DS SMITH PACKAGING BELGIUM nv contra V.

(1).

(1)Zie concl. OM. Thesaurus CAS: TAALGEBRUIK - SOCIALE BETREKKINGEN Vrije woorden: Document - Nietigheid - Omvang - Gevolg Wettelijke bepalingen: Decreet van 19 juli 1973 tot regeling van het gebruik der talen voor de sociale betrekking tussen de werkgevers en de werknemers, alsmede van de door de wet en de verordeningen voorgeschreven akten en bescheiden van de onderneming - 19-07-1973 - Art. 10, vijde lid - 01 ELI link Pub nr 1973071902 Tekst van de conclusie S.18.0020.N Conclusie van de advocaat-generaal Vanderlinden:

1. Eiseres tot cassatie komt op tegen een arrest van het Arbeidshof Antwerpen, afdeling Hasselt, gewezen op 3 oktober
2. Door eiseres wordt er één middel aangevoerd.
3. Het middel. a. Probleemstelling. In huidige zaak betreft de problematiek de toepassing van artikel 10, vijfde lid, van het Taaldecreet. Het betreft het gegeven dat de nietigverklaring van een document geen nadeel kan berokkenen aan de werknemer. De appelrechters oordeelden dat ingevolge artikel 10, vijfde lid de werknemer zich op de voor hem voordelige bepalingen van een nietig document kan beroepen terwijl hij voor de hem nadelige bepalingen de nietigheid kan inroepen

(1). Eiseres stelt dat de nietigverklaring voorgeschreven door artikel 10, eerste lid, Taaldecreet ook geldt voor de werknemer, zodat deze zich niet kan beroepen op de voor hem voordelige bepalingen van een, ingevolge het voormelde artikel, nietig document. De werknemer kan zijn werkgever wel een vergoeding vragen voor de schade die hij geleden heeft als gevolg van de nietigverklaring die de werknemer geen nadeel mag berokkenen. b. Het middel. Het standpunt van eiseres gaat van een verkeerde rechtsopvatting uit en faalt dan ook naar recht. Ik deel in deze dan ook de opvatting van de appelrechters. Het is zo dat de nietigheid van artikel 10, eerste lid een absolute nietigheid betreft, ambtshalve door de rechter vast te stellen

(2). De werking van de nietigheid is ex tunc

(3). Deze nietigheid betreft zowel het negotium als het instrumentum

(4). Echter door wat te lezen is in artikel 10, vijfde lid moet er vastgesteld worden dat het gaat om een nietigheid van een zeer bijzondere aard. Het is inderdaad zo dat deze een asymmetrische werking heeft. De werknemer, en alleen hij, kan niettegenstaande het document absoluut nietig is, zich op de voor hem voordelige bepalingen beroepen. Zo dit op eerste zicht eigenaardig lijkt moet vastgesteld worden dat in de regelgeving omtrent het arbeidsrecht dit geen uitzondering is. Er moet immers gewezen worden op het principe dat het arbeidsrecht beheerst, te weten, dat de normen ter zake steeds beschermend ten aanzien van de betrokken werknemer dienen te worden geïnterpreteerd en uitgelegd. In die zin moeten de bepalingen van artikel 14 Arbeidsovereenkomstenwet, of nog artikel 5, 2° Arbeidswet, die tevens handelen over nietigheden, onder de aandacht worden gebracht. De zinsnede van artikel 10, vijfde lid, Taaldecreet waar te lezen staat dat “de nietigverklaring kan geen nadeel berokkenen aan de werknemer” dient dan ook in die zin geïnterpreteerd te worden dat voor wat betreft documenten, die betrekking hebben op de arbeidsverhouding die bestaat, de werknemer, betreffende het nietige document, zich kan beroepen op de voor hem voordelige bepalingen terwijl tegen hem de nietigheid niet kan worden tegengeworpen

(5). Wat betreft de voor de werknemer nadelige bepalingen, deze worden getroffen door de absolute nietigheid. Volledigheidshalve wens ik nog de volgende bedenking te maken, die niet aan de orde is in huidig geschil daar de problematiek zich niet stelt, doch relevant is om het aspect “voordelige bepaling” beter te plaatsen. Wanneer een werknemer zich op een voor hem gunstige bepaling wenst te beroepen dan dient hij het volledige beding in acht te nemen. Hij kan niet in één en dezelfde clausule bepaalde onderdelen weerhouden en andere terzijde schuiven. Een beding maakt immers één geheel uit

(6). Een voorbeeld verduidelijkt één en ander. Wanneer een bepaling in een bonusplan voorziet en in diezelfde bepaling een voorwaarde is voorzien, e.g. werkzaam zijn tot een bepaalde datum in het desbetreffende kalenderjaar, dan kan de werknemer zich niet enkel beroepen op het aspect bonus en het aspect tijdsbepaling, wat voor hem nadelig is terzijde laten. Conclusie: verwerping. _____________________________________

(1)Pagina 9, randnummer 4 van het beroepen vonnis van 26 mei 2016, zoals overgenomen door het bestreden arrest

(2)I. PLETS, “Taalperikelen in het personeelsbeleid”, Or., 2011, p. 43 en D. RYCKX, “Veranderlijke wedde: bonussen en commissies”, Mechelen, Wolters Kluwer Belgium 2023, p. 24.

(3)R. BLANPAIN, “Schets van het Belgisch Arbeidsrecht”, Brugge, Die Keure 1991, p. 59 en I. PLETS, o.c., p. 44.

(4)Cass. 9 juni 1980, AC 1979- 80, nr. 629; Cass. 31 januari 1978, AC 1978, p. 650; D. RYCKX, “Veranderlijke wedde: bonussen en commissies”, Mechelen, Wolters Kluwer Belgium 2023, p. 24 en I. PLETS, o.c., p. 44.

(5)I. PLETS, o.c., p. 44.

(6)H. FRANCO en S. DEMEESTERE, Engelstalig bonusplan, noot onder Arbeidshof Brussel 2 juli 2019, NJW, 2020, p. 698. PDF document ECLI:BE:CASS:2025:CONC.20250203.3N.1 Gerelateerde publicatie(s) Vonnis/arrest: ECLI:BE:CASS:2025:ARR.20250203.3N.1 Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab <div