id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Hof van Cassatie Conclusie van het Openbaar Ministerie van 04 januari 2019

Art. 24

Thesaurus CAS: RECHTSBEGINSELEN (ALGEMENE) Vrije woorden: Recht van verdediging - Ambtshalve toepassing van artikel 24 van de Verordening (EG) nr. 4/2009 - Gevolg Wettelijke bepalingen:

Art. 24

Thesaurus CAS: EUROPESE UNIE - VERDRAGSBEPALINGEN - Beginsels Vrije woorden: Artikel 24 van de Verordening (EG) nr. 4/2009 - Ambtshalve toepassing - Gevolg Wettelijke bepalingen:

Art. 24

Tekst van de conclusie C.18.0156.N Conclusie van advocaat-generaal Van Ingelgem: I. SITUERING 1. Het geding kadert in de gevolgen van de echtscheiding tussen eiser en verweerster. 2. Eiser, die afkomstig is uit Hongarije, maar sinds geruime tijd in België woont, heeft in 2000 zijn Hongaarse naam (...) laten veranderen. Onder die naam huwde hij in 2002 in België met verweerster. In 2006 werd in Hongarije een echtscheidingsvonnis tussen verweerster en eiser uitgesproken, wat deze laatste betreft echter onder zijn oorspronkelijke Hongaarse naam. 3. Bij vonnis van de rechtbank van eerste aanleg te Eupen van 16 november 2010, bevestigd bij arrest van 1 maart 2012 door het hof van beroep te Luik, heeft de Belgische rechter geweigerd dit (Hongaarse) echtscheidingsvonnis uitvoerbaar te verklaren, aangezien het strijdig zou zijn met de Belgische openbare orde, nu er een echtscheiding werd uitgesproken op naam van twee personen die nooit door het huwelijk verbonden waren geweest. 4. Op 22 juni 2010 werd eiser, in Hongarije, dit maal onder de naam T.V. door het kantongerecht van Boedapest veroordeeld tot betaling aan verweerster van een maandelijkse onderhoudsbijdrage voor elk van de twee kinderen uit het huwelijk. II. BESPREKING VAN HET MIDDEL. 1. Voor de Belgische bodemrechter rees de vraag of dit onderhoudsvonnis van 22 juni 2010 erkend en uitgevoerd kon worden in België, en met name of de erkenning en tenuitvoerlegging ervan niet geweigerd moesten worden, doordat het vonnis onverenigbaar zou zijn met de beslissingen die in België tussen dezelfde partijen waren gewezen, namelijk op 16 november 2010 en 1 maart 2012, tot weigering van de uitvoerbaarverklaring van het echtscheidingsvonnis. 2. De appelrechter heeft het bestaan van een eventuele onverenigbaarheid getoetst aan artikel 24 van Verordening (EG) nr. 4/2009 van de Raad van 18 december 2008 betreffende de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen, en de samenwerking op het gebied van onderhoudsverplichtingen. Dit artikel van deze Onderhoudsverordening bepaalt dat een beslissing niet wordt erkend indien (...)

1. c)zij onverenigbaar is met een beslissing die tussen dezelfde partijen is gegeven in de aangezochte lidstaat;
2. d)zij onverenigbaar is met een beslissing die vroeger in een andere lidstaat of in een derde land tussen dezelfde partijen is gegeven in een geschil dat hetzelfde onderwerp betreft en op dezelfde oorzaak berust, mits deze laatste beslissing voldoet aan de voorwaarden voor erkenning in de aangezochte lidstaat. 3. Uit de stukken waarop het Hof vermag acht te slaan, blijkt evenwel dat partijen voormelde bepalingen niet hadden ingeroepen voor de appelrechter. De eerste rechter had geoordeeld dat er geen onverenigbaarheid bestond en dat het onderhoudsvonnis van 22 juni 2010 dus in België kon worden uitgevoerd op grond van artikel 21, tweede lid, 2°, Onderhoudsverordening. Krachtens artikel 17, tweede lid, Onderhoudsverordening wordt het exequatur afgeschaft, wat betekent dat er geen procedure meer vereist is tot uitvoerbaarverklaring van een beslissing omdat die beslissing uitvoerbaar is in de andere EU-lidstaten. Artikel 21, tweede lid, 2°, bepaalt echter dat, op verzoek van de onderhoudsplichtige, de bevoegde autoriteit van de lidstaat van tenuitvoerlegging de tenuitvoerlegging van de beslissing van het gerecht van herkomst geheel of gedeeltelijk kan weigeren indien die beslissing onverenigbaar is met een beslissing die in de lidstaat van tenuitvoerlegging is gegeven, of met een in een andere lidstaat of in een derde staat gegeven beslissing die aan de voorwaarden voor erkenning in de lidstaat van tenuitvoerlegging voldoet. 4. In zijn syntheseconclusie van 10 november 2016 heeft eiser in hoofdorde aangevoerd dat de Onderhoudsverordening niet van toepassing was op het voorliggend geschil, zodat het Hongaarse onderhoudsvonnis van 22 juni 2010 niet zonder meer uitvoerbaar was in België, maar verweerster een aanvraag tot exequatur moest instellen (p. 4-5). In ondergeschikte orde heeft eiser aangevoerd dat er minstens een onverenigbaarheid bestond in de zin van artikel 21, tweede lid, 2°, Onderhoudsverordening, zodat het vonnis van 22 juni 2010 ook om die reden niet uitvoerbaar was in België. 5. De verweerster heeft in haar syntheseconclusie van 15 december 2016 het bestaan van een onverenigbaarheid betwist, en aangevoerd dat het vonnis van 22 juni 2010 wel uitvoerbaar was in België, op grond van de artikelen 17 en volgende van de Onderhoudsverordening (p. 4, onderaan). 6. Door ambtshalve toepassing te maken van artikel 24 van de Onderhoudsverordening, zonder het debat te heropenen om de partijen, die zich daarop niet hadden beroepen, toe te laten hieromtrent hun opmerkingen te maken, miskent de appelrechter m.i. aldus het algemeen rechtsbeginsel van het recht van verdediging. Alleen om die reden lijkt het middel mij reeds gegrond, en geeft dit aanleiding tot volledige vernietiging. 7. Er moet evenwel ook worden opgemerkt dat de appelrechter m.i. bovendien ten onrechte toepassing heeft gemaakt van voormeld artikel 24 Onderhoudsverordening. 8. De Onderhoudsverordening bevat immers twee afzonderlijke regimes voor de erkenning en uitvoerbaarverklaring van een beslissing of een akte over onderhoudsgeld. Het onderscheid hangt meer bepaald af van de toepassing van het Protocol van Den Haag van 23 november 2007 inzake het recht dat van toepassing is op onderhoudsverplichtingen