła g odzeniu środka za pobiegająceg o uchylaniu s ; ę· cd sądu wymag a ją zatwierdzenia przez prokura tora; 5) akty o s karżenia, sporządzone prZEZ oficerów śled­ czych bezp i eczeństwa publicznego, przedstawia się do zatwierdzenia prolmratorowi, który wnosi je do s ąd u lub sporządza sam 9.kty oskarżenia. Art.

1. Referendarzom śledczym i asesorom pro' kuratury służą upra w n ienia , przewidziane w przepił>a c h niniej szego kodeksu dla organów prowadzących śledztwo z t y m , ż e referenda rze śle dcz y i asesorzy prok ura tury n ie mają prawa wydawania postanowie ń o zastosowaniu tymczasowego aresztu, o p:- z edłużeniu aresztu, przepadku kaucji lub ściągn ięci u sUlTjy por ęczenia. Art.
2. Je że li prowad zący śled z two uzna, że dost ar czyło już ono p odst awy do rozprawy głównej, przesłuchuje raz jeszcze podejrzanego, wyjaśnia, jakie przest ępstwo mu zarzucono, i zazna jamia go z treścią zebranych dowodów, po czym, jeżeli wobec wyjaśnień podejrzanego nie zajdzie potrzeba u z upełnien ia śledztwa, wyd aje postanowienie zf'. myk3jące ś l edz two. Art.
3. Na czynno śc i p rowadz ąc ego śledztwo słu­ ży zażalenie osobom, których prawa zostały przez te m ają • czynno ści obrażone R o z d z i a ł II. Akt oskarźpnia. Art.
4. §
5. Prokurator obowiązany jest wnieŚĆ dwóch tygodni od daty otrzymania akt za mkni ę tego śledztwa albo od daty zamknięcia prowadzonego przez siebie śledztwa akt oskarżenia do sądu, b ą dź powziąć postanowienie o umorzeni u śll':dztwa lub też w ciągu zarządzić uzupełnienie śl edztwa. §
6. Jeże li podejrzany jest aresztowany, termin dla wymienionych w § 1 wynosi siedem dni. Art.
7. Akt oskarżenia powini en zawierać: a) imię, nazwisko oskarżonego oraz inne szczegóły niezbędne do usta lenia jego to żsamości; b) dokładne określenie- zarzucanego czynu ze wskazaniem czasu , miejsca i innych okoliczności j ego czynności pop ełn ienia; c) wskazanie

u u stawy karnej, pod który zarzucany czyn podpada;

1. d)wskazanie sądu, przed którym m a się odbyć rozprawa główna ;
2. e)uzas3.dnienie os karżenia. Art. 248. § 1. Do aktu oskarżenia dołącza się wykaz osób, których wezwania oskarżyciel żąd a, ze wskazaniem ich adresów oraz wskazuje się inne dowody, których przeprowadzenie na rozprawie głównej oskar:życiel uważ a za niezbędne. § 2. Do wykazu prok urator może dołączyć wnio~ek o zaniechanie wezwania i odczytanie na rozprawie zezn a ń świadków, zamieszkałych za granicą albo mających stwierdzić okoliczności, którym osk '1 rżony w wyjaśnieni ach swych nie zaprzeczył. ~ Poz. ·364 § 3. Wraz z aktem oskarżenia' przesyła się sąd owi akta śledztwa oraz inne załączniki sprawy. , K S I Ę G A Postępowanie VII. przed sądem pierwszej instancji. Rozdział 'rt. L Przygotowan.'e do rozprawy Jeżeli głównej. oskarżenia 249. § 1. akt nie odpowiada warunkom formalnym ,

anym wart. 247 i 248, prezes sądu zwraca go oskarżycielowi w celu uzupełnien i a braków w termipie siedmiodniowym. § 2. Termin ten dla oska r życiela pryw atnego jest zawity. Art. 250. Prezes zarządza doręczenie o s karżone­ mu odpisu aktu oskarżen i a wraz z l istą osób, które ma się wezwać do sądu, i wykazem dowodów, wskazanych przez oskarżyciela. Art. 251. § 1. Prezes, nie zarządzaj ąc d Gi' ęczeni a odpisu aktu o ska r żenia, wnosi sprawę na p os:edzenie ni ejawne, je że li zachodzi jeden z nas!ępują cych wypadków:

1. a)istnienie ok oli czności, uZ<J. sadn i ających umorzenie postępowania w myśl art. 3;
2. b)złożenie aktu oskarżenia przez nie uprawnionego oskarżyciela;
3. c)niewłaściwość sądu;
4. d)konieczność uzupe ł nienia śledztw". lub wydania innego zarządzenia, przekraczającego władzę prezesa. § 2. Na posiedzeniu n iejawnym sąd umarza postępowanie w całości lub w części bą dź u znają c niewłaściwość sądu przekazuje sprawę komu należy, bądź wydaje inne stosowne postanowienie. Art. 252. Niezwłocznie po doręczen iu aktu oskarżen ia prezes sądu:
5. a)wyznacza termin rozprawy głównej i zarządza wysłanie wezwań z uwzględn i eniem czasu, pot rzebnego stronom na przygotowanie się do obrony;
6. b)zawiadamia powoda cywilnego o wpłynię c iu aktu oskarżenia. Art. 2:53. § 1. Pomięd zy doręc zeniem wezwania oskarżonemu a terminem ro zprawy powinno upłynąć przynajmniej siedem dni. § 2. W razie n iezachowania tego terminu - oskarżony może żądać odroczenia rozprawy. Art. 254. Jeżeli strona ma obrońcę, pełnomocni ka lub przedstawiciela ustawowego, należy Jeh również zaw i adomić o termini.e. Art. 255. Prokuratora zawiada mia się o t ermin ie przez doręczenie mu listy wyznaczonych spraw. Art. 256. § 1. Oskar żo ny ma prawo wnos i ć w t erminie siedmiodniowy m od daty doręczenia odpisu aktu oskarżenia o wezwanie in nych osób oraz sprow adzenie innych dowodów, prócz wskazanych w w ykazie, załą­ czonym do aktu osk arżenia, o czym n a le ży uprzedzić oskarżonego ' przy doręczeni u odpisu aktu oskarżenia: § 2. Wskazując nowe oso by lub inne dowody, . st.rona powinna pod ać okoliczności, które w ten sposób chce stw i erdzić. § 3. W terminie. określonym w . § 1, służy oskar..., ~. onemu prawo złożenia uz.asaclni onego wniosku o wez~ Dz1ennik Ustaw Nr 40 -- 51f -- wanie na rozprawę świadków, co do których prokurator wnosił o odczytanie ich zeznań na r ozprawie (art. 248 § .2). § 4. Dla powoda cywilnego termin siedmiodniowy liczy się od daty otrzymania przezeń zawiadomienia (; wpłynięciu do sądu aktu oskarżenia. Art. 257. Wezwanie świadków i biegłych oraz sprowadzenie dowodów, wskazanych przez stronę, zarządza prezes sądu, a wykaz ich doręcza si ę niezwłocz­ n ie stronie przeciwnej. Art. 258. § 1. P r ezes sądu zarządza w ezw anie świadków, co do których strona złożyła w terminie w n iosek, przewi dziany wart. 256 § 3. § 2. Wnioski stron o wezwanie nowych osób i spr owadzenie innych dowodów, prócz wskazanych w wykazie załączonym do aktu oskarżenia, kieruje prezes sądu na posiedzenie n iejawne, jeżeli uznaje, że okol i czności, które strona chce stwierdzić, nie mogą mieć wp ływu !].a treść wyroku. § 3. Jeżeli wniosek złożono po terminie, prezes kieruje go na niejawne posiedzenie sądu, który może powzi ąć postanowienie odmowne, jeżeli zachodzą warunki, przewidziane wart. 292. § 4.

y powyższe nie dotycz,ą prokuratora. Art.

1. Strona, której w myśl art. 258 odmówiono wezwania świadków lub biegłych, może sama sprowadzić ich do sądu. Art.
2. Niezależnie od żądania stron, prezes są­ du ma prawo wzywać świadków i b i egłych or az sprowadzać inne dowody. Art.
3. §
4. W spr awach o przestępstwa, za które ustawa

uje jako najwyższe kary grzywnę lub pozbawienie wolności do dwóch lat albo obie te kary łącznie, niezależnie od kar dodatkowych, tudzież w sprawach, dotyczących tylko wydania łącznego wyroku osoBiste stawiennictwo oskarżonego jest obowiązkowe wtedy tylko, gdy sąd wyraźnie uzna je za n i ezbędne, co należy zaznaczyć w wezwaniu. §

1. We wszystkich innych sprawach osk a rżony jest obowiązany stawić się do sądu osobiście. Art.
2. §
3. Oskarżonego, osa dzonego tymczasowo w areszcie w siedzibie sądu, sprowadza się w każ­ dym razie na rozprawę główną. §
4. W sprawach) w których stawiennictwo oskarżonego nie jest obowiązkowe, a oskarżony jest osadzony w areszcie w innym okręgu sądowym, sprowadza s j ę go na rozprawę wtedy tylko, gdy sąd uzna to za nie~będne. Art.
5. Oddalenie jakiegokolwiek wniosku przed nie tamuje podniesien ia tego wniosku na rozpi'awie, choćby się nie ujawni ły nowe okoliczrozprawą głó'lv"llą ności. Rozdział II. Og(,lny porządek rozprawy głównej. Art.
6. Przewodniczą cy kieruje rozprawą czuwa nad jej prawidłowym tokiem, bacząc, aby, o ile szczególne względy nie stoją temu na przeszkodzie, dowody na poparcie oskarżenia były ,Przedstawione przed clowodami służącymi do obrony. Art.
7. §
8. Oskarżonemu, świadkom i biegłym zarówno sędziowie jak i strony z a dają pytania bezpośrednio, o ile przewodniczący inaczej nie zarządzi. Poz. 364 §
9. PrzeW'Odniczący uchyla pytania, które uznaje za niestosowne, Art.
10. §
11. Przewodniczący daje stronom moż­ ność wypowiedzenia się co do ulegających rozstrzygnięciu. wszystkich przedmiotów §
12. Jeżeli w jakiejkolwiek kwestii jedna ze stron zabiera głos, prawo głosu służy również wszystkim innym stronom, w każdym jednak razie oskarżonemu lub jego c-brońcy służy głos ostatni. Art.
13. Przewodniczący rozstrzyga ostatecznie. o przychylnym załatwieniu każdego wniosku strony, ~eżeli inna strona się nie sprzeciwia. W przeciwnym razie musi zapaść postanowienie sądu, Art.
14. Przewodniczący wydaje wszelkie zarzą­ dzenia niezbędne do utrzymania w sali sądowej ' spokoju i porządku. Art.
15. Przewodniczący może wydać zarządze­ nia celem uniemożliwienia oskarżonemu wydalenia· się z sądu przed ukończeniem rozprawy. Art.
16. §
17. Jeżeli oskarżony, pomimo upomnienia przez przewodniczącego, zachowuje się nadal w sposób zakłócający porządek rozprawy lub ubliża­ jący powadze sądu, przewodniczący może wydalić go czasowo z sali sądowej. §
18. Po powrocie oskarżonego do sali, przewodniczący zawiadamia go o wszystkim, co się odbywało w jego nieobecności, i daje mu możność złożenia w tej mierze wyjaśnień. Art.
19. Jeżeli obrońca lub pełnomocnik strony, mimo upomnienia przez przewodniczącego, zachowuje się nadal w sposób zakłócający porządek rozprawy lub ubliżający powadze sądu, przewodniczący odbiera mu głos, a sąd może usunąć go od udziału w sprawie. Art.
20. §
21. Jeżeli usunięto obrońcę, przewodna żądanie oskarżonego, a gdy obrona jest z mocy ustawy niezbędna - to z urz~du, wyznacza mu nowego obrońcę. §
22. Jeżeli wyznaczony obror1ca nie może objąć niezwłocznie obrony, należy rozprawę przerwać lub niczący od roczyć. Art.
23. §
24. O ile art. 269 - 272 nie stanowią inaczej, mają zastosowanie

y art. 35-40 prawa o ustroju sądów powszechnych. §

1. Względem oskarżonego aresz'towanego stosuje się w wypadku art. 36 prawa o ustroju sądów powszechnych zamknięcie odosobnione na czas do dwóch tygodni. Art.
2. Od zarządzenia przewodniczącego służy do sądu. Art.
3. §
4. Przy wejściu sądu na salę wszyscy obecni stoją, aż póki sędziowie nie zajmą swoich miejsc. . §
5. Wstaje również każda osoba, do któr ej sąd się zwraca lub która do sądu przemav,ria. odwołanie Art.
6. Rozprawa odbywa się ustnie od tej zasady wskazuje ustawa. i jawnie. Wyjątki Art.
7. Sąd zarządza prowadzenie przy drzwiach zamkniętych całej rozprawy lub jej części, jeżeli jawność postępowania mogłaby obrażać dobre obyczaje, wywołać niepokój publiczny, albo ujawnić okoliczności, których zachowanie w tajemnicy jest niezbędne ze względu na bezpieczeństwo Państwa lub inny ważny interes publiczny. Dz.iennik Ustaw Nr 40 '5 12 -" Poz. 364 ------------------------~-----------------------------~~ Art.
8. Sąd może zarządzić proWadzenie przy drzwiach zamkniętych całej rozprawy lub j-ej częSCL, j eieli c~ oćby jeden z oskarżonych nie ukończył lat siede mnastu. Art.
9. W sprawie o zni esławienie rozprawa jest j a'\\rna wtedy t ylko, gdy oskarżyciel tego zażąda. Art.
10. §
11. Przed rozpoczęciem przewodu sądowe­ go przewodniczący zarządza ll.5unięcie ś"vi a dków do osobnegopokoju. · . §
12. Biegli pozostają na sali, o ile sąd uzna to ia po~~~ . §
13. Oskarżyc iel prywatny oraz powód cywilny pozostają n a sali, choćby mieli składać zeznania jako Ad.
14. §
15. P odczas rozpoznawania sprawy przy d rzwiach zamkniętych, prócz osób oiorących udz iał w sprawie. mogą b yć o'~ ecne po dwie osoby wskazane przez oskarżyciela i osk arżonego . Ol> ~
16. Je żeli jest kilku oskarż ycieli l ub oskarżonych, k aioy z nich mo że żądać pozostawienia na s ali jednej osoby . §
17. Ponadto s ąd mo że, b ez wysłuch ania s troIl, zezwolić 'poszczególnym osobom na obecność . p rzy rozprawie. §
18. W r azie p rowa dzenia rozprawy przy drzwiach z amkniętych ze wz gl~du na b ezpiecze ńs two Państwa , sąd może odmó wić żądaniu, zg ł oszonem u na zasadzie §§ 1 i 2, j eż eli u zna t o za potrz ebne celem ścisł ego z:J.chowania tajemnicy. świa dkowie. Ogłoszenie Art.
19. j awnie. wyroku odbywa się zawsze Art.
20. §
21. P odczas jawnej rozprawy, oprócz osób b ior ących ud ział w sprawie, mogą być obecne tylko osoby pełnoletnie, nie u zbrojone. § 2.

§ 1co d o u zbroj en ia nie dotyczy o

Sób ob owiązanych d o noszenia broni. Art. 283. N iepeł n o l e tn i słuchacze zakładów naukowych mogą b yć obecni pod czas jawnej r ozprawy Ze zezwoleniem prz ewodniczącego . Art. 28!. Świa dek, który n ie uk oń czył la t si ed~m­ n as tu, może być obecny na sali sądowej wtedy t yl ko, gdy ob 2c ność jego jest dla sąd u n ie zbędna. R o z d z i a ł Rozpoc zęcie rozprawy III. głównej . Art. 285. Rozprawę g ł ówną roz poczyna w ywol anie sprawy. po czym pr ze wodniczący sprawdza, czy wszyscy w ezwani są · obecni. Art. 286. Jeż eli n ie st awił s i ę oskarżony , kt 0re~ 0 j est ni ezbędna. sąd b ą dź zarządza jego natych miastowe dostavvienie, b <\dź od racża rozprawę· obecno ść Jeżeli oskarżony , pozostający na wolności , Ad. 287. wy da lił się samowolnie przed ukollczeniem rozprawy, sąd m oże dokończyć rozprawę w jegó ni eobecności, o ile go i n ie u znaje dalszej jego ob ecności za n i ezbędną; wyroku w ty'm wypadku n ie uw aża się za zaoczn". ju ż przes łucha ł Art. 288. o skarżyc i el a Nie us prawiedliwione niestawiennictwo prywatnego u waża się za' od stąpien t e od os karż2nia . • Art. 289. W r azie nies tawiennictwa powoda cywiln ego w chwili rozpoczęc i a ro zprawy sąd pozostawi a b ez rozpoznania powództwo cywilne, chyba że powód wnosił o rozpoznanie powództwa w jego nieobecności. razie niestawiennictwa śwb dka l ul ) uzna jego przesłuchanie za ni ezbęd ­ ne. a zarządzenia zastosow a ne w celu spowodowan ia :jego stawiennictwa p ozostarta b ez ·skutku. przerywa lub odracza rozpra wę. Art. 290. W biegłego, sąd , j eżeli Art. 292. § 1. Sąd u wzgl ędni zgłoszony na rozprawie wniosek o prz e słuchanie świadków i bi egłych oraz o p rzeprowadzen ie innych dowodów wtedy tylko, j eżeli okoliczno ści, na których stwierdzenie dowód w ska zano, mogą mi eć wpływ na treść wyroku. . § 2. Sąd może odrzucić na rozpr awie nie zgłoszony w t erminie, przewidzian y m wart. 256, wniosek o przesłu c hanie ś w iad ków i b iegłyc h or az o przeprowadzenie innych d owodów:

1. a)j eżeli d ow ód dotyczy jedynie o kolicznoś c i, mogą ­ cych m i eć wpływ na tr e ść orzeczenia o karze lub o środkach z abezpie czaj ą cych; .
2. b)je żeli dowód, który d otyczy okolicz ności , m og ą­ cych mi e ć wp ły w na treść orzeczenia o winie, znany był stron ie t ak wcześnie, ż e mogła go zgłosić w t erminie. § 3. Sąd p ostanawia według swego uznanią. o nie zgł oszonym w t erminie w n iosku strony co do w ezwania na rozpr B.w ę świ 9. d kó\.v zamiast odczytania ich ze z n ań (art . 256 § 3). R o z d z i a ł IV. P new ód s ądo wy. Art. 293. P rzewód s~dowy r ozpoczyna s ię od odczytania aktu osk arż~ n i 9.. Art. 294. N astępnie prz ewodniczący zapyt uj e oska rżon ego, ezy p rzyznaj e się cl0 zarzuconego mu c4y nu i j akie wyj 8.śnienia chce złożyć są dowi. Art. 295. Po wysłLtchani u oska rżon ego przewodnic zący zarządza postępowanie dowodowe oraz poucza oslorżonego, ż e wolno mu c z ynić u wagi i składać wyj aś ­ ni·enia co do ka ż dego dowodu. Art. 295. J eż e lI wyjaśn ienia oskarżon ego przyznają ­ cego się d o winy n ie budzą wątpliwości, s ą d mD ż" .z.a zgodą stron nie pr zcp,· o\'lCl.dz9.ć post ęp o ',vania d owodow ego lub prz ep ro w3.dzi ć j e t ylko częściowo. A rt. 2:97. § 1. Os karżony ma prawo być obecny przy wszystkich c zynnościach postępowa n ia dowodowego. § 2. T ylko wyhtkowo, j eżel i mJeży się ob 3 w iać, że obecność oskarżon eg o od działywać by mo gła k rępująco na wyjaśnienia wsp ółosk9. rżon ego albo na zeznan ia świad­ ka lub b iegłego, prz ewod nic zą cy m oże zar ząd z ić, aby na czas przesłu chania da n ej osoby oskarżony wydali ł si ę z sali sądowej .

art. 270 § 2 ma zastosowanie. Art.

1. K ażdego ś\oviadl~a wzywa s ię na salę osob no i przesl uch':l je się w nieobecności t ych świadków, którzy jeszcze nie zeznawali. Art.
2. §
3. W olno odczytywać n a r ozpraw ie protokoły p rzesł u chania świadków, sporządz one w śleqz ­ twie lub na r ozprawie, j eżeli świ adkowi nie można było doręczyć w ezw?,nia albo j eżeli świadek nie stawił , s ię z powodu przeszkód, nie dających się- usunąć albo zbyt trudnych do usun ięci a , albo z powodu znacznej odl egłoś ci mi ejsca pobytu, b ądź też stawiwszy się zeznał inacz€j niż w postE;'powaniu poprze dnim albo odmówił zeznań, aP)0 oświadczył, że pewnych szczegółów nie pamięt<l. Dziennik Us~aw Nr 40 Wolno również odczytywać na rozprawie prow śledz­ twie lub na rozprawie w innej sprawie, jeżeli świadkowie byli badani w danej sprawie, a zachodzą warunki, przewidziane w §
4. <;
5. Wolno odczytywać na rozprawie protokoły przeBłucóania świadków w śledztwie lub przed sądem, jeżeli prokurator o to wnosił w akcie oskarżenia, a strona nie złożyła w terminie określonym wart. 256 wniosku o wezwanie ich na rozprawę. §
6. Wolno odczytywać na rozprawie protokoły przesłuchania oskarżonego, sporządzone w śledztwie lUD na rozprawie, w tej lub innej sprawie, jeżeli oskarżony, którego stawiennictwo nie jest obowiązkowe, nie stawił się osobiście na rozprawę, albo jeżeli oskarżony, stawiwszy się na rozprawę, bądź złożył wyjaśnienia inne niż w postępowaniu poprzednim, bądż odmówił wyjaśnień, bądź oświadczył, że pe'vnych szczegółów nie pamięta. §
7. P<1za tym wolno odczytywać za zgodą stron wszelkie protokoły przesłuchania świadków i oskarżo­ nych, sporządzone w śledztwie lub przez sąd, oraz opinie biegłych złożone poza sądem lub śledztwem. §
8. Sąd może zaniechać za zgodą stron odczytywania potokołów i opinii biegłych i zaliczyć je w poczet dow odów ujawnionych na rozprawie. Art.
9. §
10. W olno również odczytywać: 1) zawiadomienia pokrzywdzonych o przestępstwie; 2) protokoły ogl~dzin i re\vizji, sporządzone w śledz­ twie lub przez sąd; 3) orzeczenia karne już poprzednio przeciwko oskarżonemu zapadłe; 4) zaświadczenia lekarskie; 5) opinie biegłych, złożone wobec sądu lub w śledztwie; 6) inne złożone do akt dokumenty urzędowe lub prywatne. § 2.

art. 299 § 6 ma tu odpowiednie z:"s10Eowanie. Art.

1. Złożone w toku rozprawy dokumenty, o ile mają znaczenie dla sprilwy, sąd okazuje s tJ"onom, dołą­ cza do akt i odczytuje w całości lub częściowo. Art.
2. Inne dowody rzeczowe, o ile temu nie stają na przeszkodzie rozmiary lub właściwości przedmiotu, wnosi się na salę i okazuje sędziom i stronom. Art.
3. Świadkom i biegłym okazuje si ę dowody rzeczowe dotyczące ich zeznań. Art.
4. Po przeprowadzeniu każdego d owodu strony mają prawo zabierać głos w celu złożenia wyjaś­ §
5. tokoły przesłuchania świadków, sporządzone "I 513 Poz. 364 sąd przerywa lub odracza rozprawę i poleca przesłucha­ nie świadka jednemu ze swoich sędziów lub sądowi powiatowemu, w którego okręgu świadek przebywa. §
6. O terminie czynności sądowych sąd zawiadamia w miarę możności oskarżyciela oraz oskarżonego i jego obrońcę. Podejrzanego aresztowanego sprowadza się tylko wtedy, gdy sąd uzna to za niezbędne. Strony, jeżeli się stawią, mają prawo być obecne przy czynnoś­ ciach i zadRwać pytania. Niestawiennictwo stron .nie wstrzymuje czynności. Art.
7. §
8. Przewodniczący może przerwać rozprawę główną dla wypoczynku, bezzwłocznego sprowadzenia dowodów lub innych ważnych przyczyn. §
9. Przerwa rozprawy może trwać najwyżej 42 dni. §
10. Jeżeli przewodniczący, zarządzając przerwę, oznaczy jednocześnie czas i miejsce, w których odbędzie się dalszy ciąg rozprawy, wówczas osoby obecne na przerwanej rozprawie obowiązane są stawić się w nowym terminie bez osobnego wezwania.

art. 105 ma tu odpowiednie zastosowanie. Art. 309. § 1. Rozprawę przerwaną prowadzi się po przerwie w dalszym ciągu. § 2. Jednakże należy ją przeprowadzić od początku:

1. a)jeżeli sąd z własnej inicjatywy lub na wniosek stron uzna to za potrzebne;
2. b)jeżeli skład sądu uległ zmianie. Art. 310. § 1. Odroczenie rozpoczętej rozprawy może n:1stąpić tylko na mocy post~mowienia sądu. § 2, VV r~zie odroczenia rozprawy prowadzi się ją \V nowym terminie od początku. Art. 311. Po zRlwńczeniu postępowania dowodowego przewodniczący' zapytuje strony, czy nie życzą sobie uzupełnienia przewodu sądowego, a w nzie odpowiedzi odmownej ogłasza, że przewód sr:dowy jest zamknięty. Art. 312. Przewód sądowy można wznowić tylko na mocy pos1<mowienia sądu. Art. :n3. Jeżeli na podstawie okoliczności, które wyszły n3 jaw w toku rozprawy, oskarżyciel zarzucił osko.rżonemu inny czyn prócz tego, który akt oskarżenia wskazuje, sąd może przystąpić do natychmiastowego rozpoznania nowego oskarżenia tylko za zgodą oskarżyciela i oskarżonego. Art. 314. W razie odroczenia rozprawy w myśl art. 313 oskarżyciel wnosi nowy akt oskarżenia. R o z d z i a ł nień. Art. 305. § 1. Jeżeli na rozprawie okaże się, że zachodzą istotne braki w przeprowadzeniu śledztwa, których na rozprawie uzupełnić nie można, sąd zwraca akta ()Ska rżycielowi publicznemu celem uzupełnienia śledz­ twa, wskaz..u jąc zarazem, w j aki m kierunku winno być oCno uzu pełnione . § 2. P o uzupełnieniu śledztw:! oskarżyciel publiczny bądż składa n owy akt osk:lrżenia, bądź umarza spra wę. Art. 306. Jeżeli zachodzi potrzeba dokonania oglę­ dzin na miejscu, sąd dokonywa ich w całym składzie lub wyznacza w tym celu jednego ze swoich członków lub innego sędziego. Art. 307 § 2 ma odpowieC!nie zastosowanie. Art. 307. § 1. Jeżeli świadek, któr y nie może się stawić lub którego stawiennictwo jest utrudnione z powodów, wymienionych wart. 299, nie złoż ył już poprzednio w śledztwie lub na rozlJl"9wie zeznania co do <;Jkoliczności, której stwierdzenie ~ąd uzna za ni~zb~dne, Głosy V. stron. Art. 315. Po zamknięciu przewodu sądowego przeudziela głosu stronom, które " przemawiają w następującym porz ądku: oskarżyciel publiczny, prywatn y, powód cywilny, obrońca oskarżonego i oskarżony. Art. 316. Oskarżonemu, z którym sąd porozumiewał się przez tłum·acza, należy przed udzieleniem głosu przetł uma czyć z głosów stron przynajmniej osta teczne wnioski oskarżyc iel a, powoda cywilnego i obrońcy. Art. 317. Jeżeli oskarżyc i el lub powód cywilny ponownie zabierają głos, należy w lwlejności przemóvlicń udzielić obrońc y i oskarżonemu gł osu ostatniego. wodniczący Rozdział VI. Wyrolwwanie. Art. 318. Po wysłuchaniu głosów stron sąd stępuje ni~zwlgcZJlie do narady. przy..., 514 Dziennik Ustaw Nr 40 Art. 319. Narada i głosowanie sędziów są tajne. Prócz sędziów należących do składu sądzą cego może być przy nich obecny tylko protokolant. Art. 320. Podstawę orzeczenia stanowi ca łokształt okoliczno ści uja\vnionych w toku przewodu sądowego. Art. 321. § 1. Narada i głosowanie odbywają się z osobna co do winy oraz co do kary i środków zabezpieczających . Narada i głosowanie co do winy obejmują rówktóre według ustawy wyłączają, zmniejszają lub zwiększają przestępność czynu. Art. 322. Po omówieniu s9rawy przewodniczący zbiera głosy sędziów, począwszy od naj młodszego. Przewodniczący głosuje ostatni. bezwzględną Art. 323. § 1. Orzeczenie zapada § 2. nlez okoliczności , większością głosów. § 2. J2źeli przy rozstrzyganiu innego pytania, prócz pytania co do winy, zdania tak się podzielą, że żadne z nich nie uzyska bezwzględnej większości, zdanie najmniej przychylne dla oskarżonego przyłącza się do zdania. ll.';jbardziej doń zbliżonego. § 3. Se.dzia, który głosował za uniewinnieniem. może się wstrzymać od głosowania co do kary, ale wtedy głos jego przyłącza się do zdania naj przychylniejszego dla oskarżon ego. Art. 324. § 1. Jeżeli przy naradzie ujawni się potrzeba .Llzupełnieni=t m=tteri9,lu dowodoweoo sad może " . , ' <'::>' wznOWlC przev/od sądowy, przerwac lub odroczyć 1'02pn\wę i z2.rządzić zebranie materinłu dovrodo\vego, choć­ by strony tego nie żąd3ły. § 2. Jeżeli n~ podstawie okoliczności które wyszły na jaw w toku rozpr:o\wy, sąd stwierdz:i m'ożność zakw;lifikowania czynu, z~rzucanego oskarżonemu, pod surowEZy

karny, to wznawia przewód sądowy i uprzedza o tym strony. Art. 325. Pa ukoń cz eniu gło!Oowan13 jeden z sędziów lub protokolant pisze sentencję wyroku, którą wszyscy SędZiOwie podpisuj,~. nie wyłączając przegłosowanego. Art. 326. Sędzia przegłosowany ma pra\vo złożyć na piśm ie uzaS<l.dnienie swego odrębnego zdania przed upływem terminu do uzasadnie!1ia wyroku. Art. 327. W sprawie zawiłej sąd może odroczvć wydanie sentencji najwyżej na trzy dni. Dzień i ~odzine ogłoszenia sentencji należy niezwłocznie obwieściĆ w sali <.- sądowej. Art. 328. Ka.żda sentencja wyroku powinna za- Wli,erać: al oznaczenie sądu, który go wydał; bl nazwiska sędziów, prokuratora i prctokolanta;

1. c)datę i , miejsce rozpoznawania spr=twy i wydania wyroku;
2. d)imię i nazwisko oraz inne dane ustalające tożsamość oskarżonego;
3. e)dokładne określenie zarzucanego oskarżonemu czynu z podan iem cza.su i mie jsca jego popełnienia. Art. 329. Sentencja v/yroku skazującego powinna ponadto zawierać: al ustalenie czynu przypisanego oskarżonemu; hl wskazani~ ?rzepisu zastosowanej ustawy karnej;
4. c)karę, na JaKą oskarżonego skazano. Art. 330. Prócz danych wskazanych wart. 323 i 329 sentencja \vyroku zawiera w miarę potrzeby orzeczenie co do środków wychowawczych lub zB.bezpieczają cych, w 9.runkowego zawieszenia wykonania kary, u wolnienia od kary, umorzenia postępowania, co do koszt·)W sądo- Poz. 364 wych, powództwa cywilnego, dowodów rzeczowych innych kwestii, rozstrzygniętych przez sąd. Art. 331. Zasądzając powództwo cywilne sąd nie jest związany zakresem roszczeń zgłoszonych przez powo~a cywilnego. Art. 332. W razie umorzenia postępowania lub wydania wyroku uniewinniającego oraz w razie uznania, że materiał zebrany w sprawie karnej nie wystarcza do rozstrzygnięcia powództwa cywilnego, sąd pozostawia powództwo bez rozpoznania w całości lub w części. Art. 333. § 1. Rzeczy ulegające wydaniu sąd wydaje osobie uprawnionej . § 2. Jeżeli wyniknie spór o prawo własności do rzeczy ulega jących wydaniu, a nie ma dostatecznych danych do natychmiastowego rozstrzygnięcia, sąd odsyła strony na drogę procesu cywilnego. Art. 334. Po podpisaniu sentencji wyroku przewodniczący ogłasza ją publicznie, a obecni, z wyjątkiem sądu, wysłuchują jej stojąc. Art. 335. § 1. Zaraz po ogłoszeniu sentencji przewodniczący przytacza ustnie najważniejsze powody wyroku. § 2. Sąd może zaniechać przytoczenia powodów wyroku w sprawie, w której cała rozprawa odbyła się przy drzwiach z=tmkniętych. Art. 336. VI razie uniewinnienia oskarżonego aresztowanego przewodniczący zarządza natychmiastowe wypuszczenie go na wolność. Art. 337. Po ogłoszeniu sentencji przewoalllczący wskazuje stronom sp osób i termin odwołania się od wyroku. I Art. 338. § 1. Sąd wojewódzki sporządza wyrok z uz=tsadnieniem na piśmie w każdej sprawie bezzwłocz­ n ie po ogłoszeniu wyroku. § 2. Sąd powiatowy sporządza "wyrok z uzasadnieniem na piśmie wtedy tylko , gdy strona w terminie zapowi",dziab odwołanie się od wyroku. § 3. Odpis wyroku z uZ3s3.dnieniem sporządzić należy w ciągu tygodnia od daty zapowiedzenia i doręczyć stronie. która zgłosiła zapowiedzenie. § 4. Jeżeli strona miała obrońcę lub jeżeli sąd na żąd=tnie oskarżonego wyznaczył obrońcę z urzędu, odpis wyroku doręcza się ob ro ńcy. Art. 339. § 1. Uzasadnienie każdego wyroku po'winno za'Hierać:
5. a)dokładne ust =tlenie jego podstawy faktycznej przez wskazanie, j?ki e fakty sąd uznał za udowodnione lub nie uuowodnionp. na jakich w tej mierze op:?rł się dowodC!ch i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych;
6. b)wyj2.śnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem zastoEowar:ych

ów ustav:y. § 2. Uzasadnienie w yroku skazującego powi nno n adto zawierać przytoczenie okoliczności, które sąd miał na wz.ględzie przy wymiarze kary i stosowaniu środków wychowawczych lub zabezpieczających. Art. 340. Wyrok z uzasadnieniem podpisują sędzio­ wie, którzy brali udział w jego wydaniu. Jeżeli który z sędziów nie może podpisać, prezes sądu zaznacza przyczynę tego na wyroku. R o z d z i a ł VII. Stosowan.~e środków wychowawi:zych i zabezpieczającydl. Art. :1H. O zastosowaniu środków zabezpieczają­ cych orzeka sąd w1aściwy do rozpnnawania danej sprawy. I DzIennik Ustaw Nr 40 ~ 515 Art. 342. § 1. Orzeczenia co do:

1. a)skazania n ieletniego na umieszczenie w zakła dzie poprawczym;
2. b)zastosowania środków wychowawczych zamiast umieszczenia nieletniego w zakładzie poprawczym;
3. c)wymierzenia k::u'y nieletniemu, przeciw któremu wszczęto post~powanie karne po ukończeniu 17 r oku życia - w wype,dku uznania za niecelowe umieszczenia go w zakładzie poprawczym;
4. d)zastosowania środków wychowawczych wzglę­ dem nieletnich, nie ulegających karze;
5. e)oddania skazanego pod dozór ochronny na czas warunkowego zawieszenia wykonania kary;
6. f)umieszczenia sprawcy w zakładzie leczniczym;
7. g)umieszczenia przestępcy w domu pracy przymusowej lub w Zł!kładzie dla niepoprawnych sąd zamieszcza w wyroku (art. 330). § 2. Orzeczenia co do:
8. a)zastosowania środków wychowawczych (§ 1 lit. d»;
9. b)umieszczenia niepoczytalnego sprawcy w zakła­ dzie leczniczym;
10. c)umieszczenia w zakładzie leczniczym sprawcy czynu, pozostającego w związku z nadużywaniem n apojów wyskokowych lub innych środków odurzających, oraz ewentualnego odbycia przezeń wymierzonej kary;
11. d)oznaczenia osoby lub instytucji, której sąd powierza wykonanie dozoru ochronnego sąd zamieszcza w postanowieniu, jeżeli nie uczyniono tego w wyroku. § 3. W wypadkach, prz e~zianych w § 2 pod lit.
12. b)i c), sąd stosuje przep isy art. 237 § 1. Art. 343. Orzeczenia co do: a ) wykonania zawieszonej kary; b} ewentualnego wykonania l;.ary po zwolnieniu przestępcy z zakładu lecznicze:g o;
13. c)zwolnienia z zakładu leczniczego, z domu pracy przymusowej i z zakładu dla niepoprawnych;
14. d)zastosowania środków zabezpieczających w wypadku umorzenia sprawy;
15. e)umieszczenia nieletniego w więzieniu zamiast w zakładzie poprawczym wydaje sąd pierwszej instancji w postaci postanowienia. Art. 344. Przed wydaniem postanowj.enia o zwolnieniu skazanego z zakładu leczniczego, z domu pracy przymusowej i z zakładu dla niepoprawnych sąd zbiera wiadomości od zarządów wymienionych zakładów zabezp~zających co do stanu zdrowia i zachowania się skazanego. Art. 345. § 1. W wypadkach, przewidzianych w ustawie, sąd pierwszej instancji, który orzekł umieszczenie nieletniego w zakł adzie poprawczym, może na wniosek tego zakładu lub z własnej inicjatywy, po zebraniu wiadomości z zakładu, wydać na posiedzeniu n iejawnym postanowienie co do warunkowego zwolnienia wychowańca i oddania go pod dozór wyznaczonego w tym celu kuratora. § 2. Również na posiedzeniu niejawnym sąd postanawia odwołanie zwolnienia w wypadkach prawem przewidzianych. Art. 346. Na postanowienia, wyl'llie~one wart. 342 § 2, 343 i 345, służy zażalenie, .......... Poz. 364 R o z d z i a ł VIII. Wyrok zaoczny. Art. 347. § 1. Jeżeli osk a rżony, któremu w~zwanie nie sta'Nił si ę n Cl. rozp raw ę gló wną ani też w jego imieniu nie stawił się obrońca, a sprawa nie wymaga osobistego stawiennictwa oskarżonego , sąd albo przeprowadza rozprawę i wydaje wyrok zaoczny, albo odracza rozprawę i nakazuje oskarżon e mu sta wić się osodoręczono, biście. § 2. Przy zaocznym rozpoznawaniu sprawy sąd odczytuje wyjaśnienia oskarżonego poprzednio przez niego złożone. § 3. Wyrokiem zaocznym nie można orzec umiesz- ./ ...... czenia w domu pracy przymusowej, w zakładzie dla niepoprawnych oraz nie można zastosować środków poprawczych lub wychowawczych. Art. 348. Odpis sent'0ncji wyroku zaocznego dorę­ cza si~ oskarżonemu, zawiadamiając go równocześnie, że termin do zapowiedzenia środka odwoławczego lub wniesienia sprzeciwu liczy się od daty doręczenia tego odpisu. Art. 349. § 1. OS!;:;lrżony może bądź zapow'iedzieć środek odwoławczy od wyroku, bądź Wl1lesc sprzeciw z prośbą o zarządzf'nie nowej rozprawy w sądzie pierwszej inst2.ncji. W sprzeciwie oskarżony obowiązany jest usprawiedliwić swe niestawien:1ictwo oraz uzasadnić, dlaczego nie mógł o przyczynie niestawiennictwa zawiadomić sądu przed wydaniem wyroku. § 2. . Wybór jednego ze środków obrony powoduje utratę drugiego, chyba że oskarżony połączy ze sprzeciwem, na wypadek jego odrzucenia, zapowiedzenie śr od­ ka odwoławczego. Art. 350. Sąd ~a posiedzeniu n iejawnym rozpatqde sprzeciw i jeżeli UZIB n ies t : n \'iennictwo oskarżonego i niezawiadomienie sądu o przy czynie niestaw iennictwa za usprawiedliwione, zarządza ponowną roz prawę · Art. 351. § 1. Wyrok zaoczny traci moc z chwi lą, gdy oskarżony lub jego obrol1ca stawi si~ na rozprawę w terminie ponoWnym. § 2. W tazie nie usprawiedliwionego niestawiennictwa oskarżonego lub jego obrońcy na rozprawę ponowną, wyrok zaoczny pozost<: je w mocy. Art. 352. Niestawiennictwo oskarżyciela prywatnego na rozprawę ponowną nie tamuje rozpoznania sprawy. K S I Ę G A VIII. Srodki odwoławcze. Rozdział 1. Zażałenia. Art. 353. § 1. Na postanowienie sądu lub prokuratora, zamykające drogę do wydania wyroku, służy zażalenie. § 2. Na inne postanowienie sądu lub prokuratora wypadkach określonych w usta- zażalenie służy tylko w wie. § 3. Zażalenie sbży tylko do jednej instancji. Art. 354. § 1. Zażalenia na czynnoscl prokuratora, referendarza śleDcze go i asesora prokuratu~~ dok,: n ane w śledztwie rozstrzyga prokurator . bezposredmo przełożony. , . .. § 2. Jeżeli śledztwo prowadzą Inne organy mz I?rokuratorskie, zażalenie rozstrzyga prokurator sprawuJący n adzór nad śledztwenl. Dziennik Ustaw Nr 40 5t6 -- Poż. ~64 § 2. Do cofnięcia rew/z] l, założonej przez osoby, wymienione wart. 362, lub na korzyść oskarżonegolPrzez prokuratora, konieczna jest zgoda oskarżonegD. Art. 365. § "1. Powód cywilny może założyć rewizję " tylkO wtedy, gdy oskCl.rżyciel lub oskarżony zapow iedział założenie rewizji, chyba że oskarżyciel pUbliczny nie brał udziaJu w rozprawie. § 2. Jeżeli oskarżyciel lub oskarżony, który zapowiedział rewizję, nie wniósł jej wywodu lub reWlZję cofnął, sąd pozosbwia bez .rozpoznania rewizję powoda cywilnego i zwraca mu wniesioną z tytułu rewizji opłatę. Art. 366. Powód cywilny, któremu nie służy prawo przyjętego zażaleni:o<. rewizji z przyczyn, wskazanych wart. 365, może wyto§ 3. Zażalenie na niesłuszne aresztowanie oraz na czyć sprawę przed sądem cywilnym o roszczenie, któodmowę przyjęcia sprzeciwu lub pisma odwoławczego rego mu w postępowaniu karnym nie zasądzono . można wnosić tCl.kże bezpośrednio do sądu odwol:rwczeg o . Art. 367. § 1. Wywód rewizji składa się na piś­ Art. 356. § 1. Jeżeli sąd lub prokurator, któremu. mie w terminie zawitym, wskazanym wart. 212, do są­ du, który wydał zaskarżony wyrok. 2łożono zażalenie uzna je za zasadne, to sam się do ni.ego § 2. Wywód rewizji od wyroku sądu wojewódzkieprzychyla, a w przeciwnym razie przesyła je wraz z odpisem zaskarżonego postanowienia do instancji odwo- go, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, powlmen być sporządzony przez obrońcę, wymienionego wart. 78. ławczej w ciągu trzech dni, a gdy zaż alenie dotyczy aresztowani::J., to w ciągu doby. Art. 368. W razie zapowiedzenia lub złożenia wy§ 2. Akta sprawy przesyła się instancji odwoław­ wodu rewizji po terminie lub pr~ez osob~ nie upoważnio­ czej, o ile to nie powoduje zwłoki w postępowaniu. In- ną, prezes odmawia przyjęcia i zawiadamia o tym skła­ stancja odwoławcza może zażądać przesłania akt, o ile dającego rewizję. u zna to za niezbędne. Art. 369. § 1. O przyjęciu rewizji zawiadamia się Art. 357. Zażalenie samo przez się n ie wstrzymuje strony lub ich obrońców i pełnomocników. wykon~mia zaskarżonego postanowienia, lecz sąd lub § 2. Jeżeli oskarżyciel założył rewizję od wyroku prokurator, który wydał postanowienie, lub instancja uni ewinniającego.

art. 191 nie ma do oskarżone­ odwoławcza może wstrzymać wykonanie. Odmowa go zastosowania. wstrzymania nie wymaga uzasadnienia. Art.

1. Po przyjęciu rewizji prezes sądu przesyła Art.
2. Sąd odwoławczy rozpoznaje zażalenie na ją niezwłoczn ie wraz z. aktami do sądu, właściwego dla' posiedzeniu niejawnym. rozpoznania rewizji. Art.
3. Podstawę rewizji mogą stanowić wyłącz­ Art. 359.

y art. 353, 355-358 stosuje się odnie zarzuty: powiednio do zażaleń na zarządzenia prezesa sądu. 1) obrazy

ów prawa materialnego; 2) uchybień, określonych wart. 378 § l, lub obrazy R o z d z i a ł II.

ów prawa procesowego, jeżeli mogła mieć wpływ na treść wyroku; Rewizjl!. 3) błędnej oceny okoliczności faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku; Art.

1. Strony mogą zakładać rewizję od wyro4) rażącej niewspółmierności kary w stosunku do przyków. wydanych w pierwszej instancji. pisanego czynu albo nieodpowiedniego zastosowania Art.
2. Strona, zamierzająca zaskarżyć ,wyrok, polub niezastosowania środka zabezpieczającego lub winna zapowiedzieć to na piśmie w terminie zawltym, wychowawczego. wskazanym wart.
3. Art.
4. §
5. Rewizja może dotyczyć całości wyArt.
6. Rewizję na korzyść oskarżonego mOże zaroku lub jego części. łożyć także prokurator, a w razie niepp.łnoletno;~ci lub §
7. Rewizję założoną od orzeczenia w przedmiocie ubezwłasnowolnienia oskarżonego także jego ojciec, winy uważa się za zwróconą przeciwko całości orzematka, małżonek, opiekun, kurator lub osoba, pod której czeni.9.. opie!<:ą oskarżony faktycznie pozostaje. Art.
8. §
9. W wywodzie rewizji należy podać, Art.
10. §
11. Rewizję na niekorzyść oskarżonego na czym zarzucana obraza lub uchybienie polega, i wskamoże' założyć tylko oskarżyciel. zać te części wyroku, o których uchylenie lub zmianę §
12. W razie śmierci oskarżyciela prywatnego przed strona wnosi. upływem terminu do zapowiedzenia rewizji a lbo ,też po §
13. Wywód rewizji wniesiony przez samegD oskar(jej zapowiedzeniu, lecz przed upływem terminu do jej żon'ego lub przez osoby, wymienione wart. 362, podlega ,wywodu - małżonkowi zmarłego, dzieciom i wnukom rozpoznaniu w granicach, określonych wart. 371, choć­ :w terminie zawitym jednego miesiąca od dnia śmierci by nie czynił zadość

owi §

1. służy prawo zgłoszenia, iż wstępują w prawa strony. §
2. W wywodzie rewizji, można zarzucać tylko uchy:O soby te mogą ponowić zfl.powiedzenie i żądać doręcze­ bienia obrażające prawa strony, na której korzyść zało­ n ia sobie wyroku z uzasadnieniem, w celu wnieSienia żono rewizję. ,wywodu rewizji, chociażby zmarłemu wyrok taki już §
3. Można podnosić zarzuty, które nie stanowiły doręczono. lub nie mogły stanowić podstawy zażalenia. Art.
4. §
5. Oskarżony moźe cofnąć rewizję, założo­ §
6. Nie mozna żądać przeprowad7Jenia nowych doną przez siebie lub przez swego obrońcę; prawo to nie wodów co do is~ty sprawy z wyjątkiem przewidzianym służy jednak oskarżonym, wymienionym wart.
7. wart. 389 §
8. . §
9. W razie uchylenia postanowienia prokuratora o odmowie ścigania lub umorzeniu śledztwa prokurator, rozstrzygający zażalenie, poleca sporządzenie aktu oskarżenia, określając przy tym czyn zarzucany oskarżonemu, bądź nakazuje uzupełnienie śledztwa w określonym kie- " runku. Art.
10. §
11. Zażalenie wnosi się do sądu lub prokuratora, który wydał zaskarżone postanowienie. ~
12. Prezes sądu lub prokurator odmawia przyjęcia ~żalenia, które nie odpowiada

anym warunkom formalnym. Na zarządzenie o odmowie przyjęcia służy zażalenie do władzy, właściwej do rozpoznania nie ' .' Dziennik Ustaw Nr 40 . Art. ·

1. Prezes sądu po rozwazeniu , czy istnieją form alne warunki rewizji oraz czy sąd władny jest r02poznać rewizję na posiedzen iu niej awnym (art. 377 i 378), wnosi sprawę na p osiedzenie niejawne lub wyznacza termin rozprawy rewizyjn ej. Art.
2. Sąd rewi zyjny r ozpoznaje rewJzJę na rozprawie, jeżeli

y niniejszego kodeksu nie stanow ią inaczej . Art. 376. S ą d rewizyjny na posiedzeniu l1Ie] aw·nym pozostawIa rewizję bez r ozpoznan ia, jeżel i zachodzi brak formalnych warunków rewizji, zwłaszcza przewidzian ych w art. 371 , 373 §§ 1-3. Art. 377. Sąd rewizyjny na posiedzeniu niejawnym uznaje wyrok za nieważny i przekazu je sprawę komu należy, je że li:

1. a)wyrok zapadł z obrazą art. 11 lub 12;
2. b)w składzie sądu uczestniczyła osoba, nie uprawniona do w y dawania wyroków. albo jeżeli orzel{a ł sędzia, który z mocy art . 34 ulegał wyłącze­ '-niu ;
3. c)zachodzi inna przyczyn<;l ni eważności z mocy samego prawa . Art. 378. § 1. Sąd rewizyj ny na posiedzeniu niejawnym uchyla wyrok niezależnie od zarzutów podnie sion ych w r ewizji, jeżeli:
4. a)sprawę rozpoznano bez skargi lub bez wniosku pokrzywdzonego, w wypadkach, gdy ustawa tak iego wniosku wymaga albo zachodzą przyczyny, powodujące umorzenie postępow ania w myśl a r t. 3;
5. b)sąd był niena.leżycie obsadzony lub którykolwiek z j ego c z łonków nie był obecny na całe j ' rozprawie;
6. c)r ozprawa odbyła się w ni eob ecności oskarżonego, chociaż obecność jego b yła obow i ązkowa;
7. d)oskarżony nie miał Cibrol1cY w wypadkach, wskazanych wart. 79;
8. e)wyrok nie zawierał usMlenia czynu, popełnionego p:'zez oskarżonego. § 2. Uchylc:jąc wyrok z powodów, wskazanych w § 1, sąd rewizyjny wyrokiem umarza postępowanie lub przekazu je sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Art. 379. Jeżeli rewizja nie może być raz.poznana w całości na posiedzeniu n iejawnym, ze względ u na inne ud/ybienia, aniżeli objęte art. 377 i 378, wówczas rewizję nal eży rozpoznać na rozprawie. _Art. 380. § 1. O terminie rozprawy zawiadamia się strony, ich obrońców i pełnom ocników. § 2. W Sądzie Najwyższym oskarżonego aresztowa- . nego n ie sprowadza się ńa rozprawę, sąd wojewódzki zaś może żar_ządzić sprowadzenie go na rozprawę rewizyjną , j eżeli uzna to za celowe. § 3. Niestawiennictwo stron nie tamuje rozpoznania sprawy, jednak obecno ść prokuratora na roz.prawie pcrzed Sąd e m Najwyższym jest k0nieczna. Art. 381. § 1. Rozprawę rozpoczyna ustne spraw ozdanie, w którym sędzia sprawozd Bwca: 1) przedstawia przebieg dotychczasowego pos tępowania karnego, t~~ć zaskarżonego wyroku, przytoczone w . reVlizj i zarzuty oraz okoliczności f aktyczne w granica ch potrzebnych do roz strzygnięcia; 2) w miarę potrzeby odczytuje zaskarżony wyrok w częściac h, b ędą cych przed miotem ;postępowania rewizyjneg o, oraz z akt sprawy poszczególne części, jstotne dla rozpoznania rewizji; 511 Poz. 364 3) podnosi okoliczności, jakie sąd rewizyjny powinien rozw aży ć z urzędu; 4) wsk2zuje zagadnienia, nasuwające się do rozstrzyg- " . n ięcia. § 2. Str0ny mogą składać wyjaśnienia, oświadcze­ nia i wnioski osobiśc ie lub przez swoich obrollców i pełnomocników - u stnie lub na piśmie; przed Sądem Naj wyższy m ' mogą b yć obrOl1cami lub pełnomocnikami t ylko osoby wymienione wart. 73. Prze wodni czący udziela głos u stronom, przy czym pierwszy g łos służy stronie, która założyła r ewizję. . Art. 382. W postępowaniu rewizyjnym stosuje się odpowiednio

y art. 264, 265, 26 7, 263, 270-285, 316, 318-336, 340, 341 i 342 §§ 1 i 2, a w postępowaniu rewizyjnym przed sądem wojewódzkim stosuje się równie ż

y art. 295, 297~304 i 306-312, jeżeli uzupeł­ nia się przewód sądowy p ierwszej instancji. Art. 383. Sąd rewizyjny u ch yla zaskarżony wyrok: 1) j eże li s ą d wydał wyrok un ie w i nniający porrrimQ istnienia w czynie oskarżonego znamion przestęp s twa lub umarzający post ę >;;·owa nie pomimo braku wartJllk ów umorzenia; 2) je że li rewizja zasadnie zarzuca inną obrazę

ów prawa materialnego; 3) jeżeli rewizja zasadnie zarzuca uchybienia procesowe lub błąd w · ocenie okoliczności faktycznych, p rzyj ętyc h za pod stawę wyroku, j eże li te uchybienia lub błąd mogły mieć wpływ na treść wyroku; 4) j eżeli zachodzą okoliczności, określone wart. 378, a stwierdzone dopiero na rozprawie. Art.

1. Sąd rewizy jny zmienia wyrok w CZ ęSCl dotyczącej l:ary oraz. środków zabezpieczających lub wychowawczych: l) n iezależnie od granic rewiz]-i, j eże li sąd na niekorz yść oskarżonego zastosował do. niego karę nie prze.pisaną w ustawie za dane przestępstw o; 2) jeżeli rewizja zasadnie zarzuca ra żąr::ą niewspółmier­ ność kary w stosunku do szkodliwości społecznej przestępstwa albo nie odpowiednie zastosowanie lub niezastosowanie środka wychowawczego lub zabezpieczającego. Art.
2. Sąd rewizyjny niez a leżnie od zarzutów, przytoczonych w rewizji, uchyla wyrok w całości lub w części na korzyść strony, która założyła rewizję, jeżeli utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku byłoby oczywiście niesprawiedliwe. Art.
3. Sąd rewizyjny uchyla lub zmienia wyrok na korzyść współoskarżonych , choćby nie założyli rewizji, jeż e li 'go uchylił lub zmienił na r zecz współoskar­ zonego, na którego korzy ść rewizja była założona, a -te same wzg lędy przemawiają za uchyleniem lub zmianą na rzecz tamtych. Art.
4. Jeżeli w zaskarżonym wyroku sąd zastosował błędną kwalifikacj ę czynu, lecz wymierzył taką ka rę, jaką mógł wym ie rz y ć na podstawie wł aś ciweg o

u, s ą d rewizy jny m oi e n iezależ n i e od granic rew izji popr awić bł ę dną kwalifik a cję czynu . Art.

1. §
2. Sąd rewi zyjny, u chy l ając wyrok, orzeka co do istoty sprawy w tym wypadku , gdy dowody, ujawnione na przewodzie sądowy m pierwszej instan cji , pozwalaj ą na wydanie wyroku. W innych wypadkach sąd rewizyjny przekazuje sprawę do ponownego r ozpoznania w innym sk ładzie s ądowi, którego wyrok uchylono, lub innemu s ądowi równorzędnemu. §
3. Orzekając co .do istoty sprawy, sąd rewizyjny możę ~kazać osk~:rżonego uniewinnionego .albo zaostrzyć " - 518 Dziennik Ustaw Nr 40 orzeczoną karę jedynie w razie uchyl