id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Hof van Cassatie Vonnis/arrest van 30 mei 2023 ECLI nr: ECLI:BE:CASS:2023:A

Art. 42

, 3° - 01 ELI link Pub nr 1867060850

Art. 43bis

- 01 ELI link Pub nr 1867060850 Fiches 2 - 3 De rechter kan de geldwaarde van de verbeurdverklaarde zaak die hij toerekent op de verbeurdverklaring per equivalent, bepalen op het nominale bedrag dat de veroordeelde aan die zaak heeft besteed op het moment van de verwerving ervan, indien dat bedrag gekend is; de rechter kan die geldwaarde ook bepalen op het bedrag dat de verkoop van die zaak zal opbrengen bij de tenuitvoerlegging van de verbeurdverklaring, waardoor de waardevermeerdering of -vermindering van die zaak sinds de verwerving ervan in rekening wordt gebracht; daarover oordeelt de rechter onaantastbaar op grond van de gegevens van het strafdossier; hij mag enkel het totale vermogensvoordeel dat de veroordeelde uit het misdrijf heeft verkregen, niet overschrijden

Art. 42

, 3° - 01 ELI link Pub nr 1867060850

Art. 43bis

- 01 ELI link Pub nr 1867060850 Thesaurus CAS: REDENEN VAN DE VONNISSEN EN ARRESTEN - GEEN CONCLUSIE - Strafzaken (geestrijke dranken en douane en accijnzen inbegrepen) Wettelijke bepalingen:

Art. 42

, 3° - 01 ELI link Pub nr 1867060850

Art. 43bis- 01 ELI link Pub nr 1867060850 Tekst van de beslissing Nr.

P.23.0272.N I D. Y. E. H., beklaagde, eiser, met als raadsman mr. Sven De Baere, advocaat bij de balie Brussel, II J. D. S., beklaagde, eiser, met als raadsman mr. Jorgen Van Laer, advocaat bij de balie Antwerpen, met kantoor te 2000 Antwerpen, Suikerrui 5, waar de eiser woonplaats kiest, beide cassatieberoepen tegen

1. IVERLEK cv, met zetel te 3012 Leuven (Wilsele), Aarschotsesteenweg 58,
2. FLUVIUS LIMBURG, met zetel te 3500 Hasselt, Trichterheideweg 8, burgerlijke partijen, verweersters. I. RECHTSPLEGING VOOR HET HOF De cassatieberoepen zijn gericht tegen het arrest van het hof van beroep te Brussel, correctionele kamer, van 17 januari
3. De eiser I voert in een memorie die aan dit arrest is gehecht, een middel aan. De eiser II voert in een memorie die aan dit arrest is gehecht, een middel aan. Raadsheer Erwin Francis heeft verslag uitgebracht. Advocaat-generaal Bart De Smet heeft geconcludeerd. II. BESLISSING VAN HET HOF Beoordeling Middel van de eiser I Eerste onderdeel
4. Het onderdeel voert schending aan van artikel 14 Grondwet: het arrest beveelt lastens de eiser I de bijzondere verbeurdverklaring (hierna verbeurdverklaring) van de verkoopopbrengst van de in beslag genomen zaken waarvan het vaststelt dat ze wederrechtelijk verkregen vermogensvoordelen in de zin van artikel 42, 3°, Strafwetboek uitmaken, maar niet van die zaken zelf; evenmin stelt het arrest vast dat die zaken tijdens het beslag zijn vervreemd; aldus legt het arrest aan de eiser I een onwettige straf op.
5. Het arrest (p. 42 en 53-55) bepaalt het totale lastens de eiser I verbeurd te verklaren vermogensvoordeel uit de lastens hem bewezen verklaarde drugmisdrijven op de som van 993.000,00 euro. Het beveelt de verbeurdverklaring per equivalent van die som lastens de eiser I, maar oordeelt dat daarop de verkoopopbrengst van de teruggevonden vermogensvoordelen, namelijk edelstenen, juwelen, uurwerken, munten, een voertuig en een televisietoestel, moet worden toegerekend. Dit wil zeggen dat de verkoopopbrengst van deze zaken moet worden afgetrokken van de door de eiser I te betalen som van 993.000,00 euro. Aldus bevelen de appelrechters wel degelijk de verbeurdverklaring van deze zaken zelf, met dien verstande dat enkel de waarde ervan kan worden afgetrokken van die som. Het onderdeel berust op een onjuiste lezing van het arrest en mist bijgevolg feitelijke grondslag. Tweede onderdeel
6. Het onderdeel voert schending aan van de artikelen 42, 3°, en 43bis Strafwetboek: het arrest brengt slechts de verkoopopbrengst van de in het eerste onderdeel bedoelde zaken in mindering van de geraamde geldwaarde van het vermogensvoordeel dat de eiser I heeft verkregen uit de te zijnen laste bewezen verklaarde drugmisdrijven; de verbeurdverklaring heeft een zakelijk karakter; een dubbele verbeurdverklaring is niet toegestaan; indien bijgevolg wordt overgegaan tot een raming en verbeurdverklaring van primaire vermogensvoordelen en er tezelfdertijd wordt vastgesteld dat met deze vermogensvoordelen vervangende vermogensvoordelen werden verkregen die wel nog teruggevonden worden in het vermogen van de beklaagde en die ook worden verbeurdverklaard, moet de verbeurdverklaring van deze vervangende vermogensvoordelen worden aangerekend op de raming van de primaire vermogensvoordelen ten belope van de aanschafwaarde van de vervangende vermogensvoordelen.
7. Artikel 43bis, tweede lid, Strafwetboek laat de rechter toe de geldwaarde van de vermogensvoordelen die niet kunnen worden gevonden in het vermogen van de veroordeelde te ramen en een met die waarde overeenstemmend bedrag facultatief verbeurd te verklaren lastens de veroordeelde, dit wil zeggen de betrokkene veroordelen tot het betalen van dat bedrag aan de Staat. Artikel 42, 3°, Strafwetboek laat de rechter toe de facultatieve verbeurdverklaring te bevelen van de in het vermogen van de veroordeelde teruggevonden vervangingsgoederen van primaire vermogensvoordelen, dit wil zeggen die goederen toe te wijzen aan in de regel de Staat. De rechter kan het vermogensvoordeel dat een veroordeelde uit een misdrijf heeft verkregen bepalen als een geldwaarde in de zin van artikel 43bis, tweede lid, Strafwetboek, maar het aldus door de veroordeelde te betalen bedrag verminderen met de geldwaarde van de eveneens verbeurdverklaarde vervangingsgoederen als bedoeld in artikel 42, 3°, Strafwetboek.
8. De rechter kan de geldwaarde van de verbeurdverklaarde zaak die hij toerekent op de verbeurdverklaring per equivalent, bepalen op het nominale bedrag dat de veroordeelde aan die zaak heeft besteed op het moment van de verwerving ervan, indien dat bedrag gekend is. De rechter kan die geldwaarde ook bepalen op het bedrag dat de verkoop van die zaak zal opbrengen bij de tenuitvoerlegging van de verbeurdverklaring, waardoor de waardevermeerdering of -vermindering van die zaak sinds de verwerving ervan in rekening wordt gebracht. Daarover oordeelt de rechter onaantastbaar op grond van de gegevens van het strafdossier. Hij mag enkel het totale vermogensvoordeel dat de veroordeelde uit het misdrijf heeft verkregen, niet overschrijden. De rechter dient dat oordeel toe te lichten voor zover de veroordeelde daarover verweer voert. Het onderdeel dat ervan uitgaat dat de rechter de waarde van de zaak, die hij aftrekt van de verbeurdverklaring per equivalent, steeds moet bepalen op de nominale aanschafwaarde van die zaak, faalt naar recht. Middel van de eiser II
9. Het middel voert miskenning aan van het beginsel betreffende de plicht tot het kwalificeren “sous la plus haute qualification” (“onder de hoogste kwalificatie”): het arrest veroordeelt de eiser II voor de door hem niet betwiste telastlegging van het telen van cannabis (F.1), alsook voor de door hem wel betwiste telastlegging van deelneming aan de verkoop van cannabis (H.1); die laatste veroordeling steunt op eisers medewerking aan de inrichting en het uitbaten van de relevante cannabisplantage, wat hetzelfde feit uitmaakt als datgene dat ten grondslag ligt aan het telen van cannabis; het arrest mocht de eiser II enkel veroordelen tot de telastlegging met de zwaarste straf.
10. Een beginsel is geen wet als bedoeld in artikel 608 Gerechtelijk Wetboek, waarvan de schending aanleiding kan geven tot cassatie. In zoverre het middel miskenning aanvoert van het beginsel betreffende de plicht tot het kwalificeren “sous la plus haute qualification”, faalt het naar recht.
11. Het arrest verklaart de eiser II schuldig aan de telastlegging H.1 (verkoop van cannabis) omdat hij mee heeft ingestaan voor de inrichting en het onderhoud van de cannabisplantage en het vaststaat dat hij een deel van de verkoopopbrengsten van de cannabisplantage heeft ontvangen. Dat het arrest aldus een bepaald verband legt tussen de telastleggingen H.1 en F.1 (teelt van cannabis) en meer bepaald het bewijs voor het feit van de telastlegging H.1 gedeeltelijk put uit het bewezen verklaarde feit van de telastlegging F.1, impliceert niet dat de beide telastleggingen naar het oordeel van de appelrechters hetzelfde materiële feit betreffen. In zoverre kan het middel niet worden aangenomen. Ambtshalve onderzoek
12. De substantiële of op straffe van nietigheid voorgeschreven rechtsvormen zijn in acht genomen en de beslissingen zijn overeenkomstig de wet gewezen. Dictum Het Hof, Verwerpt de cassatieberoepen. Veroordeelt de eisers tot de kosten. Bepaalt de kosten in het geheel op 274,51 euro, waarvan de eiser I 137,25 euro is verschuldigd en de eiser II 137,26 euro. Dit arrest is gewezen te Brussel door het Hof van Cassatie, tweede kamer, samengesteld uit raadsheer Filip Van Volsem, als waarnemend voorzitter, de raadsheren Peter Hoet, Erwin Francis, Sidney Berneman en Eric Van Dooren, en in openbare rechtszitting van 30 mei 2023 uitgesproken door waarnemend voorzitter Filip Van Volsem, in aanwezigheid van advocaat-generaal Bart De Smet, met bijstand van griffier Kristel Vanden Bossche. PDF document ECLI:BE:CASS:2023:ARR.20230530.2N.3 Gerelateerde publicatie(s) precedenten: ECLI:BE:CASS:2009:ARR.20090527.4 ECLI:BE:CASS:2012:ARR.20121024.5 ECLI:BE:CASS:2013:ARR.20130115.3 ECLI:BE:CASS:2019:ARR.20191211.3 Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab <div