ECLI:BE:CASS:2004:ARR.20041105.3

(1).

(1)Het O.M. was van mening dat het middel feitelijke grondslag miste, daar het berustte op een onvolledige lezing van het bestreden arrest, dat namelijk niet alleen op grond van de door de detectives ingenomen plaats besliste dat het bewijs toelaatbaar was: de appèlrechters oordeelden ook dat "de detectives (...) hun opdracht uit(oefenden) binnen de perken van de wet van 19 juli 1991" en dat "het rechtmatig bewijsmateriaal betreft dat tevens op rechtmatige wijze werd verkregen". Thesaurus CAS: BEWIJS - BURGERLIJKE ZAKEN - Allerlei Vrije woorden: BEWIJS - BURGERLIJKE ZAKEN - Allerlei Privé-detective Bespieden Beelden Personen Voor het publiek niet toegankelijke plaatsen Beoordeling Regelmatigheid Plaats Wettelijke bepalingen: Wet - 19-07-1991 - Art.5 Tekst van de beslissing Nr. C.03.0438.N S.A. eiseres, vertegenwoordigd door Mr. Johan Verbist, advocaat bij het Hof van Cassatie, kantoor houdende te 1000 Brussel, Brederodestraat 13, alwaar keuze van woonplaats wordt gedaan, tegen J.J. verweerder, vertegenwoordigd door Mr. Huguette Geinger, advocaat bij het Hof van Cassatie, kantoor houdende te 1000 Brussel, Quatre Brasstraat 6, alwaar keuze van woonplaats wordt gedaan. I. Bestreden beslissing Het cassatieberoep is gericht tegen een arrest, op 15 mei 2003 gewezen door het Hof van Beroep te Gent. II. Rechtspleging voor het Hof Raadsheer Ghislain Londers heeft verslag uitgebracht. Advocaat-generaal Guy Dubrulle heeft geconcludeerd. III. Middel Eiser voert in zijn verzoekschrift een middel aan. Geschonden wettelijke bepalingen artikel 22 van de Grondwet ; de artikelen 1, ,§1, 3°, en 5, van de wet van 19 juli 1991 tot regeling van het beroep van privé-detective ; artikel 8 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, ondertekend te Rome op 4 november 1950 en goedgekeurd bij wet van 13 mei

1. Aangevochten beslissingen De appèlrechters beslissen dat de door verweerder ingestelde vordering tot echtscheiding gegrond is, verklaren de vordering van eiseres tot het verkrijgen van een onderhoudsuitkering na echtscheiding ongegrond en verwerpen het verweer van eiseres dat de detective-verslagen als bewijsmiddel niet toelaatbaar waren, op grond van de volgende motieven : "1.3.
2. De eerste rechter oordeelde vooreerst terecht dat de aangezochte detectives D.V. en V. evenals de gerechtsdeurwaarders G., L. en D. hun vaststellingen deden vanuit voor het publiek toegankelijke plaatsen en uitsluitend handelden binnen het kader van hun opdracht erin bestaande de overspelige relatie van (eiseres), minstens haar voor (verweerder) beledigende omgang met een andere man vast te stellen. Aldus oefenden de detectives D.V. en V. hun opdracht uit binnen de perken van de wet van 19 juli 1991 tot regeling van het beroep van privé-detective (art. 1, ,§1, 3° en 5) en zijn ook de diverse vaststellingen van de gerechtsdeurwaarders rechtmatig tot stand gekomen" (bestreden arrest, blz. 6). De appèlrechters overwegen nog dat : "1.3.
3. Verder blijkt dat de graad van inmenging in het privé-leven van (eiseres) niet buiten verhouding is tot het door (verweerster) beoogde doel, met name de vaststelling van de door hem vermoede huwelijksontrouw van (eiseres), en dat hierbij aldus zeker niet willekeurig werd te werk gegaan. De vaststellingen van zowel de aangezochte privé-detectives D.V. en V. als van de aangezochte gerechtsdeurwaarders G., L. en D. kaderen volledig binnen de gegeven opdracht, gebeurden, zoals hoger reeds gesteld, vanuit voor iedereen toegankelijke plaatsen en, zoals de eerste rechter terecht overwoog, kenden zij slechts voortgang tot op een naar recht afdoende wijze het bewijs kon worden geleverd van de echtelijke ontrouw van (eiseres) zijnde het door (verweerder) beoogde doel" (bestreden arrest, blz. 7). Grieven Overeenkomstig artikel 1, ,§1, 3°, van de wet van 19 juli 1991 tot regeling van het beroep van privé-detective, wordt als privé-detective beschouwd elke natuurlijke persoon die gewoonlijk, al of niet in ondergeschikt verband, tegen betaling en voor een opdrachtgever activiteiten uitoefent bestaande uit (...) het verzamelen van bewijsmateriaal voor het vaststellen van feiten die aanleiding geven of kunnen geven tot conflicten tussen personen, of die aangewend kunnen worden voor het beëindigen van die conflicten. Artikel 5 van voormelde wet bepaalt dat het de privé-detective verboden is personen die zich bevinden in niet voor het publiek toegankelijke plaatsen, met behulp van enig toestel te bespieden of te doen bespieden, of opzettelijk beelden van hen op te nemen dan wel te doen opnemen, zonder dat de beheerder van die plaats en de betrokken personen daarvoor hun toestemming hebben gegeven. Het is de privé-detective eveneens verboden enig toestel op te stellen, te doen opstellen of ter beschikken te stellen van de opdrachtgever of van derden met het opzet een van de in de vorige zin omschreven handelingen te verrichten. Een overtreding van deze bepaling houdt eveneens een schending in van het recht op eerbiediging van het privé-leven, zoals vervat in de artikelen 22 van de Grondwet en 8 EVRM. De appèlrechters overwegen dat de detectives D.V. en V. hun vaststellingen deden vanuit voor het publiek toegankelijke plaatsen en uitsluitend handelden binnen het kader van hun opdracht. Op grond van deze overweging beslissen de appèlrechters dat de detectives D.V. en V. hun opdracht uitoefenden binnen de perken van de wet van 19 juli 1991 tot regeling van het beroep van privé-detective, zodat de verslagen van de deskundige als bewijs toelaatbaar zijn en geen schending inhouden van het recht op eerbiediging van het privé-leven. Door aldus te beslissen miskennen de appèlrechters artikel 5 van voormelde wet van 19 juli
4. Bij de beoordeling of de detective handelde binnen de perken van voormelde wet is de plaats van waaruit de detectives hun vaststellingen doen immers niet relevant. Determinerend is daarentegen de plaats waar de bespiede personen zich bevinden. Artikel 5 van voormelde wet bepaalt inderdaad dat het de privé-detective verboden is personen die zich bevinden in niet voor het publiek toegankelijke plaatsen te bespieden. Hieruit volgt dat de appèlrechters, door te beslissen dat de verslagen van de detectives als bewijs toelaatbaar zijn op grond van de overweging dat de detectives hun vaststellingen deden vanuit voor het publiek toegankelijke plaatsen, de artikelen 1, ,§1, 3°, en 5, van de wet van 5 juli 1991 tot regeling van het beroep van privé-detective, 22 van de Grondwet en 8 EVRM, schenden. IV. Beslissing van het Hof Overwegende dat, overeenkomstig artikel 5 van de wet van 19 juli 1991 tot regeling van het beroep van privé-detective, het de privé-detectives verboden is personen die zich bevinden in niet voor het publiek toegankelijke plaatsen, met behulp van enig toestel te bespieden of te doen bespieden, of opzettelijk beelden van hen op te nemen dan wel te doen opnemen, zonder dat de beheerder van die plaats en de betrokken personen daarvoor hun toestemming hebben gegeven ; Dat uit die wetsbepaling volgt dat voor de beoordeling van de regelmatigheid van het bespieden of het nemen van beelden, niet de plaats waar de privé-detective zich bevindt op het ogenblik van het bespieden of het nemen van beelden determinerend is, maar wel de plaats waar de personen die het voorwerp uitmaken van het bespieden of van het nemen van foto's zich op dat ogenblik bevinden ; Overwegende dat de appèlrechters oordelen dat :
5. de eerste rechter terecht oordeelde dat de aangezochte detectives hun vaststellingen deden vanuit voor het publiek toegankelijke plaatsen ;
6. uit de verslagen van detectives, in samenhang gelezen met de diverse vaststellingen van de gerechtsdeurwaarders en bijhorend fotomateriaal, "de zeer talrijke en soms zeer kort op elkaar volgende ontmoetingen tussen (eiseres) en V.H. in de diverse onderscheiden periodes in 1998 en 1999 zowel in het openbaar (bioscoop, zeedijk, concerten, golf ed.) als in het privé en zelfs in de echtelijke woning van (eiseres) zelf" blijken ; Dat zij vervolgens beslissen dat "de detectives (...) hun opdracht uit(oefenden) binnen de perken van de wet van 19 juli 1991 tot regeling van het beroep van privé-detective (artt. 1, ,§1, 3° en 5)" en dat hun vaststellingen "rechtmatig bewijsmateriaal betreft dat tevens op rechtmatige wijze werd verkregen" ; Dat de appèlrechters door aldus te oordelen hun beslissing niet naar recht verantwoorden en artikel 5 van de wet van 19 juli 1991 tot regeling van het beroep van privé-detective schenden ; Dat het middel gegrond is ; OM DIE REDENEN, HET HOF, Vernietigt het bestreden arrest ; Beveelt dat van dit arrest melding zal worden gemaakt op de kant van het vernietigde arrest ; Houdt de kosten aan en laat de beslissing daaromtrent aan de feitenrechter over ; Verwijst de zaak naar het Hof van Beroep te Antwerpen. Aldus geoordeeld door het Hof van Cassatie, eerste kamer, te Brussel, door raadsheer Ernest Waûters, waarnemend voorzitter, de raadsheren Greta Bourgeois, Ghislain Londers, Eric Dirix en Albert Fettweis, en in openbare terechtzitting van vijf november tweeduizend en vier uitgesproken door raadsheer Ernest Waûters, waarnemend voorzitter, in aanwezigheid van advocaat-generaal Guy Dubrulle, met bijstand van griffier Marie-Jeanne Massart. PDF document ECLI:BE:CASS:2004:ARR.20041105.3 Gerelateerde publicatie(s) geciteerd door: ECLI:BE:AHANT:2015:ARR.20151229.3 Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab <div