id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Hof van Cassatie Conclusie van het Openbaar Ministerie van 26 maart 2024 EC

Art. 6

.1 - 30 Link Justel databank 19501104-30 Wet 16 maart 1968 betreffende de politie over het wegverkeer - 16-03-1968 - Art. 38, § 6 - 31 ELI link Pub nr 1968031601 Thesaurus CAS: STRAF - ALGEMEEN. STRAF EN MAATREGEL. WETTIGHEID Wettelijke bepalingen: Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, ondertekend op 4 november 1950,

Art. 6

.1 - 30 Link Justel databank 19501104-30 Wet 16 maart 1968 betreffende de politie over het wegverkeer - 16-03-1968 - Art. 38, § 6 - 31 ELI link Pub nr 1968031601 Thesaurus CAS: WEGVERKEER - WEGVERKEERSWET - WETSBEPALINGEN - Artikel 38 Wettelijke bepalingen: Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, ondertekend op 4 november 1950,

Art. 6

.1 - 30 Link Justel databank 19501104-30 Wet 16 maart 1968 betreffende de politie over het wegverkeer - 16-03-1968 - Art. 38, § 6 - 31 ELI link Pub nr 1968031601 Tekst van de conclusie P.24.0053.N Conclusie van advocaat-generaal D. SCHOETERS: Onderwerp: De overschrijding van de redelijke termijn – Beveiligingsmaatregel - Herstel in het recht tot sturen afhankelijk van het slagen voor een theoretisch en een praktisch examen en voor een medisch en een psychologisch onderzoek (artikel 38, § 6, Wegverkeerswet).

1. Eiser werd schuldig verklaard aan een snelheidsovertreding begaan op 15 maart 2021, met name binnen een bebouwde kom, de maximum toegelaten snelheid van 50 km/u te hebben overschreden door aan een gecorrigeerde snelheid van 87 km/u te hebben gereden (inbreuk op artikel 11.1, lid 1, Wegverkeersreglement; art. 29, § 3, Wegverkeerswet), met onder meer de omstandigheid dat hij, binnen drie jaar te rekenen van de dag van de uitspraak van een vorig veroordelend vonnis dat in kracht van gewijsde is gegaan en waarin hij op 28 augustus 2019 door de politierechtbank West-Vlaanderen, afdeling Kortrijk veroordeeld werd met toepassing van de artikelen 29, § 1, lid 1, 29, § 3, lid 3, 30, §§ 1, 2 of 3, 33, §§ 1 of 2, 34, § 2, 35, 37, 37bis, § 1, 48 of 62bis van de Wegverkeerswet, of artikel 22 van de wet van 21 november 1989 betreffende de verplichte aansprakelijkheidsverzekering inzake motorrijtuigen, één van deze bepalingen opnieuw heeft overtreden (art. 38, § 6, lid 1, Wegverkeerswet). De eerste rechter was van oordeel dat de redelijke termijn in deze zaak overschreden is en veroordeelde eiser tot een geldboete van 75 euro, te verhogen met opdeciemen, de bijdrage voor het Fonds tot hulp aan slachtoffers van opzettelijke gewelddaden, een bijdrage aan het Begrotingsfonds voor juridische tweedelijnsbijstand, de vaste vergoeding en alle kasten van het geding. De eerste rechter legde, gelet op de vastgestelde overschrijding van de redelijke termijn, geen verval op van het recht tot sturen. Het openbaar ministerie tekende hoger beroep aan met als grief dat de eerste rechter verzaakte aan het verplichte rijverbod en bovendien ingevolgde artikel 38, § 6, eerste lid, Wegverkeerswet de vier herstelproeven moesten worden opgelegd aangezien dit een veiligheidsmaatregel vormt en geen straf. Het bestreden vonnis oordeelt dat de redelijke termijn in deze zaak is overschreden en sluit zich op dit punt aan bij de motivering van de eerste rechter. Anders dan de eerste rechter, oordeelt het bestreden vonnis dat naast een geldboete een effectief verval van het recht tot sturen, weliswaar onder het wettelijk minimum, moet worden opgelegd. Het oordeelt verder dat overeenkomstig artikel 38, § 6, eerste lid, Wegverkeerswet het herstel van het recht tot sturen afhankelijk moet gesteld worden van het slagen voor de vier herstelexamens en -onderzoeken. Eiser werd, naast de door de eerste rechter opgelegde geldboete, vervallen verklaard van het recht tot sturen voor een termijn van twee maanden en het herstel van het recht werd afhankelijk gemaakt van het slagen voor de vier herstelexamens en -onderzoeken.
2. Eiser voert de schending aan van artikel 6 EVRM, artikel 149 Grondwet en artikel 21ter Voorafgaande Titel Wetboek van Strafvordering. Hij verwijt in essentie dat het bestreden vonnis de overschrijding van de redelijke termijn niet in overweging heeft genomen voor wat het opleggen van de vier herstelexamens en – onderzoeken betreft. De uitgesproken straf, zijnde volgens eiser het opleggen van voormelde examens en onderzoeken zou geenszins gemotiveerd zijn waardoor de motiveringsplicht is geschonden, te meer gelet op de vaststelling van de overschrijding van de redelijke termijn.
3. Artikel 6.
4. EVRM waarborgt het recht van een behandeling binnen een redelijke termijn. Wanneer de redelijke termijn van een behandeling overschreden is, dient een passend rechtsherstel te worden verleend voor de overdreven lange duur van de procedure