id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Hof van Cassatie Conclusie van het Openbaar Ministerie van 03 september 202

Art. 187

, § 1 - 30 ELI link Pub nr 1808111701 Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, ondertekend op 4 november 1950, te Rome - 04-11-1950 - Art. 6.1 - 30 Link Justel databank 19501104-30 Thesaurus CAS: RECHTEN VAN DE MENS - VERDRAG RECHTEN VAN DE MENS - Artikel 6 - Artikel 6.1 Wettelijke bepalingen: Wetboek

Art. 187

, § 1 - 30 ELI link Pub nr 1808111701 Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, ondertekend op 4 november 1950, te Rome - 04-11-1950 - Art. 6.1 - 30 Link Justel databank 19501104-30 Fiches 3 - 4 De mogelijke onregelmatigheid van de kennisgeving aan de veroordeelde bij toepassing van artikel 40, vierde lid, Wegverkeerswet betreffende het uitgesproken verval van het recht tot sturen, kan geen afbreuk doen aan de onontvankelijkheid van het verzet, die voortvloeit uit het gegeven dat een veroordeelde aan wie de verstekbeslissing in persoon werd betekend en met mededeling van de wijze waarop een rechtsmiddel kan worden aangewend, verzet heeft aangetekend buiten de termijn van vijftien na de betekening in persoon

Art. 187

, § 1 - 30 ELI link Pub nr 1808111701 Wet 16 maart 1968 betreffende de politie over het wegverkeer - 16-03-1968 - Art. 40, derde lid - 31 ELI link Pub nr 1968031601 Thesaurus CAS: WEGVERKEER - WEGVERKEERSWET - WETSBEPALINGEN - Artikel 40 Wettelijke bepalingen: Wetboek

Art. 187

, § 1 - 30 ELI link Pub nr 1808111701 Wet 16 maart 1968 betreffende de politie over het wegverkeer - 16-03-1968 - Art. 40, derde lid - 31 ELI link Pub nr 1968031601 Tekst van de conclusie P.24.0811.N Conclusie van advocaat-generaal Bart DE SMET: “De dubbele kennisgeving van een veroordeling bij verstek in verkeerszaken aan de beklaagde, door de betekening van het verstekvonnis (art. 187, § 1 Sv.) en nadien de kennisgeving van het rijverbod (art. 40 Wegverkeerswet). Heeft een mogelijke onregelmatigheid van de tweede kennisgeving invloed op de (gewone) termijn van verzet, met als beginpunt de dag na de betekening?”.

1. Eiser werd bij vonnis van de politierechtbank te Antwerpen, afd. Antwerpen, van 24 maart 2022 bij verstek veroordeeld wegens een snelheidsovertreding begaan op 5 februari 2021, in staat van herhaling (artt. 29, § 3 en 38, § 6 Wegverkeerswet). Hem werd een geldboete van 800 euro en een rijverbod van drie maanden opgelegd, waarbij het herstel van het recht tot sturen afhankelijk werd gemaakt van de twee herstelexamens en de twee herstelproeven, vermeld in artikel 38, § 3 Wegverkeerswet. Op verzet van eiser, ingesteld op 27 april 2023, heeft de politierechtbank afd. Antwerpen het verzet niet-ontvankelijk verklaard wegens laattijdigheid. Tegen dit vonnis stelde eiser op 26 juni 2023 hoger beroep in. Zijn raadsman voerde als grief aan ‘procedure’, met als toevoeging ‘verzet ten onrechte onontvankelijk gelet op misleidende, onvolledige en derhalve onbehoorlijke kennisgeving van het rijverbod’ (st. 10).
2. Het bestreden vonnis van de correctionele rechtbank te Antwerpen, afd. Antwerpen, van 19 januari 2024, heeft op tegenspraak het vonnis van niet-ontvankelijk verzet bevestigd. De appelrechters stellen vast dat de veroordeling bij verstek op 11 juni 2022 regelmatig aan de beklaagde in persoon werd betekend, met kennisgeving van de rechten van de persoon die in België bij verstek veroordeeld werd. Verder werd aan eiser in persoon op 30 januari 2023 een kennisgeving betekend betreffende het verval van het recht tot sturen, overeenkomstig artikel 40 Wegverkeerswet. Deze kennisgeving bevat volgens het vonnis de vermelding “Indien u bij verstek werd veroordeeld: u heeft het recht om verzet aan te tekenen binnen de 15 dagen na huidige kennisgeving via gerechtsdeurwaardersexploot of verklaring aan de gevangenisdirecteur van de strafinrichting bij de rechtbank waar het verstek werd uitgesproken”. Het bestreden vonnis nam aan dat het recht op toegang tot de rechter redelijkerwijze werd gevrijwaard en oordeelt: “Uit de stukken van het dossier blijkt aldus dat eiser op 11 juni 2022 persoonlijk kennis heeft gekregen van de betekening van het verstekvonnis en een tweede maal op 30 januari
3. Het verzet werd pas aangetekend bij akte van 27 april 2023 en derhalve niet binnen de termijnen van artikel 187 van het Wetboek van Strafvordering, zodat het verzet dan ook laattijdig is”.
4. Eiser voert in cassatie een schending aan van de artikelen 187, § 1 Sv., 40 Wegverkeerswet, 10, 11 en 149 Grondwet en 6 EVRM. Het eerste onderdeel stelt dat wat in de kennisgeving van het verval tot sturen is aangegeven misleidend is en niet voldoet aan de verplichting die voortvloeit uit art. 6 EVRM over het verstrekken van betrouwbare informatie over de aan te wenden rechtsmiddelen, zoals omschreven door het Europees Hof te Straatsburg in zijn arresten Hakimi t/België van 29 juni 2010 (§ 35-36) en Faniel t/België van 1 maart 2011 (§ 58-59). De kennisgeving vermeldt immers dat het vonnis ‘definitief is’ en tegelijk dat eiser beschikt over een recht om verzet aan te tekenen. Het tweede onderdeel voert aan dat de kennisgeving van het verval van het recht tot sturen de termijn voor verzet niet doet lopen, omdat eiser op dat moment geen kennis had van de inhoud van het verstekvonnis dat deze straf oplegt. De termijn van verzet kan alleen aanvangen vanaf het moment dat eiser effectief kennis kreeg van de beslissing zelf waartegen hij een rechtsmiddel wil instellen. Bij gebrek aan een regelmatige kennisgeving over het rijverbod had de correctionele rechtbank het verzet tegen de veroordeling bij verstek ontvankelijk moeten verklaren.
5. Beoordeling. Artikel 187, § 1, eerste en tweede lid, Wetboek van Strafvordering bepaalt: “De bij verstek veroordeelde kan tegen het vonnis in verzet komen binnen een termijn van vijftien dagen na de dag waarop het is betekend. Is de betekening van het vonnis niet aan hem in persoon gedaan, dan kan hij die bij verstek veroordeeld is, wat de veroordelingen tot straf betreft, in verzet komen binnen een termijn van vijftien dagen na de dag waarop hij van de betekening kennis heeft gekregen”. Artikel 40, Wegverkeerswet stelt: “Elk verval dat als straf is uitgesproken, gaat in de vijfde dag na die waarop het openbaar ministerie de kennisgeving aan de veroordeelde heeft gedaan. Zaterdagen, zondagen en wettelijke feestdagen zijn in deze termijn niet inbegrepen” (eerste lid) en “In geval van veroordeling bij verstek, wordt bij de in het eerste lid bedoelde kennisgeving melding gemaakt van de rechtsmiddelen die openstaan tegen een verstekvonnis, van de termijnen om die aan te wenden en van de na te leven vormvoorwaarden, overeenkomstig de bepalingen van het Wetboek van Strafvordering” (vierde lid).
6. Indien de veroordeling bij verstek is betekend aan de persoon van de beklaagde, loopt alleen de gewone termijn van verzet, beginnend de dag na de betekening van de veroordeling